Story By :: ^^PaRaCeTaMoL^^

ShuJinKou :: Akanishi Jin & Kamenashi Kazuya [Drama]

Next Part From Red'n Blue

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
4 ปีต่อมา........วันเปิดเทอม
"กริ๊งงงงงงงง.......กริ๊งงงงงงงงง"

เสียงโทรศัพท์ดังในตอนเช้า...ปลุกชายร่างสูงให้ลุกขึ้น
"ฮัลโหล...จินครับผม"
[อาคานิชิคุง....จุนโนะนะ.....รีบมามหาลัยด่วนเลย....เข้าใจมั้ย]
"มีอะไร"
[ก็วันนี้เรียกน้องเข้าชมรม...ปู่คณะต้องการตัวอาคานิชิคุงด่วนที่สุดเลย]
"อะไรอีกวะ....ทุกปีเลยนะเว่ย..เห็นชั้นหน้าตาดีหน่อยไม่ได้...ชอบลากไปเรียกคนโน้นคนนี้เข้าชมรม"
[เอาน่า....มาเถอะ....ตอนนี้อาละวาดหนักแล้วนะ...ไม่รู้ต่อไปจะยืนถือมีดสปาต้าร์ไล่ฟันใครอีกรึเปล่า...นะๆ...มาเถอะ]
"เออๆ....ก็ได้....อีกครึ่งชั่วโมง....รอชั้นก่อนแล้วกัน"
[รีบเลยนะ...ไปล่ะ]

จินวางหูโทรศัพท์...ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงีย....เดินเข้าห้องน้ำ....อาบน้ำ...แต่งตัว...ภายใน10นาทีเสร็จ....หยิบแว่นที่อยู่บนหัวเตียงขึ้นมาใส่....ตั้งแต่วันนั้น....จินก็ใส่มันตลอดมา...ไม่เคยห่าง....คงจะเอาไว้เป็นที่ระลึกว่า....มันคือความสำเร็จของชั้นอีกขั้นนึง...ชั้นห่างมันไม่ได้หรอก


"ตึง...ตัง...ตึง....ตัง!!"

เสียงวิ่งลงบันได....ดังมากซะจน....มีเสียงด่าตามหลัง
"ฮิโตชิ....ไอ้ลูกเวร....เบาๆหน่อยได้มั้ย!!!"
"อ้าว....พ่อยังไม่ไปทำงานเหรอ....."

พบพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองยืนหน้าเคร่งอยู่ตรงประตูห้องครัว....ไม่รู้เรื่อง
"กำลังจะไป.....แต่ชั้นกำลังรอดูว่าบ้านมันจะถล่มรึยังก็เท่านั้น"
"ขอโทษคร้าบบบบคุณพ่อ....กุญแจล่ะ"

จินแบมือขอซึ่งๆหน้า.....ทำเอางง
"กุญแจอะไร....ชั้นจะใช้รถ....แกห้าม"
"ไม่ใช่ๆ....ขอกุญแจรถแวนน่ะ...."
"ไอ้บ้า...นั่นโฟล์คเชียวนะเว่ย.....ของหายากใครจะให้วะ....."
"เอาน่า.....ผมรีบจริงๆ....รึจะให้ผมเอาเบนซ์ของพ่อไปใช้ล่ะ....."
"ไม่ให้โว้ย....ไอ้นี่.....อย่างนี้ทุกที.....เอาไปซะ..."

ผู้เป็นพ่อหยิบกุญแจรถโฟล์คแวนให้ลูกชาย...ดูลังเลนิดๆ....
"ไปนะ...โชคดีพ่อ"

วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว.....มองเห็นรถตู้สีฟ้า....ไขกุญแจรถ.....สตาร์ตเครื่อง...ขับออกไปอย่างรวดเร็ว
"อาคาจิ้น...รอด้วย!!"

เสียงนั้น....ทำให้จินต้องเบรกรถอย่างไว....รีบๆอย่างนี้ใครมาเรียกวะ?
"โทโมะจัง.....ยังไม่ไปอีกเหรอ....."

ยามะพี.....เด็กหน้าหวานที่เป็นเพื่อนบ้านของเค้าในย่านบ้านพักบริษัท....ยิ้มให้
"ก็รออาคาจิ้นน่ะสิ....ไปด้วยนะ"
"แต่ว่า....."
"เอาเถอะน่า...ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

เปิดประตูขึ้นมานั่งเคียงเรียบร้อย....จินได้แต่คิดในใจ....นายน่ะควรจะเกรงใจชั้นมากกว่า
"ออกรถสิ...เดี๋ยวสายนะ...."
"เออๆ....ไปกัน"
ระหว่างทาง...ยามะพีก็ได้แต่นั่งมองหน้าจิน....มองแล้วมองอีก....มองแล้วก็มองอีก...สุดท้ายก็ยิ้มออกมา
"โทโมะจัง....ชั้นมีอะไรแปลกรึไง....มองอยู่ได้"
"เปล่าหรอก....แค่คิดว่า...ถ้าอาคาจิ้นถอดแว่นหนาๆนี่ออก....คงจะน่ารักมากๆเลยเนอะ"
"พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ.....ถ้าชั้นเปลี่ยนตัวเองอย่างนั้น...คนเค้าก็จะได้มองชั้นแปลกๆน่ะสิ.....บ้าบ้างล่ะ...เปลี่ยนแปลงตัวเองเพราะคนอื่นบ้างล่ะ...ไม่เอาหรอก...วุ่นวาย....แล้วสายตาของชั้นมันก็สั้นตั้งแต่ม.6....สั้นแบบที่ชั้นเต็มใจด้วย"
"หมายความว่าไง....เต็มใจสั้น"
"บอกไม่ได้หรอก....มันสั้นในขณะที่ชั้นพยายามทำความฝันของตัวเองเพื่อคนๆนึง.....น่าภูมิใจมั้ยล่ะ"

จินนึกถึงเมื่อวันนั้น.....วันที่ตัวเองประสบความสำเร็จ....แล้วคาเมะก็รับรู้กับมัน....เป็นวันที่เค้ามีความสุขที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้
"พวกวิศวะเป็นอย่างนี้หมดทุกคนเลยรึเปล่า...ชอบพูดอะไรให้เข้าใจยากทุกที"
"คงงั้นมั้ง....นายไม่ต้องใส่ใจกับมันมากหรอกน่า...."
"อาคาจิ้น....รูปนี้ถ่ายคู่กับใครอ่ะ"

ยามะพีชี้ไปที่รูปที่ติดอยู่กับกระจกมองหลัง.....รูปที่จินถ่ายกับคาเมะก่อนที่จะไปอังกฤษ.....พอพูดถึงทีไร....จินจะต้องยิ้มออกมาทุกที
"คนสำคัญของชั้น....สำคัญมากๆด้วย"

คำๆนี้ทำเอายามะพีหมั่นไส้สุดๆ.....จินไม่เคยถ่ายรูปคู่กับใครเลย...รูปส่วนใหญ่ที่ยามะพีเคยเห็นก็มีเป็นกลุ่มเท่านั้น
"คนนี้รึเปล่าที่อาคาจิ้นบอกว่าไปเรียนอยู่อังกฤษ...กลับเมื่อไรล่ะ..."
"ไม่รู้สิ.....จะได้เจอกันอีกรึเปล่าชั้นก็ยังไม่แน่ใจ"
"แล้วยังจะมานั่งคิดถึงอยู่อีก....หาใหม่ได้แล้วนะ.....แถวนี้ก็ยังมีไม่ลองมองดูบ้างล่ะ"

คำพูดนี้....ยามะพีพูดหลายครั้งจนจินได้ยินแล้วก็รู้สึกเฉยๆทุกที.....ชั้นเลือกนายไม่ได้หรอกนะ....
"ไอ้สร้อยนั่นน่ะ.....ใส่อยู่ได้....ที่ชั้นให้ไปทำไมไม่เห็นเอามาใส่บ้างล่ะ......"

สายตาของยามะพีปะทะเข้ากับลัคกี้อินเลิฟเส้นนั้น...อิจฉาตาร้อนมากขึ้น
"ขอโทษนะ.....ชั้นสัญญากับเค้าไว้แล้ว....ถ้าชั้นถอด....ก็เหมือนกับชั้นทิ้งเค้า....ชั้นทำไม่ได้หรอกนะโทโมะจัง"

ยามะพีเบือนหน้าหนีไปทางอื่น....รู้ทั้งรู้ว่าถ้าถามไปแบบนี้ทีไร...จินก็ยังจะตอบแบบนี้ตลอดเวลา....แต่ก็ยังรั้นที่จะถาม
"ถึงมหาลัยแล้ว....คณะนายอยู่หน้าคณะชั้น.....เดี๋ยวจอดให้นะ...จะได้ไม่ต้องไปที่จอดรถพร้อมกัน....เดี๋ยวเดินไกล"
"ขอบใจนะ....ไม่พูดชั้นก็จะลงตรงนี้อยู่แล้ว"

จินจอดรถให้....ยังไม่ทันที่ยามะพีจะลงไป....ก็โดนคำพูดต้อนรับเช้าวันใหม่ของยามะพี....เจ็บสุดๆ
"อาคาจิ้น....ถามหน่อยเหอะ....เมื่อไรจะเลิก......"

จินงงกับคำถามนั้นสุดๆ....อะไรวะ?
"เลิกอะไร"
"ก็แฟนที่ห่วงหากันอยู่นั่นแหละ....เลิกๆกันซะที...ป่านนี้เค้าไปมีแฟนเป็นผู้ดีอังกฤษแล้วก็ลืมหน้าอาคาจิ้นไปหมดแล้ว....เชื่อชั้นเถอะ....จมปรักนานๆระวังจะเป็นบ้า!!"

ใส่เป็นชุด...ทำเอาจินพูดอะไรไม่ออก....มองยามะพีที่เดินไปไกลลิบ....เริ่มฉุน....ขับรถมาที่จอดแทบจะชนคนตาย
"ทำไมพูดแบบนี้วะ....ถ้าชั้นไม่เห็นนายเป็นน้องชั้นต่อยหน้าหงายไปแล้ว"

หยิบของในรถเดินลงมา....ก้าวฉับๆมาที่ตึกคณะ....หน้าตาบอกได้อย่างดีว่าเซ็งแค่ไหน

ห้องชมรม...
"อาคานิชิคุง....มาซะทีนะ"

จุนโนะนั่งรออยู่ที่ห้องชมรม....มองดูในห้องนั้น....หายไปไหนหมด
"จุนโนะ....พวกนั้นไปไหนอ่ะ"
"ออกไปจัดสถานที่ข้างนอกกันหมดแล้ว...ปู่คณะให้ชั้นมานั่งดักรออาคานิชิคุงอยู่ที่นี่เนี่ยะแหละ....."
"ไอ้นี่ก็จริงๆเล้ย....มัวแต่ยุ่งกับชมรมนี่แหละ...มันถึงไม่จบซักที....เป็นปู่คณะตลอดไปเถอะ....ซ้าธุ!!"
"อาคานิชิคุง.....อย่าไปแช่งเค้าสิ....เป็นกันทั้งคู่เลยนะ....ยูอิจิคุงก็ชอบเป็นแบบนี้แหละ....พอคนเดินผ่านร้านนมแล้วไม่เข้า....ก็ชอบนั่งแช่งชาวบ้านเค้าอย่างเนี้ยะ"
"แต่สาวๆก็เข้าเยอะไม่ใช่เหรอ....นายกลัวอะไร"
"กลัวยัยพวกนั้นมันเอาตัวไปน่ะสิ"

จินหันขวับ....คำพูดที่ออกมาจากปากจุนโนะ....หึงนี่หว่า....หึงแน่ๆ.....
"นายพูดเองนะจุนโนะ.....ไอ้ยูดีใจตายเลย....."

จุนโนะรู้สึกตัว.....รีบบอกปัด...
"ชะ....ชั้นก็พูดไปงั้นแหละ.....ไปกันได้แล้ว....เดี๋ยวก็โดนอาละวาดอีกหรอก....ใส่ผ้ากันเปื้อนนั่นด้วยนะ"
"ผ้ากันเปื้อนอะไร.....เรียกรุ่นน้องนะไม่ใช่ทำอาหาร"
"เอาเถอะน่า....ผ้ากันเปื้อนร้านนมชั้นเองแหละ....ปู่คณะให้อาคานิชิคุงใส่แค่คนเดียวเลยนะ....ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่....ไปล่ะนะ"

จุนโนะรีบเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว....จินมองตาม....อมยิ้มนิดๆ......
"ใส่ไอ้นี่เนี่ยะนะ.....ไอ้จินเอ๊ย....สีชมพูเชียวนะมึง....ใครเค้าจะว่ามึงเป็นแต๋วป่าววะเนี่ยะ"

จินสวมชุดกันเปื้อนร้านนม....กำลังสำรวจตัวเอง....แต่อยู่ๆ...ก็ได้ยินเสียงของผู้ชายสองคนเดินผ่านห้อง.....พูดอะไรก็ไม่รู้....แต่ที่แน่ๆ....เงี่ยหูฟังหน่อยเหอะ....

"แกได้ยินข่าวมั้ย.....จะมีเด็กอิมพอร์ตมาเรียนที่มหาลัยนี้ด้วยนะเว่ย....."
"จริงดิ....มาจากไหนอ่ะ...."
"อังกฤษว่ะ.....จะหยิ่งมั้ยวะเนี่ยะ.....เมืองผู้ดีด้วยนะ"

จินอึ้ง...อังกฤษเหรอ.....แล้วคนๆนั้นเป็นคาเมะรึเปล่า....

"เห็นว่าเป็นเด็กผู้ชายนะ....เค้าร่ำลือกันว่าหน้าตาน่ารักสุดๆ....สวยเหมือนผู้หญิง.....ชั้นว่าชั้นจะเป็นเกย์ก็คราวนี้แหละว่ะ"
"ไอ้บ้า....แล้วอยู่คณะไหนล่ะ....."
"รู้สึกว่า....มาอยู่ที่นี่จะได้เรียนอยู่มหาลัยปี1นะ.....เพราะว่าไปอยู่ที่อังกฤษต้องเรียนม.ปลายปี1ซ้ำใหม่....จริงๆแล้วต้องขึ้นมหาลัยปี2นะเว่ย.....ส่วนคณะก็คงจะเป็นนิเทศนี่แหละ......อะไรมันจะเลือกได้เข้ากับหน้าตาขนาดนี้วะ....."
"นั่นดิ....รีบไปก่อนดีกว่า.....เดี๋ยวโดนรุ่นพี่ด่าอีก....ไปเหอะ"

ทั้งคู่เดินจากไปแล้ว....ตอนนี้ก็เหลือแต่จินที่ได้แต่ยืนคิด.....ว่าคนๆนั้น....จะใช่คาเมะรึเปล่า....คาเมะทำไมจะต้องเรียนซ้ำชั้น..... เก่งๆอย่างคาเมะ....ไม่มีทางหรอก....

"ชั้นคงจะคิดมากไปเอง....ไปดีกว่า.....อย่าฟุ้งซ่านสิวะไอ้จิน"

จินไม่คิดอะไรอีกต่อไป....คงจะคิดว่า.....ชีวิตนี้....ทางที่จะได้เจอคาเมะ...เหลือน้อยเต็มที......?

ซุ้มชมรมดูดาว...
"มาแล้วโว้ย.....อาคานิชิ จินมาแล้ว"

จินวิ่งมาด้วยความรีบร้อน....เจอปู่คณะยืนหน้าบึ้งอยู่
"ทำไมแกมาช้านักหนา....คนเค้าจะหนีไปหมดแล้ว....ไม่รู้เรื่องรึไง"
"เฮ้ย....รู้สึกว่าแกจะเห็นหน้าชั้นแล้วนะ...."
"ใครสั่งให้แกเรียกชั้นอย่างนี้....ทำไมไม่เรียกรุ่นพี่....."
"แล้วแกไม่ได้อยู่ปี4เหมือนชั้นรึไง...ให้แกเรียนจบก่อนเถอะแล้วชั้นจะเรียกแกแบบเต็มยศว่ารุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์"'
"เออ...ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้จิน....ตอนนี้แกรีบไปทำหน้าที่ของแกก่อนเถอะ...."
"ให้ชั้นทำอะไร" ปู่คณะหยิบใบปลิวกองมหึมาส่งให้.....จินแทบจะรับไว้ไม่ทัน......
"ทำไมเยอะขนาดนี้วะ...."
"ทำไปเหอะ....แล้วก็ถอดไอ้นี่ออกด้วย....." หยิบแว่นตาออกจากหน้าจิน.....ทำให้ความหล่อส่องประกายไปทั่ว
"เฮ้ย....เอาออกทำไม....ชั้นไม่ถนัดนะเว่ย"
"แต่แกก็มองเห็นไม่ใช่รึไง.....ไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว.....ด้านโน้นนะเว่ย....เชิญเอาหน้าหล่อๆไปได้เลย....เรียกให้เยอะเท่ากับจำนวนใบปลิวด้วย....ไปกับจุนโนะก็ได้....เฮ้ย!!จุนโนะ....มานี่หน่อยดิ๊"

จุนโนะรีบวิ่งมาหา....หน้าตาเลิ่กลั่ก
"มีอะไรฮะ"
"พาคนตาบอดไปแจกใบปลิวหน่อย....ทางนั้นนะ...ฝากแว่นมันด้วยล่ะ"
"ได้ฮะ"

ปู่คณะเดินไปที่ซุ้มเหมือนเดิม....จินแทบจะไล่ถีบ....แต่ใบปลิวเยอะเกินไป....ถีบไม่ไหว
"อาคานิชิคุงมองเห็นทางมั้ย.....ชั้นช่วยนะ"

จุนโนะประคองจินไป....โดนสะบัดออก
"ัชั้นไม่ได้ตาบอดนะเฟ่ย....แค่นี้ก็เห็นทางอยู่หรอก....นายเชื่อมันเหรอ....."
"ล้อเล่นน่า....ก็รู้อยู่ถ้าเชื่อได้ออกลูกเป็นหมีแพนด้ากันพอดี....ไปเหอะ"
"ไอ้ผ้ากันเปื้อนนี่ก็คิดได้ไงวะ....เด่นตายชักเลย.....ไอ้ทุเรศเอ๊ย!!"

ด้วยหน้าตาของจิน....เพียงแค่เวลาไม่นาน....ก็มีคนมาสมัครกันเต็มไปหมด....เน้นที่สาวๆ.....อื้อ!
"จุนโนะ....ช่วยกันหน่อยดิ....ทำไมคนมันเยอะอย่างเนี้ยะ....ชั้นไม่ไหวแล้วนะ..."
"ช่วยอยู่นี่ไง...แต่มันไม่ไหวจริงๆ.....อาคานิชิคุง.....เดี๋ยวชั้นไปตามคนมาช่วยนะ...."
"เดี๋ยวสิจุนโนะ....ชั้นรับไม่ไหวนะ...น้องครับ....เข้าแถวนะน้อง....พี่จะตายแล้วน้อง....อย่าดันเด้!"

จินโดนกลุ่มสาวๆกลุ่มใหญ่.....ดันเข้าๆจนจินต้องถอยหลังตาม.....ถอยไปถอยมา.....ไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองจะไปชนกับใครเข้า....

"พลั่กกกก!"
"โอ๊ยยยย!"

จินชนจนล้มลงไปกองอยู่กับพื้นทั้งคู่....ใบปลิวกระจัดกระจาย...กลุ่มสาวๆหยุดยืนมอง.....สายตาพบกับคนๆนึง.....ที่ดูดีเอามากๆ....แต่ทำไมจะต้องมีหมวกมาปิดหน้าด้วย.....
"เป็นไรมากมั้ย......"

จินช่วยประคองคนๆนั้นขึ้น....อยากจะเห็นหน้า.....แต่หมวกที่ใส่อยู่....มันบังซะสนิทเลย
"ไม่เป็นไรหรอกฮะ....ขอบคุณ.....เอ่อ....."
"ชั้นเป็นรุ่นพี่คณะวิศวะ....ชื่ออาคานิชิ จิน...."
"ฮะ....รุ่นพี่อาคานิชิ"

เสียงที่ได้ยิน....ทำไมถึงได้คุ้นเคยขนาดนี้....เสียงเล็กๆ....เรียบๆ....เหมือนกับ....คาเมะ?
"ขอตัวก่อนนะฮะ....เดี๋ยวไปชมรมไม่ทัน"

แขนที่จินจับอยู่.....มันดูเหมือนกันอย่างชัดเจน.....รูปร่างกับน้ำเสียงก็ใช่....แต่ว่า....คาเมะจะมาทำไมตอนปี2....เค้าก็ต้องอยู่ที่นั่นสิ.....ไม่มีทางจะมาต่อที่ญี่ปุ่นแน่นอน....
"อาคานิชิคุง....มีอะไรรึเปล่า....."

จุนโนะรีบวิ่งเข้ามา....พบกับจินที่ยืนจ้องคนๆนี้อยู่......
"ใครอ่ะ....."
"ชั้นชนเค้าเมื่อกี๊นี้....จุนโนะ....ทำไมเค้าเหมือนกับคาซึยะขนาดนี้ล่ะ....นายมองดูสิ"

จุนโนะมองหน้าเข้าไปใต้หมวกใบนั้น.....กำลังเก็บของอยู่....สายตาทั้งสองคู่ปะทะกัน......แทบช็อก!
"จุนโนะ....จุนโนะใช่มั้ย......."

เสียงๆนั้น.....ทำเอาจุนโนะไม่แน่ใจ....มันคุ้นมากๆ.....
"รู้ชื่อชั้นได้ไง....."
"ทำไมชั้นจะไม่รู้....นายดูหน้าชั้นสิ"

หยิบหมวกที่ปกปิดใบหน้าตัวเองออก....จุนโนะแทบจะตะโกนออกมา......
"คาเมะ...คาเมะนี่นา.....นายจริงๆด้วย"
"ก็ชั้นน่ะสิ.....จะใครล่ะ"
"ทำไมนายไม่โทรมาหาชั้น....ชั้นจะได้ไปรับ...."
"ก็จะเซอร์ไพรส์นายไง....คิดถึงมากเลยรู้มั้ย"

ทั้งคู่ยืนกอดกัน....ทั้งๆที่จินก็ยืนมองอยู่....ดีใจเอามากๆด้วย.....
"นี่คาเมะ....นายจำคนๆนี้ได้มั้ย....."

จุนโนะจับตัวคาเมะเดินมาหา.....มองหน้ากัน....
"เค้า....คนที่นายรักมากที่สุดไงล่ะ....จินของนายไง"
"จินไหนจุนโนะ....ชั้นไม่รู้จัก"

คำนั้น....ทำเอาจินที่ยืนมองอยู่หุบยิ้มทันที.....เริ่มจะรู้สึกแปลกๆขึ้นมาซะแล้วสิ
"คาซึยะ....ชั้นจินนะ....ชั้นรอนายตลอด4ปีเลยรู้มั้ย"

จินจับแขนคาเมะ.....แต่เจ้าตัวก็ดันสะบัดออก
"มายุ่งกับชั้นทำไม...ชั้นไม่รู้จักรุ่นพี่เป็นการส่วนตัวซักหน่อย....ถ้าชั้นรู้จักจริงๆก็เมื่อกี๊นี้เอง...อย่าพูดบ้าๆนะ"

จินยืนนิ่ง...มองหน้าคาเมะที่กำลังส่งตาเขียวให้เค้าเป็นระยะๆ....ทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ
"นี่นายจำชั้นไม่ได้จริงๆเหรอ.....นายอย่าเล่นตลกสิ.....ชั้นกลัวนะ....หยุดเล่นได้แล้ว"

จินจับตัวคาเมะเขย่า....แต่ก็โดนดันออก
"นี่พูดไม่รู้เรื่องเหรอ....ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ได้รู้จักกับรุ่นพี่เป็นการส่วนตัว....อย่ามายุ่งได้มั้ย"
"จุนโนะ....นายช่วยพูดกับเค้าหน่อยสิ...."

จุนโนะทำหน้าตาเลิ่กลั่ก....ไม่รู้จะพูดอะไรดี.....มันก็อึ้งเหมือนกัน
"คาเมะ....นี่นายจำเค้าไม่ได้จริงๆเหรอ...แล้วทำไมนายจำชั้นได้ล่ะ....."
"ไม่รู้สิ....ชั้นจำนายได้ทุกอย่าง.....แต่คนๆนี้....."

คาเมะมองตั้งแต่หัวจดเท้า.....คำพูดของยามะพีคงจะเป็นจริง....คาเมะลืมเค้าแน่แล้ว
"ชั้นจำเค้าไม่ได้.....จริงๆ"

เพียงแค่คำนั้น....คาเมะก็เดินจากไป....โดยไม่สนใจว่าจินจะรู้สึกยังไง....ที่จุนโนะจะต้องทำตอนนี้คือ....ตามคาเมะไป.....เพราะอยากจะช่วยให้ถึงที่สุด....สาวๆกลุ่มใหญ่พากันรุมล้อมจินที่ยืนนิ่งอยู่.....

"รุ่นพี่คะ....เป็นไรมากมั้ย"
"รุ่นพี่โดนอะไรบ้างรึเปล่า"
"รุ่นพี่..............."
"รุ่นพี่.........................."

"อย่าเพิ่งมายุ่งกับผม......ผมขอตัว"

เดินห่างออกมา....นั่งตรงบันไดใกล้ๆซุ้ม....ทุกคนมองตาม....จินดูเปลี่ยนไปทันที.....
"ไอ้จิน....ทำไมแกยังมานั่งอยู่ตรงนี้วะ.....ไปเรียกเด็กเด้"

ปู่คณะผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราว....เดินมาสั่งเอาสั่งเอา....
"อย่ามายุ่งกับชั้น....."
"แกว่าไงนะ.....แกพูดงี้ได้ไงฟะ.....ชั้นเป็นประธานชมรมนะเฟ่ย"
"กูบอกให้ไปไกลๆไง....พูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ....แม่งโคตรน่ารำคาญเลย.....โธ่เว้ย!!!"

จินถอดชุดกันเปื้อนสีชมพูนั้น....ขว้างทิ้งต่อหน้า....เดินหนีไป.....ปู่คณะได้แต่ยืนอึ้ง....ด่าแทบจะไม่เป็นภาษา....
"ไอ้จิน....มึงกล้าด่ากูเหรอ....เดี๋ยวมึงเจอกู.....ระวังตัวเองไว้!!"

จินเดินมานั่งตรงลานน้ำพุ....แถวนั้นไม่มีใครอยู่เลยซักคน.....พอจะระบายอะไรซักอย่างได้.....
"ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยวะ....แล้วที่ชั้นรอนายเพื่ออะไร....เพื่อให้นายมาทำท่าแบบนี้กับชั้นใช่มั้ย....!!!!!"

จินนั่งกุมขมับอยู่ตรงม้านั่ง....ทำอะไรไม่ถูกเลย....คาเมะเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้เชียวเหรอ...?
"อาคานิชิคุง"

รู้สึกเหมือนใครมาสะกิดไหล่....รู้ทันทีว่านั่นคือ.....
"จุนโนะ....เค้าว่าไงบ้าง....."

จินกระโจนใส่...ถามเอาๆ.....
"อาคานิชิคุง....ฟังแล้ว.....อย่าฆ่าชั้นนะ"
"ว่าไงล่ะ.....นายก็รีบบอกสิ.....ชั้นร้อนใจนะ"
"คือว่า....เค้า....ชั้นไม่อยากพูด.....กลัวอาคานิชิคุงจะรู้สึก....เอ่อ....."
"อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ....พูดสิ....อย่าทำอย่างนี้ได้มั้ยจุนโนะ....ถ้าลืมก็บอกว่าลืม.....อย่าทำแบบนี้กับชั้น....ชั้นไม่ชอบ"

จินมองจุนโนะที่ยังคงก้มหน้าอยู่....เบือนหน้าหนีไปทางอื่น.....พูดไปโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย....ว่าจุนโนะเดินออกไปแล้ว....และมีใครบางคนเข้ามาแทนที่
"นายรู้มั้ย...ชั้นรอคอยเค้านานแค่ไหน.....หวังที่จะได้เจอเค้า.....ให้เค้ากลับมาหาชั้น....ชั้นอยากพบหน้าเค้าที่สุด....พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเค้า....แต่ผลตอบแทนล่ะ....คำว่าลืมใช่มั้ย...คือรางวัลของชั้น"
"ไม่ใช่ซะหน่อย"

จินอึ้งกับคำพูดนั้น....มันไม่ใช่เสียงของจุนโนะ....แล้วมัน.....เป็นเสียงใครล่ะ?
"ให้ทายดีกว่า.....ชั้นเป็นใคร....."

จินยังไม่ทันหันมา....ก็โดนมือน้อยๆปิดตาเอาไว้ซะแล้ว....มืดไปหมด.....กลิ่นหอมๆจากร่างน้อยที่อยู่ด้านหลัง....จะเป็นใครไปไม่ได้.....นอกจาก.....
"คาซึยะ....ใช่มั้ย"

มือน้อยนั้นค่อยๆคลายออก.....จินหันมาช้าๆ.....แล้วก็.....
"ถูกเป๊ะเลย......ชั้นเอง....คิดถึงชั้นมากมั้ย?"

คาเมะยืนยิ้มตรงหน้าจิน....เล่นเอาจินคิดว่า....นี่มันเป็นความฝันรึเปล่า?
"มองชั้นไม่ชัดเหรอ.....ใส่นี่ซะสิ"

คาเมะหยิบแว่นขึ้นมาจากกระเป๋าสะพาย....จุนโนะเพิ่งให้มาเมื่อกี๊....สรุปคือ...เตี๊ยมกับจุนโนะไว้นี่เอง
"ั้ชั้นใส่ให้นะ....."

ใส่ให้กับจิน....ภาพเริ่มชัดขึ้น....และก็มั่นใจได้เลยว่าใช่ชัวร์.....ค่อยๆเอื้อมมือลูบแก้มใสเบาๆ....
"ชั้นไม่ได้ฝันใช่มั้ย"
"ไม่หรอก...นายไม่ได้ฝันหรอกจิน...."
"เมื่อกี๊นายจำชั้นไม่ได้ไม่ใช่เหรอ....."
"ใครว่าจำไม่ได้....บอกแล้วใช่มั้ยว่าชั้นจะพบหน้านายเป็นคนแรก.....ชั้นก็มาแล้วไง...ขอโทษนะที่เล่นแรงไปหน่อย....ช็อกมากมั้ย"

คาเมะเสยผมให้จิน....จัดแว่นให้เข้าที่.....ยิ้มให้.....
"ช็อกสิ....ทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย....ชั้นใจไม่ดีนะ"
"โธ่เอ๊ย....กลัวมากล่ะสิ....."
"กลัวสิ....กลัวมากๆด้วย"

จินคว้าตัวคาเมะเข้ามากอด.....แน่นเอามากๆ...ใบหน้าของร่างสูงซบไปที่ไหล่นั้น....ไม่ขยับเลย
"จิน....สีฟ้ากลับมาอยู่กับสีแดงแล้วนะ....เราจะผสมให้มันเข้ากันเหมือนเดิม....ชั้นน่ะ.....made by akanishi jin นะ....."
"ส่วนชั้น....ก็.....made by kamenashi kazuya ใช่มั้ย"
"ถูกแล้ว....อย่าทำให้ตราที่ประทับไว้มันเลือนหายนะ......" จินยิ้มให้....ยังคงกอดแน่นเหมือนเดิม....คาเมะค่อยๆกอดตอบ....จูบเบาๆ...จูบที่คิดถึงมานาน.....ยังคงหวานไม่เปลี่ยนแปลง.....แล้วก็ดูจะหวานมากขึ้นด้วย.....
"อยู่กับชั้นทุกวันนะ....คาซึยะ...."

* * *

ตอนบ่าย....ในห้องเรียนวิศวะ........
จินนั่งยิ้มอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว....ปกติจินจะต้องหน้าบึ้ง....แล้วก็มีหนังสืออ่านอยู่เสมอ....แต่วันนี้....มันมาแปลก....เพื่อนพากันเสียวเป็นแถว
"เฮ้ย....แกไปดูไอ้จินหน่อยดิ...มันเป็นไรวะ.....ยิ้มอยู่ได้"
"ไม่เอาอ่ะ....เผื่อมันจับชั้นไปฆ่าก็ซวยอ่ะดิ.....ไอ้นี่ตอนเงียบน่ากลัวจะตาย...."
"แต่มันไม่เงียบอย่างเดียวนะเฟ่ย.....มันนั่งยิ้มด้วย....ทำไงดี.....นี่ชั้นเรียนกับคนบ้าเหรอเนี่ยะ"
เพื่อนหลายคนพากันนั่งวิพากษ์วิจารณ์จินเป็นแถว....ขนาดนั่งในระยะเผาขน.....จินก็ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองโดนนินทา......
"ทุกคน.....นี่ของใครวะ.....มายืนอยู่หน้าห้องเนี่ยะ"

เด็กวิศวะแตกตื่นเป็นแถว....พากันวิ่งไปดู.....ยกเว้นจิน.....
"เฮ้ย....หญิงรึชายวะ.....แม่งโคตรสวยเลย"
"โทษครับ....มีเบอร์มั้ยครับ....."
"น่ารักจังเลยอ่ะ.....วันนี้ไปเที่ยวกับพี่มั้ยน้อง"
"เอ่อ.....ชื่ออะไรจ๊ะ"

พูดกันจนหนาหูแล้ว.....จินก็ยังไม่รู้สึก....จนชื่อนั้นเอ่ยออกมา....ถึงได้รู้สึกตัว.....
"ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะฮะ....อยู่นิเทศปี1....ยินดีที่ได้รู้จักฮะ"

เหมือนกับความน่ารักส่องประกาย....ทุกคนพูดพร้อมกันว่า....เสียงน่ารักจังเล้ยยยยยย!!
"เฮ้ย....!!จะบ้ารึไง"

จินรีบวิ่งออกไปดู.....เห็นคาเมะยืนยิ้มหน้าตาไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้าเลย....ยืนท่ามกลางไอ้หื่นประจำวิศวะก็ยังไม่รู้เรื่อง
"นายมาทำไม....บอกแล้วไม่ใช่เหรอ.....ว่าเดี๋ยวชั้นจะออกไป"
"ก็ไม่อยากรออ่ะ.....อยากมาดู....คิดถึงจินนะ"

คาเมะส่งจูบที่สุดแสนจะเย้ายวนให้....พวกที่ยืนรุมล้อมอยู่....แทบจะละลายไปต่อหน้าต่อตา
"ไอ้จิน...นี่เด็กมึงเหรอ....โคตรน่ากินเลยว่ะ....."
"กูขอได้มั้ยเนี่ยะ....ขาดแคลนความรักมาสี่ปีแล้วโว้ย....คนนี้ขอนะไอ้จิน"
"พวกแกจะบ้ารึไง....คาซึยะ....หยุดทำท่าแบบนั้นนะ"
"ทำไมล่ะ...ดูท่าพวกเค้าจะชอบชั้นนะจิน....ทุกคน....อยากได้อีกรอบมั้ย"

คาเมะแกล้งยั่วอารมณ์จินให้สูงขึ้น....แล้วก็ได้ผลด้วย
"เอาคร้าบบบบผม...."
"งั้นรอรับนะ"

คาเมะทำท่าจะส่งจูบอีกรอบนึง...จินเลือดขึ้นหน้า.....กระชากคาเมะเดินออกไปห่างๆ....ทำเอาอารมณ์ค้าง.....
"ไอ้จิน.....เอากลับมาก่อนเด้....ไอ้เวร!!!"

ลานจอดรถ...
"จิน...ทำอะไร....ชั้นเจ็บนะ"

จินบีบแขนคาเมะแน่น....ร่างน้อยๆแค่นี้....จะสะบัดยังไงก็คงไม่หลุดหรอก
"ตามชั้นมา.....ไม่ต้องอยู่มันแล้วที่มหาลัยนี้น่ะ...."
"ทำไมอ่ะ...ชั้นก็แค่ทักทาย....พวกรุ่นพี่"
"ทักทายบ้านนายเค้ามีส่งจูบให้รึไง.....รู้รึเปล่าว่าพวกมันน่ะหื่นแค่ไหน......"
"หื่นสิดี....ชั้นชอบ"
"คาซึยะ.....!"

จินกระแทกเสียงใส่....คาเมะตกใจนิดๆ....แต่ว่า....ก็ดันยิ้มออกมา...ยั่วอารมณ์จินอีก......
"นายยิ้มอะไร....ชั้นเครียดนะรู้มั้ย"
"จิน....ถามอะไรหน่อยสิ....นายหึงรึว่าหวงกันแน่....."

จินสะอึก....พูดอะไรไม่ออก....ก็มัน.......
"ทั้งสองอย่างนั่นแหละ...."
"แต่หวงมากกว่าใช่มั้ย"

จินไม่พูดต่อ....เดินไปเปิดประตูรถให้คาเมะ.....ร่างบางขึ้นนั่ง......มองหน้าจินตลอดเวลา
"รถนายเหรอจิน.....น่ารักดีนะ.....โฟล์คแวนสีฟ้า....ขอนั่งบ่อยๆเลยนะ"

คาเมะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องเมื่อกี๊ซะอย่างนั้น....ทำเอาจินที่นั่งมองอยู่ฉุนขาด....เอื้อมมือปรับเบาะรถให้เอนลง....ขึ้นคร่อมร่างบางที่อยู่ข้างใต้......
"จิน.....นายจะทำอะไร......นี่มันมหาลัยนะ...มีใครเห็นเข้าจะทำยังไง"
"ก็ชั้นจะทำให้คนอื่นเห็นไง.....ว่านายเป็นของชั้นคนเดียว"

จินจ้องหน้าคาเมะตาไม่กระพริบ.....นึกว่าจะห้าม....แต่อยู่ๆ.....
"จะทำก็ไม่บอกชั้น.....ชั้นจะได้ช่วย.....จินนี่ไม่ไหวเลยนะ"

คาเมะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของคนตรงหน้า....ทีละเม็ดๆ....เผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่งของจิน.....เท่านั้นยังไม่พอ....คาเมะยังปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอีก....เสื้อบางๆเลื่อนหลุดลง...ไหล่ขาวๆที่อยากจะสัมผัสมานาน.....เชิญชวนอารมณ์ของจินที่สุด......
"คาซึยะ....นายอย่ายั่วชั้นได้มั้ย......"
"ถ้าไม่ทำอย่างนี้.....นายก็ไม่มีอารมณ์น่ะสิ...."

คาเมะกรีดนิ้วไปที่ปากของจิน....เลื่อนต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกง....ปลดเข็มขัดของร่างสูงออก....รูดซิปลง.....
"ชั้นรู้.....นายต้องการมันมากจนทนไม่ไหวเลยใช่มั้ย....เอาเลยสิ.....รออะไรอีกล่ะ"

จินยังคงอึ้งอยู่....คาเมะทำไมมาแปลกทุกทีๆ
"รึว่าจะต้องให้ชั้นใช้ไม้ตาย....นายถึงจะทำ....เอาอย่างนั้นก็ได้นะจิน"

คาเมะจับไปที่ปากของตัวเอง....ส่งจูบที่เย้ายวนนั้นอีกรอบ....คราวนี้.....ใครทนได้ก็ให้มันรู้ไป......
จินก้มลงไซ้ซอกคอขาว.....จูบไปที่ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและรุนแรง....นานมากจนคาเมะก็เริ่มที่จะมีอารมณ์มากขึ้นเหมือนกัน
"คาซึยะ....นายให้ชั้นทำ...ชั้นจะทำให้ถึงที่สุดเลย"
"ก็เอาสิ....เอาให้พอใจไปเลย....รู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ"
"ใช่.....ดีมากๆด้วย"

จินจูบเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ....กัดเม้มตรงแต้มเล็กๆที่อยู่บนหน้าอกของร่างบาง....เล็บจิกไปที่เนื้อของจินจนเลือดซิบ....เพราะอารมณ์ที่พุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ....
"ตรงนั้น....ใช่....อะ.....อาาาา................."

อารมณ์หยุดไม่ได้เลย....จูบพรมไปทั่วใบหน้าของร่างบาง....กัดเม้มที่ใบหูและซอกคอขาวจนเป็นรอยแดง....มือข้างนึงของจิน....สัมผัสเข้าไปใต้กางเกงของคาเมะ....เจ้าตัวรู้สึกขึ้นมาทันที......
"จิน...ตรงนั้น....ไม่นะ......"

คาเมะจับมือจินหยุดไว้....แต่ก็ดูว่าจะยากเต็มที
"ทำไมล่ะ....นายอย่าทำให้ชั้นค้างสิ....."
"มันยังไม่ใช่ในสถานที่แบบนี้.....อย่าทำนะ"
"อย่าห้ามชั้นเลยน่า.....เราก็ต้องการไม่ใช่เหรอ"
"แต่ในที่แบบนี้....อย่าทำเลยนะ....ชั้นขอร้อง....ชั้นแค่พูดเล่นเฉยๆ...นายอย่าทำจริงสิ....หยุดเถอะนะ"
"เอ....จะหยุดดีมั้ยนะ"

คาเมะนอนมองร่างสูงที่คร่อมอยู่.....ในเวลาแบบนี้.....เสี่ยงที่จะมีคนเห็นเยอะเหมือนกัน.....ท่อนบนน่ะนายจะทำชั้นตอนไหน....ที่ไหนก็ได้...แต่ท่อนล่าง.....ที่อื่นดีกว่านะ......
"ขอครั้งสุดท้ายแล้วกันนะ....."

เก็บเกี่ยวความหวานในปากนั้นอีกครั้ง....รุนแรงยิ่งกว่าเดิม....นานจนเหมือนกับโลกทั้งใบหยุดหมุน.....
"เดี๋ยวค่อยไปต่อกันนะ.....คาซึยะ"

ใบหน้าของคาเมะ....เจอความร้อนของจินแทรกเข้าไป....ทำให้หน้าขาวอมชมพู.....กลายเป็นสีแดงระเรื่อ....จินจูบไปที่แก้มใสเบาๆ.....ก่อนจะปรับเบาะให้เหมือนเดิม....ผละออกจากร่างบาง....ทำหน้าที่เป็นคนขับเหมือนเดิม
"ทำไมนายสวยจัง....คาซึยะ"

จินนั่งมองคาเมะที่กำลังติดกระดุมเสื้อของตัวเอง.....เชยคางขึ้นมา....
"ขออีกได้มั้ย"
"ไม่ได้....นายก็รีบใส่เสื้อสิ.....รูดซิปซะด้วย.....เดี๋ยวต้องไปหายูอิจิคุงไม่ใช่เหรอ......"
"นายเป็นคนทำ....นายก็ต้องแก้มันเองสิ"
"จะให้ใส่ให้ว่างั้นเหอะ...."
"รู้ใจเหมือนเดิมเลยนะ....."
"ทำไมถึงได้ทำตัวเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลยนะ....ไม่ไหวจริงๆ"

บ่นไป.....แต่มือก็ติดกระดุมเสื้อให้กับจินซะแล้ว......จินมองดู....ยิ้มขำๆ
"เสร็จแล้ว....ไปกันเถอะ.....เดี๋ยวรอแย่เลย....นะ"
"ยังไม่ไป....นายส่งจูบให้ดูอีกรอบสิ...คาซึยะ"
"ไหนว่าไม่ชอบไง.....ชั้นไม่ทำแล้วนะ"
"แต่ชั้นเกิดชอบขึ้นมาแล้วสิ....ต้องทำนะ.....ไม่งั้นไม่ออกรถด้วย"

คาเมะจำต้องทำ.....ไม่งั้นได้อยู่ที่นี่จนดึกแน่ๆ....เพียงแค่นิดๆ.....ก็น่ารักสุดๆแล้ว.....ทนไม่ไหว....จูบไปที่หน้าผากของร่างเล็กที่นั่งอยู่....ยิ้มนิดๆ
"ไปกันเถอะ....นะ"

ร้านนม...
"ไอ้ยู....."

จินเดินเข้ามาในร้าน...เห็นยูอิจิกำลังยืนเช็ดบาร์อยู่...
"อ้าวไอ้จิน.....ทำไมมาช้าจังวะ...แล้วนั่นพาใครมาด้วยอ่ะ"

ยูอิจิเห็นคาเมะที่เดินตามมา....จำไม่ได้ซะอย่างนั้น.....ผมที่ยาวประบ่า...ผิวขาวสะอาดหมดจด....ดูสวยขึ้น....มากๆ
"ยูอิจิคุง...จำชั้นไม่ได้เหรอ"

ยูอิจิเดินมาดูใกล้ๆ....หน้าแทบจะชนกันอยู่แล้ว....แต่ว่า....ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี
"ใครวะจิน....."
"แกนี่มันจริงๆนะ....คาซึยะไง.....แกจำไม่ได้เหรอ"
"เฮ้ย!!จริงดิ....สวยขนาดนี้เชียว......แม่งจำไม่ได้จริงๆนะเว่ย...งั้นขอกอดหน่อยนะ....."

ยังไม่ทันที่จินจะอนุญาต...คาเมะก็โดนยูอิจิกอดเข้าไปเต็มๆแล้ว.....แน่นหนาแล้วก็นานสุดๆ.....ทำเอาจินฉุนจัด....
"ไอ้ยู....แกปล่อยเดี๋ยวนี้...."
"อะไรวะ....กูคิดถึงของกู....นิดหน่อยเองเนอะ....คาเมะจัง"
"ไอ้ยู....!!"

ใส่เสียงเขียว....แต่ก็ยังไม่หยุด....จนจินต้องใช้ไม้ตาย
"ยูอิจิ....จุนโนะมาแล้ว"

แค่นั้น....ยูอิจิแทบจะผละออกไม่ทัน....มองซ้ายมองขวา...ไม่เห็นมีซักคน...โดนหลอกนี่หว่า....
"ดูท่าแกจะกลัวเค้ามากเลยนะ......"
"ไม่กลัวได้ไง....หุ้นส่วนคนสำคัญนะเว่ย...มีสิทธิ์โดนตัดออกได้ง่ายๆ"
"แล้วหุ้นส่วนชีวิต.....ยูอิจิคุงไม่สนใจบ้างเหรอ"

ยูอิจิไม่พูดต่อ....สีหน้าเปลี่ยนไปทุกทีเมื่อพูดถึงเรื่องนี้....แปลก?
"อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย.....ที่เป็นอยู่ตอนนี้เค้าก็ไม่ได้สนใจอะไรชั้นซักนิด....คิดกับชั้น....แค่พี่ชายล่ะมั้ง"

ยูอิจินั่งลงตรงเคาน์เตอร์...ถอนหายใจเฮือกใหญ่.....
"แน่ใจนะ....ว่าเค้าคิดกับแกแค่พี่ชาย...."
"หมายความว่าไง"
"แกก็ลองทำเป็นกระดี๊กระด๊ากับพวกผู้หญิงที่เข้ามาในร้านสิ....จุนโนะยังไม่มาใช่มั้ย....งั้นแกก็เตี๊ยมเอาไว้เลยแล้วกัน"

ยูอิจิไม่เข้าใจว่าจินพูดอะไร....แต่ก็ลองดูก็ได้วะ....
"จุนโนะมาพอดีเลยจิน"

ทั้งสามคนหันไปมองจุนโนะที่ถือของพะรุงพะรังเข้ามา....วางลงตรงหน้า....
"มีแบบมาแก้อื้อเลย....ของใครนักหนาก็ไม่รู้.....อาจารย์ทำร้ายจิตใจสุดๆเลยนะเนี่ยะ"

จุนโนะหันหน้ามองยูอิจิ....แปลกที่ไม่ยิ้มให้กันเหมือนเก่า.....ทำเหมือนกับกำลังอยู่ในโลกของตัวเองเพียงลำพัง
"ยูอิจิคุง....ลูกค้าเข้าร้านแน่ะ....."

สาวๆกลุ่มใหญ่เข้ามาในร้าน...นักเรียนมัธยมปลาย.....สวยๆทั้งนั้น
"ไอ้ยู...ไปดิ"

จินส่งซิกให้...
"รับอะไรดีครับ....."

ยูอิจิยืนอยู่ตรงโต๊ะของสาวๆ....สายตาทุกคู่มองมา....กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่
"ทำงานที่นี่เหรอคะ"
"ครับ.....เป็นเจ้าของร้าน"

กรี๊ดกร๊าดหนักยิ่งกว่าเดิม....จินสังเกตสีหน้าของจุนโนะ....หน้าตาเมินเฉย....แต่สายตา...จ้องไปที่ตรงนั้นนิ่ง
"น่ารักจัง....มีแฟนรึยังคะ"

ยูอิจิอึ้ง....ไม่รู้จะตอบยังไง....หันหน้ามาหาจุนโนะ....แต่ก็ดันหลบตา...ทำเป็นไม่สนใจซะอย่างนั้น....หงุดหงิดขึ้นมา....ประชดไปซึ่งๆหน้า
"แฟนไม่เคยมีหรอกครับ...สนใจผมเหรอ"

ตรงคำว่าไม่เคยมี.....เน้นสุดๆ....เล่นเอาจุนโนะสะอึก
"แหงเลยล่ะ....ชื่ออะไรคะ"
"นากามารุ ยูอิจิ.....อยากได้เบอร์ผมมั้ยล่ะ"
"จริงๆนะ....ดีจังเลย"

แรงประชดเหมือนกับจะได้ผล....จุนโนะเอาน้ำเปล่ามาเสิร์ฟให้กับสาวๆ.....กระแทกลงอย่างแรง.....น้ำกระจาย....เล่นเอาทั้งโต๊ะกลัวไปเลย
"โทษที...มันหลุดมือ....สำลักความจริตของคนบางคน....ออกไปข้างนอกแป๊บนะ....เดี๋ยวมา"

มองยูอิจิด้วยหางตา....ก่อนจะเดินออกไป....ยูอิจิได้แต่ยืนอึ้ง.....ทำอะไรไม่ถูก....กลับมาที่เคาน์เตอร์เหมือนเดิม
"เป็นอะไรอีกวะ....ชั้นงงไปหมดแล้วนะเว่ยจิน...อารมณ์แปรปรวนชิบเลย"
"ก็เค้าหึงอ่ะดิ"

จินเผยไต๋ออกมา.....ยูอิจิหันขวับ
"หมายความว่าไง.....หึง"
"แกไม่รู้อะไร....จุนโนะอ่ะนะ....เค้าเป็นคนที่ไม่ชอบแสดงออกมากหรอก.....แต่จะชอบหลุดคำพูดอะไรซักอย่างให้คนอื่นรู้....ตอนนั้นเค้าก็พูดถึงแก...หลุดออกมาว่ากลัวสาวๆเอาตัวแกไป....น่าคิดมั้ยล่ะ"

ยูอิจิเงียบ....ไม่พูดอะไร....แต่ก็ยิ้มออกมานิดๆ......
"เชื่อชั้นเถอะ...เค้าชอบแก....แต่เค้าไม่พูด....."
"งั้นเหรอ....แต่ก็...ดีเหมือนกันนะ.....เดี๋ยวกลับมาต้องพูดด้วยซะแล้วสิ..."
"ดีแล้วๆ......"

จินยิ้มอย่างสบายใจ....ทำให้เพื่อนสบายใจก็มีความสุขมากแล้ว
"เปลี่ยนเรื่องเหอะว่ะ....คาเมะจังมาคุยกับชั้นหน่อยดิ....กลับมาตอนไหน"

คาเมะนั่งลงข้างจิน....พูดจ้อยๆ
"กลับมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว....จริงๆแล้วน่ะ....ชั้นก็กลับมาก่อนหน้านี้แล้วแหละ....มาเอ็นท์ที่นี่ไง.....เรื่องนี้มีแค่จุนโนะรู้เท่านั้นนะ....จินชั้นยังไม่อยากบอก......เซอร์ไพรส์ดีกว่า"
"เซอร์ไพรส์แบบที่ชั้นอึ้งเอามากๆด้วย...แกคิดดูดิ.....ต่อหน้าคนมากๆ...เค้าทำเป็นจำชั้นไม่ได้.....ชั้นแทบจะอาละวาดอยู่แล้วนะ"
"คาเมะจัง.....เจ๋งมากๆ....." คาเมะแอบขำนิดๆ....ยูอิจิก็ด้วย
"แต่ชั้นไม่ติดใจอะไรหรอก....เอาคืนไปแล้วนี่....แกดูสิ"

จินแหวกคอเสื้อคาเมะออก.....กว้างมากซะจน....เห็นไหล่ขาวๆในนั้น.....
"แกเอาคืนแบบนี้เนี่ยะนะ.....แดงเลยว่ะ....."

ยูอิจิจ้องตาไม่กระพริบ....คาเมะก็อายแทบแทรกแผ่นดินหนี
"จิน....พอได้แล้ว....จะประกาศไปทำไมล่ะ"

พยายามแกะมือจินออก....แต่ก็ทำไม่ได้
"ไอ้จินเอ๊ยยย.....ร้ายนักนะแก.....คาเมะจัง....รู้มั้ยว่าอยู่ที่นี่มันแอบนอกใจคาเมะจังด้วยนะ"
"ว่าไงนะ" คาเมะหันมามองจิน....ทำตาแป๋ว....คงจะยังไม่เชื่อสินะ
"เห็นชื่อว่ายามาชิตะ โทโมฮิสะใช่มั้ย....มันเรียกชื่อโคตรน่ารักเลย.....เรียกว่าโทโมะจังล่ะ.....อายุไล่ๆกับคาเมะจังนี่แหละ....น่ารักมากๆด้วยนะ....เห็นว่าอยู่สถาปัตย์ปีสองคณะเดียวกับจุนโนะ....เนอะไอ้จิน"
"ไอ้ยู....พอได้แล้ว"

ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง....ยูอิจิยังคงพูดต่อไป....คาเมะก็นั่งฟังอย่างสนใจ......
"จริงเหรอ....แต่ว่า........."
"แต่อะไรคาเมะจัง....ชั้นพูดเรื่องจริงนะเนี่ยะ.....มันกับยามะจังหวานสุดๆเลยนะ....ใครๆก็พูด"
ชั้นไม่เชื่อหรอก.....ว่าจินจะเป็นคนอย่างนั้น.....ก็เค้ายังไม่ถอดสร้อยเส้นนั้นออกเลย...ชั้นจะเชื่อได้ไง"

เพียงแค่คำนั้น.....จินซึ้งใจสุดๆ....เลือกถูกตลอดเลยนะ....คนๆนี้......
"คาซึยะ.....ชั้นรักนายที่สุดในโลกเลย"

จินกอดคาเมะจากทางด้านหลัง....แน่นเอามากๆ....จนคาเมะที่กำลังนั่งอยู่.....ตีแขนจินเบาๆ....
"จิน....มันเจ็บนะ.....อายเค้าด้วย......ปล่อยสิ....."
"ไม่ปล่อยหรอก....ชั้นรักของชั้นนี่นา...."
"ไอ้จิน...แกเกรงใจเพื่อนแกหน่อยก็ได้...หวานต่อหน้ามันอิจฉาเว่ย"
"ช่างเด่ะ....กูไม่สนใจ....ใช่มั้ยคาซึยะ"

กำลังยิ้ม....หัวเราะสนุกสนาน....แล้วก็หวานกันสุดๆ....แต่แล้วมารผจญก็มาจนได้
"อาคาจิ้น....."

เสียงนั้น...ทำเอาจินสะดุ้ง....หันหน้ามาช้าๆ...ซวยอะไรอย่างนี้
"โทโมะจัง.....เอ๊ย!!ยามาชิตะ....."

แทบจะปิดปากไม่ทัน....คาเมะมองตาม....คนๆนี้เป็นใคร
"ทำไมอาคาจิ้นเรียกชั้นอย่างนี้ล่ะ.....ต้องโทโมะจังสิ"
"อาคาจิ้นเหรอ....ใครล่ะจิน.....สนิทกันจังนะ"

คาเมะเริ่มตาเขียวใส่....ยูอิจิที่มองดูอยู่....ได้แต่ภาวนาอย่าให้มีเรื่องกันเลย
"คนตัวเล็กๆหน้าตาหยิ่งๆนี่ใครเหรอ...อาคาจิ้น"

ทั้งคู่ถามเหมือนกัน....จนจินไม่รู้จะตอบยังไง....ยูอิจิต้องพูดแทน
"คืองี้นะ.....คาเมะจัง...นี่ยามาชิตะ โทโมฮิสะ.....เด็กข้างบ้านไอ้จิน....แล้วนี่นะยามะจัง...ก็คือคาเมนาชิ คาซึยะ....แฟนไอ้จินไง....จำได้มั้ย"
"ที่กลับมาจากอังกฤษน่ะเหรอ....รู้มั้ย....ชั้นกับอาคาจิ้นไม่ใช่แค่เพื่อนข้างบ้านกันหรอกนะ....."
"ชั้นก็เหมือนกัน.....ไม่ใช่แค่คนหน้าตาหยิ่งอย่างที่นายบอกหรอกนะ....ชั้นมีอะไรมากกว่านั้นอีก....ก็ชั้นเป็นแฟนเค้านี่"

พูดไป....มือน้อยๆของคาเมะก็หยิกเข้าไปที่หน้าท้องของจินอย่างแรง....เล่นเอาจินบิดตัวตามแรงหยิก....โคตรเจ็บ....
"คาซึยะ.....จะ....เจ็บ"
"ไม่ต้องพูดมาก.....เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันแล้วนะจิน"

คาเมะพูดกัดฟัน....เสียงนั้นบ่งบอกได้อย่างดีว่าความเชื่อใจที่มีอยู่มันหายไปนิดๆ
"อ่ะ....เอ่อ....ยามะจังมาแถวนี้ได้ไงอ่ะ"

ยูอิจิช่วยเปลี่ยนเรื่องพูด....พอแก้ได้นิดๆ
"ชั้นมาคาราโอเกะกับเพื่อนแถวนี้.....เห็นร้านยูอิจิคุง....ก็เลยอยากจะมาทักทาย.....แต่ก็ดันเห็นคนที่มองแล้วไม่เจริญอาหาร.....เซ็งที่สุดเลย....ว่ามั้ยคาเมะจัง"

ทั้งคู่ส่งสายตาอาฆาตกันสุดๆ.....คำพูดนั้น.....รู้ได้ทันทีว่ายามะพีพูดกระทบคาเมะ...จินมองทั้งคู่...กลืนน้ำลายอึกใหญ่

"Tulululu......"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น....มือถือของยามะพี.....รับทั้งๆที่สายตาก็ยังจ้องคาเมะไม่เลิก
"ฮัลโหล....ชั้นอยู่ร้านนม....โอเคๆ......เดี๋ยวจะไปแล้ว....รอแป๊บนะ.....เจอกัน"

วางสายลง....เพื่อนเรียกตัวแล้ว....จำต้องไป....เลี่ยงไม่ได้
"ชั้นไปก่อนล่ะ.....ยินดีที่ได้รู้จักนะ.....คาเมะจัง"
"ชั้นก็เหมือนกัน....โทโมะจัง"
"เรียกชั้นอย่างอื่นเถอะ.....ชื่อนี้ชั้นสงวนไว้ให้กับคนที่สำคัญกับชั้นที่สุด....แล้วเค้าก็เห็นว่าชั้นสำคัญกับเค้าด้วย....ไปแล้วนะ.....บาย" ยามะพีเดินออกนอกร้านไปอย่างผู้ชนะ.....คาเมะละสายตาจากยามะพี.....หันมามองหน้าจินที่ดูจะหน้าเสียสุดๆ.....
"จะว่าไง.....จิน.....ไม่ใช่สิ.....อาคาจิ้น"
"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคาซึยะ......."

คาเมะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น....เริ่มไม่เชื่อมากขึ้น
"ยูอิจิคุง....ที่นี่มีห้องพักมั้ย....."
"มีสิ....อยู่ชั้นสองด้านขวามือ.....คาเมะจังจะทำไม"
"ชั้นจะไปพักผ่อนซะหน่อย....ไม่อยากจะฟังคำแก้ตัวจากใคร......แปลกนะ....ชีวิตชั้นเจอคนที่ชอบหลอกลวงบ่อยมากๆ.....ไม่รู้เป็นอะไร....โดยเฉพาะคนใกล้ตัว....เจ็บที่สุด"

หยิบของเดินขึ้นชั้นสองไป....จินทำอะไรไม่ถูกแล้ว
"เดี๋ยวสิคาซึยะ.....ไอ้ยู....ช่วยชั้นหน่อยดิ"
"ชั้นช่วยแล้วนะเว่ย....แต่ว่ามันสุดๆแล้วจริงๆ....อยู่ที่แกแล้วนะตอนนี้......"

จินมองตามคาเมะที่เดินขึ้นไปบนนั้น.....คิดหนักมากขึ้น
"ทำไมต้องมีเรื่องเร็วอย่างนี้ด้วยวะ.....บ้าชิบ!!!"

* * *