ตอนเช้า....ที่ใกล้จะพบกับข่าวร้าย.............
คาเมะยังคงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น....เมื่อคืน.......
"สายแล้วนี่นา.....ให้ตายเหอะ....โดนอาจารย์เทศน์แน่เลย"

วิ่งเข้าวิ่งออกห้องนอน.....แต่พอจะออกไปได้...ก็ดันลืมกระเป๋าตังค์ซะอีก....วิ่งขึ้นมาเอาในห้องน้ำอีกรอบ
"อยู่นี่เอง....."

เปิดกระเป๋าใบนั้นออกดู....ยิ้มไปกับรูปของจินที่ถ่ายกับตัวเอง....อยากหยิบมันออกมาดู.....ค่อยๆดันมันออกมา....แต่ทว่า....
"จิน....."

รูปของจิน....อยู่ๆก็ขาด....เกือบจะแยกเป็นสองท่อน....ใจเสียซะแล้วสิ
"ไม่มีอะไรหรอก.....คิดบ้าๆน่าเรา......"

เก็บกระเป๋าตังค์เอาไว้......เดินออกมานอกบ้าน.....พยายามทำใจไม่ให้คิดไปมากกว่านี้.....จินจะต้องไม่เป็นไร.......แน่ๆ?

คาเมะเดินผ่านคนหลายๆคน.....วิ่งกันไปที่ถนนใหญ่.....ปากก็พูดเป็นอย่างเดียวกันทั้งนั้น
"เมื่อคืนมีคนถูกรถชนด้วย.....เธอรู้มั้ย"
"ตื่นเช้าก็ได้ยินเลย.....ไปดูกันเหอะ....ไม่รู้ว่าเค้าพาส่งโรงบาลยังเนอะ"

สองสาววิ่งไปอย่างไว....คาเมะยืนอึ้ง.....ใจก็ได้แต่คิด....ว่านั่นคือจินรึเปล่า?
เดินมาจนถึงถนนข้างหน้า......พบคนที่มุงกันอยู่.....เต็มไปหมด....พบกับตำรวจ.....และผู้เห็นเหตุการณ์อีกหลายคน.....คำพูดที่ดังผ่านเข้าหู....จากคนที่มุงอยู่ในตอนนั้น
"น่าสงสารจริงๆเลยน้า.....เป็นนักศึกษา....ใกล้จบแล้วแท้ๆ....ดันมาโดนรถชนจนได้"
"ตัดอนาคตไปเลยนะเนี่ยะ.....เห็นว่าอยู่วิศวะด้วยนี่นา....."
"วิศวะ.....แกรู้ได้ไงวะ"
"ก็เห็นหน่วยก้านตอนที่เค้าพาไปส่งโรงบาล.....มันดูดีก็เท่านั้นแหละว่ะ.....อาจจะไม่ได้เรียนคณะนั้นก็ได้"

ยืนดูกันต่อ....ไม่อยากจะคิดว่านั่นจะเป็นจิน.....แหวกผู้คนที่หนาแน่นเข้าไปดู.....ไม่พบกับร่างของจิน....ที่พบในตอนนั้น.....มีเพียงคราบเลือด....รอยเลือดรอยใหญ่.....ที่ยังไม่แห้งสนิท....รถ....ที่ถูกร่างนั้น....ชนเข้าจนกระจกแตก...ภาพที่เห็น.....ทำให้มือของคาเมะ.....จับสร้อยเส้นนั้นเอาไว้โดยไม่รู้ตัว.....แหวนวงนั้น....ทำไมมันถึงได้หลวมจนจะหลุดได้อย่างง่ายดาย....ถอยหลังออก.....รีบวิ่งไป....มุ่งหน้าไปที่มหาลัย.....ยังไงก็อยากไปดู.....ให้แน่ใจว่าจินคงจะไม่เป็นอะไร......?

ชมรมดูดาว.......
"จิน....!!!"

ตะโกนเรียก....วิ่งมาจนเหนื่อยหอบ.....คนทั้งห้องหันมาดู
"มาหาไอ้จินเหรอ...."
"ใช่ฮะ"

ทุกคนมองหน้ากัน.....หน้าสลด....เบือนหน้าหนีไปทางอื่น.....
"ทำไม....จินอยู่ไหนล่ะ...บอกมาสิ"

เดินเข้าไปข้างใน....มองหา.....แต่ไม่มีวี่แววเลย......
"คือ....ไอ้จินมัน....."
"จินเป็นอะไร....เค้าเป็นอะไรก็พูดสิ....เงียบกันทำไมล่ะ"

ต่างคนต่างมองหน้า....เหมือนจะเกี่ยงกัน.....ไม่มีใครพูด.....ในขณะนั้น....
"คาเมะจัง"

หันหน้าไปตามเสียงเรียก....พบจุนโนะที่ยืนอยู่ด้านหลัง....ไม่มีรอยยิ้ม....
"จุนโนะ.....จินหายไปไหน....."
"ชั้นบอกอะไรนายไม่ได้หรอก.....ไปกับชั้นดีกว่า"
"ไปไหน....."
"ไปหาจินของนายไง....ไปดูเค้า....ชั้นรู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน"

เดินจูงมือคาเมะไป.....ยังไม่เลิกงง....เดินมาที่รถที่จอดอยู่....พบกับยูอิจิ....นั่งเอาหัวพิงกับพวงมาลัยรถ...ดูกลุ้มใจอะไรซักอย่าง......
"ยูอิจิคุง......ไปกันเถอะ"
"คาเมะจังมาแล้วเหรอ....ไปกันเลยนะ.....มันคงจะอยากเจอหน้าก่อนไปแล้วล่ะ"

คำพูดนั้น.....ฟังดู....ก็รู้ว่ามันต้องเป็นเรื่องร้ายแน่ๆ
"จุนโนะ....จินอยู่ที่ไหน.....บอกชั้นสิ"
"เดี๋ยวนายก็เห็นเอง....ไปกับชั้นนะ....ทำใจให้สบาย....ไม่ต้องคิดมาก....เข้าใจมั้ย"

พาคาเมะขึ้นนั่งที่เบาะหลัง.....รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว....ในตอนนั้น.....ไม่มีใครพูดคุยกัน....เงียบจนถึงที่แห่งหนึ่ง....

"คาเมะ....ถึงแล้วนะ........."

เงยหน้าขึ้นมอง...ที่นี่....โรงพยาบาล...พามาทำไม....
"จุนโนะ.....อย่าบอกนะว่าจิน......."
"ขึ้นไปดูเค้าสิ....ที่ห้องไอซียู.....เค้าอยากจะเจอหน้านายนะ"

มองหน้าจุนโนะ....ไม่อยากจะเชื่อ
"ไม่จริง....เค้าไม่เป็นอะไรซะหน่อย"

ปากบอกไม่เป็น.....แต่ขา....มันพาร่างน้อยๆนี้วิ่งขึ้นไปแล้ว.....ขึ้นลิฟต์ไปช้าๆ....ร้อนรนจนไม่เป็นอันทำอะไร.......
ทาคิซาว่าคุง......โชคุง"

พบพี่ชายทั้งสองยืนอยู่ข้างหน้า....เศร้าอย่างเห็นได้ชัด
"คาเมะจัง.....มาแล้วเหรอ"
"จินล่ะ...จินอยู่ในนั้นใช่มั้ย......"

ทักกี้กับโชมองหน้ากัน.....ทักกี้เป็นฝ่ายพาตัวคาเมะ....เดินมาที่หน้าห้องไอซียู....ดวงตาคู่นั้น....มองผ่านกระจกบานเล็กๆ.....พบกับจิน......ที่นอนอยู่ในนั้น....ที่หัว.....มีผ้าพันแผลพันอยู่รอบหัว.....สายน้ำเกลือ....รวมกับสายออกซิเจนที่ส่งผ่านหน้ากาก.....พันกันระโยงระยาง.....แผงอกของจิน....ขึ้นลงถี่ๆเพราะแรงหายใจที่เหมือนกับหอบอย่างหนัก......ตาที่ยังคงปิดลง....เหมือนกับจะไม่มีวันได้พบกับสิ่งสวยงามที่อยู่บนโลกนี้อีกเลย
"ทำไมจินถึงเป็นแบบนี้....ทาคิซาว่าคุง....โชคุง...เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย"

ทั้งคู่มองหน้ากัน...ทักกี้เป็นฝ่ายพูด
"มันโดนรถชน.....แรงจนลอยไปชนกับกระจกรถอีกคันหนึ่ง....แตกเป็นเสี่ยงๆ....หมอบอกว่า50 50เป็นตายเท่ากัน.....ไม่รู้ว่ามันจะตื่นมาสั่งเสียวันไหน"
"แล้วเค้าโดนรถชนที่ไหน"
"นายไม่รู้จริงๆเหรอคาเมะ....มันโดนชนตรงถนนทางเข้าบ้านนาย.....คนที่เห็นเหตุการณ์....บอกว่ารถเบนซ์ชนมัน.....แล้วคนขับ.....ก็ไอ้พวกที่อยู่ในผับนั้น.....มันคงจะแก้แค้น.....ที่ไอ้จินไปยุ่งเรื่องของมัน....ทำให้มันจัดการเรื่องไม่สำเร็จ"

ทันทีที่ได้ยิน.....น้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว....เมื่อคืน.....ถ้าเค้าให้จินอยู่ที่บ้าน....เรื่องมันก็คงจะไม่เกิดหรอก.....ทั้งๆที่จินบอกว่าอยากจะอยู่.....แต่ตัวเค้าเองไม่ใช่เหรอที่ไล่จินกลับบ้านไป......นึกถึงคำพูดที่พูดคุยกันเมื่อคืน.....มันดูเหมือนเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ......
"ชั้นเคยบอกนะ.....บอกว่าอยากให้มัน....เรียกชั้นว่าพี่ซักครั้ง.....มันบอกว่าถ้าเรื่องของยูอิจิจบ.....มันจะเรียกให้.....ถือว่าเป็นของขอบคุณ.....มาถึงตอนนี้.....ชั้นก็ไม่คิดแล้วล่ะ....ว่ามันจะเรียกชั้นอย่างนั้นรึเปล่า....พี่ชาย.....อยากได้ยินเสียงมันพูดจังว่ะ.....ว่ามั้ยโช"
"ชั้นก็คิดอย่างแก.....เห็นแต่จินเรียกว่าโชคุงตลอดเวลา.....ไม่เคยได้ยินคำว่าพี่เลยซักนิด......ถ้ามันตื่นมาพูดได้ตอนนี้ก็คงจะดี"

ทักกี้นั่งลงพิงผนัง.....มือกุมหน้าผาก.....เครียดหนัก...โชนั่งลงปลอบข้างๆ.....ปล่อยให้คาเมะยืนอยู่.....มองผ่านกระจกบานนั้น.....ด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
"ขอโทษค่ะ...."

พยาบาลเดินมาด้านหลัง.....ทั้งสามยืนมอง...
"นี่เป็นของที่อยู่ในมือของคนไข้ค่ะ....ไม่ทราบว่าเป็นของใครคะ"

ส่งแหวนวงนั้น....แหวนที่มีเหมือนกัน......คาเมะยื่นมือไป.....รับมา....มองแหวนวงนั้นด้วยความรู้สึกเจ็บ
"เค้ากำมันเอาไว้ตลอด....ตอนที่เค้ายังมีสติ.....ได้ยินแต่เค้าพูด....พูดคำว่า....คาซึยะ"

น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว.....ทักกี้เอื้อมมือแตะไหล่.....ปลอบใจ.....ซบลงบนไหล่ของทักกี้.....ร้องไห้ไม่หยุด.....
"ขอบคุณนะครับ....."
"ค่ะ.....มีอีกเรื่องนะคะ.....เมื่อคืน...ก่อนที่พวกคุณจะมา....ดิชั้นได้ยินเค้าพูด.....คำว่า.....พี่....ไม่ทราบว่าเป็นพวกคุณรึเปล่า....."

ทักกี้กับโชมองหน้ากัน.....มองไปที่จิน.....หน้าสลด
"ผมนี่แหละ.....ทำไมเหรอครับ"
"ดิชั้นคิดว่าเค้าคงอยากจะเจอพวกคุณ....คุณหมอบอกให้เข้าเยี่ยมได้เลยค่ะ...."

พยาบาลเดินจากไป....ทั้งสามรีบวิ่งเข้าไปในห้องนั้น.....จินยังคงหายใจแรงอยู่....ลืมตาขึ้นนิดๆ....มองหน้าพี่ชายทั้งสอง.....เอื้อมมือหา.....
"จิน.....ชั้นทาคิซาว่านะ....แกมีอะไร"

ปากของจินขยับเหมือนกับจะพูดอะไรซักอย่าง.....ทักกี้จับมือไว้แน่น.....โชก็เหมือนกัน.....
"แกพูดอะไรวะจิน....บอกชั้นมานะ.....แกทำใจดีๆไว้"

ก้มหัวลง....เงี่ยหูฟังใกล้ๆปากจิน.....คำนั้น.....ทำเอาน้ำตาของทักกี้ไหลออกมา....จับหัวน้องชาย....พยักหน้ารับรู้...คำๆนั้น.....จินต้องการเพียงจะพูดคำว่า......พี่
"รู้แล้ว.....ชั้นรู้แล้วนะจินนะ.....แกไม่ต้องพูดอีก.....ชั้นรู้หมดทุกอย่าง"
โชนั่งลงข้างๆ.....กำมือ....ยกขึ้นเหมือนให้กำลังใจ
"สู้เค้านะจิน......พี่ทั้งสองคนจะอยู่ข้างๆนาย.....นายไม่ต้องกลัวแล้วนะ......พี่ไม่ไปไหนหรอก......แกเข้มแข็งอยู่แล้วนี่นา.....คาเมะจังมาหาแกแล้ว.....ดูดิ....เค้าอยู่นี่ไง"

สายตาคู่นั้นของจิน....เลื่อนมองคนที่อยู่ข้างๆทักกี้....คาเมะย้ายตัวเข้ามาอยู่ใกล้ๆ....จับมือเอาไว้......
"เดี๋ยวชั้นออกไปก่อนนะ.....คุยกันเงียบๆคงจะดี.....ไปเถอะโช..."

เดินกอดคอกันออกไป.....ในห้องนั้น....ก็เหลือแต่คาเมะกับจินแค่สองคน
"จินเป็นไงบ้าง.....เจ็บมากมั้ย"

มือจับหน้าของจิน....อยู่ข้างๆ
"คาซึยะ.....ชั้น-----ชั้น----"

เสียงพูดที่ขาดห้วง.....อ้าปากแทบจะไม่ไหว.....ชั้นสงสารนายที่สุดเลย...รู้มั้ย?
"ไม่ต้องพูดแล้วนะ.....เดี๋ยวจะเหนื่อยไปมากกว่านี้.....นอนเถอะ....ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"

หน้าผากแนบกัน....มองกันใกล้ๆ.....น้ำตาไหลกระทบกับใบหน้าของร่างสูง....จากที่มีเพียงแค่หยดน้ำตาของคาเมะ.....กลับกลายเป็นว่า.....รวมกับน้ำตาของจินที่ไหลลงมาข้างแก้ม....มือน้อยๆนั้นเช็ดให้....สูดลมหายใจเฮือกใหญ่....ไม่ให้รู้สึกไม่ดีไปมากกว่านี้.....
"นี่แหวนนายนะ....ขอบใจที่ไม่คิดจะทิ้งมัน......ใส่มันเอาไว้.....อย่าถอดอีกนะ"

จับมือของจิน...ใส่แหวนวงนั้นให้เหมือนเดิม....
"หลับซะ.....อย่าคิดอะไรอีก....นายตื่นมา....นายจะได้เห็นชั้น....ชั้นจะอยู่ข้างๆนาย....จะไม่หนีไปไหน....สบายใจได้แล้ว....เชื่อชั้นนะ" ลูบเส้นผมสีทองนั้นเบาๆ....ปลอบใจอยู่ใกล้ๆ....ดวงตาของจิน.....ปิดลง.....หลับไปตามคำสั่งของคนๆนี้.....แน่ใจว่าหลับแล้วแน่ๆ.....ค่อยๆแกะมือออก.....เดินออกจากห้องไอซียู
"พูดกันแล้วใช่มั้ยคาเมะ"

โชถาม....คาเมะทำเพียงแค่พยักหน้า
"ชั้นไม่อยากไปมหาลัย....อยากกลับบ้าน....ขอตัวนะ"

เดินหน้าเศร้าจากไป.....โชกับทักกี้มองตาม....คนที่น่าสงสารที่สุดตอนนี้.....ก็คือตัวของคาเมะ....คงจะช็อกที่สุดในชีวิตเลยสินะ....


เดินผ่านถนนหน้าบ้าน.....มองไปยังที่เกิดเหตุ.....อยากย้อนเวลากลับไป....ช่วยจิน
"จิน......ชั้นไม่น่าให้นายไปเลย.....เลือดของนายไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่นี่นา"

เดินจากภาพนั้นมา....จนถึงสวนสาธารณะ....ภาพในอดีตย้อนกลับมาอีกแล้ว....นั่งลงตรงที่ๆเค้าเคยนั่ง....ร้องไห้
"ชั้นรู้แล้วว่าความรู้สึกของนายเป็นยังไง.....ตอนที่ชั้นฆ่าตัวตาย....นายก็คงจะรู้สึกช็อกเหมือนชั้นในตอนนี้สินะ....จินอย่าเป็นอะไรเลย.....ชั้นขอร้อง"

คำพูดของจินที่เคยพูดเอาไว้....มันเข้ามาในหัวอีกแล้ว.....คำพูดเหล่านั้น.......

ถ้าถึงวันนั้น.....เราจะอยู่ด้วยกัน....มีนาย.....มีชั้น...แค่สองคน....ฝันที่นายอยากให้ทำ....ชั้นจะทำให้นาย....จะทำให้ได้....

คาซึยะ.....ถ้าชั้นไม่ได้อยู่กับนาย....หายไปไหนไกลๆ.....นายจะรู้สึกยังไง

ชั้นไม่มีทางหายไปไหน......วางใจได้นะ....ก็สัญญาไว้แล้วนี่นา

รักนายนะ....คาซึยะ

"คาเมะจัง.....เป็นไงบ้าง"

รู้สึกเหมือนมีมือมาแตะไหล่....หันหน้า.....พบกับจุนโนะที่ยืนอยู่
"นายมาได้ไง....."
"ก็ตามนายมานั่นแหละ.....เห็นว่าคงช็อก....เข้าไปในนั้น.....อาคานิชิคุงเค้าพูดว่าไงล่ะ"

นั่งข้างๆ.....มองเห็นสีหน้าของคาเมะที่ยังคงตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
"เค้าจะพูด.....แต่ชั้นไม่ให้เค้าพูดเอง.....เค้าคงเหนื่อย....นายรู้มั้ย....ขนาดจะพูดออกมาแต่ละคำ.....เค้ายังไม่มีแรงเลย....ดูแย่ที่สุด.....50 50....เป็นตายเท่ากัน.....ชั้นไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องเป็นอย่างนี้....ถ้าเมื่อคืนชั้นไม่ปล่อยให้เค้ากลับไปก็ดีหรอก.....ทำไมชั้นไม่เอะใจอะไรซะบ้างเลยนะ.....โง่จริงๆ"
"อย่าโทษตัวเองเลยคาเมะ....คนเรา....ถ้ามันใกล้จะถึงที่แล้ว....มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ.....ตอนนี้มันอยู่ที่ว่า....ที่ตรงนั้นที่อาคานิชิคุงกำลังจะก้าวเดินไป....มันจะเป็นโลกอีกภพนึงรึเปล่า.....ยังไม่มีใครรู้หรอก"
"แล้วเรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง....ก็เรื่องขึ้นศาลวันนั้นมันจบลงแล้วไม่ใช่เหรอ.....ทำไมต้องตามแก้แค้นกันด้วย"
"นายคงจะยังไม่รู้เรื่องสินะ....เมื่อวันนั้นที่ขึ้นศาล....อาคานิชิคุงโดนพวกมันขู่....ทาคิซาว่าคุงเพิ่งบอกชั้นเมื่อเช้านี้เอง.....พอพาอาคานิชิคุงมาถึงโรงพยาบาล....เค้าก็พูดทันที"
"เค้าบอกว่าไง"
"พวกมันบอกกับอาคานิชิคุงว่า......ถ้าพวกมันแพ้คดี.....พวกมันจะจัดการอาคานิชิคุงให้หนักที่สุด.....แล้วก็จัดการแค่คนเดียวด้วย......ผลมันก็เป็นอย่างนี้แหละ"
"แล้วยูอิจิคุงเป็นไงบ้าง"
"รายนั้น....พอรู้เข้า....ช็อกสุดๆเลยน่ะสิ.....โทษตัวเองอยู่นั่นแหละ.....ก็เรื่องของตัวเอง....แต่คนอื่นมารับกรรมแทนนี่นะ....เป็นใครก็ต้องเศร้าเป็นธรรมดา....ยังไม่ปริปากพูดกับใครซักคำเลย.....น่าสงสารอยู่อ่ะนะ"
"นั่นน่ะสิ....ชั้นก็คิดอย่างนายเหมือนกัน....."

นั่งซึมต่อ.....ไม่พูดอะไร.....ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาทั้งนั้น.....นั่งฟังเสียงลมที่พัดผ่านไปช้าๆ.....จนกระทั่ง........
"คาเมะ....กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะนะ.....เดี๋ยวตอนเย็นจะได้ไปโรงบาลกัน....."

คาเมะเงยหน้ามองเพื่อนช้าๆ.....ค่อยๆลุกขึ้น.....เดินไปพร้อมกัน
"กลับบ้าน...ทำใจให้สบาย....อย่าคิดมากนะ....อาคานิชิคุงไม่เป็นอะไรหรอก....เค้าต้องกลับมาหานายอยู่แล้ว.....เชื่อชั้นสิ"

คำพูดที่ฟังดูให้กำลังใจ....รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง....แต่ความรู้สึกนั้น.....ก็อยู่ได้ไม่นาน

"Tululul...."

มือถือของคาเมะ....ชื่อของทักกี้....
[คาเมะ....นายอยู่ที่ไหน]
"ชั้นอยู่ที่บ้าน....มีอะไร"
[ไอ้จินแย่แล้ว....มันไม่ไหวแล้ว]
"จินเป็นอะไร.....ทาคิซาว่าคุงบอกชั้นสิ"
[หัวใจมันหยุดเต้น....หมอต้องปั๊มให้ตั้งหลายครั้ง......ตอนนี้มันต้องพึ่งออกซิเจนอย่างเดียวเลย....ถ้าเอาออก....มันจะไปทันที....]
"ทำไมมันเป็นอย่างนั้นล่ะ.....ก็เห็นตอนนั้นเค้ายังดีๆอยู่ไม่ใช่เหรอ....."
[นายเข้าใจคำว่าเป็นตายเท่ากันมั้ย....มันไม่รอดแล้ว....ไม่รอดจริงๆ....หมอบอกถ้ามันไม่ผ่านคืนนี้.....ให้เตรียมทำใจเอาไว้.....นายจะรับได้มั้ยคาเมะ.....ถ้าสิ่งที่เหลือกลับมา....จะเป็นเถ้าถ่านของมัน]

ถึงกับน้ำตาตก.....ได้แต่ส่ายหัว...ไม่เชื่อว่าสิ่งที่ทักกี้พูดจะเป็นความจริง
"ชั้นไม่เชื่อหรอก....ทาคิซาว่าคุงทำไมชอบพูดบ้าๆแบบนี้.....ชั้นจะไปดูเค้า.....ถ้าชั้นรู้ว่าทาคิซาว่าคุงโกหก......ชั้นจะโกรธไปจนตายจริงๆด้วย"
[เอาสิ.....ถ้าเผื่อว่ามันไม่เป็นความจริง....ชั้นยอม]

รีบวิ่งไปที่ถนนใหญ่นั้นอีกครั้ง....จุนโนะวิ่งตาม....ยังไม่รู้ว่าเรื่องที่พูดกันคืออะไร
"คาเมะมีเรื่องอะไรกัน....."
"จินจะไม่รอดแล้ว....หมอบอกถ้าไม่ผ่านคืนนี้.....เค้าจะต้องจากชั้นไป....ทำไงดีล่ะจุนโนะ....."
"นายใจเย็นๆก่อนนะ....คิดหาทางสิ....เราจะช่วยอาคานิชิคุงได้ยังไง....ไม่ใช่ร้อนรนอยู่แบบนี้"
"แต่ชั้นอยู่เฉยไม่ได้....ชั้นจะไปหาเค้า..."
"โอเคๆ....ไปหาก็ไปหา....นายใจเย็นๆไว้นะ....เค้าจะไม่เป็นอะไร....เข้าใจมั้ย"

เห็นว่าสงบลงแล้ว.....พาร่างเล็กๆเดินไปที่รถ....ยูอิจินั่งอยู่.....ซึมเหมือนกัน
"ยูอิจิคุง.....จินจะไปแล้ว...จินจะไม่อยู่กับชั้นแล้ว"

ยูอิจิตกใจกับคำพูดนั้น....หน้าตาดูไม่เชื่อ
"ไม่จริง.....ไอ้จินจะเป็นอย่างนั้นได้ไง....มันต้องอยู่สิ....."
"ชั้นก็หวังให้เป็นแบบนั้น.....แต่ว่า...."

พูดอะไรไม่ออก.....ยูอิจิก็ไม่อยากได้ยินอีกแล้วเหมือนกัน
"ขึ้นรถสิ....คาเมะ....ชั้นจะพานายไปหามันเอง......เร็วสิ"

* * *

โรงพยาบาล...กลับมาอีกครั้ง
"ทาคิซาว่าคุง......จินล่ะ"

หันหน้ามาทั้งทักกี้และโช....ต่างพากันส่ายหัวอย่างหมดหวัง...ลางร้ายแท้ๆ
"คาเมะจัง....อย่าเพิ่งใจร้อนนะ....ตอนนี้ไอ้จินกำลังโดนหมอรุมอยู่ในห้อง......"
"อย่างที่ทักจังบอกนั่นแหละ....มันอาการหนัก....ต้องเกณฑ์หมอมาเยอะมากๆ....อาศัยหมอแค่คนเดียวคงช่วยไม่ไหว....."

คาเมะเดินไปที่หน้าห้อง....มองผ่านกระจกบานเล็กของห้องไอซียู.....ตกใจกับภาพที่เห็น.....หมอกับพยาบาล....กำลังช่วยกันปั๊มหัวใจ....จินดูไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น....สีหน้าของหมอ.....เห็นได้อย่างชัดเจน....ว่าร่างที่นอนอยู่นั้น....คงจะไม่ลืมตาขึ้นมาอีกแล้ว
"ไม่จริง.....จิน....ฟื้นสิ....อย่าทิ้งชั้นไป....ขอร้องล่ะ....ฟื้นเถอะนะ!!!"

ทุบประตูห้องไอซียู.....สายตาส่งความรู้สึกไปหาจินที่กำลังหลับอยู่.....หวังจะให้ตื่นขึ้นมา....เจอหน้ากันอีกครั้ง
"ไหนนายบอกจะอยู่กับชั้นไง....ชั้นอยากให้นายมีชีวิตอยู่.....ไม่ใช่ไปทั้งๆที่มีคนๆนึงรออยู่ตรงนี้....นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด.....อาคานิชิ จิน....นายตื่นสิ....ตื่น!!!"

ทุบประตูเหมือนคนบ้า....ทักกี้กับโชช่วยกันคว้าร่างเล็กๆที่ดูอ่อนแรงเต็มที
"สงบสติอารมณ์หน่อยสิ....ไอ้จินที่เป็นอยู่ตอนนี้.....มันคงไม่ต้องการให้นายเป็นบ้าหรอก.....มันต้องการกำลังใจ....ไม่ใช่สิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้.....คิดหน่อยสิคาเมะ.....นายเป็นสีฟ้าไม่ใช่เหรอ.....นายต้องใจเย็นสิ...."
"แต่ชั้นเย็นไม่ไหวแล้วนะ.....ชั้นคงจะไม่เย็นชาขนาดดูเค้าใกล้จะตายไปต่อหน้าหรอก....ชั้นต้องทำให้เค้าฟื้นให้ได้....."

ดิ้นจนจะหลุดจากมือ.....ทักกี้ต้องเปลี่ยนจากจับแขน.....เป็นคว้าตัว....ลากออกห่างจากประตู.....รู้สึกถึงน้ำใสๆที่ตกกระทบแขน....เสียงร้องไห้....ตามมาหลังจากนั้น....นั่งก้มหน้าอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้อง
"จิน....นายต้องอยู่กับชั้นสิ.....อยู่ด้วยกันได้มั้ย....อย่าทิ้งชั้นไป.....กลับมาเถอะนะ!!!!"

เสียงๆนั้น.....เหมือนสิ้นหวังเต็มที....ใจก็คิดแต่จะให้จินกลับมา....ความหวังนั้น....ดูเลือนลางเต็มที
"ขอโทษค่ะ...."

พยาบาลเดินออกมาอีกครั้ง.....คาเมะเงยหน้าขึ้นมอง.....ไม่รู้สึกอยากจะถาม....ไม่รู้สึกดีใจ.....สิ่งที่คิดในตอนนั้น....คงจะออกมาบอกในสิ่งที่เค้าไม่อยากจะฟังแน่ๆ
"ผู้ป่วยหายใจเหมือนเดิมแล้วนะคะ......แต่ยังต้องให้ออกซิเจนอยู่.....ดิชั้นอยากจะถามอะไรพวกคุณนิดหน่อย.....ทำใจเอาไว้นะคะ"
"มีอะไรครับ"

โชที่ยืนอยู่ใกล้ๆถามขึ้น.....
"ทางคุณหมอหลายท่านคิดว่าควรจะมาถามพวกคุณก่อน....พวกคุณคิดยังไงคะ....ถ้าทางเรา....จะขอเอาเครื่องช่วยหายใจออก"

คาเมะได้ฟัง.....ถึงกับอึ้ง....ถ้าเอาออก.....จินก็ต้อง...?
"เอาออกทำไมฮะ....เค้าเป็นอะไร"
"เค้าคงจะอยู่ไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ....ทางเราคิดว่า....พวกคุณคงจะไม่อยากให้เค้าทรมานไปมากกว่านี้.....ถ้ารักเค้า....ยอมหน่อยได้มั้ยคะ"
"ถ้าเอาออกเค้าก็ต้องตายน่ะสิ....."
"คงจะต้องเป็นอย่างนั้นล่ะค่ะ....เราช่วยจนสุดความสามารถแล้ว......เค้าคงไม่ไหวจริงๆ.....คุณจะว่าไงบ้างคะ"

คาเมะหันหน้าหนีไปทางอื่น.....พยายามกลั้นน้ำตาไว้.....เราคงต้องไปจากกันจริงๆสินะ....ชั้นไม่อยากให้นายทรมานอีกแล้ว.....รู้ว่าเราอยากจะอยู่ด้วยกัน.....แต่ว่า.....มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
"คาเมะจัง....อย่าให้ถอดเลยนะ"

ทักกี้เป็นห่วงน้องชาย.....เพิ่งเล่นหัวกันอยู่ดีๆ.....ทำไมอยู่ๆถึง......?
"เงียบอยู่ได้.....พูดอะไรหน่อยสิ.....การตัดสินใจอยู่ที่นายนะไม่ใช่พวกพี่ๆ"

โชช่วยอีกแรง....และคำตอบที่รอคอยก็มาถึง.....
"ถอดออกเลยฮะ....."
"คาเมะจัง!!!"

โชกับทักกี้ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง.....คาเมะพูดออกมา....คำๆนั้น.....ตัดสินชีวิตของจินได้ทันที
"ชั้นรักเค้า.....เค้าก็ต้องเข้าใจชั้น......ขอโทษนะพวกพี่ๆ.....ชั้นไม่อยากให้เค้าทรมานอีก.....ชั้นตัดสินใจแล้ว"

พูดทั้งน้ำตา.....ทักกี้กับโช.....เริ่มที่จะเข้าใจ
"ถ้างั้น.....ประมาณ5ทุ่ม....ทางเราจะเรียกพวกคุณมาอีกที......เผื่ออยากจะบอกอะไรเป็นครั้งสุดท้าย.....หลังจากนั้น.....ดิชั้นก็คงจะต้องขออนุญาตถอดเครื่องช่วยหายใจนะคะ"
"ได้ฮะ.....พวกเราจะรอ"
"ดีค่ะ......ขอตัวนะคะ"

พยาบาลเดินจากไป....คาเมะลุกขึ้นไปดูที่หน้าห้อง....มองภาพของจินที่นอนอยู่ในนั้นด้วยสายตาที่ดูเลื่อนลอย.....เราเหลือเวลาที่จะอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง....ถ้าชีวิตนายเหมือนกับวันปีใหม่.....นับถอยหลังได้แล้วนายมีชีวิตอยู่....ชั้นจะนับ.....และจะเร่งเวลาให้เร็วๆ.....แต่ตอนนี้.....มันเป็นไปไม่ได้....เวลาในตอนนี้.....ชั้นอยากจะนับถอยหลังให้มันมีเศษให้มากที่สุด....นับจุดทศนิยมได้....ยื้อให้นายอยู่กับชั้น.....แต่มันคงไม่มีวัน....ที่เราจะอยู่ด้วยกัน.....ตลอดไป?

* * *

และเวลานั้น.....ก็ใกล้เข้ามาทุกที
"เชิญญาติของคนไข้เข้ามาด้วยค่ะ"

พยาบาลออกมายืนเรียกอย่างเบาๆ....เสียงนั้น....ทำเอาคาเมะใจสั่น....
"คาเมะจังไม่เป็นไรนะ"

จุนโนะที่มาพร้อมกับยูอิจิ...นั่งจับมือของเพื่อนเอาไว้.....เย็นจนน่าตกใจ
"ชั้นไม่เป็นไร....เราเข้าไปกันเถอะ.....จินคงอยากจะฟังเสียงของพวกเราแล้วล่ะ"

เดินนำหน้าเข้าห้องไปอย่างช้าๆ....ทั้งสี่คนที่เหลืออยู่....มองตามไป.....ใจเสียไม่แพ้กัน
"ทักจัง....เราจะต้องเห็นน้องเราตายใช่มั้ย"

โชถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นอยู่ลึกๆ
"ใช่....ชั้นไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลยซักนิด....ทำไมมันต้องตามแก้แค้นกันขนาดนี้ด้วยวะ....น้องชั้นมันไปทำอะไรให้พวกมัน....พวกมันถึงได้ตามกันขนาดนี้"
"มันเป็นเพราะผมมากกว่า....เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นที่ผม"

ยูอิจิพูดด้วยเสียงที่สั่นเหมือนกัน.....ความผิดฝังอยู่ในจิตใจ....ทำให้คนๆนึงใกล้จะตาย...ชาตินี้ก็ให้อภัยตัวเองไม่ได้
"ยูอิจิ.....ทำไมนายไม่คิดว่านี่เป็นกรรมของมัน......นายเคยบอกคนอื่นว่าอย่าเฝ้าแต่โทษตัวเอง....ผลสุดท้ายพอเรื่องมันเกิดขึ้นกับนาย....นายก็โทษตัวเองซะเอง....ปล่อยวางซะ....เหมือนกับคาเมะ....เค้าน่ะ.....พร้อมที่จะรับรู้เรื่องเลวร้ายได้ตลอดเวลา....คงจะรับได้....ว่าไอ้จิน.....มันจะต้องไปจริงๆ"

ทักกี้พูดจบ....เดินตามเข้าไปอีกคน....ตามไปด้วยโช....เหลือเพียงแค่จุนโนะกับยูอิจิ.....ที่ยังคงยืนอยู่
"ยูอิจิคุง......ไปกันเถอะ"

ค่อยๆก้าวเดินตามจุนโนะ.....ไปพบกับภาพที่อยู่ข้างในนั้น....ทันทีที่เดินเข้าไป.....สายตาทุกคู่.....พบกับหมอและพยาบาล....ภาพของคาเมะที่กำลังยืนมองจินที่นอนหายใจช้าๆ....ภายใต้หน้ากากออกซิเจน....มือเล็กๆจับมือใหญ่นั้นแน่น.....มองด้วยรอยยิ้ม.....ที่ผสมน้ำตา....ไหลลงมาเรื่อยๆ
"เชิญคุยกันตามสบายนะครับ.....พร้อมเมื่อไร.....บอกพยาบาลให้มาตามผมแล้วกัน...."

หมอเดินจากไป.....ทุกคนแทบจะไม่สนใจ.....เพราะคนที่น่าสนใจมากกว่านั้น....คือจิน
"มันไม่มีโอกาสจะตื่นเลยใช่มั้ย"

ทักกี้เดินเข้ามาใกล้ๆเตียง....ยืนข้างคาเมะ...โช....ยูอิจิ....จุนโนะ....อยู่อีกด้านนึง
"จิน.....ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ....ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว.....ไปให้สบาย....อย่าคิดอะไรอีก"

โชจับแขนของจินเบาๆ.....รู้สึกถึงความเย็นที่เข้าสู่ร่างของจิน
"ชาติหน้าแกมาเป็นเพื่อนชั้นอีกนะ....ถ้าสิ่งที่ชั้นคิดมันเป็นความจริง.....ชาติหน้าชั้นจะไม่ให้แกมารับกรรมแทนชั้นเด็ดขาด.....ขอบใจสำหรับทุกสิ่ง....แกเป็นเพื่อนรักของนากามารุ ยูอิจินะ.....จำเอาไว้"

ยูอิจิดูเหมือนจะร้องไห้....แต่ก็กลั้นเอาไว้...ไม่ให้มันไหลลงมา....ด้านจุนโนะ.....ไม่มีอะไรพูด.....เพราะเพียงแค่มองจินในตอนนี้.....ก็พูดไม่ออกแล้ว
"แกเป็นน้องที่ชั้นสนิทที่สุด....จำเอาไว้....คำว่าพี่....แกเรียกเมื่อไรก็ได้....เจอกันอีกนะเว่ย....หลับให้สบาย"

เอื้อมมือลูบหัวน้องชาย....คงจะจริง......ถ้าจะรู้สึกถึงคำว่าพี่น้อง....ก็ต้องรอให้มีคนใดคนนึงจากไปซะก่อน.....และทักกี้ก็เพิ่งจะรู้ซึ้ง
"คาเมะจังอยากพูดอะไรกับมันล่ะ.....พูดได้นะ"

ทั้งหมดเดินออกห่าง....ปล่อยให้ทั้งสองคน.....พูดคุยกัน?
"จิน.....นายหลับนานจังเลยนะ....รู้มั้ยว่าชั้นยืนดูนานแล้ว.....ทำไมนายยังไม่ตื่นซะที"

นั่งคุกเข่าข้างเตียง....จับมือใหญ่นั้น....แนบแก้มเอาไว้
"คำว่าตื่น....คงจะใช้ไม่ได้กับนาย.....แต่คำว่าตาย.....พุ่งเข้าใส่ตัวนายมากี่ครั้งแล้วนะ.....ชั้นอยากจะรู้" มองหน้าจินด้วยน้ำตา......พยายามจะพูดประโยคต่อไป....
"ชั้นรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีนายก็จะต้องไป....แต่ชั้นอยากพูดอะไรอีกนิดนึงนะ......คำสัญญาที่เคยบอกกับชั้นว่าจะอยู่ด้วยกัน....ในตอนนี้.....ทิ้งมันไปซะก็ได้......ไม่ต้องจดจำอะไรอีกแล้ว....อยู่ในภพนั้นให้สบาย....รู้เอาไว้นะ.....ใจของชั้นยังอยู่กับนายเสมอ....ยังไงกระป๋องสีของเรา.....มันก็ยังมีแค่สองสีอยู่วันยังค่ำ.....อย่าตกใจถ้าในกระป๋องนั้น....มันจะมีสีดำผสมอยู่.....สีนั้นน่ะ....มันก็อยู่แค่ชั่วคราว.....หลังจากนั้น...มันจะถูกแทนที่ด้วยสีขาวบริสุทธิ์.....ช่วยให้เราสองคน.....เข้ากันได้ด้วยความอ่อนโยน......อ่อนหวาน.....เรารักกันใช่มั้ย.....อาคานิชิ จิน......"

รู้สึกถึงน้ำตาหนึ่งหยดของจิน.....ที่ไหลลงมา.....ไม่เอะใจอะไร.....เพราะนั่น...คงจะเป็นคำบอกลาครั้งสุดท้ายของจิน......
"ถ้าอยู่ไหว....นายก็อยู่นะ....แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ....นายก็ปล่อยตัวตามสบาย....ปล่อยใจให้พัดไป.....อย่าห่วงอะไรอีก....ชั้นไม่เป็นไรหรอกนะ.....พ่อตาย.....แม่ตาย....นายอีกคน.....จะทำใจลำบากแค่ไหน.....ก็ช่างมันเถอะ....ชั้นชินกับเรื่องแบบนี้ซะแล้ว.....ไปให้สบายซะนะ....ชั้นจะอยู่ดูนาย.....จะแหงนหน้ามองท้องฟ้า....จะได้จินตนาการนึกถึงหน้าของนายตลอดเวลา.....รักนายมากๆ...เราจะเจอกันอีก.....ลาก่อน"

จูบลาเป็นครั้งสุดท้าย...ทุกคนที่ยืนดูอยู่....รู้สึกใจหายกับภาพๆนั้น.....ร่างบางกลั้นน้ำตาเอาไว้.....ค่อยๆปล่อยมือของจิน....เงยหน้ามองพยาบาล....
"ถอดได้เลยฮะ"

คำสั่งนั้น....ผ่านพ้นริมฝีปากบางออกมา.....พยาบาลเดินออกไปข้างนอก.....ตามหมอ
"เรียบร้อยแล้วใช่มั้ยครับ"

หมอเดินเข้ามา.....คาเมะพยักหน้า....สายตาทุกคู่....จับจ้องมาที่หมอที่เดินมาใกล้ๆเตียง.....เช็คอาการของจินอีกครั้ง...
มือของหมอ...ค่อยๆถอดหน้ากากออกซิเจนนั้นออก.....ลมหายใจของจิน.....ค่อยๆแผ่วเบาลง....แผงอกที่ขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา....ตอนนี้....แทบจะไม่เคลื่อนไหวแล้ว.....ร่างๆนั้นดูอ่อนแรงลง....ไม่มีอีกแล้ว....ลมหายใจ....เสียงที่พูดกันเป็นครั้งสุดท้าย.....ไม่มีเลยซักนิด.....หัวใจที่เต้นอยู่ทุกครั้ง....ตอนนี้ไม่มีสิ่งใดจะมาบังคับให้ทำงานต่อไป....จากไป.....อย่างไม่มีวันกลับ.....?
"มันไปแล้วใช่มั้ย....."

ทักกี้มองภาพนั้น....ภาพที่จินจากไปต่อหน้า.....ยูอิจิ.....ไม่อยากจะดูภาพๆนั้นอีก....เดินจูงมือจุนโนะไป.....พร้อมด้วยโช....ที่ดูจะไม่อยากเห็นภาพจินที่หมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา....
"คาเมะ....เราไปกันเถอะ....เดี๋ยวค่อยไปเจอมันในงานศพ....อย่าเสียใจอีกเลยนะ"

เช็ดน้ำตาของตัวเอง.....มองจินที่นอนหมดลม....ทักกี้จูงมือไป....เท้าเดิน...แต่สายตา...ยังไม่ละจากภาพที่อยู่ตรงหน้า.....ความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนั้น.....รู้สึกเหมือนว่า....จิน.....ยังคงหายใจอยู่?
"ทาคิซาว่าคุง....จิน....ดูจินสิ"

คาเมะหยุดเดิน....ยืนมองจิน.....รั้งมือของทักกี้ให้หันมา...เห็นเหมือนกัน
"เค้ายังหายใจอยู่....ทาคิซาว่าคุงเห็นมั้ย...."

เริ่มจะมีความหวัง....ทักกี้ไม่อยากจะเชื่อตา
"ไม่จริง.....ก็มันเพิ่งตายไปเมื่อกี๊นี่นา"
"เค้ายังอยู่กับชั้น.....ทาคิซาว่าคุงดูสิ....."

เดินเข้าไปหาจินอย่างรวดเร็ว....จับมือนั้น....รู้สึกถึงความอุ่นที่อยู่ภายใน.....เริ่มที่จะหายใจขึ้นมาอีกครั้ง
"หมอฮะ....เค้าไม่ตายแล้ว....หมอเห็นมั้ย"

ตัวหมอก็แทบจะไม่เชื่อตาตัวเอง.....เรียกพยาบาล....ช่วยกันตรวจร่างกาย.....
"พยาบาล....เช็คม่านตา....จับชีพจรด้วย"

หมอจัดการหยิบหูฟัง....ฟังเสียงหัวใจ....ยังเต้นเป็นปกติ.....นี่มันอะไรกัน.....?
"เป็นไปได้ยังไง....ปาฏิหาริย์ชัดๆ....."
"ว่าไงฮะ....เค้าไม่ไปไหนใช่มั้ย"

รอฟังคำตอบ.....ทั้งคาเมะและทักกี้.....มองหน้าของหมอ
"เค้า......หายใจเป็นปกติดี.....ไม่ไปไหนแล้วครับ"

* * *