"หมอพูดจริงๆนะ.....เค้ายังอยู่ใช่มั้ย"

คาเมะ.....เปลี่ยนจากสีหน้าที่เศร้าเป็นดีใจได้ในพริบตา.....คำตอบนั้น.....มันให้กำลังใจมากๆเลยนะ
"เค้ายังอยู่ครับ...เก่งนะที่อดทนได้ขนาดนี้....ปาฏิหาริย์มากๆ.....ทำไมมันแปลกอย่างนี้.....เค้าไม่ตาย"
"ก็ดีไม่ใช่เหรอครับหมอ.....เดี๋ยวผมไปบอกข้างนอกนะ"

ทักกี้รีบวิ่งออกไปข้างนอก....ตะโกนบอกลั่นโรงบาล
"โช.....ยูอิจิ....จุนโนะ......ไอ้จินไม่ตายแล้ว.....มันหายใจเหมือนเดิมแล้ว"

ทั้งสามคนรีบวิ่งเข้ามาหา.....ตามทักกี้เข้าไปในห้องนั้น
"คาเมะ.....ที่ชั้นได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย.....ไอ้จินยังอยู่ใช่มั้ย"

ยูอิจิถามเสียงดัง....หน้าตาเครียดๆเมื่อกี๊....กลับกลายเป็นยิ้มอย่างง่ายดาย....โชกับจุนโนะก็ไม่แพ้กัน
"หมอครับ....แล้วเค้าจะฟื้นมั้ย"

โชถามขึ้น....ซึ่งหมอก็ให้คำตอบไม่ได้อยู่ดี
"ตัวผมเองก็ยังบอกพวกคุณไม่ได้....เอาเป็นว่าตอนนี้........ขอให้พวกคุณกลับไปก่อน.......ผมอยากจะดูอาการของเค้าอีกซักรอบ.....อยากจะขอบอกเอาไว้นะครับ.....เตรียมใจอีกรอบบ้างก็ดี....เพราะสัญญาณอย่างนี้...คงไม่ได้หมายความว่าเค้าจะกลับมาให้พวกคุณได้เห็นหน้าอีก...."
"หมอหมายความว่าไง"

คาเมะหุบยิ้มลง.....มองหน้า
"อาการแบบนี้.....มันเป็นกับทุกคน.....เค้าจะมาให้พวกคุณได้ดีใจ.....แต่อยู่ๆก็อาจจะจากไปโดยที่คุณไม่คาดคิดเลยก็ได้....เชิญออกไปก่อนนะครับ.....ผมขอดูอาการอีกนิด.....เกิดอะไรขึ้นมาผมจะให้ทางพยาบาลโทรไปบอก"
"ครับหมอ.....คาเมะ......ไปกันเถอะ"

เดินจูงมือคาเมะออกไปเหมือนเดิม.....สายตาคู่นั้น......ยังไม่ละจากจินที่กำลังนอนอยู่....ในใจทำได้เพียงแค่บอกว่า.........
"นายจะต้องไม่เป็นอะไร......เราจะอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม"

* * *

"คาเมะจัง....นอนได้แล้วนะ.....ดึกแล้วนี่นา"

จุนโนะเดินขยี้ตาออกมาที่ระเบียง....เที่ยงคืนแล้ว........แต่คาเมะยังนั่งอยู่ตรงนี้.....
"นายไปนอนเถอะ.....อย่าห่วงชั้นเลย"
"ไอ้ชั้นน่ะนอนแน่อยู่แล้ว......พรุ่งนี้เรียนเช้า......แต่นายน่ะสิ....มัวคิดอะไรอยู่ได้......"
"ก็ชั้นกำลังคิดอยู่....ว่าจินจะตื่นขึ้นมารึเปล่า....เค้าจะหลอกให้ชั้นดีใจเก้อมั้ยนะ"

หัวพิงผนัง....ดวงตาคู่นั้นมองไปที่ท้องฟ้าสีดำสนิท....จุนโนะเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ
"อย่าคิดมากเลยน่า....อาคานิชิคุง....อดทนแค่ไหนนายก็รู้นี่....จำได้มั้ย.....ที่นายเคยเล่าให้ชั้นฟัง.....ตอนที่นายโดนคนทำร้าย.....แล้วอาคานิชิคุงเข้าไปช่วย.....โดนตีหัวแรงขนาดเลือดไหล....แต่ก็ไม่ปริปากพูดออกมาซักคำ....เก่งจังเลยนะ"
"แต่ว่านี่มันไม่ใช่หัวแตก.....เค้าโดนรถชน....จะเป็นจะตายยังไม่มีใครรู้.....ชั้นจะใช้ชีวิตยังไงนะ....ถ้าขาดเค้า"
"นายไม่ขาดเค้าหรอกน่า....อาคานิชิคุงเข้มแข็งออก....."

แขนของจุนโนะโอบไหล่เพื่อน......ยิ้มให้นิดๆ
"ชั้นก็คิดอย่างนั้น....รู้มั้ยว่าตอนที่ชั้นเห็นเค้าหายใจอีกครั้ง...ชั้นแทบจะตะโกนให้ลั่นโรงบาลเลยรู้มั้ย"
"แล้วนายจะตะโกนว่าไง"
"ก็ตะโกนด่าเค้าน่ะสิ....บอกว่า....ทำไมต้องแกล้งกันอย่างนี้ด้วย.....จะตายก็ไม่ตายให้รู้แล้วรู้รอด.....ชั้นใจเสียแค่ไหนรู้บ้างมั้ย.....กะจะพูดอย่างนี้แหละ"
"นายมันบ้าจังนะคาเมะ"

หัวเราะนิดๆ.....เสียงนั้น.....คงอยู่ไม่ได้นาน
"จุนโนะ....ชั้นอยากให้จิน.....อยู่กับชั้น.....อยากเห็นเค้าเข้าพิธีรับปริญญา.....จบปี4.....เป็นรุ่นพี่ตัวอย่างของคณะวิศวะ.....เห็นรุ่นน้องร่วมยินดี....ถ่ายรูปด้วยกัน....เวลาจินยิ้มน่ะ.....น่ารักที่สุดเลย.....นายเคยเห็นมั้ย"
"้เห็นสิ.....ยิ้มแล้วหน้าตาเหมือนเด็ก....ยิ้มแปลกดีเหมือนกัน"
"ใช่มั้ยล่ะ....วันนั้นน่ะ.....ชั้นอยากจะเป็นคนที่คอยช่วยเค้า....เลือกชุดสูท.....จัดเสื้อผ้า.....ผูกเน็คไทให้กับเค้า........อยากจะขอพรเรื่องการทำงานให้กับเค้า....แต่ชั้นจะมีโอกาสนั้นมั้ยนะ"
"ต้องมีสิ....มีแน่ๆ....ตอนนี้.....ที่เค้ากำลังหลับ......รู้มั้ยว่าเค้ากำลังเดินอยู่ในห้องมืด....ที่ๆไม่มีใครสามารถพาเค้ากลับมาได้.....แต่นายจะเป็นคนแรกที่จะทำลายห้องมืดนั้น.....นายต้องเข้าไปนะ......ใช้ไฟที่อยู่ในใจนายส่องทาง.....จูงมือเค้าออกมา......ผ่านประตูแห่งความเข้าใจที่เลวร้ายนั้น.....กลับมาอยู่ด้วยกัน....อย่างที่นายเคยหวังเอาไว้ไง....."
"นั่นสินะ......ชั้นจะต้องทำ.....จินต้องกลับมา....."

สายตาที่อ่อนล้ากลับมุ่งมั่นขึ้นมา......มีกำลังใจที่จะอยู่ต่อไป
"ดีแล้ว.....เรื่องนั้นไว้ทำพรุ่งนี้.....แต่ตอนนี้นายต้องไปนอนก่อน.....ง่วงจะตายอยู่แล้ว....ให้มาพูดอะไรที่เป็นคติพจน์.....ชั้นเบื่อสุดๆเลยรู้ป่าว....ไปกันๆ"

เดินจูงมือของคาเมะเข้าห้อง.....หลับสบายก็คราวนี้เอง........คาเมะจัง


เวลาล่วงเลยไป.......อาทิตย์ต่อมา
"มาแล้วคร้าบบบบ"

ยูอิจิเดินมาพร้อมกับจุนโนะ.....สีหน้ายิ้มแย้ม
"ยูอิจิคุง.....จุนโนะ....มาเร็วจัง"

คาเมะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาในห้องพิเศษ.....หันมา
"ก็วันนี้ปิดร้านเร็ว.....นายเพิ่งเรียนเสร็จรึเปล่า"

จุนโนะเดินถือแจกันดอกไม้เข้ามา......วางลงที่โต๊ะ
"ใช่.....อาจารย์สอนชักช้าด้วยล่ะ.....เกือบมาไม่ทันพยาบาลที่เค้าเฝ้าก่อนหน้านี้"
"โชคช่วยจริงๆด้วย.......แล้วไอ้จินเป็นไงบ้างล่ะ"
"ยังไม่ฟื้นเลย.......จะเข้าวันที่เจ็ดแล้วนะ.......ผอมไปมากเลย......กินแต่น้ำเกลือ.....ข้าวก็ไม่ตกถึงท้อง"
"สภาพของมันในตอนนี้.......ก็เหมือนกับนายในตอนนั้นนั่นแหละ......กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย....รู้มั้ยว่ามันนั่งเฝ้านายไม่ห่าง.....มือของมัน.....ยังจับเอาไว้แน่น......ไม่ปล่อยไปไหน.....มันรักนายมากนะ........"
"ชั้นรับรู้หมดแล้ว.....ว่าความรู้สึกของจินในตอนนั้นเป็นยังไง"

มือจับแน่นมากขึ้น.......มองใบหน้าของจินด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง
"หมอบอกรึเปล่าว่าจะฟื้นเมื่อไร..."
"หมอบอกว่ายังกำหนดไม่ได้.....ต้องรอต่อไป...."
"งั้นก็แย่อ่ะดิ....เดี๋ยวไอ้จินได้ขาลีบแขนลีบ...ผอมแห้งกันพอดี"
"ช่วยไม่ได้นี่นะ....แต่จะเป็นยังไง....ชั้นก็ไม่ทิ้งเค้าหรอก"
"ไอ้จินมันเลือกคนไม่ผิดจริงๆนะ...ว่างั้นมั้ยจุนโนะ"
"แหงล่ะ....เพื่อนชั้นนะยูอิจิคุง......"

จุนโนะเดินไปนั่งอยู่ที่โซฟา....ยูอิจิมาด้านนึงของเตียง
"ถ้ามันตื่นขึ้นมา.....มันคงจะดีใจนะ.....ที่ได้เห็นหน้านายเป็นคนแรก......"
"ชั้นไม่เป็นคนแรกหรอก....เพราะถ้าถึงวันนั้น....ชั้นจะไม่อยู่ข้างเค้า"

เพียงแค่คำนั้น...ทำเอาทั้งสองคนสงสัยหนัก
"นายหมายความว่าไง"
"ไม่ต้องสงสัยหรอกนะ.....ก็ชั้นน่ะ....แค่อยากจะรู้เฉยๆ....ว่าเค้าจะตื่นขึ้นมา....แล้วเรียกหาชั้นรึเปล่า"
"พูดอะไรอย่างนั้น.....อาคานิชิคุงก็ต้องการนายน่ะสิ.....อย่าทำอะไรให้เป็นปริศนาอีกเลยน่า....แค่นี้ก็พอแล้วนะ"
"จุนโนะ....นายไม่รู้ข้อตกลงระหว่างชั้นกับเค้าใช่มั้ย"
"ข้อตกลงอะไร"
"เค้าเป็นคนบอกชั้นเอง....ว่าถ้าเค้าหายไป....แล้วอยากจะพบเค้า....ให้ไปรอที่ๆเราเจอกันครั้งแรก....เมื่อถึงเวลานั้น.....เค้าจะมาหาชั้น....เท่านี้แหละ....ที่ชั้นอยากรู้ว่าเค้าจะพูดเล่นรึเปล่า"
"นายคิดจะทำอย่างนั้นจริงๆเหรอ....แล้วถ้ามันไม่ไปล่ะ....เกิดมันลุกไม่ไหวขึ้นมา....จะเป็นไง...."
"ชั้นก็จะรออยู่อย่างนั้น.....ไม่ไปไหน...."

คำพูดที่ดูมุ่งมั่นนั้น....ทำเอายูอิจิกับจุนโนะขัดคอไม่ได้เลย
"ตามใจนายแล้วกัน.....วันนั้นชั้นจะเฝ้ามันให้.....แล้วจะให้บอกว่าไงล่ะ....ถ้ามันเรียกหานาย...."
"บอกว่า...ชั้นไปในที่แรกที่เราเจอกันก็พอแล้ว....."
"เอางั้นก็ได้วะ"

ยูอิจิเดินเกาหัวแกร็กๆ....นั่งใกล้ๆกับจุนโนะ
"ใกล้สอบแล้วนี่นา....นายอ่านหนังสือรึยัง" จุนโนะถาม
"ก็นั่งอ่านอยู่นี่ไง...."

ยกหนังสือให้ดู....อ่านต่อ
"เฮ้ย....!!!"

ยูอิจิตะโกนออกมา...ตกใจกันหมด
"เป็นอะไร...อยู่ๆก็ตะโกน"

จุนโนะตีเข้าที่ไหล่ยูอิจิ
"พวกนายใกล้สอบกันใช่ป่ะ"
"ก็ใช่น่ะสิ"
"พวกนายสอบ....แล้วไอ้จินล่ะ.....มันก็ต้องสอบด้วยน่ะสิ......นอนไม่ฟื้นอยู่อย่างนี้.....มันก็ไม่ได้เข้าสอบ..........งั้นปีนี้....มันก็ไม่จบปี4อ่ะดิ"
"นั่นน่ะสิ"

คาเมะนั่งมองหน้าของจินที่ยังคงหลับสนิท.....เริ่มเป็นห่วง
"ทางเดียวที่มันจะจบ....ก็ต้อง....ฟื้นภายในอาทิตย์นี้เท่านั้น....จะได้เหรอวะ....นี่มันก็จะใกล้เข้าอาทิตย์ใหม่แล้ว.....ถึงคราวซวยก็ซวยจริงๆน้าาา"
นั่งเงียบกันทั้งสี่คน....เพราะหาหนทางที่จะช่วยไม่ได้....บังคับให้ตื่นก็คงยาก....ยากจริงๆ

"Tululu....."

"คาเมะเองฮะ"

ฟังเสียงที่ผ่านหูโทรศัพท์.......เสียงนั้น.......โคคิ
[คาเมะจังอยู่ไหน]
"รุ่นพี่มีอะไร...."
[มาที่ชมรมก่อนได้มั้ย.....]
"ที่นั่นมีอะไร......ทำไมเสียงตื่นตกใจขนาดนั้น......."
[เอาน่า......พี่บอกอะไรนายไม่ได้หรอก.......รีบมานะ.....]

อยู่ๆก็วางหูไปเลย.....คาเมะเอง.....ถ้าไม่ไปดูให้รู้เรื่องก็ยังไงอยู่....หยิบกระเป๋า....จำใจไป
"นายจะไปไหนคาเมะ"
"โทษนะจุนโนะ.......ชั้นฝากดูเค้าหน่อยแล้วกัน.......ที่ชมรมมีปัญหาอะไรไม่รู้......ต้องรีบไป....ขอบใจล่วงหน้านะ"

รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว....ยูอิจิกับจุนโนะได้แต่มองตามจนประตูปิด.....ยูอิจิลุกขึ้นมานั่งข้างๆเพื่อน
"ไอ้จินเอ๊ย!!....แกตื่นซักทีดิ....หลับนานแล้วนะเว่ย......ไม่ได้สอบชั้นไม่รู้ด้วยนะ....ระวังแกจะได้เป็นปู่คณะรายต่อไป" นั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ....คิดอะไรสนุกๆได้ซะแล้วสิ
"จุนโนะ....ในกระเป๋ามีสีเมจิกมั้ย......"
"มี....จะเอาไปทำอะไร"
"เออน่า......เอามาเหอะ....เดี๋ยวก็รู้....ชั้นเห็นหน้าไอ้จินมันจืดลงทุกวัน.......อยากเติมสีสันนิดๆ....นะ....ขอยืมหน่อย"

ยื่นมือขอ....จุนโนะหยิบให้....เดินมาดูใกล้ๆ.....มันจะทำอะไรของมัน
"คอยดูนะ....ชั้นจะทำให้มันเป็นมหาโจรเลยคอยดู"

ค่อยๆถอดปลอกสีนั้น....เริ่มที่จะเขียน......ดูหัวเราะมีความสุข.....แต่ทว่า....?

!!!ควับ!!!

"เฮ้ย!!!"

มือใหญ่ของจิน.....อยู่ๆก็จับมือของยูอิจิแน่น....ตาที่หลับสนิทเมื่อกี๊....กลับกลายเป็นจ้องเขม็ง....ทำเอายูอิจิผวาเกือบตกเก้าอี้
"ฮะ....เฮ้ยย!....แก....แก....แกตื่นแล้วเหรอ?"

ไม่ตอบ...ยังคงจ้องหน้าอยู่อย่างนั้น....จุนโนะยืนตัวแข็งทื่อ....ตกใจเหมือนกัน
"แกจะทำอะไรชั้น.....ไอ้ยู"
"ชะ....ชั้น....ชั้น....ชั้นเปล่านะเว่ย.....แกต้องละเมออย่างแน่นอน....ใช่มั้ย"
"ชั้นไม่ได้ละเมอ.....แกจะเขียนหน้าชั้นใช่มั้ย....."
"ไม่ได้เขียน....."
"แล้วไอ้ที่อยู่ในมือนี่มันคืออะไร"

จินดึงสีออกมาจากมือของยูอิจิ....หลุดออกอย่างง่ายดาย....กำลังตกใจกับเพื่อนอยู่
"แกตื่นได้ไงวะ.....สภาพอย่างแกมันน่าจะหลับนานกว่านี้นี่หว่า....."
"แกน่าจะรู้นี่หว่า.....ว่าชั้นมันเจ้าแผนการ"

ลุกขึ้นนั่งช้าๆ....จุนโนะกับยูอิจิยังมองตาค้างอยู่เลย
"แกทำไมไม่มีอาการอะไรเลยวะ........"
"นั่นสิ....อาคานิชิคุง....ทำไม.....เหมือนคนที่แข็งแรงดีแล้วอย่างนั้นแหละ"

กำลังอึ้งกันอยู่....พยาบาลก็เข้ามา
"อ้าว....อาคานิชิคุง....เลิกเล่นแล้วเหรอคะ"
"ครับผม.....นอนนานมันเบื่อ....ตื่นดีกว่า....หิวมากเลยคุณพยาบาล......."
"รอแป๊บนะ.....อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เข้าอาหารเย็นแล้ว.....ตอนนี้4โมงเย็น....รออีก2ชั่วโมง.....ไหวมั้ยคะ"
"ไหวครับ.....ขอเยอะเป็นพิเศษเลยนะครับ"
"โอเคค่ะ......เข้ามานี่จะมาบอกว่าอีกสามวันก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ"
"จริงนะ....ขอบคุณมากครับ"

พยาบาลยิ้มให้...เดินออกไป....จินนอนพิงหมอน.....สุขสุดๆ
"ไอ้จิน....แกหลอกพวกชั้นเหรอ"

จินเหล่ตามอง....ยิ้มนิดๆ
"คงจะไม่ใช่ล่ะมั้ง......"
"โห....ไอ้นี่แผนสูง.....ทำกันได้....ตกใจแทบตาย"
"แล้วแกไม่ดีใจรึไงที่ชั้นตื่น"

จากสีหน้าที่ตกใจ.....กลายเป็นยิ้ม....พุ่งเข้ากอดจินอย่างแรง
"ดีใจเด้.....เพื่อนชั้นตื่นแล้วโว้ย....ชั้นนึกว่าแกจะนอนจนลืมตายไปแล้วซะอีก"
"ไม่ตายหรอกน่า.....คนอย่างชั้น....ตายยาก"
"แต่ตอนนี้ชั้นอยากให้อาคานิชิคุงตายจริงๆซะแล้วสิ"

ทั้งจินกับยูอิจิมองหน้าจุนโนะ.....ดูเคืองๆ
"ทำไมพูดงั้นอ่ะ"
"สงสารคาเมะเค้าเนอะ.......มัวแต่นั่งเป็นห่วงคนบ้าคนนึง.....วันๆก็แทบจะไม่ได้กินข้าว.....รู้มั้ยว่าโรคกระเพาะถามหาแล้วนะ.....นั่งปวดท้องอยู่ทุกวัน.....งานก็เยอะ....ที่ชมรมก็มีปัญหา....มีเรื่องมากมาย.....ไม่หยุดไม่หย่อน....แล้วแถมยังจะมานั่งเฝ้าคนบางคนอีก.......เค้ายุ่งแค่ไหนไม่รู้หรอก.....ถ้าคาเมะรู้เข้า......เค้าคงไม่สนุกกับเกมส์ของอาคานิชิคุงหรอกนะ"

จินหุบยิ้ม......หน้าสลดทันที
"แล้วแกตื่นตั้งแต่ตอนไหนวะ"
"ศุกร์ที่แล้ว"
"ห๊าาาา...ศุกร์ที่แล้ว.....นี่วันพุธ....นี่ก็ผ่านมา5วันแล้วดิ.......แกนอนไปได้ไงวะ....ไม่รู้จักตื่น"
"ก็ชั้นแค่อยากรู้....ว่าถ้าชั้นหลับ.....จะมีใครพูดอะไรไม่ดีลับหลังชั้นรึเปล่าก็เท่านั้น.......แล้ววันที่ผ่านๆมา.....ก็เห็นแต่คาซึยะเฝ้าชั้น.......แล้วก็พูดอะไรไม่รู้ตั้งมากมาย...."
"อะไรที่อาคานิชิคุงไม่รู้น่ะ.....มันคือคำว่าห่วงใยทั้งนั้นนะ....รู้มั้ย"

จินเงียบไป....แต่อยู่ๆก็นึกได้
"แล้วคาซึยะไปไหน...."
"เห็นว่ามีธุระที่ชมรม.....ทานากะคุงโทรมาเรียก.....รีบใหญ่เลยรู้ป่ะ"
"มันอีกแล้วเหรอ.....เฮ้ย!!กะจะกีดกันชาวบ้านชาวช่องเค้าไปถึงไหนวะ......อย่างนี้ต้องจัดการ...."

จะเดินลงจากเตียง....ยูอิจิผลักคืน
"จะบ้ารึไง.....จะออกไปได้ไงวะ.....เค้าให้กลับอีกสองวันไม่ใช่เหรอ"
"ไม่สนเว่ย.....ปล่อยชั้น"
"อย่าเว่อร์เด้....มันไม่แย่งแกหรอก....มันรู้น่าว่าแกน่ะหวงขนาดไหน....ทำตัวยังกะจงอางหวงไข่......นอน!!"

ยูอิจิตะคอกใส่......จินต้องนอนลงแต่โดยดี
"เมื่อกี๊คาเมะเค้าบอกด้วยว่าอยากจะเจอในที่ที่พบกันครั้งแรก...ที่ไหนอ่ะ"

จุนโนะงง....ยูอิจิก็งงเหมือนกัน
"ใช่แล้ว......ชั้นว่าชั้นไปเจอเค้าวันนี้ดีกว่า"
"ไปทำไม...."
"ทำตามสัญญาไง.....ที่ตรงนั้น....ยังรอชั้นอยู่......ยูอิจิ....ชั้นขอร้องล่ะนะ.....ช่วยบอกพยาบาลให้หน่อย....ว่าชั้นอยากจะออกไป.....แค่ไม่กี่ชั่วโมงหรอก.....ได้มั้ย"
"จะออกจริงดิ"
"เออ....นะ...ทำให้หน่อย"

ยูอิจิดูจะหนักใจอยู่บ้าง....แต่เพื่อเพื่อน...ทำให้ก็ได้วะ
"โอเค....แกนั่งอยู่เฉยๆล่ะ....เดี๋ยวชั้นออกไปบอกเค้าให้"
"ขอบใจว่ะ......."

* * *

"รุ่นพี่...มีอะไรรึเปล่า....."

ทันทีที่เปิดประตู.....เสียงๆนึงก็ดังขึ้น

!!!ปัง!!!

"เย้......คาเมะจัง.....ยินดีด้วยนะ"

ทั้งสายรุ้ง....ทั้งกระดาษสีเล็กๆ....โปรยอยู่เต็มห้อง....สมาชิกชมรมรุมหน้ารุมหลังคาเมะ.....
"นี่มันอะไรกัน"

ยืนงง......ไม่รู้เรื่อง
"คาเมะ.....นายเก่งมากๆเลยนะ.....นับถือๆ"

โคคิแหวกคนเข้ามาหา....ยื่นกล่องของขวัญกล่องเล็กๆให้
"เก่งอะไร.....บอกมานะรุ่นพี่....ชมรมเกิดอะไรขึ้น"

หน้าตาคาเมะไม่ได้จะดีใจเลยซักนิด.....โคคิเริ่มจะเสียวซะแล้ว
"มันก็ไม่มีอะไรหรอก"
"ว่าไงนะ....ไม่มีอะไร!!!"
"คาเมะใจเย็นเด้.....แค่อยากเซอร์ไพรส์อะไรเฉยๆ.....ไม่ชอบเหรอ"
"ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก....แต่ทำไมรุ่นพี่ต้องมาเรียกตอนชั้นกำลังเครียดๆด้วยนะ"
"ก็อยากให้นายหายเครียดไง....ไม่ดีใจเลยเหรอ......"
"ไอ้ดีใจมันก็ดีใจหรอก.....แต่ว่าทุกคน....ชั้นขอโทษนะ.....ชั้นไม่มีอารมณ์ดีใจหรอก....ถ้าจินยังไม่ตื่น....ชั้นก็ดีใจอะไรไม่ได้"
"รุ่นพี่ยังไม่ฟื้นอีกเหรอ"
"ใช่....เข้าวันที่เจ็ดแล้ว....ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นเลยซักนิด....คงจะหมดหวังแล้วล่ะ"

ทุกคนหงอยสนิท.....สงสารคาเมะ.....
"คาเมะ....พี่ว่าเค้าต้องฟื้นแน่ๆ.....อย่ากังวลอะไรเลยน่า....ไม่แน่ว่ากลับไปที่โรงบาลคราวนี้....เค้าอาจจะฟื้นขึ้นมาแล้วก็ได้นะ"
"ใช่ๆๆๆ"

ทุกคนเห็นด้วยกับโคคิอย่างแรง....เท่านี้ก็เป็นกำลังใจให้คาเมะมากเกินพอแล้ว
"ขอบคุณทุกคนมากนะ.....ถ้าไม่มีอะไรแล้ว....ชั้นขอตัวก่อน....ขอบคุณสำหรับของขวัญกล่องนี้นะ"

โบกมือส่งรอยยิ้มให้แล้วเดินจากไป....ทุกคนมองตาม.....รู้สึกดีตามไปด้วย.....โคคิดูจะเยอะที่สุด
"รุ่นพี่.....อกหักมาราธอนอีกแล้ว"

โคคิหันขวับ.....หาต้นเสียง
"เมื่อกี๊ใครพูดวะ....."

ทำไม่รู้ไม่ชี้....แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง.....
"เฮ้ย....พวกแกกลับมาก่อนเด้....เมื่อกี๊ใครพูดวะ....อย่าให้พ่อเจอตัวนะเว่ย....จะด่าเช็ดเลย"

* * *

คาเมะนั่งแท็กซี่ไปเรื่อยๆ....แกะห่อของขวัญไปด้วย
"นี่อะไรเนี่ยะ...."

ของสิ่งนั้น....เป็นตุ๊กตาตัวเล็กๆ.....เด็กผู้หญิงใส่ชุดกิโมโนสีชมพู....ด้านล่างของตุ๊กตาเขียนเอาไว้....ว่า....For Our Memories....ด้านหลังอัดเสียงได้....แต่คาเมะยังไม่สนใจ....ไม่คิดจะเปิดฟัง
"สำหรับความทรงจำของเรา....ความหมายดีจังเลยนะ...."

นั่งยิ้มไปกับตุ๊กตาตัวนั้น.....แต่แล้วก็นึกขึ้นได้
"ความทรงจำเหรอ.....ใช่สิ...ขอโทษฮะ.....ช่วยจอดตรงโรงเรียนxxxxหน่อยได้มั้ยฮะ"

ทันทีที่พูดจบไปเพียงไม่กี่นาที....รถแท็กซี่คันนั้นก็จอดสนิทข้างหน้า.....ร่างเล็กๆเดินลงมาช้าๆ....มองโรงเรียนเก่าที่ตั้งอยู่ข้างหน้า.....ไม่เปลี่ยนไปเลยซักนิด
"เย็นขนาดนี้....นักเรียนคงกลับไปหมดแล้วล่ะมั้ง"

ค่อยๆเลื่อนประตูโรงเรียนช้าๆ....เข้าไปข้างใน....ผ่านสนามฟุตบอล....ผ่านตึกปีหนึ่งที่ตัวเองเคยอยู่...ตึกปีสามที่เคยเดินผ่าน.....พอเห็นแล้ว....จะยิ้มออกมาทุกครั้ง
ยังเหมือนเดิมเลยนะ......"

สายตาคู่นั้น.....เลื่อนมองไปยังอาคารที่อยู่ถัดไป....เวลานั้น....เย็นมากจนจะเรียกได้ว่าค่ำ....แต่แสงสว่างที่อยู่ภายใน.....ยังคงส่องทางให้เสมอ
"จิน....ชั้นทำตามที่นายพูดแล้วนะ"

เท้าคู่นั้น.....ก้าวเดินไปเรื่อยๆ.....เรื่อยๆ.....เรื่อยๆ....และเรื่อยๆ....ในที่สุด....มันก็หยุดลงข้างหน้า

"ตึง....ตึง....ตึง...!!"
"ฟลุ่บ!!!"

เสียงนั้น...ลูกบาสที่กระทบเข้ากับพื้นสนาม....เสียงชู้ตลูกที่ฟังดูว่าคนโยนต้องเก่งแน่ๆ.....เพราะมันแม่น.....แม่นเอามากๆ
"ใครมาเล่นกันนะ.....รึว่ารุ่นน้อง...."

พยายามจะแง้มประตูโรงยิมดู....แต่เพียงแค่ผลักนิดๆ.....เสียงภายในโรงยิมก็ดังขึ้น.....
"ใครอยู่ตรงนั้น....!!!"

เสียงนั้นทำเอาคาเมะสะดุ้งเฮือก.....โดนจับได้ซะแล้วสิ
"เข้ามาให้ชั้นเห็นตัวเดี๋ยวนี้!!!"

ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหน้า.....เหตุการณ์คล้ายๆกับตอนที่พบกับจินใหม่ๆ.....แต่ติดที่ไม่มียูอิจิกับจุนโนะก็เท่านั้น
"เอาก็เอาวะ...."

มือน้อยๆค่อยๆผลักประตูโรงยิมเข้าไป.....ทันทีที่เปิดก็พบกับชายคนนึง...อยู่ในชุดของโรงพยาบาล....สวมแจ็กเก็ตสีน้ำตาลทับอีกตัว....แน่นอนว่าคนๆนั้นคือ....

"จิน!!!"

ร่างของจินที่ยืนชู้ตบาสเล่นในระยะห่างสามคะแนน....หันหน้ามา....ดูเครียดที่สุด
"เสียมารยาทมากเลยนะ....ใครใช้ให้นายมาแอบดู"
"นายตื่นได้ยังไง...."

เสียงเล็กๆฟังดูสั่น.....ความดีใจผสมกับความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้.....ทั้งตกใจ....ตื่นเต้น.....มันเยอะแยะไปหมด
"ชั้นตื่นได้ก็แล้วกัน.....ว่าไงล่ะ....ยังไม่ตอบคำถามชั้นเลยนะ"
"คำถามอะไร....นายยังไม่ได้ถามชั้นซักคำ....ถามใหม่สิ....คำถามนั้น....ที่เคยถามชั้น"

จินโยนลูกบาสทิ้ง....เดินมาหาร่างเล็ก....ที่ยืนอยู่ตรงผนังห้อง....แขนของจินยันเข้ากับผนัง.....ก้มตัวเข้าไปใกล้ๆ
"ชอบชั้นเหรอ" จ้องตากัน....ยิ้มที่มุมปากนิดๆ
"อื้ม...."
"อยากเป็นแฟนชั้นงั้นสิ"
"ไม่อยากซักหน่อย"
"คาซึยะ....ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ"

หน้าหุบยิ้มลงทันที....สีหน้าของคาเมะยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน....แขนเล็กๆโอบรอบคอแน่น
"ไม่อยากเป็นแฟนนาย....แต่อยากเป็นคนที่นายรักมากกว่า....."

โน้มตัวของจินลงมา....ใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบสนิท....จูบเบาๆที่ริมฝีปากบางเบา.....มือใหญ่โอบรอบเอวเล็กๆ....ร่างกายแนบชิดกันมากขึ้น.....
"จิน.....ทำอะไร....."

ใบหน้าของจินค่อยๆซุกไปที่ซอกคอขาว....ไซ้จนรู้สึกจั๊กจี้
"โทษนะ.....ขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย....อย่าโกรธกันนะ"
"พูดอะไร...."

มือจับที่เสื้อของจินแน่น....จ้องหน้ากัน....
"เห็นนายแล้วเกิดอารมณ์ทุกที....เกิดชนิดที่ว่าไม่สนใจสถานที่ด้วยนะ....."
"จะบ้ารึไง.....พูดอะไรน่าเกลียด....."

พยายามจะผลักออก....แต่ยิ่งผลักก็ยิ่งแต่จะรัดแน่น.....หน้าผากแนบชิดกัน
"นายตื่นขึ้นมาได้ไง....."
"อยากรู้จริงๆเหรอ....."
"ก็ใช่น่ะสิ.....ไม่ต้องเก็บไว้ให้ทายหรอก...รีบๆพูด"
"โอเคๆ.....ชั้นตื่นตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว......ผ่านมานี่ก็5วันแล้วมั้ง"
"นี่หลอกกันมาตลอดเลยนี่นา....ทุเรศที่สุดเลย....."
"ก็ถ้าชั้นไม่ทำ...ชั้นจะรู้เหรอ.....ว่านายพูดอะไรกับชั้นบ้าง"
"รู้เหรอว่าชั้นพูดอะไร....."
"แหงล่ะ....บอกอยู่นั่นแหละ...ว่าเมื่อไรจะตื่น....จะได้ไปสอบ...จะได้จบ....จะได้รับปริญญา....พูดมากจังเลยนะ"
"ก็พูดอย่างคนหมดหวัง....ผิดด้วยเหรอ.....รำคาญล่ะสิ......"

จินมองหน้าคาเมะ....สายตาที่เบือนหนีเพราะอารมณ์ที่งอนนิดๆ....ทำให้ยิ้มขำๆออกมาได้เหมือนกัน
"หัวเราะอะไร"
"ก็ขำหน้านายไง.....เวลางอนน่ะ....หน้าเหมือนเต่าเลย"
"แล้วคาเมะมันแปลว่าอะไรล่ะ.....พูดมากน่ารำคาญ"
"คร้าบบผม.....ไม่พูดแล้วคร้าบบบบ.....ดีใจมากเลยนะ....ได้เจอหน้านายอีกครั้ง....."

คว้าตัวคาเมะเข้ามากอดไว้แน่น....จูบลงที่เส้นผมสีน้ำตาลเบาๆ....
"เราขึ้นไปบนดาดฟ้ากันมั้ย"
"ไปทำไม...."
"เอาเถอะน่า....ไปกันนะ"

ผละออกจากกอดนั้น.....จูงมือของจินออกจากโรงยิม....
"เอ้อ....จิน....ขึ้นไปก่อนนะ....เดี๋ยวชั้นมา"
"จะไปไหน"
"เอาเหอะน่า.....มีธุระนิดหน่อย....เดี๋ยวมานะ....ขอเวลา10นาที...."
"ก็ได้....รีบๆนะ"

คาเมะพยักหน้า.....รีบวิ่งไป.....จินหันหลังขึ้นไปข้างบนเหมือนกัน

10นาทีต่อมา........
"คาซึยะ......มารึยัง.....ไข้ขึ้นแล้วนะ....นอนตากน้ำค้างจะตายอยู่แล้ว"

นอนอยู่บนพื้น....หลับตานิ่ง....แต่อยู่ๆก็เหมือนมีของเย็นๆกระทบใบหน้า....
"ไข้ขึ้นเหรอ....เอาน้ำแอ๊บเปิ้ลไปกินสิ"

นั่งลงข้างๆ.....จินคว้ากระป๋องน้ำมา.....
"ดื่มซะสิ....เผื่อไข้จะลดนะ"
"นายทำเหมือนกับ....."
"เหมือนกับตอนนั้นใช่มั้ยล่ะ....แลกกันไง....นายซื้อให้ชั้น....ตอนนี้ชั้นซื้อให้นายบ้าง.....หายกันแล้วนะ"

จินลุกขึ้นนั่งข้างๆ....เอนหัวซบไหล่ของร่างบาง
"เจ็บแผลจังเลยนะ.....ทำไมยังไม่หายก็ไม่รู้"
"ก็ชนแรงขนาดนั้น.....กระจกแตกเลยไม่ใช่เหรอ"
"นั่นสินะ....รู้มั้ยว่าตอนที่โดนชน.....ชั้นนึกถึงแต่นายตลอดเวลาเลยนะ"
"จริงๆเหรอจ๊ะ.....เขินแย่เลย" แกล้งตีหลังจินไปทีนึง....โดนรอยแผล.....ตรงจุดพอดีเป๊ะ
"โอ๊ยยยย!!!"
"จินเป็นอะไร...."
"ดันตีโดนแผลน่ะสิ....."
"จริงดิ....เยอะมั้ย..."
"ก็เต็มหลังเลยไง....กระแทกกับกระจกจนแตกขนาดนั้น.....ไม่มีแผลก็บ้าแล้ว"
"ไอ้อ้วน.....!!!"

คำนั้น....เล่นเอาจินอึ้ง....มองหน้าคาเมะที่กำลังขำแตก
"นายว่าใครอ้วน"
"ไม่รู้....คนไหนร้อนตัวคนนั้นก็รับไปสิ"

จินไม่พูดอะไรต่อ.....แต่คาเมะก็รู้ว่าคงจะงอน....หยิบน้ำแอ๊บเปิ้ลขึ้นมา....เปิดกระป๋อง
"จิน......กินน้ำหน่อยมั้ย"

ไม่พูด....คาเมะยิ่งแต่จะขำหนักไปอีก
"งอนเหรอ.....พูดเล่นนิดเดียวเอง....นายออกจะน่ารัก....."

นั่งชันเข่าอยู่อย่างนั้น.....คาเมะก็ทำไม่สนใจบ้างสิ
"ไม่กินชั้นกินเองก็ได้....อุตส่าห์ซื้อมาให้ทั้งที"

ยกขึ้นดื่ม.....จินค่อยๆหันหน้ามอง....เห็นคาเมะกำลังดื่มน้ำ.....คิดอะไรได้
"ขอกินน้ำหน่อยสิ"

คาเมะหันมามองหน้าจิน.....ยื่นกระป๋องน้ำให้.....แต่ว่า....ความหมายของจิน.....ไม่ใช่น้ำจากกระป๋อง
"ไม่ใช่กระป๋องนี้"
"อ้าว.....แล้วจะกินจากไหน......มีอยู่กระป๋องเดียว"
"ก็กินจากปากนายไง"

อยู่ๆก็คว้าร่างน้อยๆที่นั่งอยู่ใกล้ๆเข้ามา....ประทับจูบลงไปเนิ่นนาน......ยังไม่ทันได้ตั้งตัวซักนิด
"จิน.....ไม่เอา...."

ถูกจับนอนลงช้าๆ....อย่างที่จินบอก....เห็นหน้าแล้วระงับอารมณ์ไม่ได้....มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ
"เราไม่ได้ทำแบบนี้กันนานแค่ไหนแล้วนะ....คิดถึงนายจัง.....หวานทั้งตัวเลยนะ"

จูบที่ริมฝีปากบางนั้นอีกครั้ง....นานกว่าเก่า.....มือใหญ่จัดการเลิ่กเสื้อของคาเมะจนขึ้นสูง....ลูบไล้ร่างนั้นจนทั่ว.....เลื่อนตัวลง.....จูบพรมจนทั่วเรือนร่าง....มือของคาเมะ.....กำเสื้อตัวนั้นของจินจนยับ....อารมณ์มันเหมือนจะหยุดไม่ได้เลย
"เดี๋ยวมีคนมาเห็น....พอดีกว่านะจิน"

พยายามจะดันตัวออก....แต่ก็ทำไม่ได้.....ร่างสูงที่ทาบทับอยู่ข้างบน....ดูเหมือนกำลังมีอารมณ์อย่างรุนแรง
"ยังกินนายไม่พอเลย.....คราวนี้คงจะถึงเช้าเลยมั้ง"
"จะบ้าเหรอ...นี่มันดาดฟ้านะไม่ใช่เตียงนอน....จะได้ทำถึงเช้าได้...ออกไปก่อนไป"
"ไม่....บอกแล้วว่าชั้นไม่สนใจสถานที่....ตามใจชั้นเถอะ.....เดี๋ยวก็จะต้องกลับไปนอนอยู่โรงบาล.....เบื่อมากๆเลยรู้มั้ย....."
"นอนกอดเฉยๆก็ได้.....ดูสิ....ดาวสวยออกจะตาย"

คาเมะชี้ไปบนท้องฟ้า....จินหยุดกระทำ....มองตามนิ้วที่ชี้ไป.....ทรุดตัวนอนข้างๆ
"ไข้ก็ไม่ค่อยมีนี่นา.....ลูกอ้อนอีกล่ะสิเมื่อกี๊"

จับหน้าผากของจิน.....ปัดผมที่ปรกหน้าให้....จินมองใบหน้านั้น...ที่ดูจะเป็นห่วงเป็นใยตัวเค้ามากมาย....
"ขอมือหน่อยสิ"
"เอาไปทำไม....นี่ก็จับหน้าผากให้แล้วนะ....เอาไงอีก"
"หน้าผากไม่ต้องจับมันแล้ว.....จับตรงนี้ดีกว่า...."

คว้ามือของคาเมะ....เลื่อนลงไปใต้เสื้อ....วางลงตรงหน้าอกข้างซ้าย....รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นอยู่ตลอด
"นายจับแล้ว....รู้สึกถึงอะไร"
"ไขมัน"
"คาซึยะ......"

คาเมะหลุดขำออกมานิดๆ....
"ขอโทษๆ.....ชั้นก็เห็นว่าหัวใจนายมันก็เต้นปกติดีนี่นา"
"เหรอ.....ดีแล้วล่ะ....ดีแล้ว"

นอนกอดแน่น....หลับตาลงช้าๆ
"อะ....โอ๊ยยย!"

ลืมตามองคาเมะที่หน้าตาดูเจ็บนิดๆ....มือกุมท้องเอาไว้
"เป็นอะไร"
"โรคกระเพาะอีกแล้วล่ะมั้ง....ปวดอย่างนี้ทุกที"

สิ้นเสียง.....จินก็ลุกขึ้น.....คาเมะลุกตาม....จะทำอะไรนะ?
"มานั่งตรงนี้สิ"

จินชี้ไปที่นั่งตรงหว่างขา.....คาเมะเลื่อนตัวไปช้าๆ.....นั่งพิงตัวของจิน....เงยหน้ามอง
"ให้ทำอะไร"
"อยู่เฉยๆ.....แล้วดูนะ"

มือของจินค่อยๆสอดลงไปใต้เสื้อ.....มือสัมผัสกับหน้าท้องของร่างบาง....ความร้อนถ่ายเทลงไป....รู้สึกดี
"สบายดีมั้ย......ยังเจ็บอยู่รึเปล่า"
"ไม่เจ็บแล้ว.....ดีจัง.....จินไปเอาวิธีแบบนี้มาจากไหน"

ไม่ตอบ....นั่งหลับตาพิงผนัง....คาเมะไม่ถามอะไรต่อ....พิงตัวของจิน....หลับตาลงเหมือนกัน
"อาคานิชิคุง!!อยู่ไหนคะ!!รถพยาบาลมารับแล้วนะ!"

จินสะดุ้งตื่น....คาเมะก็เหมือนกัน
"เสียงพยาบาลนี่นา....."
"ใช่....หมดเวลาแล้วมั้ง....ขอเค้าออกมาแป๊บเดียวเอง.....เสียดายจัง....อยากอยู่กับนายนานๆ"

กอดเอวคาเมะแน่น...
"ไม่เอาน่า.....เค้ามาแล้วก็กลับไปกับเค้าเถอะ.....อีกสามวันก็เจอกันแล้ว....ไปกันเถอะนะ"

ลุกขึ้น....กระชากมือจินไป.....ลุกตามอย่างไม่เต็มใจ
เดินลงบันไดมากันสองคน.....พบกับพยาบาล....ยืนอยู่หน้ารถ
"อยู่นี่เอง....นึกว่าหนีไปซะแล้ว.....กลับกันเถอะค่ะ....."

จินเดินไปหาอย่างว่าง่าย.....พร้อมๆกับคาเมะ....กำลังจะขึ้นรถ.....แต่......

"Tululu...."

"คาเมะฮะ...รุ่นพี่มีอะไร...."

จินหันขวับ....ฉุนลึกๆ
[คาเมะแกะห่อของขวัญแล้วใช่มั้ย]
"อื้ม.....ทำไมเหรอ"
[ฟังเสียงที่อัดไว้รึเปล่า....จากใจเลยนะจากใจ]
"จริงดิ....ขอบคุณนะ"
[ตอนนี้อยู่กับใคร]
"อยู่กับจิน.....ฟื้นแล้วล่ะ...."
[ดีที่สุดเลย....ถ้างั้นก็เปิดตอนที่รุ่นพี่อยู่เลยนะ....ต้องเปิดให้ได้เลยนะ....ไปล่ะ]

วางสายไปซะเฉยๆ.....คาเมะยังงง.....หยิบตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมา....มองหน้าจินที่ยืนอยู่ข้างๆ
"รุ่นพี่บอกให้ฟังพร้อมจิน....ไม่รู้ทำไม"
"งั้นก็เปิดเลยสิ....."
"เอางั้นก็ได้"

หันตุ๊กตาตัวนั้น.....นิ้วกดปุ่ม....ประมาณ10วินาทีเสียงก็มา.....

!!!รุ่นพี่.....ผมชอบแฟนรุ่นพี่ที่สุดในโลกเลย......ผมจะแย่งนะจำเอาไว้!!!

เสียงนั้น....เล่นเอาจินเดือดพล่าน.....กำมือแน่น....เดินผ่านหน้าคาเมะกับพยาบาลไป....คว้าแทบไม่ทัน
"จินจะไปไหน"
"จะไปฆ่ามัน"
"พอเถอะน่า....เค้าแค่พูดเล่นน่ะ....กลับโรงบาลเถอะนะ"
"ไม่กลับ....ปล่อยชั้น"
"อาคานิชิคุง...กลับโรงบาลเถอะนะคะ"

พยาบาลช่วยด้วยอีกแรง....แต่ก็สู้แรงไม่ไหว...สุดท้ายต้องเรียกคนขับรถลงมาช่วย
"ขอโทษฮะ.....ช่วยลากขึ้นรถหน่อยนะฮะ"
"คาซึยะปล่อยชั้น.....ชั้นจะไปฆ่ามัน.....ไอ้ทานากะ.....แกต้องตาย.....!!"

ทั้งลากทั้งดึง....กว่าจะขึ้นได้.....เหนื่อยไปตามๆกัน.....ถึงจะขึ้นรถไปได้แล้ว....ก็ยังไม่เลิกอาละวาดซักที
"ไอ้ทานากะ......ไปตายซะเถอะ!!"

* * *