วันงานวัฒนธรรม.......
"ไอ้จิน....ไอ้จินโว้ย.....อยู่ไหนวะ"

ปู่คณะเรียกหา.....ชมรมวุ่นวายจะตาย....แต่จิน?
"เค้าไม่อยู่หรอกรุ่นพี่.....เรียกหาก็ไม่มีประโยชน์หรอกน่า"

จุนโนะส่งเสียงมาแต่ไกล.....เริ่มจะฉุนแล้วนะเฟ่ย
"มันหายหัวไปไหน.....จุนโนะ....สนิทกับมันที่สุด....ไปตามมาดิ๊"
"ให้ไปตามจริงดิ"
"เออ....ชมรมวุ่นวายจะตายชักอยู่แล้ว......ยังหนีกันได้.....มันนะมัน....อย่าให้เจอนะเฟ่ย....พ่อจะด่าแหลกเลย"
"ตกลงให้ไปตามใช่มั้ย....โอเคเลย.....ไปน้า"

ว่าแล้วก็ติดจรวดวิ่งออกไป.....ปู่คณะเอ๊ย......แกไม่รู้เลยใช่มั้ยเนี่ยะ.....ว่าปล่อยคนให้หนีไปได้อีกคน....ฉลาดจริ๊ง

จุนโนะวิ่งด้วยความเร็ว.....พูดโทรศัพท์ไปด้วย
"ยูอิจิคุง.....มาได้แล้ว.....คาเมะจะแสดงแล้วนะ....."
[เออๆ...เดี๋ยวไปแล้ว.....จะขับให้เร็วที่สุดนะ]
"ไม่ต้องเร็วมากก็ได้.....เดี๋ยวเป็นอะไรไปจะยุ่ง...."
[คร้าบบผม....จะทำตามนะ.....แค่นี้แล้วกัน.....]
"โอเคๆ....รีบๆนะ"

จุนโนะวิ่งมาถึงหน้าหอประชุม.....พบกับจินที่นั่งรออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว....
"อาคานิชิคุง....เริ่มรึยัง"
"ยังหรอก....อีกครึ่งชั่วโมงได้....แล้วแฟนนายล่ะจุนโนะ....."

กะพูดให้อารมณ์เสียเล่นๆ....แต่....
"ยูอิจิคุงน่ะเหรอ...ยังไม่มาเลย.....เดี๋ยวซักพักก็มาถึง"
"จุนโนะ.....เมื่อกี๊ชั้นบอกว่าแฟนนะ"
"ก็ใช่ไง.....ก็ยูอิจิคุงเป็นแฟนชั้น.....ผิดเหรอ"
"ไปสารภาพกันตอนไหนวะ...."
"ไม่เห็นต้องสารภาพ....ใจสื่อถึงใจ....รับรู้ได้ไม่ใช่เหรอ......ไปเหอะน่า...มัวพูดมากอยู่ได้"

เดินนำหน้าไป....เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...จินเอง.....ดีใจปนกับความงงเล็กน้อย....แต่ก็ดีแล้วล่ะ
"จุนโนะ.....นายขึ้นไปก่อนก็ได้นะ....เดี๋ยวชั้นมา"
"จะไปไหน...."
"ไปหาคาซึยะ......แป๊บนึงนะ"
"อาคานิชิคุง.....คาเมะเค้าบอกว่าไงจำไม่ได้เหรอ.....เค้าห้ามไปหาก่อนแสดง.....เดี๋ยวประหม่าขึ้นมาจะทำอะไรไม่ถูกนะ.....ขึ้นไปกับชั้นดีกว่า.....ยังไงก็ได้เห็นหน้าเค้าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"
"เอางั้นเหรอ.....ก็ได้วะ......"

จำใจขึ้นไปพร้อมกับจุนโนะ....อยากเห็นหน้าก่อนแต่ไม่ได้เห็น.....ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยเนี่ยะ.....วัยรุ่นเซ็ง...

หลังเวที..........
"คาเมะจัง...เสร็จรึยัง"
"เสร็จแล้วค่าาาา.....เดี๋ยวพาตัวออกไปนะ"

คนหลายคนยืนอออยู่หน้าห้องแต่งตัว.....รอดู....และแล้วก็ก้าวเดินออกมา
"โห.....สวยว่ะ"

พูดเป็นเสียงเดียวกัน...คาเมะเดินออกมาด้วยชุดยูกิโมโนสีชมพู.....รับกับผิวขาวๆ....ทรงผมที่ถูกปัดแบบเรียบๆ....ใบหน้าที่ถูกแต่งอ่อนๆ....ริมฝีปากที่แดงระเรื่อนิดๆ....สวย....น่ารักยิ่งกว่าผู้หญิงจริงๆซะอีก
"อย่าเพิ่งให้รุ่นพี่เห็นนะพวกเรา.....โอเคมั้ย"

ทุกคนตกลงกันเป็นอย่างดี...หัวเราะคิกคัก...คาเมะไม่รู้เรื่องเลยซักนิด
"ทำไมไม่ให้เห็นล่ะ"
"คาเมะจัง.....ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเค้าชอบคาเมะจังอยู่....ถ้าไม่เห็นตอนนี้....แล้วอยู่ๆไปโผล่ให้เห็นบนเวทีแสดงเลย....คิดดูสิ.....รุ่นพี่คงจะตะลึงอึ้งจนอ้าปากพูดบทไม่ออกเลยมั้ง.....จริงมั้ย"
"จริงๆๆๆ"

ทุกคนขานรับกันเป็นอย่างดี....ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ....รู้มั้ยเนี่ยะว่าชั้นนี่แหละ.....จะซวยที่สุด....เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี่นา
"เฮ้ย....ทำอะไรกันอยู่....ไปเตรียมตัวเด้"

เสียงโคคิดังมาแต่ไกล....ทุกคนช่วยกันผลักคาเมะเข้าไปในห้องแต่งตัวเหมือนเดิม....แกจะเห็นตอนนี้ไม่ได้นะโคคิ
"ใครอยู่ในห้องนั้น...."
"ไม่มี๊...ไม่มีจริงๆ.....ใกล้แสดงแล้วใช่ป่ะ.....ไปกันๆ"
"แต่ชั้นเห็นนะว่ามีใครอยู่ในนั้น....ขอดูหน่อยดิ"

จะเดินเข้าไปดู....เจอกันออกมา
"อย่าไปเลยน่า....ไปเตรียมตัวก็ไปดิ....ไปกันเนอะพวกเรา"
"เออๆ....รุ่นพี่ไปเถอะนะ"

ลากโคคิออกไปข้างนอก......คาเมะก็ยังคงอยู่ในห้อง....ตื่นเต้นก็ตื่นเต้น.....จะทำไงดีนะ
"ช่วยด้วยนะจินนะ"

หยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมา.....ที่สร้อยมีแหวนวงนั้นอยู่ด้วย....จูบเบาๆ......ทำให้หายตื่นเต้นขึ้นได้บ้าง
"เอาล่ะ...ไปแล้วนะ"

และงานก็เริ่มขึ้น.............
"เฮ้ย....ไอ้จิน..จุนโนะ"

ยูอิจิเรียกเบาๆ....ค่อยๆเดินลัดเลาะเข้ามาทางที่นั่งคนดู.....นั่งข้างๆจุนโนะ
"ทำไมมาช้าจัง.....ไปทำอะไรอยู่....ดีนะยังไม่ถึงคิวคาเมะจัง"
"โทษทีๆ....คนมันเยอะมากๆ.....เอารถเข้ามาไม่ได้เลย....."
"ช่างเถอะ.....มาทันก็ดีแล้ว....."
"ไอ้จิน....เห็นคาเมะจังแต่งหญิงยัง"

ยูอิจิชะโงกหน้าหา...จินก็เหมือนกัน
"ยังไม่เห็นเลย.....แกเห็นแล้วเหรอ"
"เออ....โคตรน่ารักเลยว่ะ.....สวยชิบ.....ไปแอบดูข้างหลังมา....กำลังเตรียมตัวอยู่เลย"
"แกบังอาจเห็นก่อนชั้นได้ไงวะ....ไอ้เวร"
"ช่วยไม่ได้เว่ยไม่อยากแอบดูเองนี่หว่า.....น่ารักสุดๆเลยนะเว่ย.....คราวนี้แกคิดดู....คนทั้งมหาลัยจะอิจฉาทานากะเป็นแถว....."
"ข้ามหน้าข้ามตานักนะไอ้ยู"
"ข้ามแกชั้นข้ามได้ตลอดนั่นแหละ....แฟนตัวเองแท้ๆ....แทนที่จะได้เห็นคนแรก...กลับกลายจะได้เห็นเป็นคนสุดท้าย.....น่าสงสารว่ะ"
"เดี๋ยวมึงโดน"

เอื้อมมือตบหัวยูอิจิอย่างแรง....ยูอิจิก็ตบหัวจินเหมือนกัน....ตีกันข้ามหน้าข้ามตาจุนโนะ.....คนที่นั่งอยู่รอบข้างหันมามองเป็นแถว
"หยุดทะเลาะกันได้แล้ว......ละครเริ่มแล้วนะ....ตีกันเป็นเด็กไปได้"

สงครามยุติลง.....นั่งเขม่นกันต่อ.....แต่พอคาเมะออกมา.....เสียงทะเลาะก็หายไปทันที
"ไอ้จิน.....เห็นยังล่ะ.....สวยล่ะซี่"

จินตาค้าง...แสงไฟบนเวทีที่กระทบกับใบหน้าเนียนนั้น....สวยยังกับเพิ่งหลุดออกมาจากนิยายชวนฝันซักเล่ม....กำลังเคลิ้ม....แต่พอถึงฉากที่เข้าบทกับโคคิ......เท่านั้นแหละ......
"โห.....ไอ้จิน....แกดูทานากะมันดิ......อะไรจะเข้าบทขนาดนั้นวะ.....น้ำลายไหลว่ะ"

ฉากนั้น....โคคิกอดคาเมะจากทางด้านหลัง....จูบลงที่แก้มใสนั้นเบาๆ.....หน้าตาคาเมะก็รับบทบาทได้ดีเหลือเกิ๊น....เคลิ้มซะขนาดนั้น....จินเริ่มกำมือแน่น.....หน้าเครียดขึ้นมาทันที....ยังวีนตอนนี้ไม่ได้.....ต้องคอยดูต่อไป
"อาคานิชิคุง.....มีจับมือด้วยแหละ....ดูดี้"

จุนโนะช่วยเสริมเหมือนกัน.....เริ่มสนุก.....พูดต่อไปเรื่อยๆ
"ไอ้จิน.....จะจูบแล้วเฟ่ย.....ดูเด้......อิจฉาว่ะ......ทานากะแม่งโชคดีชิบเลย...."
"ไอ้ทานากะ.....มึงตาย!!!"

ลุกขึ้น....จะออกไปต่อยโคคิบนเวที....ยูอิจิกับจุนโนะคว้าแทบไม่ทัน
"ไอ้จิน....แกจะไปไหน"
"จะไปต่อยมัน.....บังอาจมาก....ข้ามศพชั้นไปก่อนเถอะ"
"อาคานิชิคุง....อย่าเว่อร์เด้....นี่มันการแสดงนะรู้ป่าว"
"ไม่สนเฟ่ย.....วันนี้มันตายแน่.....พวกแกปล่อยชั้น"

จินจะคลั่งตาย....ยูอิจิล็อกตัว....จุนโนะจับขา.....ดิ้นจะให้หลุดให้ได้....คนทั้งหอประชุมหันมามองเป็นแถบ.....
"เฮ้ย....แกกล้าเหรอ.....ไอ้ทานากะ....แกปล่อยแฟนชั้นนะเฟ่ย!!!"

ตะโกนเรียกจนเสียงดังไปถึงบนเวที.....ใช่ว่าโคคิจะยอมปล่อย.....รู้ทั้งรู้ว่าจินอาละวาดอยู่.....แต่ตัวเองชักจะนึกสนุกซะแล้วสิ.....เอาอีกดีกว่า.....
"ท่านรู้มั้ย...ข้ารอวันที่องค์หญิงกลับมานานเท่าไหร่.....ขอข้ากอดให้หายคิดถึงหน่อยนะ...."

"กรี๊ดดดดดดด!!!!"

เสียงสาวๆกรี๊ดกร๊าดด้วยความชอบใจ....โคคิกอดคาเมะแน่น.....มีจูบที่หน้าผากส่งท้าย....ได้ผล....จินเดือดพล่าน....แทบจะกระโดดมาจัดการบนเวที...
"รุ่นพี่.....มันไม่มีในบทไม่ใช่เหรอ....นอกบทนี่นา....จินโกรธใหญ่แล้วรู้มั้ย"

คาเมะกระซิบเบาๆ....โคคิทำเป็นไม่ได้ยินซะอย่างนั้น.....แสดงนอกบทต่อไป
"ท่านว่าอะไรนะองค์หญิง.....กระซิบใกล้ๆข้าหน่อยได้มั้ย.....เผื่อจะได้ยินเสียงจากหัวใจท่าน"

มือยังคงจับไหล่ของคาเมะอยู่....ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะจูบกัน....คาเมะรู้แล้ว....ว่าถ้าแสดงจบเมื่อไร.....โคคิไม่เหลือแน่.....สาวๆกรี๊ดกันสนั่น....ทุกคนชอบใจ....แต่ว่าจิน...?
"มึงจะปล่อยดีๆรึไม่ปล่อย......ไอ้หน้าคม....เดี๋ยวมึงเจอกู!!"

ตะโกนเรียกอีก.....คราวนี้อาจารย์ชั้นผู้ใหญ่หลายท่านมองขึ้นมา....จากที่นั่งด้านล่าง....ยูอิจิเริ่มลิ้มรสคำว่าซวยซะแล้ว....กดหัวจินลงไว้กับเก้าอี้....เปลี่ยนที่กับจุนโนะ.....ช่วยกันกดจินที่ฉุนเหมือนหมาบ้า.....ทั้งหอประชุมมองด้วยความแตกตื่น......ยูอิจิแก้ต่างให้
"ไม่มีอะไรครับ.....ดูต่อเถอะครับ.....เพื่อนผมมันอินกับละครนิดหน่อย....เหตุการณ์ปกติครับ....เชิญชมต่อได้"

ดูจะหายข้องใจกันแล้ว....หันกลับไปดูบนเวทีต่อ.....ยูอิจิโล่งอก....ก้มหน้ามองจินที่ถูกกดหัว....ยังบ้าไม่เลิก
"กูอยากดูสงบๆก็ไม่ได้.....ไอ้จินนะไอ้จิน.....มึงทำกูได้"

* * *

เมื่อละครจบลง......
"ขอบคุณมากนะทุกคน......วันนี้ทำได้ดีกันมากๆ"

โคคิกับรุ่นน้องทั้งหมดปรบมือกันใหญ่....งานจบลงด้วยดี
"ที่เราต้องขอบคุณคือคาเมะจังต่างหาก....รู้มั้ยว่ามีแต่คนพูดถึงนายนะ"

รุ่นพี่ผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น....ทุกคนหัวเราะกันคิกคัก......งง?
"ขำอะไรกันอ่ะ"
"ก็แหม....นายถึงบทถึงบาทซะจนมีใครบางคนอินจนจะอาละวาดอยู่แล้วน่ะสิ....แต่จริงๆก็อาละวาดไปแล้วแหละ....จริงมั้ยพวกเรา"
"ใช่....."

ขานรับอย่างพร้อมเพรียง.....หันหน้าไปมองโคคิ....ยิ้มขำๆ....ได้แก้แค้นแล้ว.....ตอนอยู่ที่ทะเลหวานต่อหน้าชั้นดีนัก
"ก็รุ่นพี่นอกบทนี่นา....ชั้นว่าไม่เห็นมันจะมีในบทเลย....อ่านมาหมดแล้วนะ"
"เอาน่าคาเมะจัง....สนองตัณหาความสุขของคนบางคน...ยังไงก็ไม่ได้นายไปครองแล้วนี่หว่า....จริงมั้ยรุ่นพี่"
"เออน่า....แกพูดถูกใจมากเลย.....แยกย้ายกันกลับได้แล้ว......เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน......งานฉลองเอาไว้ชั้นจะจัดให้แล้วกัน....อีกสองวันนะ.....ไปได้แล้ว"
"โอเครุ่นพี่....ขอบคุณมากกกกก"

แยกย้ายกันกลับไป......คาเมะยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า.....ยังคงอยู่ในชุดนั้น....โคคิก็ด้วย.....ยังอยู่ในชุดซามูไรอยู่เลย
"คาเมะจังสวยจังเลยนะ.....กลับบ้านทั้งชุดอย่างนี้ได้ป่ะ.....เชื่อพี่เหอะ.....คนต้องเข้ามาจีบแน่ๆ....สวยออกขนาดนี้"
"สวยจนคนบางคนแอบนอกบทด้วยรึเปล่า.....รุ่นพี่นี่น่าเกลียดจริงๆเลยน้า....."

นั่งแกะกิ๊บที่ติดผมออก.....ผมสีน้ำตาลตกลงมาประบ่า....ดูสวยจนอดใจไม่ไหว
กำลังมองเพลินๆ.....แต่แล้วเสียงนึงก็ดังมาแต่ไกล
"คาซึยะอยู่ไหน....คาซึยะ!!!"

เสียงจิน....เรียกซะน่ากลัว....เปิดห้องเข้ามา.....เห็นโคคิยืนอยู่....กำลังยิ้มหน้าระรื่นเชียว
"ไอ้ทานากะ....แกกล้ามากนะเมื่อกี๊....ของๆใครให้รู้หน่อยเด้....."

จะกระโจนเข้าหา.....คาเมะตกใจ.....คว้าแขนไว้
"ผมทำอะไร....รุ่นพี่อย่ามั่วน่า"
"แกอย่ามาตีหน้าเซ่อหน่อยเลย.....ชั้นรู้นะเว่ยว่ามันไม่มีในบท....บังอาจมาก.....อย่าอยู่เลย"

ง้างหมัดจะชกหน้า....แต่โดนโคคิต่อยซะก่อน

"พลั่กกกก!!!"

ลงไปนอนกับพื้น.....คาเมะยืนอึ้ง....ทำอะไรไม่ถูก
"แกต่อยชั้นทำไม"
"ก็มันหมั่นไส้นี่หว่า....รุ่นพี่....ผมว่าจะแย่งมาอยู่แล้วเชียว.....ทำไม่ได้ซักที.....ไหนๆก็คิดว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว.....งั้นก็ขอเอาคืนบนเวทีซักนิดหน่อย....จะเป็นไรไป....ไอ้ที่ต่อยไปก็ขอโทษด้วยแล้วกัน....มันเจ็บใจนิดหน่อย.....อย่างสุดท้ายนะ.....ถ้ารุ่นพี่ทิ้งเค้าอีกเมื่อไหร่...คราวนี้ไม่ใช่แค่ต่อย......แต่จะตามไปเผาบ้านเลยคอยดู.....ไปนะคาเมะจัง"

ทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป.....หอมแก้มคาเมะซักนิด.....พอให้จินฉุนสนุกๆ.....ได้ผล....จินแทบจะฉุดขาเอาไว้....จะต่อยมันให้ได้
"จิน....พอแล้ว....กลับบ้านเถอะ"

จินนั่งจับปากตัวเองที่โดนต่อย.....แค้นใจ
"นายปล่อยให้มันทำได้ไงคาซึยะ....ยืนเฉยเชียวนะ"
"ก็มันไม่ทันตั้งตัวนี่นา.....จินกลับบ้านเถอะนะ....."
"ลืมไม่ลงจริงๆ.....ทำกันได้....."

จินลุกขึ้น.....เดินไป....ตะโกนไล่หลังโคคิอยู่หน้าห้อง
"ทานากะ....ชั้นจะบอกแกไว้เลยนะ....ชั้นไม่ทิ้งเค้าหรอก.....ถึงตายชั้นก็ไม่ทิ้งเค้า....ให้ชั้นพิสูจน์มั้ยวะ.....ตายวันนี้ก็ยังได้.....เอามั้ย!!!"
"จิน....พูดคำว่าตายทำไม"

คาเมะใจไม่ดี....และจิน....ก็เพิ่งจะฉุกคิดกับคำนี้.....ตาย.....ใช่สิ....ชั้นจะถึงฆาตวันไหนกันนะ....รึจะเป็นวันนี้....ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ
"คาซึยะ...ชั้น...."

คาเมะเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อ....เงียบ....ไม่มีเสียง.....เพราะไม่อยากจะพูดด้วยแล้ว
"ชั้นขอโทษนะ....ชั้นไม่ได้ตั้งใจ...คาซึยะ.....พูดกับชั้นหน่อยสิ"

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ....เดินออกมาด้วยหน้าตา....สีหน้าที่โกรธจริงๆ
"ไม่ต้องไปส่ง....ชั้นจะกลับเอง...."

หยิบกระเป๋าเดินผ่านหน้า....จินตามง้อ
"คาซึยะ.....พูดกันหน่อยสิ....คาซึยะจ๋า....อย่าโกรธกันนะ"

ยังคงเดินต่อไป....ในเวลานั้น.....ค่ำนิดๆ.....ไม่มีคนพลุกพล่าน.....เดินผ่านที่หลายที่ภายใต้ความเงียบ
"อย่าเงียบได้มั้ย.....หันมาพูดกันหน่อยสิ.....ชั้นหึงจนออกนอกหน้ารึว่าทำให้นายอายอะไรก็พูดมาสิ....ขอร้องล่ะ"

รีบเดินไปคว้าตัวคาเมะเอาไว้.....หันมา.....พบกับน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ.....มือน้อยๆเช็ดมันออก....แต่มันก็ไม่หาย.....
"ร้องไห้ทำไม.....อย่าร้องเลยนะ.....ชั้นขอโทษ"
"แล้วนายพูดเรื่องตายทำไม....ชั้นใจไม่ดีเลยนะรู้มั้ย"

เช็ดน้ำตาให้.....มือของคาเมะจับเสื้อของจินไว้แน่น......ทนเห็นภาพนั้นไม่ไหวหรอกนะ
"ชั้นจะไม่พูดแล้วนะ.....ชั้นไม่ตายหรอก......จะอยู่กับนายตลอดไปเลย.....โอเคมั้ย"

กอดร่างบางเอาไว้แนบกาย....ปลอบใจอยู่ใกล้ๆ....ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่ชอบให้พูดคำๆนี้.....แต่ก็ยังพูดออกมา....ใช้ไม่ได้เลยนะ
"ถ้านายเป็นอะไรไปชั้นจะอยู่กับใคร.....ไม่มีนายแล้วชั้นจะทำยังไง.....นายเป็นคนที่ชั้นมีที่ชั้นเหลือแค่คนเดียว.....อย่าไปไหนนะ....ได้มั้ย"
"ได้สิ....ทำให้ได้อยู่แล้ว.....สัญญานะว่าจะไม่ไปไหน.....จะอยู่กับนายทุกวันเลย....ถึงตายก็จะไม่ไปไหน"
"พูดอีกแล้วนะ"

ผลักจินจนเซ.....คงจะดีขึ้นแล้วสินะ
"กลับบ้านกันดีกว่า....ไปฉลองที่บ้านกันเถอะ"

เดินจูงมือกัน.....ยิ้มให้กันเหมือนเดิม.....สัญญากันไว้แล้ว....คงจะวางใจได้แล้วสิ
"วันนี้กลับแท็กซี่ดีกว่า....รถไม่ได้เอามานี่นะ"

ยืนเรียกแท็กซี่.....ขึ้นนั่งไปด้วยกัน.....คนขับแท็กซี่มองจินผ่านกระจกมองหลัง....กระพริบตาให้.....
"เค้ากระพริบตาทำไม....ต้องมีอะไรแน่ๆเลย....จินเห็นมั้ย"

จินยิ้มไม่รู้ไม่ชี้....หันหน้าไปทางอื่น....แต่มือยังคงกอดไหล่ของคาเมะเอาไว้......
"คุณคาเมนาชิรึเปล่าครับ"
"ชะ.....ใช่ฮะ...."
"มีคนฝากของมาให้แน่ะ.....รับไปหน่อยแล้วกัน...."

คนขับแท็กซี่ยื่นดอกกุหลาบ1ดอกให้....สีขาวบริสุทธิ์....คาเมะรับมา....งงเอามาก
"ใครให้มาฮะ"
"ไม่รู้สิ...อ่านการ์ดเอาแล้วกัน"

คาเมะเปิดการ์ดออกอ่าน....จินแอบเหล่ดูนิดๆ.....เห็นรอยยิ้มนั้น....ดูดีกว่าครั้งไหนๆ

ให้นายนะ.....เป็นของขวัญสำหรับการแสดงของวันนี้.....นายก็เหมือนกับกุหลาบดอกนี้นั่นแหละ.....สวยที่สุด....ดูแลมันให้ดีนะ.....อาคานิชิ จิน

"ของนายเหรอ"
"อะไร.....ดอกไม้ดอกนี้น่ะเหรอ....ใครให้มานะ....ดูซิ.....อาคานิชิ จิน.....ใครกันน้า....ไม่เห็นรู้จักเลย"
"แต่ชั้นรู้จักดีด้วยสิ....ลุงฮะ.....ฝากบอกเค้าด้วยได้มั้ย....."

จินมองคาเมะ......รอฟัง.....
"บอกเค้าว่า....คาซึยะคนนี้.....ขอบคุณเค้ามากๆ.....แล้วก็รักเค้ามากที่สุด......บอกด้วยนะฮะ"

กอดจินแน่นเหมือนเดิม.....หัวเราะให้กัน....ภาพนั้น....เป็นใครๆก็ต้องยิ้มเป็นธรรมดา......

ขับมาจนถึงบ้าน.................
"ขอบคุณครับผม...."

รถแท็กซี่ขับออกไป....คาเมะเกาะแขนจิน....เดินไปด้วยกัน
"ทำไมไม่ไปให้ถึงบ้านล่ะ....จอดตรงปากทางทำไม....บ้านนายอยู่ไกลจากนี้ไม่ใช่เหรอ"
"ก็อยากเดินไปด้วยกัน.....คุยกันนานๆ....เราไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ......"

ถือดอกกุหลาบดอกนั้น.....มองดูด้วยรอยยิ้ม.....
"จำได้มั้ย.....ครั้งแรกที่เราเจอกัน....คือที่ไหน"
"ทำไมจะจำไม่ได้.....ชั้นกำลังซ้อมบาสอยู่.....นายก็มาแอบดู....แล้วไอ้ยูก็ลากเข้ามา.....หน้าตานี่เหวอมากเลยนะ"
"ก็แค่จะแอบดูเฉยๆ....แต่ยูอิจิคุงดันเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้.....พาเข้าไปข้างใน.....นายน่ะมาถามอะไรก็ไม่รู้.....ชอบชั้นเหรอ.....อยากเป็นแฟนชั้นมั้ย....ถามบ้าๆ"
"แต่นายก็ตอบอื้อตลอดเวลาเลย.....พอชั้นถาม....ชอบชั้นเหรอ....นายก็พยักหน้าเอา....บอกว่าอื้อ.....หน้านายตอนนั้นขำมากเลยนะ....."

จินหัวเราะออกมานิดๆ....คาเมะหน้าหงิก.....แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน........
"คาเมะชั้นพูดจริงๆนะ....."
"พูดอะไรล่ะ....."
"ถ้าชั้นเป็นอะไรไป......หายไปอยู่ที่อื่น....นายจะทำยังไง"
"ไม่รู้สิ....อาจจะนั่งปลงตกล่ะมั้ง....ที่คนบ้าๆอย่างนายหายไป...."
"ขำตายล่ะ.....ชั้นจะบอกให้ก็ได้.....ถ้าเรื่องมันเกิดเป็นอย่างนั้น....ขอให้นาย.....ไปในที่ๆเราเจอกันครั้งแรก.....แล้วนายก็จะได้เจอชั้นแน่นอน.....ชั้นจะไปหานายเอง...."
"แน่ใจนะ....."
"แน่สิ.....แต่ว่า....คงไม่มีวันนั้นล่ะมั้ง....ก็ชั้นไม่มีทางหายไปไหน......วางใจได้นะ....ก็สัญญาไว้แล้วนี่นา"

เดินคุยกันจนถึงบ้าน...คุยเรื่องอดีตหลายๆอย่าง.....พูดจนหมด.....เหมือนกับจะพูด....เพื่อรอวินาทีสุดท้าย?
"ให้เข้าไปด้วยมั้ย...."
"ไม่ดีกว่า.....นายกลับบ้านเถอะนะ....เดี๋ยวพ่อนายบ่นอีก.....ลูกชายไม่ค่อยกลับบ้าน....สงสัยป่านนี้ลืมหน้าฮิโตชิไปแล้วมั้ง"
"แต่ชั้นอยากอยู่กับนายนี่นา"
"กลับบ้านไปดีกว่า.....พรุ่งนี้ก็ได้เจอกัน.....ยังเห็นหน้ากันเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ....กลับไปเถอะ....ไม่เห็นหน้ากันแค่สิบกว่าชั่วโมง.....คงไม่ตายหรอกมั้ง"
"แล้วถ้าพรุ่งนี้ไม่ได้เจอกันล่ะ....."
"จิน....พูดอย่างนี้อีกแล้วนะ........"
"โอเคๆ.....ชั้นพูดเล่น....อย่ากลัวเลยน่า....อยู่คนเดียว...ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ.....แล้วเราจะเจอกันอีก......นะ"
"อื้ม...บ๊ายบาย....."

จูบหน้าผากของร่างบางเบาๆ.....คาเมะกอดจินแน่นจนชายเสื้อยับ.....มันรู้สึกแปลกๆในใจ......ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้
"ไปแล้วนะ...."
"กลับบ้านดีๆล่ะจิน"

จินหันหลังเดินจากไป....มีความสุข.....คาเมะมองตาม.....มันรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมายังไงก็ไม่รู้.....แต่มันคงจะไม่มีอะไรหรอกมั้ง......อย่าสนใจเลย

จินเดินออกมาจนถึงถนนข้างหน้า.....รถไม่ค่อยพลุกพล่านมาก.....เดินนึกถึงหน้าของคาเมะ.....ยิ้มมีความสุข.....แต่อีกด้านนึง.....รถเบนซ์คันหรู.....วางแผนบางอย่าง
"มันอยู่นั่นไง....."

ชายคนนึง...มองจินผ่านแว่นตาสีดำ.....สูบบุหรี่อย่างใจเย็น......
"เนี่ยะเหรอไอ้หัวทองของแก...."
"ใช่....ไอ้นี่แหละ.....จริงๆก็ไม่น่าจะจัดการอะไรมากหรอก.....แต่นายชั้นแค่อยากจะสั่งสอนมันเฉยๆ...ว่าอย่าเสือกไม่เข้าเรื่อง.....ออกรถ....บี้มันให้ตายคาล้อเลย"
"ได้....จัดให้"

เครื่องรถ.....ถูกเร่งจนเสียงดัง.....แต่ถึงอย่างนั้น....จินก็ยังไม่เอะใจ.....เดินไปด้วยความนิ่งเฉย......ยืนมองแท็กซี่ที่เมื่อไหร่จะผ่านมาให้เห็นซักที
"มึงตายแน่.....ไอ้หัวทอง....."

บุหรี่ที่กำลังสูบ...ถูกทิ้งลงบนถนน.....ล้อรถสีดำที่แล่นออกไป.....บี้บุหรี่มวนนั้นจนดับคาล้อ.....จินก็คงไม่ต่างกัน......รถแล่นออกไปด้วยความเร็วสูง.....
"ไปที่xxxxครับ"

กำลังก้มลงพูดกับคนขับแท็กซี่......แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้น.....แสงไฟจากรถคันหรู......กระทบกับสายตาจนพร่ามัว......ที่รู้สึกได้หลังจากนั้น......คือ.....

"!!!!!เพล้ง!!!!!"

ร่างของตัวเอง.....ปะทะกับรถคันนั้น.....ลอยไปชนกับกระจกรถอีกคันหนึ่งจนแตกเป็นเสี่ยงๆ......ร่างของจินตกลงมา.....เลือดนองพื้นถนน.....นอนแน่นิ่ง.....
ความสุข....มันหายวับไปกับตา....ภาพในหัว.....มีแต่คาเมะ.....ภาพในอดีต.....มันกลับมาอยู่เรื่อยๆ.....คำพูดที่เคยพูดไว้ทุกคำ.....มันอยู่ในหัวจนหมด.....รอยยิ้มนั้น....ยังคงมีอยู่ไม่จางหาย......คำพูดที่ดูเหมือนจะเป็นคำสุดท้ายของจิน.......?

"คา-------ซึ---------ยะ"

ลางสังหรณ์ที่อยู่ในใจ.....มันปรากฏผลให้เห็น....ในตอนนี้.....แหวนที่ใส่คู่กับสร้อยเส้นนั้น.....หลุดออกจากกัน....กลิ้งผ่านหน้าของจิน.....ใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่.....เอื้อมมือหยิบมัน.....หลับตาลง....อย่างยาวนาน.......
"ขับรถทับมันอีกรอบดีมั้ย.....จะได้ตายๆซะที"
"อย่าเลย....แค่นี้ก็คงพอ....นรกรอรับมันอยู่แล้วล่ะ.....โดนแบบนี้....คงไปไม่ถึงโรงบาล.....ลาก่อนนะ.....ขอพระเจ้าคุ้มครองมึง...ไปเว่ย....ออกรถ"

รถแล่นผ่านหน้าจินที่นอนอยู่บนพื้นถนน.....เลือดไหลออกมาไม่หยุด.....คาซึยะ.....คำสัญญาของชั้น.....มันคงไม่มีวันได้ทำแล้วล่ะ.......ไม่มีวัน.........?

* * *