ทุ่มกว่าๆ.......
"ไอ้จิน...แกหยุดเดินซักทีเด้..ชั้นเวียนหัวว่ะ"

จินเดินขึ้นเดินลงบันได....ใจนึงก็คิดว่าจะง้อดีมั้ย....อีกใจก็คิดว่า....ไม่ต้องง้อ...เอาไงดีวะ
"แกก็ช่วยชั้นคิดหน่อยดิว่าชั้นควรจะทำไง"
"ช่วยอยู่...มันนึกไม่ออกอ่ะ....."

สุดท้ายจินก็ตัดสินใจได้....ขึ้นไปดีกว่า........
"ไอ้ยู....ขอกุญแจห้องหน่อยดิ....."
"เสียใจว่ะ....กุญแจร้านกับห้องในนี้....อยู่กับจุนโนะทั้งหมด....แล้ววันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมาตอนไหน"
"อะไรวะ....แกนะแก....ชั้นจะฆ่าแกไอ้ยู"
"เกี่ยวไรวะ.....เอะอะๆก็ฆ่าดะเลยนะ.....แกก็ขึ้นไปพูดกับเค้าดีๆเด้...เดี๋ยวเค้าก็ใจอ่อนเองแหละ"
"ไม่มีทาง...คาซึยะเค้าใจแข็งจะตาย....ชั้นรู้ดี"

จินนั่งหมอบอยู่ที่โต๊ะ....คิดอะไรไม่ออกเลย
"กลับมาแล้ว"

ทั้งสองคนหันไปตามเสียงนั้น....เห็นจุนโนะเดินเข้ามา....ทำผมทรงใหม่มาอีกต่างหาก....น่ารักพอๆกับคาเมะซะด้วย
"จุนโนะ.....นายไปทำอะไรมา.....ห๊าาาา!!"

จินตะลึงสุดๆ....แต่ยูอิจิยิ่งกว่านั้น....ช็อกเห็นจะได้
"ก็ทำผมทรงใหม่ไง....อาคานิชิคุงว่าเป็นไงบ้าง...."
"นะ.....น่ารักว่ะ.....ไอ้ยู.....น่ารักจริงๆนะ...ชั้นแอบชอบนายแล้วนะจุนโนะ"
"จริงเหรอ....มีอย่างอาคานิชิคุงนี่ก็ดีเหมือนกันเนอะ....เป็นแฟนกันมั้ยล่ะ"

คำพูดนั้น.....รู้ดีว่าจุนโนะกำลังประชด....ยูอิจิเองก็รู้ดี
"จุนโนะ....เมื่อกี๊นายเป็นอะไร"

ยูอิจิถามซึ่งๆหน้า.....
"หึงมั้ง....อยากให้เป็นแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ"

ตอบตรงๆไปเหมือนกัน....แทบจะรับไม่ทัน
"พูดจริงดิจุนโนะ....นายไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ย"
"ไม่รู้....ชั้นจะทำงาน...ขอตัวก่อน"

ใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพู....ไปที่ห้องเก็บนม....ยูอิจิมองตาม....ยิ้มเต็มปากล่ะคราวนี้
"บอกแล้ว....ว่าเค้าชอบแก....."
"นั่นดิ....."
"เออใช่......"

จินโพล่งออกมา....เสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง
"แกเป็นไร....."
"ก็ชั้นจะให้จุนโนะช่วยชั้นน่ะสิ.....เดี๋ยวมานะ"

จินวิ่งตามจุนโนะเข้าไปในห้องเก็บนม....ยูอิจิได้แต่ส่ายหัวเซ็งๆให้กับเพื่อน
"จุนโนะ.....จุนโนะ"
"อาคานิชิคุงมีอะไร.....อย่าบอกนะว่าจะเป็นแฟนกับชั้นจริงๆ....อย่านะชั้นพูดเล่น"
"ไม่ใช่ๆ....ชั้นจะให้นายช่วยอะไรหน่อย"
"ช่วยอะไร"
"ช่วยไปหาคาซึยะที่ชั้นสองหน่อยดิ....ชั้นมีแผนนิดเดียวเอง"
"เออใช่....คาเมะจัง.....ชั้นก็ว่าแปลกๆเมื่อกี๊แล้ว....ไม่เห็นคาเมะจังเลย....ไปไหนอ่ะ"
"ก็เค้างอนชั้นอ่ะดิ....อยู่ที่ชั้นสอง.....ก่อนนายมาได้ซักพัก....โทโมะจังเค้ามาที่นี่.....เจอคาเมะก็เลยพูดกัดกัน......เกือบจะห้ามไม่ได้.....ตอนนี้เค้าก็งอนชั้นอยู่เนี่ยะ....อยากให้นายช่วยหน่อย....นะ"
"แต่ว่า...คาเมะจังน่ะ....งอนน่ากลัวนะ....ถึงกับไม่พูดด้วยไปสามเดือนยังมีมาแล้วเลย...."
"นั่นดิ.....นะๆ.....ช่วยชั้นหน่อย"
"ก็ได้....ว่าไงล่ะ"

จินบอกแผนที่จะตามง้อคาเมะให้จุนโนะรู้.....หน้าตาจุนโนะที่ยืนฟังอยู่...รู้ได้ทันทีว่ามันจะไหวเหรอ...
"ช่วยชั้นนะ....จุนโนะ"
"อืมมมม........ก็ได้"

ด้านคาเมะ...
ดูโทรทัศน์.....กดรีโมตจนครบทุกช่อง...กดแล้วกดอีก....แต่ก็ไม่ทำให้สบายใจเลยซักนิด....นั่งคิดแต่คำพูดของยามะพี....ในตอนนั้น....

ชื่อนี้ชั้นสงวนไว้ให้กับคนที่สำคัญกับชั้นที่สุด....แล้วเค้าก็เห็นว่าชั้นสำคัญกับเค้าด้วย

"สำคัญมากขนาดนั้นเชียวเหรอ.....คอยดู....ชั้นจะไม่พูดด้วยเลย.....ให้รู้ไปว่านายจะทนได้แค่ไหน"

คาเมะล้มตัวลงนอนบนโซฟา.....กะจะหลับตาพักผ่อนสมองซักหน่อย....แต่ก็ดันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีก...

"ก๊อกๆๆ....."

"ใคร..."

หวังจะให้เป็นจิน....แต่ไม่ใช่.....
"ชั้นเอง....จุนโนะไง...."
"มีอะไรรึเปล่า...."
"ชั้นไปทำผมใหม่มา....อยากให้นายดูน่ะ....."
"งั้นเหรอ.....แล้ว.....จินล่ะ...."

ถามเพราะหวังจะให้ง้อ....แต่ก็ต้องผิดหวัง......
"เห็นนายไม่ลงมาซะที....ก็เลยกลับไปแล้ว.....ให้นายกลับกับชั้นแทน"
"อะไรนะ....จะแอบไปรับโทโมะจังของเค้าล่ะสิ....ไปเลย....อยากไปก็ไป....."

คาเมะโมโหสุดๆ.....จินที่แอบอยู่ด้านหลังจุนโนะ...ใจไม่ดีเอาซะเลย
"แล้วนายจะเปิดให้ชั้นมั้ยเนี่ยะ.....ยืนนานมันเมื่อยนะ"
"ก็ได้..."
"แกร๊ก...."

ประตูเปิดออก....คนๆนั้นก็ยังเป็นจุนโนะอยู่ดี
"ผมทรงใหม่นายเหรอเนี่ยะ....ย้อมสีผมมาซะด้วย"
"ใช่...น่ารักมั้ยล่ะ"
"น่ารักดิ....ทำประชดยูอิจิคุงล่ะสิท่า...."
"ไม่รู้....อย่าพูดถึงเลย....ชั้นมีอะไรมาให้ด้วย....อยู่ข้างหลังชั้น"
"ไหนล่ะ"

คาเมะชะโงกหน้ามอง....แล้วก็พบกับ............
"คาซึยะ....."

จินนั่นแหละ....คาเมะเห็นหน้าแล้วแทบจะปิดประตูใส่หน้า....ถ้าไม่ติดที่จุนโนะกั้นทางไว้.....
"มาทำไม...นี่จุนโนะ...นายรวมหัวกับเค้าใช่มั้ย"
"ชั้นแค่...เอาน่าคาเมะ.....อย่าไปงอนเค้าเลย....นะ"
"ชั้นไม่ได้งอนนะ.....นายพูดอะไรออกมาจุนโนะ....."

คาเมะมองหน้าจินด้วยสายตาที่แข็งกร้าว.....คงปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไม่ได้....จินกระโจนเข้ากอดคาเมะ....ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน
"ออกไปให้พ้นนะ.....ชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย....ปล่อยชั้นนะ"
"ไม่ปล่อยหรอก....เข้ามาได้แล้วใครจะยอมออกง่ายๆ....จุนโนะ...ปิดประตูสิ....เร็วเข้า"
"โอเคๆ....ขอโทษนะคาเมะจัง"

ประตูปิดลงอย่างรวดเร็ว...จินเอื้อมมือข้างนึงล็อกประตู....คาเมะขยับไปไหนไม่ได้เลย
"ปล่อยชั้นนะ...พูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ยจิน"
"ไม่มีทาง....อย่างอนชั้นเลยนะคาซึยะ....ขอร้องล่ะ"
"ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ได้งอน...ไม่ปล่อยใช่มั้ยจิน....ดีล่ะ"

คาเมะกัดเข้าไปที่ไหล่ของจินโดยไม่รู้ตัว.....กัดลึกจนจินต้องปล่อยออกไปอย่างง่ายดาย....
"โอ๊ยยยยยยย...กัดทำไมเนี่ยะ...."
"มีปัญหารึไง....ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ...."

จินเดินเข้าไปหา...แต่ไปไม่กี่ก้าว....ก็โดนมรสุมข้าวของที่วางอยู่แถวนั้น....ขว้างใส่ไม่ยั้ง.....
"อะไรเนี่ยะ....คาซึยะ....พอได้แล้วนะ"
"ก็ออกไปสิ...."
"ออกให้โง่เหรอ....พอได้แล้วนะ"

เสียงจากด้านบน.....ดังจนคนทั้งร้านมองเพดาน....ยูอิจิกับจุนโนะมองหน้ากัน....กลืนน้ำลาย....มันจะรอดมั้ยเนี่ยะ.....
"คาซึยะ....ชั้นบอกให้หยุดไง"

จินจะเดินเข้ามาหาอีก...ของที่ขว้างก็เกือบจะหมดห้องแล้ว.....เหลือเพียงผลไม้ปลอมที่วางอยู่บนโต๊ะ....อย่างสุดท้ายแล้วสินะ.....ขว้างไปไม่ลืมหูลืมตา.....

"เพล้ง!!!"

"โอ๊ยยยยย........!!!!!!"

คาเมะไม่ทันนึกว่าไอ้ที่ขว้างไป...มันทำจากแก้วล้วนๆ....กระทบหัวของจิน....แตกต่อหน้าต่อตา....แรงจนแว่นที่จินใส่อยู่กระเด็นออก....เสียงของแก้ว....ดังจนยูอิจิกับจุนโนะตกใจ......
"เฮ้ย!!เล่นแก้วกันเลยเหรอวะ.....ชั้นว่ามีฆาตกรรมในร้านชั้นแน่เลย"
"ยูอิจิคุง....ปากเสีย"
"โทษครับ....."

ทั้งสองคนมองขึ้นไปข้างบนต่อ.....เสียงเงียบลงทันที
"จิน......เป็นอะไรรึเปล่า"

คาเมะวิ่งเข้าไปดู....ลืมโกรธซะสนิท
"ก็แตกอ่ะดิ....เจ็บนะ....เล่นอะไรแรงๆทุกทีเลยรู้ตัวบ้างรึเปล่า"
"ชั้นขอโทษ...ชั้นจะไปรู้ได้ไงว่ามันเป็นแก้ว...."
"แล้วจะขว้างอะไรนักหนาล่ะ...โอ๊ยยยยย!!!"

จินนอนลงกับพื้น....จับหน้าผากแน่น...
"ขอดูแผลหน่อยได้มั้ย...เอามือออกซิ"

แกะมือของจิน....เลือดอาบ...สยองสุดๆ
"ตายล่ะ....รออยู่นี่ก่อนนะ.....เดี๋ยวชั้นไปเอาพวกของทำแผลมาให้....."

คาเมะวิ่งออกไปนอกห้อง....ตะโกนเรียก....
"จุนโนะ....จุนโนะ..."
"คาเมะจัง...อาคานิชิคุงเป็นอะไร"
"ขอพวกของทำแผลหน่อยสิ....จินหัวแตก....เลือดอาบเลย..."
"ว่าไงนะ....คาเมะจัง...นายเล่นแรงขนาดขว้างของแข็งๆใส่เค้าเลยเหรอ"
"คาเมะจัง...อย่าบอกนะว่าไอ้เสียงแก้วเมื่อกี๊....ขว้างใส่หัวไอ้จิน"

คาเมะไม่ตอบ...ทำเพียงแค่พยักหน้าก็รู้กัน.....
"ก็ชั้นไม่รู้นี่นา...จุนโนะ....มีมั้ย....ขอเร็วๆนะ....."
"ได้ๆ....แป๊บนึง"

จุนโนะวิ่งไปที่เคาน์เตอร์.....หาอยู่ซักแป๊บ....วิ่งถือกล่องปฐมพยาบาลมา
"ขอบใจนะจุนโนะ....."

วิ่งไปคืน.....พบจินที่กำลังนอนซับเลือดอยู่กับพื้น....หน้าตาเจ็บปวดน่าดู.....
"ช่วยด้วยคาซึย้าาาาาาา...."
"มาแล้วๆ....ขึ้นไปนอนบนโซฟาก่อนนะ...."

พยุงตัวจินให้ลุกขึ้น....หยิบแว่นใส่ให้...นอนบนตักคาเมะ.....ใช้สำลีเช็ดเลือดเบาๆ
"นายอยากเดินเข้ามาหาชั้นเองนะ...ห้ามก็ไม่ฟัง"
"ก็นายไม่อยากฟังชั้นก่อนทำไม....ชั้นจะพูดความจริงก็ไม่เอา"
"ความจริงอะไร....เรื่องที่นายเป็นแฟนกับยามาชิตะน่ะเหรอ.....ไม่ต้องพูดชั้นก็รู้แล้ว....เลิกกันเลยมั้ยจิน"
"คาซึยะ.....ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่อง...ชั้นไม่ได้เป็นแฟนกับเค้า....ชั้นเห็นเค้าเป็นแค่น้อง....ที่เค้าพูดมันไม่จริง...ให้รู้เรื่องกันบ้างสิ"
"ว่าชั้นพูดไม่รู้เรื่องเหรอ....ได้....เดี๋ยวเจอชั้น....."

คาเมะใช้สำลีราดทิงเจอร์สดๆ.....จิ้มไปที่แผลของจิน....จิ้มเอาๆจนร่างสูงดิ้นทุรนทุราย
"โอ๊ยยยยย!!เล่นอะไรเนี่ยะ....ชั้นเจ็บนะ"
"ก็ให้มันเจ็บซะบ้างไง.....นายเจ็บแค่ตัว....แต่ชั้นน่ะ....มันเจ็บที่ใจนะ....เทียบกันแล้วมันต่างกันเป็นพันเท่า"

จินเงียบลง.....มองหน้าของคาเมะ....ที่ตอนนี้....จินรู้สึกว่า....มีน้ำใสๆ....เอ่อล้นอยู่ที่ดวงตาคู่สวยคู่นั้น....และคงจะไหลลงมาในไม่ช้า.....คาเมะไม่แสดงอาการอะไร.....ทำแผลให้จินจนเสร็จ
"เสร็จแล้ว....นายจะอยู่นี่ก็ได้นะ....ชั้นจะกลับบ้าน"

คาเมะลุกขึ้นในขณะที่จินก็ยังนอนอยู่อย่างนั้น....คว้าข้อมือน้อยๆเอาไว้.....คาเมะพยายามจะหลบใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา....แต่ว่าก็ไม่รอดพ้นสายตาจินอยู่ดี
"โกรธชั้นมากเลยใช่มั้ย"

นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ทั้งคู่....เช็ดน้ำตาให้
"ไม่ใช่..."
"แล้วเป็นเพราะอะไร.....น้อยใจใช่มั้ย"
"น้อยใจเหรอ....นั่นสินะ....นายอยู่ที่นี่....มีความสุขกับคนอื่น....ในขณะที่ชั้นอยู่ในที่ๆต่างจากนาย....ในที่ๆชั้นไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวนายเลย....เหมือนนายไม่ให้ความสำคัญกับคนอย่างชั้น....ตัวแทนของนายก็คือสร้อยเส้นนี้...ชั้นใส่อยู่ตลอดเวลา...แต่ไม่รู้ว่าชั้นจะบ้าไปคนเดียวรึเปล่า....นายอาจจะไม่ใส่มันไว้ก็ได้....."
"ทำไมชั้นจะไม่ใส่....ชั้นยังไม่อยากทิ้งนาย....แล้วก็จะไม่ทิ้งตลอดไปด้วย....ชั้นได้รับบทเรียนมาเยอะนะ....มันทำให้ชั้นรู้ว่านายสำคัญที่สุด"

ซบลงไปที่ไหล่ของจิน....กอดแน่น.....น้ำตาไหลไม่หยุด.....
"ขอโทษนะ.....ชั้นมันไม่ดีเอง....ทำให้นายคิดมาก....ปล่อยมันไว้ตรงนั้น....อย่าไปสนใจมันอีก....ชั้นก็จะทำเหมือนกัน....นะ...ชั้นขอโทษจริงๆ"

คาเมะทำได้เพียงแค่ส่ายหัวบอกว่าไม่เป็นไร....พูดอะไรไม่ออก....เพราะมันตื้นตันไปหมดแล้ว
"อย่าร้องไห้....สบายใจได้แล้ว...นะ"

* * *

4 ทุ่มที่บ้านจิน.........
จินขับรถมา....อารมณ์ดีขึ้น....ขับรถไปส่งคาเมะเรียบร้อย....มองขึ้นไปบนบ้าน....พบไฟที่เปิดอยู่.......
"พ่อยังไม่นอนอีกเหรอ....."

ยังไม่ทันเอะใจอะไร....เดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆ....พบพ่อตัวเองนั่งอยู่หน้าทีวี......
"อ้าวพ่อ....ทำไมไม่นอนล่ะ"
"รอแกนี่แหละ....ทำไมมาช้า....."
"ไปหาแฟนมา...."
"อ้าว....แล้วโทโมะจังนี่ไม่ใช่เหรอ..."
"ไม่ใช่....ไม่ได้ชอบซักนิด...แฟนผมของจริงชื่อคาเมนาชิ คาซึยะนะพ่อ....น่ารักที่สุดในโลกเลย"
"เหรอ....หยุดคบได้แล้วนะคนแบบนั้น....."

จินงงเต็มที่....พ่อไปฟังใครมา
"โทโมะจังเค้ามาเล่าให้ชั้นฟัง...เด็กอะไรปากร้าย....หยิ่ง....ไม่มีสัมมาคารวะ....นิสัยเสียจริงๆ"
"พ่อ....ไม่ใช่นะ...คาซึยะไม่ใช่แบบนั้น....อย่าไปฟังเค้ามากเลยน่า...โทโมะจังชอบพูดอะไรไร้สาระ....ไว้วันหลังผมจะพาเค้ามาหาพ่อแล้วกันนะ...."
"ถ้าแกมั่นใจว่าเค้าดีจริงก็เอามา....ชั้นจะพิสูจน์ให้"
"ได้เลยพ่อ...ไว้ว่างๆผมจะพามานะ...ขึ้นไปอาบน้ำก่อนล่ะ.....เหนื่อย"

จินเดินขึ้นห้องไป.....ยังคงไม่เอะใจอะไร....จนกระทั่งเปิดประตูเข้าไป

"หวัดดีอาคาจิ้น"

"เฮ้ย.....โทโมะจัง"

พบยามะพีนั่งหวีผมอยู่ในห้อง.....ยิ้มหน้าบาน....วิ่งลงไปหาพ่อตัวเอง....หน้าตาตื่น.....
"พ่อ....ทำไมโทโมะจังมาอยู่ในห้องผม...."
"โทษว่ะ...ลืมบอก.....ก็พ่อแม่เค้าไปดูงานที่ต่างประเทศ.....เลยเอามาฝากไว้ที่นี่.....ซักสองวันได้ล่ะมั้ง"
"สองวัน...จะบ้าเหรอ...แล้วให้นอนในห้องผมเนี่ยะนะ....."
"ก็เออดิ....จะให้ไปนอนในห้องไหว้เจ้ารึไง....ได้หลอนตายน่ะสิ....ทั้งแม่แกปู่ย่าตายายได้มาทักทายโทโมะจังทั้งคืนแน่....เหอะน่า....อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลย...แค่นี้เอง"
"มันไม่แค่นี้น่ะสิ"

จินนึกถึง....ถ้าคาเมะรู้เข้า.....จะซวยขนาดไหนกันนะ....คราวนี้คงจะไม่ใช่แก้ว.....อาจจะเป็นมีดสปาต้าร์ไล่ฟันแน่ๆ
เออน่า.....สงสารน้องหน่อย....นอนกะแกน่ะแหละ...ให้นอนกับชั้นก็ฟ้าผ่าตายพอดี"
"ก็ได้วะ.....พ่อนะพ่อ....ทำกันได้"

จินจำใจขึ้นไปบนห้องเหมือนเดิม....ไม่รู้คืนนี้จะโดนเด็กคนนี้จู่โจมอะไรบ้าง
"โทโมะจัง....นอนบนเตียงแล้วกัน...เดี๋ยวชั้นจะนอนข้างล่างเอง"
"ทำไมอ่ะ....นอนด้วยกันสิ....รึว่ากลัวชั้นจะทำอะไร....ไม่ใช่สิ.....กลัวคาเมะจังจะรู้ใช่มั้ย"
"ทั้งสองอย่างนั่นแหละ.....ทำตามนี้นะ"
"ไม่เอาอ่ะ....ต้องนอนบนเตียงกับชั้น...."
"แต่ว่า....."
"ถ้าไม่นอนบนเตียงชั้นจะบอกเรื่องนี้กับคาเมะจังด้วยแหละ......เอาดิ"

เจอคำขู่....ทำเอาจินอึกอัก....พูดอะไรไม่ได้....
"โอเคๆ....ชั้นไปอาบน้ำก่อนละกัน.....นายนอนก่อนก็ได้นะ" จินเดินเข้าห้องน้ำไป....เจอเสียงเรียก....
"อาคาจิ้น....หัวไปโดนอะไรมา"
"คือ....ขับรถแล้วเบรกแรงไปหน่อย....หัวเลยชนกับกระจกหน้ารถน่ะ....."
"แน่ใจนะ.....คาเมะจังทำแผลให้ล่ะสิ"
"อื้ม...."
"คุณลุงยังไม่รู้ใช่มั้ย......"
"ใช่....ชั้นเอาผมปิดไว้....พ่อเลยไม่เห็น"

แน่ใจว่ายามะพีไม่เอะใจอะไรแล้ว....เดินเข้าห้องน้ำไป......ล็อกประตูแน่น....แต่ซักแป๊บก็ออกมาอีก
"โทโมะ...ขอพูดอะไรด้วยหน่อยดิ"
"อะไรล่ะ"
"นายเลิกเรียกชั้นว่าอาคาจิ้นได้มั้ย"
"ทำไมอ่ะ....น่ารักดีออก"
"เถอะน่า....ชั้นขอร้อง....ฟังแล้วมันกระดากหูเหมือนเผ่าอะบอริจิ้นในออสเตรเลียยังไงก็ไม่รู้.....นะๆ....เลิกเรียกเถอะนะ"
"แล้วมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรมั้ย...."

จินคิดอยู่ซักพัก....จะเอาอะไรนักหนาวะ
"ข้อแลกเปลี่ยน....ก็....ชั้นจะให้นายควงไปเดทสองวันเลยเอามั้ย"

ยามะพีคิดอยู่แป๊บนึง.....ก็ตอบ
"งั้นก็ได้....เรียกไงดี...."
"อาคานิชิก็แล้วกัน"
"ไม่เอา....จะเรียกจิน"

ชื่อนี้....เรียกซ้ำกับคาเมะชัดๆ....ตรงใจยามะพีเป๊ะ....
"โธ่เอ๊ยย!....เรียกอาคานิชิเถอะนะ"
"ไม่เอา....จะเรียกจิน....ถ้าไม่ให้เรียกชื่อนี้ชั้นก็จะบอกคาเมะจังเรื่องที่นอนห้องเดียวกัน....เอามั้ยล่ะ"
"เอางั้นก็ได้โทโมะจัง...."

จะเดินเข้าห้องน้ำต่อ....ยามะพีเรียกอีกแล้ว
"แต่ข้อสัญญาเมื่อกี๊ห้ามเบี้ยวนะ....."
"คร้าบบผม....ไม่เบี้ยวเด็ดขาด"

ในที่สุดก็เดินเข้าห้องน้ำได้ซักที....ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เกือบซวยแล้วมั้ยล่ะ....แล้วเสือกเรียกซ้ำกันอีกน้าา....เอาเหอะ....ดีกว่าเรียกแบบเก่า....ขนลุก"

ถอดเสื้อผ้าของตัวเอง....เห็นรอยหยิกของคาเมะ.....ยิ้มนิดๆ....เวลาโกรธก็น่ารักดีเหมือนกัน....
"โกรธน่ารักนะ....แต่หึงนี่สิ.....แรงจนเห็นเลือดได้ง่ายๆเลยน้าาา....."

ก้าวเท้าไปที่อ่างอาบน้ำ.....นอนแช่อย่างสบายใจ....
"ถ้าเกิดเรื่องนี้ถึงหูคาซึยะจะทำไงดีวะ....โทโมะจังยิ่งชอบเป็นฝ่ายรุกซะด้วยสิ"

จินนอนคิดอยู่ในอ่างน้ำ...เริ่มวิตก....ไม่อยากจะลุกจากอ่างอาบน้ำซะแล้วสิ......

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง...
ยามะพีนั่งรออยู่นานแล้ว.....จินก็ยังไม่ออกมา....เป็นอะไรรึเปล่านะ.....

"ก๊อกๆๆๆๆ"

จินที่นอนแช่อยู่ในอ่างน้ำ....สะดุ้งเฮือก...
"อาคา...เอ๊ยยย!!!จิน....เป็นอะไรรึเปล่า....เข้าไปนานแล้วนะ....."
"ชั้นไม่เป็นไร.....ชั้นอาบนานอย่างนี้แหละ....โทโมะจังนอนก่อนก็ได้นะ"

รู้สึกหนาวขึ้นมา....แต่ถ้ายามะพียังไม่นอน....เค้าก็ยังไม่สบายใจง่ายๆว่ายามะพีจะจู่โจมเค้ารึเปล่า....
"ขึ้นมาเถอะ....เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก......"
"แป๊บเดียว....เดี๋ยวชั้นออกไป.....ชั้นต้องขัดห้องน้ำอีก....โทโมะจังนอนไปเลยนะ....ไม่ต้องรอชั้น....นี่มันดึกมากแล้วด้วย.....นอนเถอะนะ"
"งั้นก็ได้.....แต่รีบขึ้นนะ"
"คร้าบบบผม....แล้วจะออกไปนะ"

เสียงของยามะพีเงียบลง....จินขึ้นจากอ่างอาบน้ำ...รอให้แน่ใจซักครึ่งชั่วโมง....แล้วจะออกไป
แต่งตัวเสร็จ....ถือแว่นไว้ในมือ.....เดินเช็ดหัวออกมาจากห้องน้ำ...มองเห็นยามะพีที่นอนหลับไปแล้ว....โล่งใจสุดๆ
"หลับซะที.....ค่อยสบายใจหน่อยน้าาาา.....ไอ้จิน"

จินเดินมานั่งอยู่ที่เตียง....หวัดเริ่มกินเพราะนอนในอ่างน้ำนานไปหน่อย
"หวัดกินกูอีก.....โอ๊ยยยย!!!ไอ้จินเอ๊ย....ชีวิตมึงนี่นะ....นอนดีกว่า.....ดูท่าว่าจะนอนไม่หลับแหงเลยว่ะ"

จินค่อยๆล้มตัวลงนอน....เกร็งสุดๆ.....พยายามข่มตาให้หลับ....นอนขดตัวจนแทบจะตกเตียง....เป็นอย่างนี้ไปอีกตั้งสองวัน....จะทรมานแค่ไหนกัน...ซวยแน่จิน

ตอนเช้า...
"จิน....จิน"

เสียงเรียกข้างๆหู....ไม่ทำให้จินตื่นง่ายๆ....ยามะพีนั่งมองหน้าอยู่บนเตียง.....มองจินที่กำลังหลับ....ยิ้มนิดๆ
"พอไม่ใส่แว่นแล้วน่ารักดีนะ.....ทำไมไม่เลิกใส่ก็ไม่รู้...."

เอื้อมมือลูบแก้มของจินเบาๆ....ก้มลง....อยากจะสัมผัสริมฝีปากของร่างสูง...แต่ก็ตื่นซะก่อน....ชักตัวขึ้นแทบไม่ทัน
"อ้าว....โทโมะจังตื่นแล้วเหรอ....แปดโมง....มีเรียนเช้างั้นสิ"

จินยังงัวเงียอยู่.....เสียงพูด.....ฟังดูเซ็กซี่จังเลยนะ
"ใช่.....แล้วจินล่ะ"
"มีเรียนบ่าย....งั้นโชคดีนะ....ชั้นจะนอนต่อ....."

ตะแคงตัวหันไปทางอื่น....ทำเหมือนไม่สนใจกันเลย.....
"จำไว้เลยนะ......เดี๋ยวชั้นจะทำให้ลืมไม่ลงเลยคอยดู"

เห็นแว่นที่จินถอดเอาไว้...หยิบไปด้วย...ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ....เดินปึงปังๆออกไป.....ปิดประตูเสียงดังจนจินสะดุ้ง.....
"ไปซะทีนะ....อะ...โอ๊ย!!"

ทำท่าจะลุกขึ้น....แต่ด้วยพิษของหวัด...อาการปวดหัวก็แล่นเข้ามาทันที
"จะไปไหวมั้ยวะ.....ปวดแผลอีกต่างหาก...."

จินล้มตัวนอนลงไปเหมือนเดิม.....คิดว่าตอนบ่ายคงจะหาย....แต่ว่า....แน่ใจได้เหรอ?

มหาลัย....คณะนิเทศ
"หวัดดีนะรุ่นน้องทุกคน....ขอต้อนรับเข้าสู่ชมรมการแสดง"

เด็กนิเทศนั่งอยู่ในหอประชุมใหญ่....มองขึ้นไปบนเวที....1ในนั้นมีคาเมะรวมอยู่ด้วย
"พี่จะขอชี้แจงอะไรหน่อยนะคะ....ที่นี่เป็นชมรมที่เปิดเฉพาะนักศึกษาคณะนิเทศ....ไม่ทราบว่ามีใครเข้าผิดบ้างรึเปล่าคะ...."

ไม่มีใครยกมือ....พูดต่อไป
"งั้นพี่จะแนะนำประธานชมรมแล้วกันนะ....โคคิ....มานี่หน่อยสิ"

ชายคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนเวที....ยืนอยู่ข้างๆ
"ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของประธานชมรมนะ....เชิญค่ะ"
"หวัดดีทุกคน....พี่ชื่อทานากะ โคคินะ...อยู่ปี3ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน"

สายตาทุกคู่มองมาที่โคคิ....แต่สายตาของโคคิ....ไม่ได้มองทุกคน...มีเพียงแค่คนเดียวที่โคคิมอง.....นั่นคือ....คาเมะ.....สวยสะดุดตามากๆ.....
"โคคิ....เฮ้ย!โคคิ....พูดต่อดิ"

โคคิยืนเงียบอยู่ได้พักใหญ่...กำลังหลงหน้าหวานๆของคาเมะ....ทุกคนสงสัยสุดๆ....ไม่เว้นแม้แต่คาเมะ....ที่ตอนนี้นั่งจ้องหน้าโคคินิ่ง....แถมยังส่งยิ้มหวานๆให้อีก...หน้าแดงขึ้นมาทันที
"ไอ้โคคิ!!!!"
"อะ.....อะไร"
"แกยืนเหม่ออะไรวะ.....พูดต่อดิ....."
"เออใช่....ขอโทษ.....ผมพูดต่อเลยนะ......."

คาเมะหลุดขำมานิดๆ....น่ารักที่สุด....โคคิเริ่มจะหวั่นไหวซะแล้วสิ
"คือ....ทุกคนรู้ใช่มั้ย....ว่าชมรมของเรา....ทางมหาลัยจะมีงานมาให้1ครั้งต่อสามเดือน....เพราะฉะนั้นเราต้องช่วยกัน.....เหนื่อยหน่อยนะ"
"โอเครุ่นพี่!!!"

ทุกคนขานรับอย่างเต็มใจ....
"งั้นวันนี้....ผมไม่มีอะไรแล้ว...แค่นี้ล่ะ.....ไว้ถ้ามีงานผมจะเรียกประชุมอีกที.....ขอบคุณทุกคนมากครับ"

รุ่นน้องแยกย้ายกันออกไป....มีเพียงคาเมะที่ยังไม่ลุก....นั่งเขียนอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้....โอกาสเหมาะ...คุยด้วยซะเลย
"โทษนะ...พี่นั่งด้วยได้มั้ย"

เดินมาใกล้ๆ....คาเมะเงยหน้ามอง
"เอาสิฮะ...."

นั่งลงข้างๆ....กลิ่นหอมๆของร่างบาง...เชิญชวนอะไรอย่างนี้...
"เมื่อกี๊รุ่นพี่เป็นอะไร...."
"เปล่าซะหน่อย....พี่ก็ยืนมองน้องๆอยู่ไง"
"ไม่จริงหรอก.....รุ่นพี่มองชั้นใช่มั้ยล่ะ....แอบชอบชั้นเหรอ"

โคคิอึ้งนิดๆ.....ก็ที่พูดมันถูกหมดเลยนี่หว่า
"รุ่นพี่....ชั้นล้อเล่นน่า..อย่าเครียดสิ...."
"ก็....ถามกันซึ่งๆหน้าขนาดนี้....มันก็อึ้งอ่ะดิ....แล้วนายชื่ออะไรล่ะ"
"คาเมนาชิ คาซึยะฮะ...."
"ที่มาจากอังกฤษรึเปล่า......."
"ใช่ฮะ....รุ่นพี่รู้ได้ไง"
"ก็เรื่องแจ้งมาที่คณะตั้งนานแล้วแหละ....พี่ก็เห็นหน้าของนายแล้วนะ.....รู้สึกว่า....."
"หน้าหยิ่งๆใช่มั้ยล่ะ.....ดูไม่น่าจะสุงสิงกับใคร....ถูกมั้ย"
"ก็ทำนองนั้น....แต่มาคุยด้วยจริงๆ.....มันไม่ใช่"
"ชั้นน่ะอย่างนี้แหละ.....ตอนมัธยมถึงไม่ค่อยมีเพื่อนไง....."
"แล้วนี่ตอนเย็น...จะไปไหนรึเปล่า..."
"แน่นอน.....มีนัดแล้วล่ะ....."
"งั้นเหรอ....น่าเสียดาย"

โคคิทำหน้าเซ็งนิดๆ.....แต่คาเมะก็ไม่ได้สนใจอะไร....กลับถามคำถามต่อซะอย่างนั้น
"รุ่นพี่....รู้จักอาคานิชิ จินรึเปล่า....ที่อยู่วิศวะอ่ะ"
"รุ่นพี่อาคานิชิ จินที่ใส่แว่นหนาๆรึเปล่า....สูงๆ....เรียนเก่งๆ...หุ่นเหมือนนักกีฬาบาสอยู่ปี4ใช่มั้ย"
"ใช่แล้ว....ทำไมรุ่นพี่รู้ละเอียดจัง....."
"ตัวอย่างที่ดีของพี่.....กำลังปลื้มอยู่....ถามทำไม"

คาเมะหลุดขำออกมา....แอบปลื้มเนี่ยนะ....เรื่องการเรียนน่ะเป็นตัวอย่างได้....แต่อารมณ์กับนิสัย.....อย่าเลยดีกว่า
"ก็.....เห็นเค้าร่ำลือกันว่ากำลังกิ๊กกันอยู่กับเด็กสถาปัตย์ชื่อยามาชิตะ.....จริงรึเปล่าฮะ"

คาเมะรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ....และโคคิก็พูดออกมา
"เห็นว่าจริงนะ....มามหาลัยด้วยกันแทบทุกวัน"

เท่านั้นแหละ...คาเมะกำมือแน่น....ดินสอที่อยู่ในมือแทบจะหัก...
"แต่พี่ว่ารุ่นพี่อาคานิชิเค้าโดนเด็กคนนั้นตามมากกว่า...ไม่ได้อยากจะยุ่งด้วยหรอก.....เค้าลือกันนะว่ารุ่นพี่น่ะ....กำลังรอคนๆนึงอยู่....รอจนไม่รู้ว่ามีใครต้องการเค้ามากแค่ไหน....บางทีก็ชอบนั่งมองสร้อยที่ใส่อยู่....แล้วก็พูดอยู่นั่นแหละว่าต้องได้เจอๆ....คงจะคิดถึงมาก....แปลกนะ....ถามอย่างนี้....มีอะไรรึเปล่า...."
"เปล่าฮะ....งั้นไปก่อนนะ...."

คาเมะ....ได้ยินประโยคนั้น...รู้สึกรักมากกว่าครั้งไหนๆ....ถือกระเป๋ากำลังจะเดินออกไป.....หยุดลงเพราะเสียงเรียก...
"เดี๋ยวสิ.....ให้พี่เรียกนายว่าอะไรดี"

คาเมะหันหน้ามา....ยิ้มให้
"คาเมะจังก็ได้.....คนเรียกอย่างนี้กันเต็มไปหมด....ไปนะฮะ"

คาเมะวิ่งออกไป....โคคิมองตาม.....คงจะยังไม่รู้ใช่มั้ย.....ว่าคนที่คาเมะถาม.....เป็นแฟน?

ตอนบ่าย...
"หวัดดีเพื่อนๆ"

จินเดินเข้ามาในห้อง....สะลึมสะลือ...หัวก็ปวดจี๊ดอยู่ตลอดเวลา...เพื่อนในห้องมองจิน...ตะลึงกันทั้งห้อง
"ไอ้จิน....แว่นแกไปไหนวะ...."
"นั่นดิ...ชั้นก็หาอยู่เนี่ยะ.....ไปไหนก็ไม่รู้"
"สงสัยเล่นจ้ำจี้กับแฟนแกจนข้าวของกระจัดกระจายเลยล่ะสิท่า"
"ไอ้ปากหมา.....ยังไม่ทันมีเลย...."
"แล้วหัวน่ะ.....โดนพิษรักแรงหึงมาล่ะสิท่า...."

จินสะดุด....หันหน้าไปที่ต้นเสียง....ตาเขียวใส่
"แกหยุดพูดไปดีกว่า....ไม่อยากนึกถึงเว่ย"
"นั่นไง....จริงๆด้วย.....เฮ้ย..นักศึกษาเรียนดีของวิศวะ....ไม่เคยยอมใคร....ในที่สุดก็ต้องสยบแทบเท้าเด็กนิเทศหน้าสวยว่ะ....เจ๋งจริงๆเล้ยยย"

เพื่อนพากันแซวไม่ขาดปาก....รู้สึกว่าถ้าอยู่นี่....เรียนไป...ต้องเจอแซวตลอดแน่ๆ....ชักรำคาญ....เดินออกนอกห้องไปต่อหน้า
"ไอ้จิน.....แกจะไปไหนวะ...."
"ไปนอนห้องพยาบาล....ปวดหัว....ไปล่ะ"
"งั้นถ้าเด็กคนนั้นมาหาอีก....ชั้นขอยืมพาไปเที่ยวซักวันนะเว่ย"

จินหันมา....เอามวนกระดาษแบบแปลนบ้านชี้หน้า.....
"แกก็ลองดู...ถ้ายังไม่อยากตายก่อนจบ"

จินเดินไปแบบฉุนสุดๆ.....เพื่อนก็ยังแซวอยู่อย่างนั้น.....เป็นอะไรนักหนา.......

4โมงเย็น
"ครืดดดดด....."

เสียงประตูห้องเปิด....ร่างเล็กยืนอยู่....เด็กวิศวะหื่นขึ้นอีกแล้ว....กรูกันมาหาทั้งห้อง
"มาหาไอ้จินเหรอจ๊ะ"
"ฮะ.....เค้าไปไหนล่ะ"
"เห็นว่าปวดหัวแล้วก็มีไข้.....อยู่ห้องพยาบาล....แต่ไม่รู้ว่ามันไปถูกมั้ยนะ.....แว่นก็ไม่มี....เดินตาเปล่าๆไปงั้นแหละ"
"ไม่มีแว่นงั้นเหรอ....ปกติจินต้องใส่ตลอดนี่นา.....อยู่ห้องพยาบาลใช่มั้ยฮะ"
"อื้มมม"
"ั้งั้นไปก่อนนะฮะ...."

คาเมะกำลังจะวิ่งไป...แต่ก็โดนใครก็ไม่รู้คว้าข้อมือไว้......
"จะทำอะไรน่ะ....ปล่อยชั้นนะ"
"เปล่า......แค่อยากสัมผัสข้อมือนิดเดียว...นุ่มๆอย่างนี้นี่เอง....มันถึงได้หวงนักหวงหนา.....แถมกลิ่นหอมด้วยนะ...."
"ออกไปให้พ้นนะ...."

โดนผลักอกจนเซ....รีบวิ่งหนีไป....โดนแซวตามหลังมาอีก.....
"กลับมาใหม่นะจ๊ะคนสวย.....วู้วววว!!"
คาเมะวิ่งมาถึงหน้าห้องพยาบาล.....เปิดประตูเข้าไป....อาจารย์พยาบาลก็ไม่อยู่....ห้องเงียบสนิท....เดินไปที่ห้องพักผู้ป่วย6ห้อง....ผลักดูทีละห้อง....จนพบกับจินที่กำลังนอนอยู่ในห้องที่6....หลับสนิท.....ที่หน้าต่างลมเริ่มพัดแรง....เดินไปปิดให้นิดๆ
"หลับเหมือนเด็กเลยนะ....."

คาเมะนั่งลงข้างๆ....มือข้างนึงลูบหัวจินเบาๆ....ส่วนอีกข้าง....จับมือใหญ่ของจิน....บีบเบาๆ
"จิน.....เป็นไงบ้าง....."

นอนลงข้างๆ....กระซิบที่ข้างหู....เสียงที่เด่นชัดนั้น.....ปลุกจินให้ตื่นขึ้น....ลืมตาขึ้นช้าๆ.....ยิ้มทันทีเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่ตัวเองรักมากที่สุด
"จินเป็นไข้เหรอ.....ไปทำอะไรมาล่ะ....บอกชั้นซิ"

มือน้อยๆจับหน้าผากวัดไข้....จินจับมือนั้น....จูบเบาๆที่หลังมือ.....
"เมื่อคืนเผลอนอนหลับในอ่างน้ำ...ขึ้นมาตัวเปื่อยเลยนะ....."
"แล้วทำไมไปอยู่ในนั้นตั้งนาน....รู้อยู่ว่าอากาศหนาวก็ยังแช่อยู่ได้"
"คือ.....ถ้าชั้นบอกไป.....นายอย่าโกรธชั้นนะ"
"ทำไม....."
"ก็....โทโมะจัง....เค้ามานอนอยู่ที่ห้องชั้น....พ่อแม่เค้าไปเมืองนอก.....เลยมาฝากไว้ที่บ้าน....จริงๆชั้นก็ไม่อยากให้นอนหรอกนะ....พ่อชั้นน่ะสิ....บังคับมา"
"เต็มใจโดนบังคับใช่มั้ยล่ะ....ชั้นไม่เชื่อหรอก....ว่าจินน่ะ.....เห็นคนน่ารักๆอยู่ตรงหน้าแล้วจะไม่หวั่นไหว.....นิสัยเพลย์บอยเก่ามันออกใช่มั้ยล่ะ.....ชั้นรู้หรอก"

เสียงงอนๆนิดหน่อย....จินเห็นแล้วก็อดที่จะขำไม่ได้...จูบหน้าผากเบาๆ
"ชั้นไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก....ถ้าชั้นไม่บอกนาย....นายก็หาว่าชั้นปิดบังน่ะสิ.....นี่ชั้นบอกชั้นก็ยังรู้สึกเสียวๆอยู่เลยนะ.....กลัวนายจะเอาอะไรขว้างชั้นอีก"

คาเมะนอนลงบนแขนของจิน...ส่ายหัวอยู่บนแผงอก....รู้ได้ทันทีว่าคาเมะไม่คิดแผลงๆอย่างนั้นอีกแล้ว
"จิน....ตัวร้อนอย่างนี้....ทำไมไม่เอาถุงน้ำแข็งมาประคบ....เดี๋ยวไข้ก็ไม่ลดหรอก"
"ชั้นจะทำได้ไงล่ะ....แผลชั้นโดนน้ำไม่ได้นะ....นายก็รู้ไม่ใช่เหรอ"
"จริงสิ.....ขอโทษนะจิน....ชั้นไม่น่าใช้อารมณ์เลย....ขอโทษนะ"
"ช่างมันเถอะ....ไม่เป็นไรหรอก.....ชั้นยกโทษให้....ไม่ต้องโทษตัวเองแล้วนะ"

จินดันตัวคาเมะให้เข้ามาใกล้ๆ....ร่างบางกอดเอวแน่น
"นายจำได้มั้ย....วันนั้นที่นายโดนทำร้าย.....ชั้นพานายมาที่ห้องของชั้น.....นายก็ขว้างของใส่ชั้น....หัวแตกเหมือนกัน....แถมยังเป็นไข้...จนนายต้องรักษาให้ชั้น.....เหมือนตอนนี้เลยนะ"
"ไม่เหมือนซักหน่อย......"
"ไม่เหมือนยังไง....."
"ก็ตอนนั้นนายกับชั้น.....ไม่มีอะไรใส่ทั้งคู่....นอนกอดกัน....เนื้อห่มเนื้อ.....อุ่นสุดๆเลยใช่มั้ยล่ะ"
"นั่นสินะ...รำลึกความหลังกันเถอะ"
"จะบ้าเหรอ....นี่มันสถานที่ราชการนะ.....หัดดูหน่อยสิ.....ไม่ใช่เป็นแบบเมื่อวาน....เอะอะๆก็จะทำให้ได้....ไม่ไหวเลยนะอาคานิชิ จิน" คาเมะตีหน้าจินเบาๆ.....ยิ้มตาหยี....น่ารักจัง
"ถ้างั้น....ขอมือหน่อยนะ......."

จับมือน้อยๆขึ้นมา....แตะลงไปที่หน้าผาก....กอดคาเมะแน่น....หลับสนิทไปเลย
"มือชั้นไม่ใช่น้ำแข็งนะจิน....บ้าจริงๆเลย.....หลับไปให้นานๆเลยนะเด็กชายอาคานิชิ"

หัวชิดกัน....หลับอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน......มีความสุขกันจังนะ....สีแดงกับสีฟ้า

หกโมงเย็น...
"คาซึยะ....คาซึยะ"

เสียงเรียกเบาๆที่ข้างหู....ลืมตาขึ้นช้าๆ
"จินหายแล้วเหรอ...."

จับหน้าผากอีกที...ไข้ลดไปเยอะเลยนะ
"หายแล้ว....แต่มือนายนี่สิ....ร้อนมากๆเลย"
"ก็เล่นให้จับแต่หัวนี่นา....เย็นแล้ว....กลับบ้านกันเถอะ...."

คาเมะลุกขึ้นนั่งข้างๆจิน....ร่างสูงโอบรอบเอว....คางเกยไหล่...จูบเบาๆที่แก้มใส
"ยังไม่อยากกลับเลย....ขออยู่ในนี้จนเช้าเลยได้มั้ย"
"จะบ้าเหรอ.....เดี๋ยวอาจารย์ก็จะมาปิดห้องแล้ว....เห็นเข้าก็โดนน่ะสิ....กลับกันเถอะนะจินนะ"

จินไม่ฟัง.....กลับผลักคาเมะลงนอนเหมือนเดิม....จูบพรมทั่วใบหน้า....คาเมะดิ้นขลุกขลักอยู่ภายใต้ร่างนั้น....พอจินเผลอ...เขกหัวอย่างแรง
"คาซึยะ.....เจ็บนะ"
"ก็อยากบอกไม่ฟังเองทำไม.....กลับบ้านได้แล้ว....เร็วสิ"

คาเมะลุกขึ้น...จูงมือจินที่ดูท่าว่าจะไม่ยอมลุกง่ายๆ.....แต่พอทำท่าจะเขกหัวอีกครั้ง...จินก็ลุกอย่างง่ายดาย
คาเมะเดินจูงมือจินออกมาจากห้องพยาบาล....กำลังคุยกันสนุกๆ.....อยู่ๆก็ดันพบกับยามะพีที่เดินผ่านมาพอดี
"อ้าว!....ไปทำอะไรกันในนั้นล่ะทั้งสองคน"

จินมองมือคาเมะที่บีบมือตัวเองแน่น....เหมือนกับจะไม่ปล่อยไปไหนอีกแล้ว
"จินไม่สบาย...ชั้นเลยไปรักษาให้.....อยากรู้มั้ยล่ะว่ารักษายังไง.....ดูรอยยับที่เสื้อก็น่าจะรู้นะ"

คาเมะกะเอาชนะเต็มที่....ทั้งคู่มองหน้าอาฆาตกันเหมือนเดิม
"เหรอ.....นายได้แค่นี้สินะ"

ยามะพีหยิบของอย่างนึงขึ้นมาจากกระเป๋า....จินเห็นแล้ว....ทำอะไรไม่ถูกเลย
"จิน....ลืมแว่นไว้ตลอดเลยนะ.....ชอบทิ้งแว่นเกลื่อนกลาดทุกทีเลย"

มือที่บีบยิ่งแน่นเข้าไปอีก....ชื่อเรียกเปลี่ยนเร็วจังเลยนะ....โกรธแน่ๆเลยใช่มั้ย
"จริงๆชั้นก็ไม่อยากจะเก็บมาให้หรอกนะ....เดี๋ยวคาเมะจังจะเข้าใจผิดอีก.....เมื่อคืนนี้นอนกับชั้นก็รีบร้อนซะจนไม่รู้ว่าทิ้งแว่นไว้ตรงไหนเลยใช่มั้ยล่ะ....ไม่ไหวเลยน้าาาา...."
"จิน......ไหนว่าไม่อยากนอนด้วยไง......"
"คาซึยะ.....เชื่อใจชั้นซักนิดได้มั้ย...มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ"
"อ๊ะๆๆ...อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ.....งั้นชั้นไปก่อนดีกว่า....อย่าลืมที่บอกว่าจะไปเดทกับชั้นล่ะ"

ยามะพีส่งแว่นให้จิน....หยิกแก้มเบาๆ.....ต่อหน้าต่อตาคาเมะ....จินมองหน้าของคาเมะ.....ตาแดงก่ำ....พูดอะไรไม่ออก......
"ในที่สุดมันก็เป็นแบบนี้จริงๆสินะ......."
"มันไม่ใช่นะ.....ชั้นไม่ได้มีอะไรกับเค้าจริงๆ.....นายแค่คนเดียวนะที่ชั้นจะยอม...ยอมทุกอย่าง....นายเคยบอกว่านายเชื่อใจชั้นมากไม่ใช่เหรอ.....เรื่องแค่นี้นายเชื่อคำพูดแทงใจของคนบางคนนายก็เขวซะแล้ว....คิดหน่อยสิคาซึยะ"
"ไอ้คำว่ายอมของนาย.....หมายถึงยอมมีอะไรด้วยงั้นสิ.....ใช่มั้ย"
"ไม่ใช่นะ....อย่าพูดอย่างนั้นสิ"
"ได้.....ชั้นจะไม่พูด....ชั้นจะเชื่อใจนาย.....ถึงมันจะเหมือนคนโง่ก็ตามทีเถอะ...ชั้นก็จะทำต่อไปนะ...."
"คาซึยะ....."

จินจับมือของคาเมะเบาๆ....แต่ก็เหมือนกับคาเมะไม่อยากจะรับรู้อะไรแล้ว....แกะมือออกช้าๆ
"วันนี้นายไม่ต้องไปส่งชั้นหรอก.....ชั้นกลับคนเดียวได้....ขอเวลาชั้นนั่งคิดอะไรหน่อยนะ.....อยากอยู่คนเดียวจริงๆ...."
"้เดี๋ยวสิคาซึยะ......."

จินคว้าข้อมือเอาไว้...คาเมะยังไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด....เค้ารู้ดี
"นายจะเข้าใจชั้นยังไงก็ได้นะ....แต่ชั้นอยากจะบอกอะไรอย่างนึง....ไม่มีใครเข้าใจเราสองคนดีไปกว่านายกับชั้นหรอก.....คาซึยะ"

คาเมะไม่ฟังอะไร......แกะมือออก...เดินจากไปช้าๆ....จินได้แต่มองตาม.....คงจะทำอะไรไม่ได้....แต่ยังไงเค้าก็ยังเชื่อใจว่า.....คาเมะจะไม่คิดออกห่างจากเค้าแน่ๆ
"ชั้นจะทำยังไงดีนะ...."

* * *