"ครืดดดดดดด"
"รุ่นพี่!!!!"

คนทั้งชมรมดูดาวตาค้าง....จินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"พวกแกมองอะไรกันวะ....."

จินหันซ้ายหันขวา.....งง
"มองรุ่นพี่นั่นแหละ....หายป่วยแล้วเหรอ....ไหนอาทิตย์ที่แล้วเค้าลือกันว่ายังไม่ตื่นไง"
"พวกแกเชื่อข่าวลือรึไง.....ชั้นที่ยืนอยู่ตรงนี้....เป็นคนไม่ใช่ผี.....เข้าใจ๊?"

นั่งลงที่โต๊ะตัวใหญ่.....ทำงาน.....จุนโนะเดินเข้ามาพอดี
"อ้าว.....มาแล้วเหรอ"
"อืม...."

จุนโนะทำหน้าตาเรียบเฉยเหมือนกัน.....หยิบกระดาษแผ่นนึงส่งให้
"อะไร...."
"ไม่รู้เหมือนกัน.....เห็นอาจารย์ฝากมาให้....บอกว่าสำหรับเด็กปีสี่วิศวะทุกคน"

จินรับมา...คลี่ออกอ่าน
"เฮ้ย!!!!!"
"มีอะไร....."
"ในห้องนี้ใครอยู่วิศวะปีสี่บ้าง"

ยกมือกันประมาณ5-6คน.....รอฟังคำพูดของจิน
"อาจารย์บอกว่า....สอบเสร็จคราวนี้.....เทอมหน้าเตรียมรับปริญญา...อะไรกันวะ....วิศวะเค้าเรียนกันสี่ปีไม่ใช่เหรอ"

เพื่อนคนนึงเดินเข้ามา.....ตบหัวจิน
"ไอ้บ้าเอ๊ย!!คณะอย่างเราน่ะ....แค่3ปีครึ่งก็จบแล้ว.....แกไม่รู้เลยรึไง"
"อ้าว....แล้วครึ่งปีหลังนี่ทำไมถึงได้เรียกว่าปี4ล่ะ"
"มันต้องเรียกอย่างนั้นเว่ย...รึแกจะให้รุ่นน้องที่เดินผ่านไปผ่านมาเรียกพวกเราว่า....รุ่นพี่สามปีครึ่ง.....ทุเรศตายเลย

"อ้อ....ให้เรียกว่าปีสี่กันความทุเรศนี่เอง.....เข้าใจแล้วๆ.....ดีจังว่ะ....จะจบแล้วโว้ย"
"ปู่คณะก็จบปีนี้พร้อมเรานะ"

จุนโนะพูดออกมา....ทุกคนหันขวับ
"จริงดิ"
"อื้ม.....เห็นอาจารย์บอกมา...ดีแล้วล่ะ....พวกนายจะได้ไม่ต้องถูกกดขี่อีกไง...."
"ไม่น่าเชื่อๆ.....แต่ก็ดีว่ะ"

เก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้....ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"ทำไมอาคานิชิคุงอารมณ์ดีจัง"

จินหันหน้ามา...ยิ้มให้
"นั่นสินะ....ทำไมล่ะ.....คงเพราะรู้สึกว่าไม่ต้องหายไปไหนแล้ว....รู้สึกว่าได้อยู่กับคนๆนึงจริงๆจังๆแล้วไงล่ะ"
"คาเมะใช่มั้ย....."
"ก็ชั้นมีอยู่แค่คนเดียว....จะให้ชั้นมีใครล่ะ"

ทุกคนยิ้มกันหมด.....คำพูดของจิน......ฟังดูแล้วน่ารักดีนะ
"อาคานิชิคุง....ชั้นมีอะไรจะบอกล่ะ....ออกไปข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ"
"เอาดิ.....ทุกคน.....เดี๋ยวชั้นมานะ....."

เดินออกไปพร้อมกับจุนโนะ....ทุกอย่างกลับเข้าสู่ภาวะปกติ
"มีอะไรจะพูดกับชั้น........."

นั่งอยู่ที่ม้านั่งข้างหน้าห้อง......มองตาแป๋ว
"้เมื่อวานนี้....รู้มั้ยว่าใครมา....."
"ใครล่ะ....."
"พ่อของอาคานิชิคุงน่ะสิ"
"พ่อชั้นเนี่ยะนะ.....มาทำไม"
"ไม่รู้ดิ.....มาทำไมนะ...ไอ้ชั้นก็อยากรู้....แต่กลัวเค้าจะหาว่าสอด....อาคานิชิคุงกลับบ้านไป......ก็ลองไปถามดูสิ"
"ถามเองก็ได้วะ.....จุนโนะ....ชั้นรับปริญญาหลังจากสอบ....อีกกี่เดือน"
"นับจากเดือนนี้ไป.....ก็....2-3เดือน.....เร็วจังเลยนะ....ใช้ชีวิตนักศึกษาจนคุ้มแน่ล่ะ"
"นั่นน่ะสิ.....ได้ใส่สูทอีกรอบแล้วเหรอ.....อยากไปเลือกทั้งร้านเลยน้าาาา"

นั่งยิ้มอยู่คนเดียว....คิดถึงคาเมะอยู่ล่ะสิ
"ให้คาเมะไปช่วยเลือกมั้ยล่ะ"
"นั่นสินะ.....เค้าคงจะเลือกได้ดีกว่าชั้น"
"ถึงวันนั้นอย่าลืมให้เค้าผูกเน็คไทให้ล่ะ.....คาเมะน่ะ.....บอกชั้นเอาไว้นะ.....ว่าอยากทำให้อาคานิชิคุงมากที่สุด"

จุนโนะเดินหนีไปซะเฉยๆ.....ปล่อยให้จินนั่งอึ้ง.....
"พูดจริงดิ....อะไรวะ.....ดีใจนะเฟ่ย"

ยิ้มเต็มๆปาก.....อยู่ๆก็ลุกขึ้น.....วิ่งออกไป....จากตรงนั้น....
"ไปบอกกับคนอื่นทำไมนะ.....ใช้ไม่ได้เล้ย"

วิ่งไปเรื่อยๆ.....หวังจะไปหาคาเมะที่คณะ.....แต่ก็ดันชนกับใครเข้า...
เฮ้ย!!!.....วิ่งดูคนหน่อยเด้"
"ขอโทษครับ......ผมรีบจริงๆ.........อ้าว!ทาคิซาว่า.....แก........"

ทักกี้ที่กำลังอารมณ์เสีย.....หันมา.....หน้าดุ
"แกมาทำอะไรที่นี่........"
"อย่ามายุ่งกับชั้น......ไปไกลๆ"
"เฮ้ย.....นี่มันถิ่นชั้นนะเฟ่ย....แกต่างหากที่จะต้องไป"
"เออ...ชั้นไปก็ได้"
"เดี๋ยวๆๆๆ.....พูดเล่น....แกมีปัญหากับใครมาวะ....หน้าตาแบบ....ไม่ใช่แกเลยนะเว่ย"
"อย่างชั้นมันจะมีปัญหากับใคร....ถ้าไม่ใช่ไอ้ตัวแสบนั่น"
"โทโมะจังเหรอ....แหงเลยใช่มั้ย"
"ไม่รู้เว่ย.....ไปล่ะ"
"เดี๋ยวเด้.....แกมาคุยกับชั้นตอนนี้เลยดีกว่า.....มาเด้"

ลากแขนทักกี้ไป.....พี่น้องได้เคลียร์กันก็คราวนี้แหละ

* * *

"ห๊าาาา.....แกจะไปอิตาลี...ไปอยู่ถาวรเลยเนี่ยะนะ"

ทักกี้นั่งไขว่ห้างอยู่ที่ม้านั่ง.....จินยืนมองหน้า
"เออ...."
"แล้วแกก็เอาเรื่องนี้ไปบอกโทโมะจัง"
"เออ"
"แล้วโทโมะจังก็โมโห....ทะเลาะกับแก"
"เออ"
"แกต้องการจะปรับความเข้าใจกับเค้า....ก็เลยไปหาเค้าที่บ้านด้วยสภาพมหาโจรแบบนี้"
"เออ......."
"แล้วก็โดนพ่อแม่เค้าไล่ออกมา....แกไม่ยอมออก....กลับลากเค้าออกมาด้วย"
"เออ"
"พอมาถึงมหาลัยก็ทะเลาะกันอีก....จนไม่ไว้หน้าใคร.....อาจารย์สถาปัตย์แกก็ไม่เกรงใจ"
"เออ"
"เฮ้ย!! แกพูดได้แค่นี้รึไง....พูดแค่เออเนี่ยะนะ.....เดี๋ยวพ่อก็ต่อยซะหรอก"
"เออ"

จินฉุนขาด....ง้างหมัดจะตรงเข้าสอยคางซักที....
"อย่าๆๆๆ.....โอเคๆ....พูดอย่างอื่นก็พูดอย่างอื่น"
"ก็พูดมาเด้.....แกไปทำอย่างนั้นได้ไงวะ....รู้ไม่ใช่เหรอ.....ว่าบ้านเค้ารักลูกจะเป็นจะตาย....ไม่แจ้งตำรวจจับแกก็บุญเท่าไหร่แล้ว....ใช่ว่าเค้าจะชอบเกย์นะเว่ย"
"ชั้นรู้....แต่มันฉุนขาดนี่หว่า.....พูดอยู่นั่นแหละ....จิตรกรไส้แห้ง....ไม่รู้รึไงว่าคำนี้มันสบประมาทคนอาชีพนี้แค่ไหน"
"ก็เพราะไม่รู้น่ะสิถึงได้พูด......แกเคยบอกให้ชั้นใจเย็นไม่ใช่เหรอ....แล้วนี่แกเป็นเองได้ไงวะ...."
"ไม่รู้เว่ย...."
"แล้วแกไปพูดกับโทโมะจังว่าไงบ้าง"
"ก็แค่จะให้ไปด้วยกัน....พอพูดจบ.....ดันนั่งเงียบ....ชั้นรำคาญก็เลยใส่ไปเป็นชุดก็แค่นั้น"
"แล้วชุดนั้นของแกว่าไงบ้างล่ะ"
"พูดแค่ว่า....เงียบอยู่นั่นแหละ...จะพูดก็ไม่พูด....ถ้าไม่อยากไปก็พูดออกมาตรงๆ.....เกลียดชั้นไม่อยากไปกับชั้นก็บอก....ทำอย่างนี้มันน่ารำคาญ....พูดแค่เนี้ยะ"
"แกบอกว่าแค่...สมควรแล้วแหละที่เค้าโกรธ"
"ไอ้จิน"
"ทำไม....พูดหมาๆอย่างนั้นใครเค้าอยากจะพูดกับแกล่ะ.....ที่เค้าเงียบเพราะเค้ากำลังนั่งคิดบางอย่างอยู่ต่างหาก"
"คิดทำไมวะ....พูดออกมาก็สิ้นเรื่อง....ไม่อยากไปกับชั้นมากกว่า"
"ใช่ว่าเค้าไม่อยากไป.....แต่แกคิดดูดิ....เค้ามีพันธะตั้งหลายอย่าง....พ่อแม่....การเรียน.....แถมไปก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับที่นั่น....โทโมะจังเป็นคนนะเว่ยไม่ใช่จิ้งจกอย่างแก....จะได้ปรับสีได้ทันที"
"เค้าบอกให้ชั้นไปแต่งตัวทำหน้าตาให้มันดีๆ.....แสดงว่าชั้นไม่ดูดีในสายตาเค้างั้นสิ"
"ในสายตาของชั้นซึ่งเป็นน้องชายแก....ชั้นก็เห็นว่ามันไม่ดูดีเหมือนกัน.....หนวดเคราแกหัดโกนบ้างเหอะ.....อุบาทว์ว่ะ.....ไอ้การแต่งตัวนี่ก็เปลี่ยนๆซะบ้าง.....รองเท้าแตะ....ย่ามเก่าๆกับเสื้อผ้ารุ่มร่ามๆแบบนี้.....ขอร้องแหละว่ะ....เปลี่ยนเถอะนะ.....เสื้อยืดกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบยังจะดูดีซะกว่าอีก.....ชั้นใส่เข้าออกบ้านโทโมะบ่อย.....ไม่เห็นพ่อแม่เค้าจะว่าอะไรเลย....แกก็หน้าตาดูผู้ดี.....ตระกูลทนายชื่อดัง.....ราศีจับขนาดนี้....ถ้าเปลี่ยนแปลงตัวเองซะหน่อย.....มองแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าแกน่ะ....ไฮโซขนาดไหน"
"ไฮโซ.....เกลียดคำนี้ว่ะ.....ฟังดูกระแดะดี"
"นี่ชั้นเครียดนะเว่ย.....แกมาสลับร่างกับชั้นมั้ยล่ะ.....จะได้สั่งสอนให้มันถูกฐานะหน่อย....ไม่ใช่เป็นแบบน้องสอนพี่แบบนี้"
"แล้วทำไมไม่รับในตัวตนที่เป็นอยู่ล่ะ....."
"ตัวตนภายในเค้าก็รับได้....แต่ภายนอกของแก....เค้าทนจนผ่านมา4เดือนได้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว....ปรับตัวให้เค้าชื่นใจหน่อยเถอะ.....รักเค้าต้องทำได้ดิ"
"ใครว่ารัก....."
"ไม่ต้องไม่รู้ไม่ชี้หรอก.....ไอ้อาการอย่างแก.....ชั้นรู้ว่าถึงแกฟังชั้น....แกก็ต้องพูดว่าไม่อยากทำ.....แต่พอลับหลัง.....ไม่แน่วันต่อมาแกอาจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจนจำไม่ได้ก็ได้....."
"ไม่มีทาง.....ขอบอกเอาไว้เลย....ชั้นจะเอาตัวตนอย่างนี้ไปให้เค้าเห็น....เค้าจะต้องยอมรับชั้นที่เป็นแบบนี้ได้"
"ก็ตามใจแก.....ชั้นขอบอกอย่างนึงนะ....เห็นแก่ตัว.....คบกับใครไม่ยืดหรอก"

เดินหนีไปทางอื่น....ปล่อยให้ทักกี้ยืนคิดแล้วคิดอีก.....จะทำดี....รึไม่ทำดีนะ?

* * *

"คาเมะจัง.....เอาให้รุ่นพี่ฟังรึยัง"

โคคิเข้ามานั่งใกล้ๆ....ถามอย่างสนใจเต็มที่
"ให้ฟังแล้ว"
"เย้.....แล้วเค้าทำหน้ายังไง"
"จะทำหน้ายังไงล่ะ.....ก็โกรธน่ะสิ....ถ้าตอนนั้นชั้นไม่ห้ามไว้นะ....รุ่นพี่ได้เป็นศพลอยอยู่ในอ่าวโตเกียวแน่ๆ"
"ขนาดนั้นเชียว....ทุกคนๆ....โคคิทำสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว.....ฉลองกันเร้วววว"
"เฮ.......!!"

คาเมะส่ายหัวยิ้มๆ.....เดี๋ยวถ้าจินมาเห็น....ได้ซวยกันแน่ๆ
"คา~~ซึ~~ยะ"

หลายคนสะดุ้งเฮือก....โดยเฉพาะโคคิ.....ขนลุกสุดๆ
"จิน....มาแล้วล่ะ......ทุกคนเห็นมั้ย.....รุ่นพี่....เห็นรึเปล่า"

แกล้งถามไป....โคคิยืนนิ่ง......
"มีเรื่องอยากพูดด้วย.....มีเรียนมั้ย"
"อาจารย์ไม่สอนหรอก.....ใกล้สอบแล้ว....ปล่อยให้อ่านหนังสือ.....มีอะไรล่ะ"

คาเมะยืนหันหลังให้โคคิ.....เลยไม่รู้ว่าโคคิทำอะไรอยู่.....แต่จินนี่สิ.....เห็นเต็มๆ
"จิน....เมื่อกี๊ชั้นถามจินอยู่นะ....ได้ยินมั้ย"

สายตาจินกำลังมองโคคิอยู่....ยืนแลบลิ้นแหกตาใส่.....ล้อเลียนเอย....เลียนแบบท่าทางเอย.....เด็ดกว่านั้น.....พูดใบ้บางอย่าง....ซึ่งจินก็รู้ว่าคืออะไร.....

--โดนแย่งแน่ๆ.....ไม่เหลือร้อกกก.....รุ่นพี่ซวยแน่ๆ.....--

จินกำมือแน่น....แค้นสุดๆ.....คาเมะเองก็ไม่รู้....มองตามสายตาของจิน....หันไปด้านหลัง....โคคิหยุดทำท่าอย่างเร็ว.....ยิ้มหน้าตายให้....
"จิน....ไม่เห็นมีอะไรเลย.....จะไปมั้ยเนี่ยะ"
"คาซึยะ....เอาตุ๊กตาตัวนั้น...ให้ไอ้บ้านี่รึยัง"
"ยังเลย...."
งั้นก็รีบเอาให้มัน.....แล้วไปกัน"

คาเมะเดินกลับไปเอากระเป๋า...หยิบตุ๊กตาตัวนั้นออกมา....ยื่นให้
"ฝากหน่อยนะรุ่นพี่.....เดี๋ยวกลับมาเอา....อย่าลืมเปิดฟังล่ะ"

ว่าแล้วก็เดินไปพร้อมกับจิน.....ออกนอกห้อง.....ทุกคนรุมล้อมโคคิกันใหญ่
"รุ่นพี่เปิดฟังเลยดิ"
"นั่นดิ....อยากรู้อ่ะ....เปิดดิ"
"จะมีอะไรวะ....มันก็ไอ้ที่ชั้นเคยพูดไปนั่นแหละ....พวกแกก็รู้นี่หว่า"

ตัวเองก็สงสัยเหมือนกัน.....กดเปิดฟังก็ได้วะ

!!!คนอย่างแกฝันไปเถอะ....คิดจะแย่ง....ให้ตายก็ไม่ได้หรอกโว้ย.....ถ้าแย่งขอให้เรียนไม่จบ....ซ้าธุ....ขึ้นคานตลอดชาติ!!!

ตุ๊กตาแทบจะร่วงจากมือ.....แช่งกันเฉย....รุ่นน้องขำกันจะเป็นจะตาย....
"ขำอะไรกันวะ.....ออกไปเลยไป.....โดนแช่งแค่นี้ชั้นไม่กลัวหรอก"

พูดไม่ทันขาดคำ....เสียงตุ๊กตาก็มาอีกรอบ

!!!ไม่กลัวก็ลองดู.....ชั้นจะส่งแกไปฝรั่งเศสกับทาคิซาว่า.....ไปอยู่เมือง"คาน".....555+!!!

คราวนี้วางตุ๊กตาลง....ไหว้เอาๆ....กลัวยังวะโคคิ?

* * *

"มีปัญหากับยามาชิตะ....บ้าดิ"

คาเมะนั่งอยู่ในรถกับจิน.....มุ่งหน้าไปที่ไหน....คาเมะไม่รู้?
"โทโมะไม่บ้าหรอก....ทาคิซาว่านั่นแหละ....บ้าชิบ.....ไปทำอย่างนั้นกับพ่อแม่เค้า.....นี่ถ้าโทโมะกลับบ้านไปโดนลากไปล้างซวยแน่ๆ"
"ใจร้อนอะไรขนาดนั้น....พี่น้องคู่นี้ไม่ต่างกันเลยนะ....บ้าดีเดือดทั้งคู่"
"ชั้นน่ะ....บ้าเพราะรักนายนะ"

แค่นั้น...มือคาเมะทุบอกตัวเองอย่างแรง....สำลัก
"คาซึยะเป็นอะไร....."
"ไม่ไหวแล้ว...."
"อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ....เอาผ้าเช็ดหน้าก่อน"
"ไม่เอา....ชั้นสำลักความเลี่ยนของคนบางคนต่างหาก....พูดอะไรน้ำเน่า....วันหลังจะซื้อหนังสงครามมาให้ดู....คำพูดจะได้เปลี่ยนบ้าง"
"เลี่ยนขนาดนั้นจริงดิ....."
"จะอ้วกอยู่แล้วเนี่ยะ.....ไม่เลี่ยนหรอกม้างงงง"
"เออน่าๆ.....ยังไงก็ต้องจับทาคิซาว่ามาแปลงโฉมให้ได้.....ไม่งั้น...อย่าว่าแต่ตัวโทโมะเลยที่มันจะเอาไป.....คำร่ำลาดีๆก็จะไม่ได้ซักคำ"
"ตลกดีนะทาคิซาว่าคุงเนี่ยะ...แล้วก็ปฏิเสธว่าไม่ได้รักเค้า.....เฮ้อ...นึกสภาพ2คนนี้อยู่ด้วยกัน.....สยองน่าดู"
"นั่นดิ.....เดี๋ยวไปคุยกันต่อที่บ้านนะ"

คาเมะไม่ว่าอะไร....ก็คิดว่าคงจะพาไปบ้านตัวเอง...แต่มองทางข้างหน้า.....ไม่ใช่ทางไปบ้านเค้านี่นา
"จะพาชั้นไปไหน....บ้านชั้นอยู่อีกทางนะ"
"ใครว่าไปบ้านนาย....ไปบ้านชั้นต่างหาก"
"ไปบ้านนาย!!"
"ก็แหงอ่ะดิ...นั่งเฉยๆนะคร้าบบบบ....จะพาไปหาคุณพ่อนะคร้าบบบบบ....คุณหนู"

จับหัวคาเมะ....ยิ้มให้.....ใจของคาเมะตอนนี้....ยังไม่ได้เตรียมตัวซักนิด
"ไปหาพ่อนาย....พ่อนายเค้า...เอ่อ..."
"พ่อชั้นทำไม"
"พ่อนายยอมรับ....เรา.....ที่เป็นแบบนี้ได้เหรอ?"
"อยากลองพิสูจน์มั้ยล่ะ"
"ก็นิดๆ"
"ก็ไปพิสูจน์เลยสิ....ยอมรับได้รึไม่ได้.....ก็คอยดู.....นะ"

ยิ้มให้อีกรอบ.....หน้าตาคาเมะเริ่มจะไม่สบายใจ.....ใจเต้นตึกตัก.....นั่งทำใจไป.....ไม่นาน....ก็เห็นประตูบ้านไม้เลื่อนอยู่ข้างหน้า.....บ้านอาคานิชิ
"สวยมั้ยๆ....บ้านชั้นนะ"

จอดรถนิ่งสนิท....เสียงรถเงียบ....แต่หัวใจยังคงเต้นแรง.....มองเข้าไปภายในบ้าน....ไม่กล้าที่จะก้าวลงจากรถ
"คาซึยะ....ลงมาสิ....."

เดินมาเปิดประตูให้....ยื่นมือให้จับ
"ชั้น....ไม่กล้า"
"ไม่กล้าได้ไง.....มาถึงนี่แล้วนะ.....ไม่ไปไม่ได้....มาเถอะ...อยู่กับชั้น....นายจะกลัวอะไร"

มั่นใจมากขึ้น.....ยื่นมือออกไป.....จับมือใหญ่นั้น....เดินไปด้วยกัน......
"พ่อ...ทำอะไรอยู่"

เข้ามาภายในบ้าน....พบกับชายวัยกลางคน...นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา....ค่อยๆหันหน้ามาช้าๆ
"อ้าว...ฮิโตชิ.....กลับเร็วจังวะ"
"ไม่มีเรียนเลยกลับ.....ผมพาใครมาหาด้วยแหละ...ดูดิ"

สายตาของพ่อบังเกิดเกล้า.....มองไปยังร่างเล็กๆที่ยืนอยู่ข้างๆจิน.....ลุกขึ้นยืน....เดินเข้ามาหา
"ใครวะ"
"คาเมนาชิ คาซึยะ....คนที่เคยบอกไง"
"แฟนแกงั้นสิ"
"ใช่"
"ตอบเร็วจริงนะ....ว่าไงเรา.....เรียนปีไหนแล้ว"

คาเมะสะดุ้งเฮือก....ก้มหน้าก้มตาพูด
"อยู่ปี1ฮะ....."
"ปี1นิเทศใช่มั้ย....."
"ฮะ"
"พ่อ.....อย่าคาดคั้นดิ....."

ไม่ฟังเสียงของจิน.....ยังคงจ้องหน้าต่อไป
"ก้มหน้าก้มตาอย่างนี้.....จะเห็นหน้ากันมั้ยเนี่ยะ....."

คาเมะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง.....เห็นเท่านั้นแหละ....
"อื้มมมม.....โอเคๆ"
"อะไรที่ว่าโอเค.....พูดออกมาดิ๊"
"ก็....น่ารักดี.....ถ้าไม่ว่าอะไร.....วันนี้ชั้นไม่มีงาน.....ขอยืมเดทวันนึงเด่ะ.....อยากลองเดทกับเด็กผู้ชายหน้าตาดีๆบ้าง"
"ไอ้แก่....เดี๋ยวเหอะ"
"พูดเล่นเว่ย.....จะชกพ่อของแกเลยรึไง....หน้าตาน่ารักดีนี่หว่า.....เห็นว่าแสดงละครเวทีด้วยไม่ใช่เหรอ.....แสดงให้ดูหน่อยได้มั้ย"
"เอ่อคือ......"
"พูดเล่นน่า.....เชิญตามสบายนะ......เดี๋ยวพ่อขึ้นข้างบนดีกว่า.....ไอ้จิน.....ตอนดึกๆอย่าเพิ่งนอนนะ......พ่อมีเรื่องจะพูดกับแก"
"คร้าบบผม....."
"ไปแหละว่ะ.....ไปนอนฝันถึงแม่แก....เผื่อจะให้หวยมาอีกงวด"

ว่าแล้วก็เดินขึ้นบันไดไปซะเฉยๆ....คาเมะมองตาม.....อึ้ง
"เป็นไง.....ทีนี้รู้รึยัง....ไม่ได้กีดกันซักนิด"

จูงมือคาเมะมาที่โซฟา....จับตัวนั่งลง
"ยังอึ้งอยู่เหรอ...."
"อื้ม....ผิดคาดจริงๆ"
"ใช่มั้ยล่ะ....พ่อชั้นก็งี้แหละ.....ข้าวของเยอะจังวะ.....เต็มโต๊ะเลย"

มือค่อยๆกวาดของที่อยู่บนโต๊ะ.....แต่แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับ.....โบชัวร์ท่องเที่ยวเมืองออสเตรเลีย
"ออสเตรเลีย.....พ่อนายจะไปเที่ยวเหรอ"
"ไม่รู้.....สงสัยไปดูงานกับบริษัทมั้ง.....แปลกนะ....เวลาไปดูงานก็ไม่เคยสนใจ.....แต่คราวนี้.....ทำไมกระตือรือร้นหาข้อมูลจัง"

มือยังคงกวาดของต่อไป....ไม่สนใจอะไรอีก
"กริ๊งงงงงง......กริ๊งงงงงงงง"
"คร้าบบบ....บ้านอาคานิชิครับ"
[จิน....ช่วยชั้นหน่อยสิ]
"โทโมะนี่หว่า.....มีอะไร.....เสียงสั่นเลย"
[ตอนนี้ชั้นอยู่หน้าบ้านล่ะ.....เห็นคนเฝ้าประตูบอกว่า.....ทักจังมาที่บ้าน.....ตอนนี้อยู่กับพ่อแม่ชั้น.....ทำไงดี.....ซวยแน่ๆเลย]
"อยู่ในบ้านกับพ่อแม่นายงั้นเหรอ.....มันคิดอะไรของมันวะ"
[ไม่รู้....อาคานิชิคุงช่วยหน่อยสิ....เค้าจะเอาชั้นไปให้ได้เลย....ชั้นจะทำไงดี]
"นายพูดเหมือนไม่อยากไป"
[ไม่ใช่ชั้นไม่อยาก....แต่พ่อแม่ชั้นไม่ยอมรับเค้า.....ชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้วนะ....]
"โอเคๆ...นายรออยู่นั่นแหละ....เดี๋ยวชั้นไปลากมันออกมาเอง.....โอเคนะ"

วางหูโทรศัพท์.....หันมาหาคาเมะ
"คาซึยะ....ไปบ้านโทโมะกับชั้นตอนนี้เลย....."
"ไปทำไม"
"ทาคิซาว่ามันบุกเข้าบ้านโทโมะน่ะสิ.....โทโมะบอกว่าตอนนี้อยู่กับพ่อแม่.....ซวยสุดๆเลย"
"งั้นก็ไปเลยสิ.....เร็วเข้า"

จินกับคาเมะวิ่งออกมาข้างนอก....เปิดประตูบ้าน.....พบกับยามะพีที่เดินกระวนกระวายใจไปมาอยู่ข้างหน้า
"จิน.....คาเมนาชิ"
"ว่าไง.....มันอยู่ข้างในใช่มั้ย"
"ใช่.....ช่วยชั้นหน่อยนะ....ชั้นไม่กล้าเข้าไป"
"ยามาชิตะ.....นายใจเย็นไว้นะ....ทาคิซาว่าคุงไม่ทำอะไรบ้าๆอย่างนั้นแน่ๆ"
"ชั้นก็อยากให้เป็นอย่างที่คาเมะจังพูดล่ะนะ....ตอนนี้ชั้นไม่รู้อะไรแล้ว.....รีบไปเถอะ"

ทั้งสามวิ่งเข้าไปในบ้านของยามะพี.....พบเห็นรองเท้าที่อยู่ข้างหน้า....ไม่เห็นมีแตะซักคู่.....เห็นแต่รองเท้าผ้าใบ.....
"ทาคิซาว่ามันเข้ามาจริงดิ.....แตะหายไปไหน"
"นั่นน่ะสิ.....ยามาชิตะ.....นายแน่ใจนะ.....ว่าทาคิซาว่าคุงเข้ามาที่นี่....."
"แน่สิ....คนคุมประตูบ้านชั้นเค้าจำได้....ต้องใช่แน่ๆ"
"แต่มันจะใส่รองเท้าผ้าใบมาทำไม"

ไม่มัวสงสัย....จินรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน.....ไปที่ห้องรับแขก....ตะโกนเสียงดัง

!!!ทาคิซาว่า!!!

สายตาของผู้เป็นพ่อแม่หันมามอง....ยิ้มให้
"จินคุง.....มีอะไรจ๊ะ....."
"ผมมาตามพี่ชายผมกลับบ้านครับ.....แต่ว่าอยู่ไหน"

มองหา....ไม่มี.....พบเพียงชายคนนึงที่นั่งหันหลังให้....อยู่ภายใต้เสื้อยืดสีขาวกับแจ๊กเก็ตสีน้ำตาล.....
"มีธุระอะไรกับชั้น"

ชายคนนั้นหันหน้ามา....ทาคิซาว่านี่หว่า?
"แก.....ทำไมดูดีจังวะ"

ใบหน้าที่เคยมีหนวดเครา....ตอนนี้.....ใสซะจนหล่อสุดๆ....ผมที่ยาวประบ่า....ตอนนี้ก็เล็มไปนิดๆ.....ดูดีกว่าเก่า
"ทักจัง.....ทำไมเปลี่ยนไป"
"ไม่แปลกหรอก....ชั้นแค่เห็นว่า....แคร์ความรู้สึกนายน่าจะดีที่สุด....ท่านครับ....ผมคงต้องกลับ....ไว้วันหลังผมจะมาคุยใหม่นะครับ"
"จ้ะ....มาบ่อยๆก็ได้นะ"

คำพูดของหญิงชายวัยกลางคนทั้งสอง.....ดูแปลกหู....ทั้งๆที่เมื่อเช้านี้ก็ด่าเอาๆ....
"ทักจังจะไปไหน"
"ไปเตรียมตัว....ชั้นต้องไปอิตาลีอีกสองอาทิตย์....นายก็ด้วยนะ"

พูดจบประโยคก็เดินผ่านหน้าไป.....ทุกคนต่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่ทักกี้ทำ
"พ่อแม่....เค้าพูดอะไร...."
"ไม่รู้สิ....แต่ที่พ่อรู้ตอนนี้.....พ่อจะให้แกไปกับเค้า"
"พ่อ!!!"
"พูดจริงๆนะ.....พ่อว่าความรู้สึกของลูกก็สำคัญ...เค้ามาพูดกับพ่อ.....บอกว่า....การบังคับคนๆนึง....มันจะทำให้เราไม่สบายใจไปด้วย.....เค้าพูดด้วยเหตุผลที่พ่อฟังแล้วมันก็ดี.....เอาเป็นว่า.....แกเตรียมตัวก็แล้วกัน" พ่อเดินขึ้นห้องไปด้วยรอยยิ้ม....เหลือแต่แม่
"แม่ฮะ....นี่มันอะไรกัน....."
"ถามแม่เหรอ....แม่ก็บอกอย่างเดียวกับพ่อนั่นแหละ....ไปนะจ๊ะ.....มีงานเย็นนี้...เดี๋ยวเตรียมตัวไม่ทัน"

เดินขึ้นห้องไปอีกคน.....ตอนนี้คนที่ควรจะถาม.....คงจะต้องเป็น?
"ทักจัง....เดี๋ยวก่อน"

วิ่งออกมาข้างนอก....ทักกี้เกือบจะออกไปพอดี....
"มีอะไร"
"นายพูดอะไรกับพ่อแม่ชั้น"
"พูดให้นายไปกับชั้นไง"
"แล้วนายพูดแบบไหน....."
"บอกไม่ได้หรอก.....ชั้นมีวิธีของชั้น....."
"บอกชั้นหน่อยได้มั้ย....ไม่งั้นชั้นไม่ไปกับนายหรอกนะ...."

ทักกี้ที่กำลังจะเปิดประตูรถ.....หันหน้ามาช้าๆ....
"งั้นนายก็มากับชั้นสิ.....ไม่งั้นชั้นไม่บอกแน่ๆ....."
"จะพาชั้นไปไหน...."
"ที่ๆชั้นเคยพาคาเมะจังไป....ที่นั่นทำให้คนหลายคนเข้าใจกันมาแล้ว"

ทักกี้มองหน้าคาเมะ.....ทั้งคู่รู้กัน.....ที่ตรงนั้น....คือแกลอรี่เล็กๆ....ที่ทักกี้เคยพาไป
"ไปก็ได้"

ยามะพีก้าวเท้าทั้งคู่ออกไป...หยุดที่รถคันนั้น....ขึ้นนั่งพร้อมๆกัน
"ไอ้จิน....ขอบใจนะ"
"ขอบใจอะไร"
"ขอบใจที่ทำให้ชั้นคิดได้....พวกเสื้อผ้าเนี่ยะ....ชั้นยืมมาจากตู้แก.....ขอพ่อแกแล้ว.....ไปนะ"

เสียงเครื่องรถ....ดังขึ้น....ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบ้านไปอย่างช้าๆ.....คาเมะกับจินมองตาม
"ทำไมมันเข้าใจอะไรเร็วจังวะ"

คาเมะเดินเข้ามายืนใกล้ๆ.....ยิ้มอ่อนโยน
"ก็ดีไม่ใช่เหรอ....ทาคิซาว่าคุงเข้าใจอะไรง่ายจะตาย.....ชั้นไม่ได้เป็นน้องเค้าแท้ๆ....แต่ชั้นก็ยังรู้"
"รู้มากจังนะ....."
"รู้ไม่มากคงจะอยู่กับนายไม่ได้หรอก"

ก้มมองร่างบางที่อยู่ใกล้ๆ....แขนใหญ่โอบไหล่เอาไว้.....แน่นจนทำให้ตัวของคาเมะแนบชิดกับจิน
"กลับบ้านดีกว่า........"

เดินกลับไปด้วยกัน.....เข้าไปในบ้านของจินเหมือนเดิม.....นั่งลงที่ม้านั่งชิงช้าตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน
"ทาคิซาว่าคุงไปคราวนี้ก็เหงาแย่เลยเนอะ....ไม่มีใครมากวนประสาทจินให้เห็นอีก"
"นั่นสินะ...."

นั่งลงข้างหน้าคาเมะ....เอื้อมมือจับแก้มใสเบาๆ....คาเมะจับมือนั้นไว้....ตอบรับกับสัมผัสอ่อนโยน
"ถามอะไรหน่อยสิจิน"
"อะไรครับ"
"ถ้าจินต้องไปไหนไกลๆ.....จินจะทำแบบทาคิซาว่าคุงมั้ย"
"ทำแบบไหนล่ะ"
"พาชั้นไปด้วย.....ทำทุกวิถีทางเพื่อจะให้ชั้นเดินไปกับนาย"
"ไม่ทำหรอก....."
"ไม่รักชั้นเหรอ"
"ไม่ใช่.....ทำอย่างทาคิซาว่าแค่นี้มันน้อยไป....อย่างชั้นจะทำมากกว่ามันอีก"
"ทำยังไง"
"คอยดูสิ....เรื่องอะไรจะบอก"

นั่งลงข้างๆ.....หัวซบไหล่จิน....นั่งคุยกันไป.....แต่จะรู้มั้ย....ว่ามีสายตาคู่นึงจับจ้องมาจากข้างบน
"ไอ้จินเอ๊ย....แกมีพันธะค้ำคออย่างนี้....แกคงไปไม่ได้แล้วม้างง?"

* * *