"กลับมาแล้วค้าบบบบ......."

จินเดินควงกุญแจรถเข้ามาในบ้าน....เพิ่งส่งคาเมะมาเมื่อกี๊นี้เอง
"มาแล้วเหรอ....รอนานแล้วนะเว่ย"
"ขอโทษคร้าบบ....ลืมไปว่าพ่อเป็นวัยรุ่นใจร้อน"

นั่งลงข้างหน้า......ที่พื้น....บังทีวีหมด
"ที่อื่นมีนั่งทำไมไม่นั่งวะ....."
"ก็พ่อมีเรื่องจะพูดกับผมไม่ใช่เหรอ.....พูดดิ"
"จะให้ชั้นพูดจริงดิ...."
"ก็ใช่ไง...พูดมาเลย"
"ถ้าชั้นพูดคราวนี้.....สัญญานะว่าแกต้องทำตามชั้น....เพราะชั้นถือว่าแกคาดคั้นชั้นแล้ว....ห้ามคืนคำด้วย"
"คร้าบบบผม......คุณพ่อมีอะไรให้ลูกชายสุดหล่อทำล่ะค้าบบบบ"
"แกรับปริญญาอีกสองเดือนใช่มั้ย"
"ใช่แล้ว"
"หางานรึยัง"
"ยัง....."
"งั้นดี.....ชั้นหางานให้แกแล้ว....สายงานวิศวะพอดี"

จินลุกลี้ลุกลน.....กระตือรือร้นเต็มที่.....กระโจนเข้าหาพ่อ
"จริงดิ.....ที่ไหน....เงินดีมั้ย"
"ดี......ดีมากๆ.....ที่ทำงานก็ดีด้วย"
"ที่ไหนล่ะ.....อยู่โตเกียวรึว่าต่างจังหวัด"
"ไม่อยู่ทั้งสองที่....มันอยู่ที่ต่างประเทศ.....ออสเตรเลีย"

ได้ยินคำนั้น.....จะเรียกว่าช็อกก็คงไม่ผิด
"ออสเตรเลีย....ไม่เอา....ผมไม่ไปแล้ว"
"ทำไม....แกห่วงแฟนแกงั้นสิ....อยากอยู่กับเค้าใช่มั้ย"
"พ่อก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ"
"ชั้นรู้......แต่จะทำไงได้.....แกรู้มั้ยว่าชั้นไปมหาลัยมา"
"รู้......ไปทำไม"
"ไปเอาผลการเรียนทั้งหมดของแก.....ส่งไปให้เค้าแล้ว....แล้วทางนั้นก็ตอบรับอย่างดีว่าต้องการตัวแกมากๆ......"
"ไม่คิดจะปรึกษาผมเลยรึไง"
"ชั้นขอโทษว่ะ....ชั้นเป็นห่วงอนาคตแกนะ.....สัญญากับแม่เอาไว้.....ว่าจะเลี้ยงแกให้ดีที่สุด....ชั้นก็ต้องทำ"

จินเงียบไป....ลุกเดินหนีไปต่อหน้า....พ่อบังเกิดเกล้ามองตาม.....รู้สึกผิดอยู่ลึกๆ
"แกฟังชั้นให้จบก่อนดิวะไอ้จิน"

* * *

วันสอบ.........วันสุดท้ายของเทอม
"จุนโนะ....สอบได้มั้ย"

คาเมะเดินเข้ามาทางด้านหลัง.....ถามด้วยรอยยิ้ม
"ยากสุดๆ.....ให้มานั่งเขียนอะไรก็ไม่รู้....จะบ้าตายวันละหลายๆรอบ"
"ตอนสอบเห็นยามาชิตะมั้ย"
"เห็นสิ.....พอสอบเสร็จปุ๊บ.....เดินออกมาเห็นทาคิซาว่าคุงมายืนรอรับเลยนะ"
"เอาจริงแฮะ.....ใจเด็ดจริ๊ง.....ทาคิซาว่าคุงเนี่ยะ"
"คาเมะ....อาคานิชิคุงไปไหน....ไม่มาด้วยกันล่ะ"
"จินน่ะเหรอ.....แปลกนะ....ตั้งแต่วันที่ไปบ้านจินคราวนั้น......ก็ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเลย.....มีเรื่องอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้"
"เค้าเบื่อหน้านายแล้วม้างงงง"
"พูดบ้าๆ....ไม่พูดด้วยแล้ว..."
"ขอโทษๆ.....ไปร้านนมกันมั้ย....อาคานิชิคุงต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ....."
"เอางั้นก็ได้"

เดินไปพร้อมกัน....คาเมะยังคงไม่รู้อะไรอยู่ดี.....

ร้านนม
"มาแล้วน้า...."

เสียงจุนโนะขานมาก่อน...แต่พอเข้ามาในร้าน.....ไม่มีใครซักคน
"หายไปไหนของเค้านะ.....เจ้าของไม่อยู่ลูกค้าก็เลยหายไปเลย"

จุนโนะจัดการสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพู.....เช็ดโต๊ะที่อยู่แถวนั้น....คาเมะที่ยืนอยู่....เหลือบเห็นกับบางสิ่ง
"นั่นกระเป๋าจินนี่"
"เออใช่....แสดงว่ามาจริงๆด้วย.....แล้วหายไปไหนนะ"
"คงจะไปแถวนี้ล่ะมั้ง....ไม่เป็นไรเดี๋ยวชั้นรอ....มีอะไรให้ชั้นช่วยมั้ยจุนโนะ......"
"ให้ช่วยเหรอ...งั้นช่วยไปหยิบแกลลอนนมในห้องแช่เย็นมาหน่อยนะ.....ตรงนี้มันหมดแล้ว..."
"โอเค"
"ใส่ผ้ากันเปื้อนซะด้วยล่ะ....."

หยิบผ้ากันเปื้อนใส่อย่างรวดเร็ว....เดินเข้าไปในห้องนั้น.....
"เย็นจังนะ.....นมอยู่ไหนเนี่ยะ....."

มองหาในตู้เย็น...หยิบออกมา2แกลลอนก่อนจะเดินออกมาอีกที.....แต่ยังไม่ทันที่จะเดินออกไป.....ก็ได้ยินเสียงๆนึงแว่วมาจากอีกห้อง.....เสียงนั้น....ยูอิจิกับจิน
"อยู่นี่เองเหรอ....มาทำอะไรที่นี่นะ"

เดินเข้าไป.....เงี่ยหูฟัง....ประโยคที่พูดกัน....มันทำเอาคาเมะแทบช็อก
"แกจะไปได้เหรอ"
"ไม่รู้เว่ย....ตอนนี้ชั้นก็กำลังคิดอยู่....ว่าชั้นจะบอกเค้ายังไงดี"
"ไอ้จิน.....แกพูดกับพ่อแกใหม่ดิ....ออสเตรเลียเชียวนะเว่ย....จะไปเหรอ"
"ชั้นสัญญากับพ่อแล้วว่าชั้นจะไม่ตุกติก...."
"แปลว่าแกต้องไปงั้นสิ.....หลงกลพ่อแกเข้าซะแล้วไอ้จินเอ๊ย......แกต้องพูดกับคาเมะจังอย่างด่วนที่สุดเลยนะเว่ย"
"ชั้นไม่กล้าบอกเค้า.....หน้าเค้าชั้นยังไม่กล้าเจอเลย...กลัวถ้าบอกไปแล้ว...เค้าจะเศร้าอีก....."
"แกไม่เจอหน้าเค้ามากี่วันแล้ว"
"สองอาทิตย์"
"โห....คาเมะจังน่าสงสารว่ะ...นี่แกไม่ลงแดงเลยรึไง....."
"จะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ยะ.....อยากกอดจะตายอยู่แล้ว"
"แล้วก็ฝืนความรู้สึกตัวเองเข้าไป.....เอาเหอะ....เดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่....ไปกัน"

คาเมะยืนฟังอยู่หน้าประตู.....ตาแดงก่ำ....น้ำตาแทบไหล.....แต่ก็ฝืนเอาไว้....คงต้องพูดกับจินให้รู้เรื่อง.....มองประตูบานนั้นที่เปิดออก....
"คาซึยะ.........!"

จินช็อกยิ่งกว่า.....มองหน้าคาเมะตาค้าง
"ใช่.....ชั้นเอง....เราคงไม่ต้องพูดอะไรกันแล้วนะ......"
"คาเมะจัง......คือว่ามัน....."
"ไม่ต้องแก้ตัวแทนเพื่อนหรอก....ยูอิจิคุงออกไปก่อน....ชั้นจะคุยกับเค้า"

ยูอิจิจำใจเดินออกไป.....ไม่วายมองกลับมาอีกที
"มันลำบากมากเลยรึไง.....พูดแค่คำสองคำไม่ได้เลยใช่มั้ย"
"คือชั้น....."
"ว่าไง.....ชั้นมันไม่สำคัญงั้นสิ.....นายไม่ต้องกลัวอะไรหรอก....บอกชั้นเลยว่านายจะไปไหน....ชั้นน่ะยอมรับสภาพได้อยู่แล้ว.....เรื่องเลวร้ายชั้นก็เจอมาหมดแล้ว.....ว่าไงล่ะ...พูดสิ"
"ชั้นพูดไม่ได้"
"ทำไมล่ะจิน.....ที่หนีหน้ากันอย่างนี้เพราะไม่กล้าพูดสินะ....นายเป็นคนขี้ขลาดตั้งแต่เมื่อไหร่.....เก่งมาตั้งมาก.....เรื่องแค่นี้นายกลัวเหรอ"
"ชั้นไม่ได้กลัวนะ"
"งั้นก็พูดสิ....พูดออกมา.....จะไปไหนก็พูดออกมา"

จินเงียบ....เงียบจนเวลาผ่านไปถึง5นาที......จินก็ยังไม่พูด.....คาเมะตัดสินใจทำบางสิ่ง
"ได้....ในเมื่อนายไม่พูด....งั้นชั้นก็ขอตัว"

เดินหนีไปต่อหน้า....จินเดินตาม.....รั้งเอาไว้
"จุนโนะ.....ชั้นไปก่อนนะ"
"ทำไมกลับเร็วจัง"

ยูอิจิกับจุนโนะยืนมองคนทั้งคู่....งง
"ไม่อยากอยู่เจอหน้าคนขี้ขลาดบางคน....จิน...ชั้นบอกอะไรอย่างนะ"

หันหน้ามาหา....มองด้วยสายตาแข็งกร้าว
"ในเมื่อนายหนีหน้าชั้น....ไม่เจอหน้าชั้น.....งั้นชั้นก็ขอทำบ้างแล้วกัน....."

ถอดผ้ากันเปื้อนนั้นวางไว้....หยิบกระเป๋าของตัวเอง....จินตามรั้งแขน
"นายจะไปไหน"
"ไปในที่ๆไม่มีนาย.....จะหนีไปให้ไกลๆ.....ไกลจนนายตามหาชั้นไม่เจอ...."
"นายอย่าหลอกชั้นเล่นได้มั้ย....ถ้าทำจริงแล้วนานแค่ไหนล่ะที่เราจะได้เจอกัน"
"นานแค่ไหนเหรอ.....จนนายลืมว่าชั้นมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้ล่ะมั้ง....ไปนะจุนโนะ"

ยืนมองร่างเล็กๆที่เดินหายไปต่อหน้า......ไม่ตาม.....ไม่รั้ง....เพราะรู้ว่าตัวเองผิด.....ยอมรับว่าตัวเองขี้ขลาด.....แต่นายรู้มั้ยคาเมะ.....ที่ทำไป....เพราะรักแค่คำเดียวเท่านั้น....?

* * *

ผ่านไป.....เดือนกว่าๆ....3ทุ่ม
"ไอ้จิน....รับปริญญาเดือนหน้าแกก็ไปเลยใช่มั้ย"
"เออ"

คำเดียวสั้นๆ......นั่งเท้าคางอยู่ในห้องนอน....ยูอิจินั่งมองเพื่อน...เซ็งตามไปด้วย
"รู้มั้ยคาเมะจังเค้าไปไหน...."
"นี่แหละที่ชั้นกำลังกลุ้ม....หายไปไหนวะ....จะบ้าตายอยู่แล้วนะเว่ย"
"อยากกอดว่างั้นเหอะ"
"อยากมากกว่ากอดอีก...นี่หายไปเป็นเดือนๆแล้วนะ.....โทรไปก็ไม่รับสาย....ปิดเครื่อง.....บ้านก็ไม่อยู่.....ร้านนมก็ไม่เคยไป....หายไปไหนของเค้าวะ......"
"พูดจริงทำจริงด้วยนะเว่ย......หนีหายไปเลย......แกได้ลืมเค้าแน่ๆแล้วมั้งเนี่ยะ...."
"ไม่มีทาง.....คนๆนี้ชั้นลืมไม่ลงหรอก....."
"ชั้นก็รู้ว่าแกคงลืมไม่ลง.....วันรับปริญญาเค้าจะมามั้ยวะ"
"ชั้นไม่รู้....ชั้นก็อยากให้เค้ามามากๆ.....แต่ก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ะ.....ผิดที่ชั้นเองแหละ.....โง่เองที่ไม่ยอมบอกเค้า....ทำไมซวยขนาดนี้วะ"

นอนหมอบอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ.....คิดหนัก
"ก๊อกๆๆๆๆ"
"เข้ามาเลยคร้าบบบ....ไม่ได้ล็อก"

ประตูเปิดออก.....พ่อบังเกิดเกล้าเดินเข้ามา.....จินไม่มีอารมณ์จะสนใจใครทั้งนั้น
"ไอ้จิน.....เตรียมตัวรึยัง"
"เตรียมอะไรล่ะ.....ไปเดือนหน้าจะให้เตรียมอะไร"
"ชั้นเอานี่มาให้....."

ยื่นซองเอกสารไป....จินยังคงไม่สนใจอยู่อย่างนั้น.....
"วางไว้ตรงนั้นแหละ....เดี๋ยวผมดูเอง"
"แกต้องรีบดูนะ.....มันสำคัญกับแกมาก"
"สำคัญยังไง"
"ตั๋วเครื่องบินกับพาสปอร์ต....."
"โห....โคตรสำคัญ....พ่อไปเหอะ....ผมไม่มีอารมณ์จะพูดกับใครหรอกนะ"

พ่อเดินออกนอกห้องไป.....ยูอิจินั่งมองตาปริบๆ
"ไอ้จิน......แกไม่คิดจะดูเลยรึไง....เผื่อมันจะมากกว่านั้น...."
"ไม่ดูอ่ะ...เบื่อ.....เซ็ง....ไม่มีอารมณ์....คาซึยะ.....ชั้นคิดถึงนายนะ....หายไปไหนส่งข่าวมาบ้างสิ.....อย่าเงียบได้มั้ย"
"จิน....แกเปิดดูของพ่อแกหน่อยดิ....อะไรวะ...คิดถึงเมียจนไม่เป็นอันสนใจใครเลยรึไง"
"ไม่รู้เว่ย....แกช่วยชั้นหน่อยดิ...เค้าหายไปเป็นเดือนแล้วนะ......ชั้นหาเค้าไม่เจอแล้วแกรู้บ้างมั้ย"
"นั่งอยู่ด้วยกันคงไม่รู้หรอกมั้ง....ชั้นช่วยแกไม่ได้หรอก....บอกให้พูดเรื่องนี้กับเค้าก็เอาแต่ไม่กล้า....ที่แกอยากให้เค้าผูกเน็คไทมอบช่อดอกไม้ให้ก็ฝันไปเถอะ....ไม่มีหวังแล้วโว้ย"
"ไอ้ยู...ถ้าแกไม่ช่วยแล้วตอกย้ำแบบนี้ก็ไปไกลๆเลยดีกว่า.....คนกำลังกลุ้ม...พูดแทงใจดำอยู่นั่นแหละ"

ร่างสูงนอนอยู่บนเตียง....เอาหมอนปิดหน้า....แต่อยู่ๆก็เปิดหมอน...มองหน้ายูอิจิ
"ไอ้ยู...ขอจูบหน่อยดิ" มือที่ถือหนังสือรถอยู่.....คลายออกเพราะความตกใจ....หนังสือหล่นลงกับพื้น....มองหน้าจิน.....ทำตาโต
"ไอ้บ้า!!มาจูบกูทำไม...กูไม่ใช่คาเมะนะเว่ย"
"ก็กูไม่มีใครให้จูบแล้ว....มึงก็รองรับอารมณ์กูหน่อยเด้....มาเหอะไอ้ยู....มาหาป๋าหน่อย....."
"ม่ายยยยอาววววว....ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยย"

วิ่งไล่ทั่วห้อง....ชะตากรรมยูอิจิจะเป็นไงต่อไปหนอ....น่าสงสารจางเล้ยยยยย....

* * *

ขณะนั้น.....ที่อังกฤษ....3 โมงเช้า....คาเมะอยู่ที่นั่น
"ว่าไงนักเดินทาง"

โคอิจิเดินเข้ามาในห้องรับแขก....แซวคาเมะที่กำลังนั่งเหม่ออยู่หน้าเตาผิง
"หยุดแซวกันแบบนี้ได้มั้ย.....น่ารำคาญ"
"มันไม่ถูกรึไงล่ะ....จริงๆหนีกันแค่ต่างจังหวัดก็พอ.....นี่เว่อร์มาไกลจนถึงอังกฤษ.....ทรหดเหลือเกินหลานชั้น....."
"ยุ่งน่า.....มันต้องทำให้เข็ดซะบ้าง.....อยากหนีหน้ากันก่อนทำไม....บ้าที่สุด"

นึกน้อยใจอยู่ลึกๆ.....แต่อีกใจ....ก็ยังคงคิดถึงเอามากๆ...ไม่ต่างกับจินซักนิด
"แก้อาการเหม่อ.....ไปข้างนอกกับอามั้ย"
"ไปไหน....."
"ไปตีกอล์ฟ.."
"ไม่ไปหรอก.....ไม่อยากดูอายืนตีกบ"
"แกนี่ปากมากขึ้นทุกวัน....ไม่ไปก็อย่าไป.....แล้วตอนเที่ยงก็ลงไปกินข้าวซะ......ไม่ค่อยกินอะไรมาหลายวันแล้ว......เดี๋ยวล้มไม่สบายไปจะแย่"
"ไม่หิว.....ไม่กิน"
"มัวแต่นั่งคิดถึงคนบางคนอยู่น่ะสิ.....ข้าวปลาก็ไม่กิน......หยุดเว่อร์ซักวันได้มั้ยเคจัง"
"บอกว่าไม่ได้เว่อร์ไง.....อาไปเถอะ....อยากอยู่คนเดียว...."
"ตามใจ....เป็นโรคกระเพาะตายจะไม่เรียกใครมาเผาผีแน่ๆ"
"ขอบคุณนะคุณอาที่แสนดี.....ไปไกลๆเลยไป"

โคอิจิส่ายหัวยิ้มๆก่อนจะถือถุงกอล์ฟเดินออกไป.....คาเมะยังคงนั่งจมปรักอยู่ที่โซฟาเดี่ยวตัวนุ่ม....ความอุ่นที่อยู่ภายใต้เสื้อเสว็ตเตอร์ตัวหนา...ยังไม่เท่ากับความร้อนที่อยู่ภายในจิตใจ....แทนที่จะพูดกับเค้า...กลับหนีมา....คิดอะไรอยู่นะเรา?
"จะเปิดดีมั้ยนะ"

หยิบมือถือที่อยู่ข้างๆขึ้นมา.....มองดูด้วยความลังเล
"เปิดก็ได้....ชั้นจะให้โอกาสนายง้อซักครั้ง....."

นิ้วโป้งกดไปที่ปุ่มเล็กๆบนมือถือ.....แสงไฟจากตัวเครื่อง....มันบอกได้อย่างดีว่าตัวเองได้ตัดสินใจทำอะไรลงไป

"Tulululu......"

รู้สึกตกใจนิดๆ.....มือถือของเค้า....มีคนโทรเข้า....ค่อยๆกดปุ่มรับ.....ชื่อยังไม่ทันดูด้วยซ้ำ
"ฮัลโหล......"

ตั้งใจฟังเสียงนั้น....และแล้ว.....
[คาเมะจัง.....คาเมะจังใช่มั้ย]
"จุนโนะ..."
[คาเมะจังจริงๆด้วย.....ในที่สุดก็ติดซักที....ชั้นดีใจที่สุดเลยนายรู้มั้ย]
"มีอะไรรึเปล่า"
[ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน....รู้มั้ยว่าอาคานิชิคุงตามหาจะเป็นจะตายอยู่แล้วนะ]
"ตามหาชั้นไม่เจอหรอก....อย่าฝันไปเลย.....เพราะชั้นไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น"
[ว่าไงนะ....รอแป๊บนึงนะคาเมะ]

ละจากหูโทรศัพท์....หันมาหาจินที่ยืนลุ้นอยู่ใกล้ๆ.....ยูอิจิหลบหลังจุนโนะ....กลัวจะโดนไล่จูบอีก
"คาเมะเค้าไม่ได้อยู่ญี่ปุ่นล่ะอาคานิชิคุง"
"เฮ้ย....แล้วอยู่ไหนล่ะ"
"เดี๋ยวถามให้นะ....."
[คาเมะนายอยู่ไหน]
"อยู่อังกฤษ.....ถ้าคิดว่าตามมาได้ก็มา......"
[อยู่อังกฤษ....นายไปไกลจัง.....หนีไปเดือนกว่าแล้วนะ.....กลับมาเถอะ.....อาคานิชิคุงเค้าคิดถึงนายมากเลยนะรู้มั้ย.....เห็นหน้ายูอิจิคุงเป็นหน้านาย....จะไล่จูบอยู่ทุกวันแล้วเนี่ยะ]
"ไม่ไกลหรอก....ดีกว่าหนีไปอยู่ขั้วโลกเหนือไม่ใช่เหรอ....."

อีกด้านนึง...จินแย่งโทรศัพท์มาจากจุนโนะ....พูดเอาๆจนคาเมะเอาหูโทรศัพท์ออกห่างนิดๆ....เพราะเสียงดังมาก
[คาซึยะ.....อยู่ไหน.....กลับมาเถอะ....ชั้นจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว....ยกโทษให้ชั้นนะชั้นขอโทษ]

จินร้อนรนจะเป็นจะตาย.....ผิดกับคาเมะที่นั่งใจเย็นอยู่อย่างนั้น
"แล้วทำไมตอนนายทำนายถึงไม่คิด.....ไม่แคร์ความรู้สึกชั้นเลยเหรอ"
[ทำไมชั้นจะไม่แคร์.....ที่ชั้นไม่บอก....เพราะชั้นไม่อยากให้นายมานั่งเศร้ากับเรื่องของชั้น....ที่ไม่เจอหน้านาย.....เพราะกลัวสายตาที่นายมองชั้น.....สายตาของนายมันเศร้าทุกทีเวลาชั้นพูดเรื่องไม่ดีออกไป]
"อย่าพูดอีกเลยดีกว่า.....นายคิดให้ดีๆนะจิน....เราจะอยู่กันยืดได้ยังไง...ถ้าต่างฝ่ายต่างปิดบังซึ่งกันและกัน....นายก็ไม่ใช่คนอื่น.....ชั้นก็ไม่ใช่คนอื่น.....เรามันคนๆเดียวกันแล้วนะ.....แหวนที่นิ้วนาย....นายคิดให้ดีแล้วกัน....ว่าใส่ไว้ทำไม....ถ้าใส่ไว้ประดับนิ้วก็อย่าใส่มัน....แต่ถ้าใส่ไว้เพื่อนึกถึงหน้าของชั้น....ก็จงใส่ไว้เถอะ.....แล้วคิดเรื่องราวระหว่างเราให้ดี......พอแค่นี้นะ...."
[เดี๋ยวก่อนสิ.....แล้ววันรับปริญญานายจะมามั้ย.....]
"ชั้นไม่รู้....ยังไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น....แค่นี้ล่ะ"
[อีกนิดเดียว....ขอถามอะไรหน่อย.....บอกมาคำเดียวเลยนะ.....โรคกระเพาะนายหายรึยัง]
"ยังไม่หาย.....ไม่ค่อยได้กินข้าว....กินอะไรไม่ลง....ปวดท้องด้วย"
[ทำไมไม่กิน.....กินซะนะ....ถึงนายไม่ห่วงตัวเองแต่ชั้นยังห่วงนายอยู่ทุกวัน....ที่นั่นอากาศแปรปรวนบ่อย....ใส่เสื้อตัวหนาๆเอาไว้....เวลานอนก็ห่มผ้าซะ.....ถ้าเป็นไข้ก็กินยาแล้วก็นอนพักให้มากๆ....เข้าใจมั้ย]

เสียงพูดที่ฟังดูห่วงใย....มันทำให้น้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยนั้นโดยไม่รู้ตัว.....หยดน้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆจนถึงซอกคอ....ไม่คิดจะเช็ดมัน....เพราะคิดว่า.....ปล่อยให้มันไหลไปเรื่อยๆคงจะดีกว่า
[ชั้นคิดว่านายคงจะไม่มางานรับปริญญาชั้น....ไม่เป็นไร...ยังไงชั้นก็ฝากอะไรให้นายไปแล้ว....เราคงต้องจากกันจริงๆแล้วสินะ.....ชั้นไปทำงานที่ออสเตรเลีย.....กว่าจะได้กลับมาก็อีกหลายปี.....ถึงตอนนั้นนายก็คงจะเป็นอดีต....ไม่ใช่อนาคตของชั้น.....ไม่ใช่ปัจจุบันที่มีค่า....ลาก่อน.....เราคงมีกันได้แค่นี้แหละ....รักนายมากๆนะคาซึยะ....]
"ดะ.....เดี๋ยวสิ.....จิน...จิน"

วางหูไปซะแล้ว.....ร่ำร้องให้กลับมาคงไม่ได้.....มือน้อยๆอ่อนแรงลง..โทรศัพท์ร่วงหล่นสู่พื้น....ก้มหน้าร้องไห้....เค้าทำผิดพลาดครั้งใหญ่......เอาแต่ใจตัวเอง.....ผลสุดท้ายก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า
"ชั้นยกโทษให้นายแล้วนะ.....ชั้นจะกลับไป....จินอย่าเพิ่งหายไปไหนเข้าใจมั้ย"

กดโทรศัพท์หา...แต่ก็ได้รับความผิดหวังกลับมาตามสาย.....ไม่มีใครรับทั้งนั้น.....
"ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย....ไม่มีนายแล้วชั้นจะอยู่ยังไงล่ะ"

2ทุ่ม.......
"เคจัง....อาสุดหล่อกลับมาแล้ว"

ไม่มีเสียงตอบรับ....ภายในบ้านเงียบสนิท....ไฟก็ดับมืด.....โคอิจิค่อยๆคลำหาสวิตช์ไฟ....เปิดมัน.....ภาพที่เห็นข้างหน้า....คาเมะหลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวใหญ่หนานุ่ม.....มือกำโทรศัพท์แน่น......ใบหน้าเนียนยังคงมีคราบน้ำตาอยู่....คงจะผ่านการร้องไห้มาแล้วหลายรอบ
"คงจะคุยกันแล้วสินะถึงได้เป็นแบบนี้....เฮ้อ!"

หยิบผ้าห่มที่อยู่ตรงโต๊ะวางหนังสือ.....คลี่ออก.....คลุมร่างเล็กๆที่กำลังหลับสนิท.....
"จิน....อย่าไปไหน....จิน....."

ละเมอออกมาเบาๆ.....โคอิจินั่งลงข้างๆ.....จับเสียงนั้นไว้...ลูบเส้นผมสีน้ำตาลของหลานตัวเอง.....ยิ้มขำๆ
"ในที่สุดแกก็เผยความจริงออกมาโดยไม่รู้ตัว....เคจัง....แกนี่มันปากแข็งเหมือนกันนะ....อาต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะมั้ง"

โคอิจิเดินไปที่โทรศัพท์...กดเบอร์ติดต่อไปยังเลขาส่วนตัว....
"ขอโทษนะ.....ช่วยอะไรผมอย่างสิ....จัดตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นให้ผมซักใบนะ....ขอบคุณครับ"

* * *

"อา....หิวแล้ว"

เดินลูบท้องออกมาจากห้องรับแขก.....สะลึมสะลือ
"กินอะไรล่ะ....ยอมหิวแล้วเหรอ"
"ไม่รู้สิ.....มันอยากกินขึ้นมา....หาอะไรให้กินหน่อย"
"เป็นเพราะเค้าคนนั้นรึเปล่า"

คาเมะไม่ตอบ....นั่งลงที่พรมข้างหน้าทีวี.....หยิบคุ้กกี้กินเอาๆ
"แกอยากกลับญี่ปุ่นใช่มั้ยเคจัง"

โคอิจิถามในขณะที่ตัวเองก็กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย.....คาเมะอึ้งไปซักพัก....แต่ปากก็ยังกินอยู่
"แล้วอาคิดว่าเคควรกลับรึเปล่า"
"ควรอย่างยิ่ง.....อยู่นี่ตัวเองก็รู้สึกทรมานใช่มั้ยล่ะ"
"ใช่.....หิวด้วย....น้ำหนักลดไปตั้ง3โล"
"ถ้างั้นพรุ่งนี้เตรียมกลับได้เลย....อาจองตั๋วเครื่องบินไว้ให้แกแล้ว"
"ว่าไงนะ...." วางคุ้กกี้ลง....มองหน้า
"ก็จะให้แกกลับบ้าน....ไปพูดกับเค้า.....อย่ามัวแต่หนีหน้า....หนีไปก็ไม่ได้ประโยชน์....แกรู้มั้ยเคจัง.....ถ้าอาเป็นอาคานิชิ.....อาก็ต้องทำแบบเค้า....เพราะอะไรแกรู้รึเปล่า"

คาเมะส่ายหน้า....ไม่เข้าใจ.....โคอิจิเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะตอบออกไป....
"ก็เพราะแคร์จิตใจของคนที่ตัวเองรักไงล่ะ.....ความทุกข์ของเค้า.....สุดท้ายก็ต้องเป็นของตัวเอง....ยิ่งมากแค่ไหน.....มันก็ยิ่งพิสูจน์ให้ตัวเองรู้ว่าความรักที่มีให้มันมากเท่านั้น....กลับไปพูดกับเค้านะ.....ดีไม่ดี.....พูดไปพูดมาแกอาจจะได้ไปอยู่ออสเตรเลียกับเค้าก็ได้.....ใช่มั้ยล่ะ"
"นั่นสินะ"
"เข้าใจแล้วใช่มั้ย.....เค้ารับปริญญาเมื่อไหร่ล่ะ....."
"วันจันทร์หน้า......"
"งั้นก็เหลือเวลาอีกสามวัน....แกกลับไปตอนนี้ดีที่สุด.....ไปหาเค้า....ไปทำอะไรให้เค้ามีกำลังใจก่อนไป.....ดีมั้ย"

เอื้อมมือจับหัวหลานตัวเอง....ยิ้มให้....รอยยิ้มเล็กๆค่อยๆคลี่ออกบนใบหน้าเนียน....นั่นสินะ....ทำอย่างนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์.....แถมเปลืองตังค์ด้วย
"เคไปอาบน้ำก่อนนะ......จะไปเตรียมของ....จะรีบนอน"
"เชิญตามสบาย....ฝันดีล่ะ"
"ขอบคุณนะอา...."

เดินเข้าห้องตัวเอง....โคอิจิมองตามร่างที่หายลับไป....ส่ายหัวยิ้มๆ
"เด็กเอ๊ยเด็ก......ยังไงแกก็ไม่เคยโตซักที"

* * *

วันรับปริญญาก็มาถึง......
"จิน....ไอ้จิน...."

พ่อเคาะประตูเรียกลูกอยู่หน้าห้อง....ไม่มีวี่แววจะลุกขึ้นมาเปิด....มือหมุนลูกบิด....ประตูไม่ได้ล็อก?
"เฮ้ย....ตื่นได้แล้ว...ไอ้จิน"

ยืนถือเสื้อสูทอยู่ข้างเตียง.....มองลูกชายที่ยังคงนอนไม่รู้เรื่อง.....
"จะไปทำงานก็ไปเด้.....มายุ่งอะไรกับผมล่ะ"

มุดหัวอยู่กับหมอน.....ลืมไปแล้วสินะ?
"วันนี้แกรับปริญญา....จำไม่ได้รึไง"

จินไม่มีแม้กระทั่งอาการตกใจ....นอนเงียบ....ไม่พูดอะไรซักอย่าง....ในเมื่อวันนี้ไม่มีคาเมะอยู่....งานอะไรก็ไม่ทำให้ดีใจทั้งนั้นล่ะ
"ก็เค้าไม่กลับมาหาแกแล้วแกจะอาลัยอาวรณ์อะไรวะ......พอเถอะ....ไปตามอนาคตของแกซะ.....เข้าใจที่ชั้นพูดมั้ย"
"อนาคตของผมมันจะสำคัญอะไร......ถ้าไม่มีเค้า"

พลิกตัวกลับไปนอนต่อเหมือนเดิม.....ไม่สนใจ.....พ่อของจินเริ่มโกรธ.....สายตาเหลือบไปเห็นกับซองใส่เอกสารที่ตัวเองทิ้งไว้ให้กับลูกชาย.....ไม่มีแม้แต่รอยเปิด....ยิ่งโกรธจัดเข้าไปอีก
"ไอ้เวรเอ๊ยยยย!!.....ซองเอกสารนี่แกไม่เคยจะสนใจเลยใช่มั้ย"

จินเริ่มรำคาญ...ลุกขึ้นมาปะทะคารมกัน
"มันจะสำคัญยังไง.....ก็แค่ตั๋วเครื่องบินธรรมดาๆกับพาสปอร์ตไม่ใช่เหรอ.....ผมไม่ตื่นเต้นหรอกกับไอ้ของที่ผมไม่เต็มใจอยากได้"
"แกก็ลองเปิดดูก่อนได้มั้ย.....เอาแต่ตัดสินเอง.....ชาตินี้แกก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าของที่อยู่ภายในมันคืออะไร"

หน้าหงิก...ทำยังไงก็รั้งความสนใจจากจินไม่ได้.....คงต้องใช้วิธีนี้สินะ....
"ไอ้บ้าเอ๊ยย!!!"

พ่อจินแกะซองนั้น.....หยิบเอกสารทั้งหมด....ขว้างใส่จินที่กำลังหลับอยู่......ตกใจตื่นขึ้นมาทันที
"ทำอะไรเนี่ยะ"
"แกะให้แกดูไง.....ดูให้เต็มตา....ชั้นบอกเอาไว้เลยถ้าแกไม่ดูมัน....แกจะเสียใจไปตลอดชีวิต.....ชั้นทำเพื่อแก....ทุกอย่างชั้นเห็นแก่ตัวแกหมด.....เข้าใจไว้ซะด้วย"

หยิบเสื้อสูทเดินออกไป....ปิดประตูลงอย่างแรง....จินฉุนอยู่ลึกๆ
"อะไรวะ.....อยู่ๆก็บ้ารับประทาน......พ่อกูนี่นะ"

หยิบขึ้นมาอ่านอย่างไม่ค่อยสนใจ.....แต่เพียงแค่เห็นตั๋วเครื่องบิน2ใบ.....ยิ่งทำให้แปลกใจสุดๆ
"2ใบ......ทำไมวะ....พ่อก็ไม่ได้ไปด้วยนี่หว่า.....รึว่า......"

รีบวิ่งออกไปข้างนอก....ตะโกนเรียกพ่อตัวเองอยู่ข้างบน
"พ่อ....พ่อ....ให้ตั๋วผมทำไมตั้ง2ใบ....."

พ่อเงยหน้าขึ้นมา....สีหน้าเคร่งขรึม
"ชีวิตแกตอนนี้.....กำลังตามหาใครอยู่ล่ะ....หาเค้าให้เจอ.....แล้วชวนเค้าไป....เดินไปกับแก.....เชื่อสิ....ถ้าแกรอเค้าอยู่....เค้าต้องกลับมาหาแกแน่ๆ"
"พ่อหมายถึงคาซึยะ....อย่างนั้นใช่มั้ย"
"แกก็มีอยู่คนเดียว.....อยากอยู่กับเค้าก็ไป....ชั้นให้โอกาสแล้ว.....เร็วเข้าสิ...."

ยิ้มออก....ดีใจที่สุด....รีบวิ่งเข้าห้อง....จัดการกับตัวเอง....รับปริญญาใช่มั้ย.....นั่นสิ....นายต้องรีบแล้วนะจิน

* * *

ณ มหาลัย......
บรรยากาศที่นี่ครึกครื้นแต่เช้า....รุ่นน้องรุมล้อมรุ่นพี่....มอบช่อดอกไม้....ถ่ายรูป...ยิ้มสดชื่น.....แต่จินล่ะ....หายไปไหน....นี่ใกล้จะเข้าพิธีรับปริญญาเต็มทีแล้วนะ
"ทำไมมันช้าจังวะ....จุนโนะ.....โทรตามมันหน่อยดิ"
"โทรแล้ว...ไม่ติด.....คงจะปิดเครื่อง.....ไปไหนของเค้านะ"
"ไม่ใช่มันจะไม่มานะ"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิ....วันนี้วันสำคัญนะ.....อาคานิชิคุงไม่มาก็ถือว่าตัดอนาคตตัวเองไปเลย....เค้าจะทำอย่างนั้นทำไม"
"ก็เพราะไม่มีคาเมะน่ะสิ.....แล้วมันก็คงจะไม่มีอารมณ์รับด้วย.....วุ่นวายจังวะ"
"นั่นสิ.....ทำไมเรื่องมันเป็นอย่างนี้.....ทั้งๆที่กำลังจะมีความสุขอยู่แล้วเชียว"

ยืนปลงตกดูบรรยากาศด้านหน้ากันทั้งคู่.....จุนโนะโดนสะกิดที่ไหล่
"รุ่นพี่จุนโนะ.....รุ่นพี่อาคานิชิอยู่ที่ไหนคะ"

สาวๆปี1กลุ่มใหญ่หอบหิ้วช่อดอกไม้กันมาเป็นแถว....จุนโนะกับยูอิจิได้แต่กลืนน้ำลาย....ไม่กล้าพูด....กลัวจะเห็นหน้าผิดหวัง
"คือมัน....ไป....ไปไหนอ่ะจุนโนะ....."
"อ๋อ....ไป....ไป.....เอ่อ....."

พูดไม่ออกกันทั้งคู่......จนในที่สุด....
"จุนโนะ.....ไอ้ยู!!"

จินวิ่งตาเหลือกเข้ามา.....ชุดสูทสีดำ....ทับกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินและเน็คไท....เท่ห์จนสาวๆแถวนั้นมองตามตาค้าง
"รุ่นพี่มาแล้วๆพวกเรา"

สาวๆรุมล้อมจิน.....ยื่นช่อดอกไม้ให้.....ใบหน้ายิ้มแย้ม....ยูอิจิกับจุนโนะยืนงง
"ทำไมแกเพิ่งมาวะไอ้จิน"
"โทษว่ะ....ชั้นเพิ่งเคลียร์เรื่องบางอย่างได้...จุนโนะ.....ขอความช่วยเหลืออะไรหน่อยสิ"

จินแหวกสาวๆเข้ามาหา....ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้
"ข้างในเป็นตั๋วเครื่องบินนะ....เก็บไว้ให้ดี....ถ้าคาซึยะมาช่วยเอาให้เค้าด้วย.....แล้วก็บอกเค้า....ว่าให้รอชั้น...ชั้นอยากจะพูดกับเค้ามากที่สุด"
"ด....ได้....แล้ว...แล้วอาคานิชิคุงรู้ได้ไงว่าคาเมะจะมา"
"ชั้นไม่รู้หรอก....แต่ในเมื่อใจชั้นมันเชื่อ.....เค้าก็จะต้องมา....ช่วยหน่อยนะจุนโนะ"
"ได้.....ชั้นจะเอาให้ถึงมือเค้า"

!!!นักศึกษาชั้นปี4ทุกคน.....กรุณามาที่หอประชุมเพื่อเข้าพิธีรับปริญญาในเวลานี้ด้วยค่ะ!!!

เสียงประกาศแว่วมาจากลำโพงทุกด้าน.....ความรู้สึกมันบอกได้....ว่าตัวเองจะต้องก้าวไปสู่อนาคตที่วางไว้
"ไอ้จิน....รีบไปสิ....โชคดีนะเว่ย"
"เออ...ขอบใจมากยูอิจิ....จุนโนะ....อย่าลืมนะ....ช่วยชั้นหน่อย"
"โอเค....อาคานิชิคุงรีบไปเถอะ"
"โชคดีนะคะรุ่นพี่"

จินหันมายิ้มให้....เพียงแค่นั้นก็ทำให้ใจของสาวๆละลายไปซะแล้ว.....
ยูอิจิกับจุนโนะมองตามจินที่เดินเข้าไป.....ใจก็นึกหวั่นๆ.....คาเมะจะมาจริงๆรึเปล่านะ?

และพิธีก็สิ้นสุดลง.....
จินเดินออกมาพร้อมกับใบปริญญา.....ยิ้มนิดๆ....
"ดีใจกับบัณฑิตใหม่นะเว่ย"

ยูอิจิแตะไหล่เพื่อน....
"ขอบใจ...จุนโนะ...คาซึยะมารึยัง"

ยูอิจิกับจุนโนะไม่มีใครพูด....มองหน้ากัน....ยิ้มเจื่อนๆ....ทำเพียงแค่ยื่นซองเอกสารนั้นคืนให้
"หมายความว่าไง"
"คาเมะเค้า.....ไม่ได้มาหรอก"

จินหุบยิ้มลง....รับซองนั้นมา....มองดูด้วยสายตานิ่งเฉย
"ชั้นนึกแล้ว....ลางสังหรณ์ของชั้นมันคงผิดพลาด....ขอบใจนะจุนโนะ....."

กำมันเอาไว้แน่น....อยู่ๆก็ถอดเสื้อสูทของตัวเอง.....แก้เน็คไทนั้น.....คาคอเอาไว้....
"แกทำอะไรของแกวะไอ้จิน....แต่งตัวนะเว่ย....เดี๋ยวก็ต้องถ่ายรูปไม่ใช่รึไง"
"ไม่มีอารมณ์.....ชั้นจะถ่ายรูปก็ต่อเมื่อมีคนมาผูกให้ชั้นใหม่.....แล้วคนๆนั้นก็ต้องเป็นคาซึยะ"

เดินผ่านหน้าของทั้งคู่ไปด้วยอารมณ์ที่เย็นสุดๆ....ยูอิจิกับจุนโนะคงจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ามองตาม

ปล่อยไปตามชีวิตที่เหมือนไม่มีอะไร....รอคอยใครบางคนทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่กลับมา.....ทรมานมากมั้ยจิน.....ทรมานจนมันรู้สึกว่าด้านชา....เหมือนไม่อยากจะรับรู้อะไรแล้ว....เค้าคนนั้นที่นายรอคอย....คาเมนาชิ....เค้าคงจะไม่กลับมาจริงๆ....มองแหวนที่อยู่ภายในมือ...legame....คำนี้ที่แปลว่าความผูกพัน.....มันสำคัญกับชีวิตเราทั้งคู่มั้ย....สำหรับชั้นมันสำคัญเสมอ....แต่นายล่ะคาซึยะ.....มันยังสำคัญอยู่รึเปล่า?

จินนั่งลงที่ม้านั่งใจกลางลานน้ำพุ....ที่นั่นไม่มีใครจริงๆ.....มองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าเต็มที....ไม่อยากมองอีกแล้ว....ก้มหน้าลง.....อยากพักสายตาที่มันมองแต่เรื่องเลวร้าย.....อยากพักหู....ที่ได้ยินแต่สิ่งที่ทำร้ายจิตใจ....พักมือที่เอาแต่ไขว่คว้าความหวัง....ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร....กุมหน้าผาก....ความเครียดที่ตัวเองคิดว่าจะเก็บมันเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย
"ทั้งๆที่คิดว่าจะเอื้อมมือคว้านายได้....แต่สุดท้ายลมก็พัดนายไปไกลจากชั้นเป็นเท่าตัว....ชั้นคงเก็บนายไว้ไม่ได้แล้วล่ะ....นายไม่กลับมาหาชั้นจริงๆ"

หลับตาพักจิตใจ....มือที่ถือซองเอกสารนั้น....ค่อยๆเลื่อนหลุดลง....ตกลงสู่พื้น....ลมพัดไป......ทิศทางจะพามันไปไกลแค่ไหนก็ไม่รู้.....แต่ที่รู้....มันพัดไปอยู่กับคนๆนึง.....ที่กำลังก้มลงเก็บมันเอาไว้....และเดินเข้ามาใกล้ๆ
"จิน....."

เสียงนั้น.....ผ่านเข้าหูของร่างสูงที่กำลังนั่งก้มหน้า....ความรู้สึกบอก....ว่าเสียงนั้น.....คือเสียงของ?
"นั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้.....อาคานิชิ จิน...."

มือน้อยๆเอื้อมมา....สัมผัสแก้มของจินเบาๆ....กลิ่นหอมที่อยู่กับคนตรงหน้า.....จะเป็นใคร....ถ้าไม่ใช่.....
"คาซึยะ..."

* * *