Story By :: ^^PaRaCeTaMoL^^

ShuJinKou :: Akanishi Jin & Kamenashi Kazuya [Drama]

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

คาเมะ.คาเมะอยู่หนายยยยย
คาเมะโว้ย.คาเมะ.อยู่ไหนฟะ

วิ่งมาแทบตาย.เปิดประตูห้องเรียนมาไม่เจอใครซักคนจุนโนะเอ๋ยยยยเรียกจนคอแตกก็ไม่ได้ยินร้อกกก..
เอ๊ะ.รึว่า.

สงสัยจะคิดได้แล้ว.วิ่งออกไปในทันใด..คงจะรู้แล้วสินะว่าอยู่ที่ไหน

+ดาดฟ้าตึก+
คาเมะจัง.อยู่ไหนเนี่ยะ..
มีอะไรจุนโนะ..โอ๊ยยย.มาปลุกทำไมเนี่ยะกำลังหลับอยู่น้าาา

คาเมะโผล่ออกมาจากอีกมุมหนึ่งของดาดฟ้า.หน้าตางัวเงีย.ขยี้ตามองหน้าคนเรียกให้ชัดๆ
นึกแล้วว่านายจะต้องมาหลับอยู่ตรงนี้.ไปได้แล้วเร็วเข้า.ถ้าพลาดขึ้นมาจะไม่มีโอกาสนี้อีกแล้วนะ

จุนโนะคว้าข้อมือคาเมะวิ่งไปอย่างเร็ว.ทั้งๆที่คาเมะก็ยังไม่ทันจะลุกขึ้นมาเลย
อะไรเนี่ยะจุนโนะ.อยู่ๆก็กระชากไปอย่างนี้.มีอะไร.แล้วโอกาสที่ว่าน่ะอะไรจุนโนะหยุดก่อนสิ
หยุดไม่ได้นะ.นายรู้มั้ยว่าที่สนามบาสตอนเย็นน่ะดีแค่ไหน.
ดีแค่ไหน.หมายความว่าไง
แหม..ก็อาคานิชิคุงของนายไงล่ะ.กำลังซ้อมบาสอยู่ด้วยนะ.ที่สำคัญ.ไม่มีใครอยู่ซะด้วยทีนี้เหมาะรึเปล่าล่ะ

ไอ้ตัวเล็กได้ยินเพียงแค่นั้น.จากที่วิ่งตามหลังจุนโนะอย่างไม่รู้เรื่องอะไร.ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า.วิ่งนำหน้าไปจนสุดลูกหูลูกตา.ทำเอาจุนโนะวิ่งตามไม่ทัน
เฮ้ย.คาเมะจังรอชั้นด้วย

+โรงยิม+
อา.คานิชิ.คุง

คาเมะวิ่งมา.ท่องไปตลอดทาง.จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่หน้าโรงยิมกล้าๆกลัวๆไม่รู้ว่าจะทำยังไง.พอดีว่าจุนโนะตามมาทันพอดี..ทันพอจะเห็นไอ้เฉิ่มเบ๊อะยืนอยู่ข้างหน้า
เฮ้ย.คาเมะจัง.ยืนอยู่ทำไมตรงนี้.
หยุดก่อนจุนโนะ..

คาเมะหลับตาหยุดยืนฟังเสียงภายในโรงยิม.เสียงลูกบาสที่กระทบกับพื้นสนาม.ผสมกับเสียงหอบที่ฟังดูแล้วมีพลัง.ทำเอาคนที่ยืนฟังแทบจะละลายอยู่ตรงนั้น
คาเมะ.คาเมะ.ใจคอจะยืนอยู่ตรงนี้จริงๆเหรอเนี่ยะ
แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไงล่ะ
จะทำยังไงล่ะ.ก็เปิดอ่ะดิ

จุนโนะเดินตรงเข้าไปตรงหน้าประตู.เปิดประตูโรงยิม.นิดๆ
มาดิคาเมะ.

คาเมะเดินตรงเข้าไปยังช่องเล็กๆของประตู.เห็นข้างในโรงยิมนั้น.ว้าว!!!เท่ห์เป็นบ้าเลย
จุนโนะ.ชั้นไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย.นี่ชั้นเห็นเค้าในเวลาแบบนี้แค่คนเดียวใช่มั้ย

คาเมะใช้แววตาใสซื่อมองดูภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นอย่างมีความสุขจุนโนะก็เหมือนกัน.ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชอบก็เถอะ
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจดจ่อกับภาพที่อยู่ตรงหน้า..อยู่ๆก็มีมือใหญ่ๆมาจับที่คอเสื้อของทั้งคู่.ทำเอาตกใจปนอึ้งไปเลย
พวกนายเป็นใคร.
อะ.นากามารุคุง

ใช่นากามารุ.เพื่อนสนิทของจิน.อยู่ชมรมเดียวกัน.เล่นบาสมาด้วยกัน.ที่สำคัญป๊อบไม่แพ้จินเลยแม้แต่นิดเดียว
ใช่.รู้จักชั้นด้วยนี่.แต่ขอโทษนะที่ชั้นไม่รู้จักพวกนาย.ไม่ทราบว่ามาด้อมๆมองๆอะไรแถวนี้

คาเมะกับจุนโนะยืนตัวแข็งทื่อฝ่ายยูอิจิก็ยืนมองหน้าคาเมะกับจุนโนะตาไม่กระพริบ..จ้องได้ไม่นานนัก.อยู่ๆยูอิจิก็คว้าข้อมือทั้งคู่เดินเข้าไป.ทำเอาคาเมะกับจุนโนะตั้งตัวไม่ทัน
นากามารุคุง.อย่าบอกนะว่าจะ

ยูอิจิไม่ตอบ.ทำแค่ผลักประตูโรงยิมเข้าไปเท่านั้นก็คงจะเข้าใจความหมายแล้วล่ะนะ
จินโว้ย.มีเด็กโรคจิตมาหาแกด้วยว่ะ
อะนากามารุคุง.ไม่ใช่นะ..ไม่ใช่

คาเมะพยายามแก้ตัวเต็มที่.แต่ไม่ทันซะแล้ว.จินเดินเข้ามาใกล้ทุกทีๆ.แถมท่าทางดูจะหงุดหงิดซะด้วยสิ
ทำไมยูอิจิ.แกไปเอาเด็กพวกนี้มาจากไหนอีกล่ะ.ไปซื้อของแป๊บเดียวหิ้วเด็กกลับมาแล้วเหรอวะ

จินพูดไปก็คว้าขวดน้ำในมือของยูอิจิขึ้นมาดื่ม.แต่ขอโทษนะ.เวลาพูดถึงก็ไม่ได้จะมองทั้งคู่เลยซักนิดเดียว
ไอ้บ้า.จะหิ้วมาจากไหนล่ะ.ชั้นเห็นไอ้พวกนี้แอบดูแกอยู่ข้างนอกเลยพาเข้ามาดูแบบใกล้ๆประชิดตัวไงล่ะวะ

ยูอิจิพูดจบ.จินค่อยๆโน้มตัวลงมามองหน้าคาเมะ.ใกล้มากจนแทบจะติดกันอยู่แล้ว
นาย..ชอบชั้นเหรอ

เอาอีกแล้ว.ถามตรงๆแบบนี้.เอาวะตอบตรงๆไปเลยก็ได้
อะ.อื้อ
งั้นเหรอ.มากมั้ยล่ะ
อื้อ
อยากเป็นแฟนชั้นเหรอ
ห๊าาา.อะ.อื้อๆ
แหม.นายนี่ใจเด็ดดีนะโอเคตามมานี่สิ
ห๊าาา.ปะ.ปะ.ไปไหนล่ะ

จินยิ้มที่มุมปากนิดๆ.ไม่ตอบอะไร.เพียงแต่โอบไหล่เล็กๆนั้นพาเดินเข้าไปยังห้องพักด้านหลังโรงยิม.ฝ่ายคาเมะก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย
เฮ้ย.จะพาคาเมะจังไปไหนอ่ะ..เดี๋ยวคาเมะรอชั้นด้วย
จะไปไหนไอ้ตัวดี..อยู่ตรงนี้แหละ.จะไปเป็นก.ข.ค.เค้าทำไมล่ะ

ยูอิจิกอดคอจุนโนะเดินมาอีกทางหนึ่งของสนาม.ฝ่ายยูอิจิก็เดินมาหยุดอยู่ที่กลางสนาม.
นายเห็นไอ้ลูกสีส้มหลายๆลูกที่อยู่บนสนามนี่มั้ย
เห็นฮะ
งั้นก็เก็บสิ
ห๊าาา.เก็บเนี่ยะนะ
อะไร.แค่นี้บ่นเหรอ.นี่คือบทลงโทษของนายที่ดันมาทำตัวโรคจิตอยู่แถวนี้เอง.ช่วยไม่ได้รีบเก็บสิเร็วเข้า
อะไรกันเนี่ยะ..

+ห้องพักหลังโรงยิม+
เข้ามาสิ
ขะ.เข้าก็ได้

เป็นครั้งแรกที่คาเมะได้เข้ามาในนี้.เพราะปกติแล้ว.ที่ตรงนี้คนนอกจะเข้ามาได้ยากมากๆ.ก็ที่รู้ๆกันอยู่ว่าชมรมบาสมีแต่คนที่ป๊อบๆทั้งนั้นใครจะเข้ามาก็คงต้องฝ่าด่านลูกบาสด้านนอกห้องพักไปก่อนล่ะ
นายอยู่ปีไหน

จินพูดไปพร้อมกับถอดเสื้อกล้ามที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออกมา.เผยให้เห็นร่างกายที่เปียกชุ่ม.ยิ่งกระทบกับแสงไฟในห้องก็ยิ่งดูเท่ห์เข้าไปใหญ่
ปะ.ปะ..ปี 1
นายเป็นอะไรไป.ทำไมเสียงสั่นๆอย่างนั้นล่ะ

จินเดินเข้ามาหาคาเมะอย่างช้าๆ.ฝ่ายคาเมะก็เดินถอยไปเรื่อยๆ.จนในที่สุด..แผ่นหลังของคนตัวเล็กก็ชนเข้ากับล็อกเกอร์อย่างจังเป็นจังหวะเดียวกับที่จินเดินเข้ามาประชิดตัว..โน้มหน้าเข้ามาหา.สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของคนที่อยู่ตรงหน้าตื่นเต้นแทบตาย
ว่าไงล่ะ.ไม่สบายรึเปล่า

มือของจิน.สัมผัสไปที่หน้าผากของคาเมะ.ในขณะเดียวกันมืออีกข้างนึง..ก็โอบไปที่เอวบาง.ดึงเข้ามาแนบตัว
ไม่ไม่.ไม่เป็นไร
งั้นเหรอ.แต่นายนี่ตัวอุ่นจังเลยนะ.ลองดูชั้นบ้างมั้ยล่ะ..

คาเมะอึ้งกับคำพูดนั้น..จินค่อยๆจับมือเล็กๆมาสัมผัสที่แผงอกของตัวเองช้าๆ.ถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า.ทำเอาร่างบางที่ฟังอยู่.แทบจะละลายซะให้ได้
เป็นไงบ้างล่ะ..ความรู้สึกของนายนะ
ยะ..เย็นจัง

คาเมะลูบไล้ผิวของจินเบาๆ..จับมือเล็กๆนั้น.ขึ้นมาจูบอย่างทะนุถนอม
ใช่มั้ยล่ะ.แล้ว..นายพอจะแบ่งไออุ่นของนายให้ชั้นบ้างได้มั้ย..ชั้นหนาวมากเลยนะ

จินรุกหนักเข้าไปทุกทีๆ.รุกจนตัวคาเมะเองก็แทบจะตั้งตัวไม่ทัน..และก่อนที่อะไรจะเกินเลยไปมากกว่านี้คาเมะผลักอกของจินออกไป.ทำท่าจะเดินหนี..แต่ว่า
เดี๋ยวสิ.จะไปไหน

จินกระชากตัวคาเมะเข้ามาอยู่ในท่าเดิม.และถามคำถามเดิม
ว่าไงล่ะ.นายยังไม่ตอบชั้นเลยนะ
ขอโทษนะ..ชั้นคงจะให้คำตอบไม่ได้หรอก.ชั้นต้องรีบกลับแล้ว

จนถึงตอนนี้จินกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ.และดูท่าว่าจะทำรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก
นายยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น.ชั้นยังไม่ได้ลงโทษนายเลยนะ
ลงโทษเหรอ.งั้นไว้วันหลังแล้วกันนะ
ไม่ได้..ต้องวันนี้เท่านั้น.แล้วก็ตอนนี้ด้วย

ไม่รอให้คาเมะพูดต่อ..จินประทับจูบที่ริมฝีปากบางทันที.รู้ได้ถึงจูบที่เร่าร้อนอย่างที่ไม่เคยได้เจอมาก่อน.มือใหญ่นั้น.อาศัยจังหวะที่ร่างเล็กกำลังเคลิ้ม.ค่อยๆล่วงล้ำลงไปใต้กางเกง.มืออีกข้างก็ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออก.เผยให้เห็นผิวขาวเนียนอมชมพูที่ใครเห็นก็แทบจะห้ามใจไม่ได้
ฮะ.ไม่นะ.อย่า.
ไม่ต้องพูดหรอก..รู้มั้ยว่าชั้นเริ่มจะอุ่นขึ้นมาแล้วนะ
แต่ชั้นร้อนมากเลย..หยุดเถอะนะ
ไม่มีทางชั้นรู้.นายก็ต้องการเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ

คราวนี้จินผลักคาเมะลงไปนอนกับพื้น.จูบลงไปที่หน้าผากไล้ลงมาเรื่อยๆจนถึงใบหู.กัดเม้มที่ใบหูเบาๆจนเป็นรอยแดง.ร่างสูงค่อยๆประทับจูบจากริมฝีปากร้อนลงมาจนถึงซอกคอขาว..มือเล็กข่วนไปที่แผ่นหลังแข็งแกร่งนั้นอย่างรู้ถึงสัมผัสแห่งความเร่าร้อน.ตอนนี้อารมณ์ของคาเมะตอบรับกับสัมผัสรุนแรงนั้น.แต่ว่าก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยนก่อนที่อารมณ์จะพุ่งสูงขึ้นไปมากกว่านี้จินก็ผละออกจากร่างเล็ก.เล่นเอาคาเมะงงสุดๆ
วันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน.นายนี่ความรู้สึกรุนแรงดีนะ.ชั้นชอบ
หมายความว่าไง.
ลงโทษแค่นี้คงจะไม่รู้ดำรู้แดงกันหรอก.ฉะนั้นเป็นทาสชั้นดีกว่านะ
ทาสอะไร
ไม่รู้เรื่องเลยรึไง.ทาสมันคืออะไรล่ะ..รองรับอารมณ์เจ้านายไม่ใช่เหรอ.ทำโทษที่นายแอบดูชั้นเมื่อกี๊ไงล่ะ
ไม่ได้นะ.จะบ้ารึไง.แค่นี้ถึงกับต้องเป็นทาสเลยเหรอ.มันจะทุเรศเกินไปแล้วนะ

คาเมะตกใจกับคำพูดนั้น.พูดเหมือนตัวเองเป็นของเล่นชิ้นนึงที่ไม่มีค่าอะไรเลย..ส่วนจิน.เห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกนั้น..กลับรู้สึกสนุกยิ่งกว่าเดิมซะอีก
จะไม่ทำก็ได้นะ..แต่ชั้นก็จะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าหน้าซื่อๆอย่างนายที่แท้ก็ไอ้พวกจิตวิปริตดีๆนี่เอง.ดูเอาเองแล้วกันนะ.ว่าพวกนั้นจะเชื่อใคร

จินหันหลังพูดด้วยหน้าตาชื่นบาน.ไม่ได้รู้เลยว่าร่างเล็กที่นั่งฟังอยู่ที่พื้น.น้ำตาไหลไม่รู้เท่าไหร่.จนกระทั่งจินหันมา.สิ่งที่คาเมะทนฟังมาตั้งแต่เมื่อกี๊นี้ถูกหลอมรวมเข้าเป็นความแค้นในจิตใจ.คว้ารองเท้าบาสแถวนั้นขว้างใส่หน้าจินเต็มเหนี่ยว
นายจะบ้ารึไง.ทำอะไรเนี่ยะ
จะทำอะไรล่ะ..ก็ขว้างสิ่งที่เหมาะสมกับจิตใจเน่าๆของนายไง.ทั้งๆที่ชั้นอุตส่าห์หลงชอบนายมาตั้งนาน.แอบปลื้มแอบรักนาย.นึกว่านายจะเป็นสุภาพบุรุษ.แต่ที่ไหนได้..ธาตุแท้ของนายมันก็เผยไต๋ให้ชั้นเห็นวันนี้เอง
ปากดีนักนะ.

ว่าแล้วจินก็เดินตรงเข้ามาที่คาเมะ..กระชากคอเสื้อร่างบางขึ้นมา.จูบไปที่ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและรุนแรง..ทำเอาคาเมะแทบจะตั้งตัวไม่ทัน.จูบนั้น.มันเป็นคนละอย่างกับเมื่อกี๊.เหมือนเป็นจูบที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของ.ที่ใครก็ไม่สามารถจะสัมผัสได้.จูบของจินที่แนบกับริมฝีปากบางนั้น.นานมาก..นานซะจนไม่รู้ว่า.มันเกิดจากความรักหรือความใคร่กันแน่
นี่เป็นบทเรียนแรกที่ทาสอย่างนายจะได้รับ.ตั้งแต่นี้ต่อไปขอให้นายรู้เอาไว้..ว่านายจะทำอะไร.ต้องขึ้นอยู่กับชั้น..เฮ้อ!!!..ช่วยไม่ได้นี่นะ..ก็ชั้นน่ะมันเป็นงูอนาคอนด้าซะด้วยใครเผลอมาล้วงคอก็คงจะรอดยากหน่อยล่ะนะ

จินพูดไป..ก็จัดการติดกระดุมเสื้อแต่งตัวให้เสร็จสรรพ.จากนั้นก็จูบไปที่คราบน้ำตาที่เปื้อนแก้มใส..เบาๆ
อย่าร้องไห้เลยน่า.จำไว้ก็แล้วกันถ้าชั้นเรียกเมื่อไหร่นายต้องมา

ว่าแล้ว.จินก็หยิบมือถือของคาเมะขึ้นมากดเบอร์ของตัวเอง.เท่านี้เบอร์ของคาเมะก็โชว์ไปที่มือถือของจินแล้ว
ไอ้บ้า.

คาเมะผลักอกของจินออก.วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว..ปล่อยให้จินมองตามและยิ้มออกมาอย่างสะใจ
อะ.คาเมะจังมาแล้ว
จุนโนะ..รีบกลับเดี๋ยวนี้เลย
เฮ้ย.เป็นอะไรไปเนี่ยะ..
อย่าถามมากได้มั้ย.รีบไปเร็วเข้า

คาเมะคว้าข้อมือจุนโนะวิ่งออกจากสนามบาสอย่างเร็ว.ทำเอายูอิจิยืนงงอยู่คนเดียว.และในตอนนั้น..จินก็เดินออกมาพอดี
เฮ้ยไอ้จิน..แกแกล้งอะไรเด็กมันวะ.วิ่งไปโน่น
เรื่องอะไรชั้นจะบอกแกล่ะ.มันเป็นความลับระหว่างชั้นกับ.

จินไม่พูดต่อ.เพียงแต่ยิ้มที่มุมปากนิดๆพอให้ยูอิจิสงสัยเล่นๆเท่านั้น
แล้วนี่พวกนั้นหนีไปแล้วเหรอ
ก็เออดิ.ไม่รู้เป็นอะไร..ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคนงั้นแหละ
ไอ้ตัวเล็กนั่นมันลืมมือถือไว้กับชั้นน่ะสิ.ไม่รู้จะกลัวอะไรชั้นนักหนา

จินพูดไปก็กดมือถือของคาเมะเล่น.สิ่งที่เห็นในนั้น.มีเพียงแค่เบอร์ที่บ้าน.เบอร์จุนโนะ.แล้วก็เบอร์ที่เรียนพิเศษแค่นั้น.ที่สำคัญ.จินกดไปที่เมล์บ็อกซ์.เห็นเพียงแค่เมล์ของจุนโนะที่ส่งมา.และเมล์ที่คาดว่าน่าจะเป็นแม่ของคาเมะส่งมาให้เท่านั้น..แต่ที่ร้ายยิ่งกว่า.เมล์ของแม่.เหมือนกับส่งโต้ตอบกันตอนที่อยู่ในบ้านอย่างนั้นแหละ
เฮ้ยจิน..มีอะไรวะ.มือถือนะเฟ่ยไม่ใช่แป้นบาสหน้าเครียดเชียวนะแก
ไอ้ยูอิจิ.แกไปเสือกไกลๆไป.รำคาญโว้ย

จินเดินหนียูอิจิออกไปนอกโรงยิม..และแล้ว.ยูอิจิก็งงอีกรอบสอง
จินเดินออกมาข้างนอก.ส่วนมือก็กดไปเรื่อยๆ..ในมือถือนี้แทบจะไม่มีอะไรเลย.รูปที่ถ่ายไว้ก็มีแต่รูปหมา
ชั้นว่านายนี่แปลกจังนะ..ชั้นชักจะอยากเล่นจริงๆแล้วสิ

* * *

ที่บ้าน...
คาเมะเดินขึ้นบ้านไปอย่างเงียบๆ.เห็นแม่กับผู้ชายอีกคนอยู่ในห้อง..ไม่ใช่ใครหรอก..ว่าที่พ่อเลี้ยงของเค้าเอง..ก็เพราะแบบนี้ไงล่ะ.ถึงไม่อยากจะเจอหน้าใครไม่มีแม้กระทั่งเพื่อน.ไม่มีใครอยากจะคบด้วย..พวกที่เข้ามาตีสนิทก็มีแต่หวังผลประโยชน์จากตัวเค้าเท่านั้นแหละ.มีแค่เพียงจุนโนะเท่านั้นที่ยังเข้าใจในตัวเค้า
ร่างบางเดินผ่านไปอย่างเงียบๆ.แต่แม่ของเค้าก็เหลือบเห็นพอดี.อยากที่จะเข้าไปทักทายลูกชาย.แต่ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา2ปี.มีเพียงโทรศัพท์เท่านั้นที่เป็นสื่อกลางระหว่างแม่กับลูก
ใครกันน่ะคุณ?
ไม่มีอะไรหรอกค่ะ.ลูกชายชั้นเอง

แม่พูดไป.ในขณะที่สายตาก็มองตามคาเมะที่เดินขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ
แปลกจังนะ.แม่ลูกกันแต่ทำไมถึงไม่ทำให้มันเป็นปกติวิสัยอย่างแม่ลูกทั่วไปเค้าทำกันล่ะ

ว่าที่พ่อเลี้ยงพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี.แต่แม่คาเมะ.ฟังแล้วถึงกับนั่งอึ้งไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว
ช่างเถอะ.อย่าไปยุ่งกับเค้าเลย

-------ก็เพราะพูดอย่างนี้ไงล่ะ.ถึงได้ไม่เข้าใจใครเลย---------

* * *

ในห้องคาเมะ..เงียบสนิท.ไม่มีแม้แต่แสงไฟเล็ดลอดออกมา.อยู่แบบนี้มานาน..อยู่จนชิน.ที่นี่คือที่เดียวที่จะสามารถระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมาได้
ทำไมคนอย่างชั้น.จะต้องมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้ด้วยนะ

คาเมะร้องไห้ทรุดนั่งลงอยู่กับพื้นที่หน้าประตู.เหมือนคนสิ้นหวังทุกสิ่งทุกอย่าง..ชีวิตนี้จะมีแต่คนที่คอยกลั่นแกล้งเค้าใช่มั้ย..ไม่มีใครอยากจะช่วยเหลือเค้าใช่มั้ย.ชีวิตนี้จะอยู่ไปทำไม.ไม่เห็นมันจะมีอะไรดีขึ้นมาเลย.ตาย ดีกว่า
คาเมะควานหามีดคัตเตอร์ในลิ้นชักโต๊ะหนังสือ.หยิบขึ้นมา.เลื่อนใบมีดที่คมกริบนั้น.ค่อยๆวางลงบนเรียวแขนด้านซ้าย
กรีดลงไปอย่างบ้าคลั่งหวังจะให้เลือดไหลหมดไปจากร่างกายของตัวเอง
ไอ้บ้า.ไอ้ทุเรศ..ชั้นตายดีกว่าที่จะเจอหน้าคนอย่างนาย

ความบ้าคลั่งนั้น.ส่งผลให้คาเมะยิ่งกรีดลึกลงไปอีก.ยิ่งนึกภาพก็ยิ่งเจ็บแค้น.เลือดสีแดงสด.ไหลอาบแขนจนกลายเป็นสีแดง.ใบมีดที่เลื่อนออกมากรีดแขน.ในตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงที่หลั่งออกมาจากร่างกาย.ใบหน้าที่เป็นสีขาวอมชมพู.กลายเป็นสีขาวซีดไปหมดแล้ว
คาเมะมองดูของเหลวสีแดงที่ไหลออกมาช้าๆ.สีหน้าเรียบเฉย..ไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น..นี่เป็นครั้งแรกที่เค้าทำแบบนี้..และคาดว่า..คงจะต้องทำอีกเป็นครั้งที่สอง..ครั้งที่สาม.และอีกหลายๆครั้ง
อาคานิชิ จิน..ชั้นไม่นึกเลยว่านายจะเป็นแบบนี้.ชีวิตชั้นคงจะมีแต่ความหวังลมๆแล้งๆสินะ

ตั้งสติได้..พาร่างอันบอบช้ำของตัวเองเดินไปยังห้องน้ำ.ถอดเสื้อผ้าออก.เงยหน้ามองกระจกที่อยู่ตรงหน้า..ตกใจกับรอยสีแดงตามซอกคอขาว.ร่างบางสั่นสะท้านกับภาพที่ได้เห็น.พยายามลบล้างมัน.แต่ยิ่งทำมากแค่ไหนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น.
ทำไมนะอาคานิชิ..ทำไมหัวสมองของชั้นถึงคิดแต่เรื่องของนาย.ทั้งๆที่นาย

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บแค้น.เลิกเถอะไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอกจัดการล้างแผลที่แขน..ชำระล้างร่างกายให้สะอาด..แค่นี้ก็คงพอที่จะทำให้สามารถลืมเรื่องเลวร้ายไปได้.สิ่งที่ทำได้ดีกว่านี้..คือนอนหลับตาอย่างสงบ.ไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว
อาคานิชิ จิน.ชั้นจะไม่ยอมนายหรอก..นายคอยดูให้ดีก็แล้วกัน

* * *

เช้าวันต่อมา...
ร่างบางพาตัวเองเดินขึ้นมายังอาคารเรียน..หยุดยืนอยู่ที่หน้าห้อง..ถอนหายใจเฮือกใหญ่.ก็เพราะรู้ไงล่ะว่าถ้าเข้าไปแล้วจะเจออะไร.เป็นเหมือนเดิมทุกวัน
เฮ้ย.คาเมะมาแล้วเว่ยทุกคน

เพื่อนทุกคนพากันกรูเข้ามาหา.พูดเหมือนกับทุกวัน
คาเมะจังจ๋า.ทำการบ้านเลขให้ชั้นหน่อยสิ.น้าาาา
คาเมะ..วันนี้วิชาเคมีถึงคิวชั้นตอบแล้วอ่ะ..ช่วยตอบแทนชั้นทีนะ
นี่คาเมะ.เย็นนี้ชั้นมีเดทนะ..นายช่วยทำเวรให้หน่อยก็แล้วกัน
ทุกคำขอ..ไม่ได้จะมีค่าอะไรสำหรับเค้าเลย.ถ้าเป็นไปได้.อยากจะฆ่าไอ้พวกเศษเดนสังคมนี้ออกไปจากชีวิตให้หมด.แต่ในความเป็นจริงแล้ว.ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำได้เลยแม้แต่น้อย
มีอะไรอีกมั้ย.ถ้าไม่มีชั้นขอตัวก่อน

คาเมะทำหน้าเย็นชาใส่เพื่อนๆทั้งหมด.เดินหนีออกไปให้พ้นๆ.แต่ก็ยังไม่วายมีเสียงตะโกนไล่หลังมาอีก
พวกชั้นจะถือว่านายสัญญาแล้วนะ.ถ้าขัดคำสั่งคงจะรู้นะว่าจะเจออะไร
คาเมะเอามือปิดหูตัวเอง.วิ่งหนีจากที่ตรงนั้น..ไม่อยากกลับเข้าห้องเรียนเลย.ลองโดดซักวันคงจะไม่เป็นไรหรอก
ว่าแล้วก็เดินลงไปยังสวนหลังโรงเรียน..แต่ที่ตรงนั้น.ต้องผ่านสนามบาสไปอีก..ในใจกล้าๆกลัวๆ..แต่เอาเถอะ.ตอนเช้าคงจะยังไม่มีใครมาซ้อมหรอกมั้ง?
แต่คาเมะเดาผิดถนัด.เพราะเมื่อคาเมะเดินไปถึงข้างหน้าประตู..อยู่ๆก็มีใครไม่รู้เดินออกมา.คาเมะเดินก้มหน้าก็เลยยังไม่รู้ว่าเป็นใคร..
คาเมนาชิ คาซึยะจะไปไหนไม่ทราบ

ร่างเล็กตกใจกับเสียงเรียกที่อยู่ด้านหลัง..หันกลับมา.คนที่พบกลับกลายเป็นอาคานิชิ จินซะอีก.ซวยที่สุดเลย
นายรู้ชื่อชั้นได้ไง
รู้ได้ไงน่ะเหรอ.นี่ไงล่ะ

จินหยิบมือถือของคาเมะขึ้นมาโชว์.คาเมะถึงกับอึ้งตาโตอ้าปากค้างไปเลย
นายเอาของชั้นไปตอนไหน.เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ

คาเมะวิ่งจะไปเอาโทรศัพท์มือถือที่มือจินแต่จินไหวตัวทัน.ยกมือถือขึ้นสูงเหนือหัว..คาเมะก็เลยเอาไม่ได้ซักที.เพราะว่าจิน.ตัวสูงกว่าเป็นหลายเท่า
นี่มันแกล้งกันนี่นา.เอามาเดี๋ยวนี้นะ

คาเมะกระโดดยกตัวให้สูงขึ้น.แต่ยิ่งทำเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล.ซ้ำร้าย..จินยังกดมือถืออ่านโชว์ให้ดูตรงหน้าอีกต่างหาก
จุนโนะนัดกันที่ไหน..วันนี้คงไปไม่ได้นะจุนโนะ..ผมกลับมาแล้วฮะ.วันนี้ไม่กินข้าวไม่ต้องทำเผื่อ.แม่ไปเถอะเจอกันวันจันทร์..คาเมนาชิ.นี่มันอะไรกัน

จินหันหน้ามาถามคนตัวเล็ก.คราวนี้คาเมะนิ่งสนิทไม่มีแม้แต่คำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากเลย
ว่าไงล่ะ.คาเมะจัง
อย่ามายุ่งกับชั้นได้มั้ย..เอามานะ
โอเคๆ.ชั้นจะให้คืนก็ได้.แต่ว่า

จินชี้ไปที่ปากของตัวเอง.ซึ่งคาเมะก็รู้ดีว่าคืออะไร
อย่าลืมสิว่านายเป็นทาสชั้น

คาเมะเจ็บใจกับประโยคนี้..ยืนนิ่งเฉย.จนจินต้องใช้แผนเด็ด
อะ.ก็ได้ไม่พูดก็ได้..สงสัยว่าวันนี้โรงเรียนเราคงจะมีเรื่องให้นินทากันมันส์ปากซะแล้วสิคิดแล้วน่าสนุกจังเลยน้าาา.

จินพูดจบ.ทำท่าจะเดินจากไป.แต่แล้ว..
อาคานิชิ จิน

คาเมะเรียกชื่อ.วิ่งไปยืนอยู่ด้านหน้าร่างสูง..พาแขนเรียวทั้งสองข้างกอดคอของจินให้โน้มตัวลงมา.จากนั้นประทับจูบไปที่ริมฝีปากบาง.คราวนี้ล่ะ.จินได้มีอึ้งบ้าง..
ทีนี้พอใจรึยังล่ะ.เอามานี่

คาเมะกระชากมือถือจากมือของจิน..จากนั้นก็วิ่งหนีไปทันทีปล่อยให้ร่างสูงมองตามด้วยความตะลึง.สัมผัสที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ
เมื่อกี๊.มันอะไรกันน่ะ

* * *

+เที่ยงวันนั้น+
ให้ตายเถอะ..เจ็บใจที่สุดเลย.บอกว่าวิชาเคมีจะให้ตอบคำถามแทนชั้นซะหน่อย.แต่ที่ไหนได้.อยู่ๆก็หายตัวไปซะเฉยๆ..หักหลังกันชัดๆ.ซวยที่สุดเลย

นักเรียนหญิงคนหนึ่ง.อยู่ห้องเดียวกันกับคาเมะสบถขึ้นมาอย่างหัวเสีย
นั่นสิ.การบ้านเลขของชั้นก็เหมือนกัน.เจออาจารย์ทำโทษเลยมั้ยล่ะ.กล้ามากนักนะโดดเรียนเหรอ..เดี๋ยวเจอดีแน่
สองนักเรียนหญิงต่างพากันรวมหัวด่าทอคาเมะอย่างไม่ลดละ..ตอนที่กำลังด่ากันอย่างเมามันยูอิจิ.หนุ่มป๊อบชมรมบาสเพื่อนสนิทจิน..ก็ผ่านมาได้ยินพอดี.ทำทีเป็นคุยกับเพื่อนแล้วเงี่ยหูฟัง
ชั้นว่าถ้ามันมา.ต้องจัดการสั่งสอนซะหน่อย.ทำกันขนาดนี้ชั้นยอมไม่ได้หรอก
นั่นน่ะสิ.ชั้นว่าเอาแบบวิธีเก่าตอนนั้นดีกว่า
วิธีไหนล่ะ.ชั้นจำไม่ได้แล้ว.รู้สึกว่าจะมีหลายวิธีไม่ซ้ำซากกันเลยนี่นา
ฮะๆๆๆ.นั่นน่ะสินะ.เอาล่ะจะบอกแล้วกัน.ก็แผนนั้นไงล่ะ

กลุ่มนักเรียนหญิงต่างพากันสุมหัวรวมความคิดกันสนุกปากทำเอายูอิจิไม่สามารถที่จะฟังอะไรได้เลย.เอียงหูเพื่อจะฟังให้ถนัด.แต่ไม่ทันไรก็ต้องเด้งกลับมาคืนซะแล้ว
โอเค.งั้นทำตามนี้นะ.เดี๋ยวชั้นจะโทรไปหาซุบารุคุงก่อนละกัน
**ซุบารุ..ใครกันวะ**

กริ๊งงงงงงงงงง

ออดเข้าเรียนแล้วนี่นา.ไปกันดีกว่า..เดี๋ยวตอนเย็นจะได้ไปดูผลงานชิ้นโบว์แดงกัน
ใช่เลย..ฮะๆๆๆๆ

กลุ่มสาวๆเดินจากไปด้วยใบหน้าที่สุดแสนจะขี้โกงเต็มที่.ยูอิจิยังคงสงสัยกับสิ่งที่เหล่าสาวๆกำลังทำอยู่.แต่ที่รู้อยู่ตอนนี้ก็คือ.คาเมะกำลังตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ
ซวยล่ะสิ.เด็กไอ้จินแย่แล้ว

* * *

+หลังเลิกเรียน+
คาเมะเริ่มจะรู้สึกแปลกๆ.เพราะวันนี้ดูจะไม่สบายใจยังไงชอบกล.แต่ไม่นานก็เริ่มที่จะอยู่เฉยๆ.ก็ไม่อยากคิดอะไรไปมากกว่านี้.อยากจะเจอเรื่องดีๆบ้างนี่นา.ว่าแล้วก็ชวนจุนโนะไปซื้อของกัน
จุนโนะ.เย็นนี้ไปซื้อของกันเถอะ.ไม่อยากกลับบ้านเร็วยังไงก็ไม่รู้
อ๊าาาา..ขอโทษด้วยนะคาเมะจัง.วันนี้ชั้นไปไหนไม่ได้จริงๆ.รายงานยังไม่เสร็จเลยอ่ะ
จริงดิ.เสียดายจัง..แป๊บเดียวไม่ได้เหรอ
คาเมะจัง.ชั้นขอโทษจริงๆนะ.ไปไหนไม่ได้จริงๆ..อย่าโกรธชั้นนะ
โอเค.ก็ได้.งั้นชั้นไปคนเดียวก็ได้.เจอกันพรุ่งนี้นะ
"บ๊าย.บายคาเมะจัง
คาเมะเดินลงมาจากตึกเรียน.เหมือนมีลางสังหรณ์แปลกๆ.ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย..รู้สึกเหมือนกับจะมีเรื่องร้ายๆมาใส่ตัวยังไงก็ไม่รู้คาเมะเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน.และแล้ว.สิ่งที่รู้สึกนั้นก็กลายเป็นจริง.อยู่ๆก็มีมือใหญ่เข้ามาฉุดที่ด้านหลัง.ทำเอาร่างบางเซไปตามแรงฉุดทันที
กะ.แกเป็นใคร.ปะ.ปล่อย..อุ๊บบ

มือใหญ่นั้นอุดปากคาเมะเอาไว้..ส่งเสียงขึ้นมาก็ซวยกันพอดี
เจอกันอีกแล้วนะ..เต่าน้อย
ห๊าาาซุบารุ.นาย

คราวนี้คาเมะรู้แล้วว่าเป็นใครพยายามขัดขืนดิ้นรนสุดชีวิต..แต่กำลังที่มีอยู่ตอนนี้กลับสู้อะไรไม่ได้เลย..ซุบารุลากคาเมะมาอย่างทุลักทุเล.แต่ด้วยแรงดิ้น.ทำให้ซุบารุเลือดขึ้นหน้า..ชกไปที่ท้องของร่างบางแบบไม่ยั้ง..
อะชะ.ช่วย.ชะ.ชั้น.ด้วย

คาเมะลงไปนอนตัวงออยู่กับพื้นดิน..ส่งเสียงสุดท้ายที่เหลืออยู่ร้องเรียกให้คนช่วย..พยายามจะหนี.แต่ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้เลย..สุดท้าย..ปล่อยตัวให้ซุบารุอุ้มพาไปอย่างจำยอม
เวลาจัดการกับแกนี่มันลำบากทุกทีเลยน้าาา.เป็นเพราะ มากิจัง หรอกนะชั้นถึงได้ยอม
แก..ไอ้ชั่ว
อื้อ..ขอบคุณที่ชมนะ..ช่วยชั้นคิดหน่อยสิว่าคราวนี้ชั้นจะเอาแกไปทิ้งไว้ที่ไหนดี.คงจะต้องเจ็บตัวหน่อยล่ะนะ.เพราะคราวนี้พวกของชั้นมากันหลายคนเลยล่ะ

ซุบารุพูดอย่างอารมณ์ดี.ในใจก็คิดไปตลอดทางว่าถ้าจัดการเสร็จแล้วจะเอาไปไว้ข้างถังขยะรึว่าจะเป็นใจกลางเมืองโตเกียวดีหนอ..มีความสุขเหลือเกิน.ได้จัดการคนที่ไม่มีทางสู้สนุกที่สุดแต่ว่าซุบารุ.
นายคงจะไม่ได้ทำอย่างที่ใจคิดหรอก.ก็ตอนนี้น่ะ.มีคนตามหลังมากระชากคอเสื้อไปแล้วน่ะสิ
ไอ้เดนนรก.ตายซะเถอะมึง

จินนั่นเอง..คิดยังไงถึงได้มาช่วย..เห็นเค้าเป็นของเล่นไม่ใช่เหรอ.แปลกแฮะ?

พลั่ก!!!!

จินปล่อยหมัดเข้าไปเต็มแรง.ทำเอาซุบารุหน้าหงายลงไปกองกับพื้นพร้อมกับคาเมะ..จินใช้จังหวะนั้น.เข้ามาอุ้มคาเมะออกไป..แต่จินเอ๋ย.มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก.อย่าลืมสิว่าพวกมันน่ะมากันเป็นโขยง.ล้อมรอบแบบไม่รู้ตัว
เฮ้ย.จัดการโว้ย.ทั้งคู่นั่นแหละ

ซุบารุสั่งลั่นถนน.ลูกน้องเรียงคิวทยอยจัดการจินกันเป็นแถว.ส่วนคาเมะนอนอยู่แบบไม่ได้สติอะไรเลย..จินอาศัยร่างกายที่สูงใหญ่กว่า..จัดการพวกนั้นไม่เลี้ยง..เกือบจะสำเร็จอยู่แล้ว.แต่อยู่ๆก็มีของแข็งขนาดใหญ่ฟาดลงไปที่ท้ายทอยเต็มเหนี่ยว.จินหงายเก๋งลงไปนอนกับพื้นอีกราย..ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้.เหมือนโชคเข้าข้าง.ตำรวจที่กำลังตรวจพื้นที่ประมาณ 2-3 นายเข้ามาพบพอดี.ไล่จับกันจ้าละหวั่น
พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้นะ.
เฮ้ย.พวกแกยืนบื้ออะไรล่ะ.หนีสิโว้ย

ซุบารุสั่งลูกน้องของตัวเองแล้วก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว.แต่ก็ไม่วายหันกลับมามองด้วยสายตาที่เจ็บแค้น
พวกเธอเป็นไงกันบ้างล่ะ

ตำรวจนายหนึ่งเข้ามาช่วยพยุงจินให้ลุกขึ้น..จินมองซ้ายมองขวา.เห็นคาเมะนอนอยู่อีกด้านนึง
ผมไม่เป็นไรหรอกฮะ.เลือดไหลนิดเดียวช่างมันเถอะ
แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร
ฮะ.ขอบคุณนะฮะที่เข้ามาช่วย
ไม่เป็นไรหรอก.ไปก่อนนะ.กลับบ้านดีๆล่ะ.เย็นแล้วแถวนี้มันอันตราย

ตำรวจ 3 นายเดินจากไปแล้ว.ตอนนี้จินเริ่มพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น.สิ่งแรกที่จะต้องทำในตอนนี้ก็คือ..เข้าไปช่วยร่างบางที่นอนไร้สติอยู่.จับตัวเขย่าๆ.หวังให้ร่างบางฟื้นขึ้นมา
คาซึยะ..คาซึยะ.เป็นไงบ้างคาซึยะ.ฟื้นสิ

จินตบหน้าคาเมะเบาๆ.แต่ก็ไม่เป็นผล.คาเมะไม่รู้สึกตัวเลย
ไอ้ยูอิจิเอ๊ย.แกมาบอกชั้นทำไมเนี่ยะ.ชั้นเลยต้องลำบากกับไอ้ตัวเล็กนี่อีกแล้ว

จินพยุงตัวคาเมะขึ้น.พาขี่หลังเดินตรงไปส่งถึงบ้าน..แต่ว่า.บ้านอยู่ไหนล่ะ..ใช่สิโทรไปถามจุนโนะก็ได้นี่
[หวัดดีฮะ.จุนโนะเองฮะ]
จุนโนะเหรอ.นี่ชั้นจินนะ..
[ห๊าาอาคานิชิคุง..มีอะไรฮะ]
นายรู้จักบ้านคาซึยะมั้ย.บอกทางมาหน่อยสิ
[ขอโทษนะฮะ.คือผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบ้านเค้าอยู่ที่ไหน.เพราะเค้าไม่เคยบอกใครเลยเรื่องบ้านของเค้า]
ให้ตายสิ.แล้วชั้นจะทำไงเนี่ยะ

จินเดินไปก็คิดไป..ในที่สุดก็คิดได้.ทางสุดท้ายแล้วสินะ
โอเคๆ.ชั้นคิดออกแล้ว.แค่นี้ก็แล้วกันนะหวัดดี
[อะ.อ้าวอาคานิชิคุง.ฮัลโหลๆ] จินวางสายลงไป..จากนั้นก็เดินพาคาเมะที่หลับตาอยู่บนแผ่นหลังแกร่งนั้น.เดินมุ่งหน้าไปที่.

บ้านตัวเอง?

จินจัดการเอามือถือของคาเมะส่งเมล์ไปหาแม่ทันที.จินรู้แม้กระทั่งข้อความที่จะส่งไปนั้นเป็นยังไง.เขียนมากแค่ไหน..คำลงท้ายคืออะไร.รู้ละเอียดไปหมด.แปลกๆนะจิน?
วันนี้ผมไม่กลับบ้าน.จะไปนอนบ้านเพื่อน.ไม่ต้องห่วง.โอเคเรียบร้อย