"กลับมาแล้วครับ"

จินเดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าที่ใครดูก็รู้ว่า.....เซ็งที่สุดในชีวิต
"มานั่งนี่ก่อนสิฮิโตชิ"

เดินไปนั่งข้างๆพ่อ....ประชันหน้ากับพ่อแม่ของยามะพี
"จินคุง....ขอบใจนะที่ช่วยดูแลโทโมะจังให้น้า...."
"ไม่เป็นไรครับ......แค่นี้สบายมาก"

พูดอย่างดี....แต่หน้าตาไม่รับรู้อะไรเลย
"น้องทำอะไรให้ไม่สบายใจบ้างรึเปล่าจ๊ะ....ถ้าทำน้าก็ขอโทษด้วยนะ"
"คุณน้าไม่ต้องขอโทษผมหรอก....เค้าต่างหากที่จะต้องมาขอโทษผม....ทำอะไรไว้ก็น่าจะแคร์ความรู้สึกคนอื่นหน่อย.....ผมเหนื่อยแล้ว...ขอตัวครับ"

ว่าแล้วก็เดินไปต่อหน้าต่อตา....ทำเอางงสุดๆ....พ่อของจินทำอะไรไม่ถูกเลย
"มันปากเสียงี้แหละครับ....ขอโทษด้วย"
"มะ.....ไม่เป็นไรค่ะ.....โทโมะจังเค้าคงจะทำอย่างนั้นจริงๆ....เดี๋ยวชั้นจะจัดการกับเค้าเองค่ะ"

หน้าเสียสุดๆ....โดนเด็กตอกหน้าขนาดนี้....ลูกใครก่อเรื่องวะ?
"จิน.....เดี๋ยวชั้นจะไปแล้วนะ"

เห็นยามะพีนั่งเก็บของอยู่ในห้อง...จินแทบจะไม่สนใจแม้แต่น้อย....วางกระเป๋า....เดินเข้าห้องน้ำไป....ยามะพีทนไม่ไหว....เดินตามเข้าไปอีกคน
"โกรธชั้นใช่มั้ย..."

ไม่สนใจ....เปิดน้ำล้างหน้า....ทำเหมือนกับยามะพีไม่มีตัวตน
"นี่....ชั้นพูดด้วยอยู่นะ....ทำแค่นี้ถึงกับไม่พูดด้วยเลยรึไง"

จินหยุดล้างหน้า....มองยามะพีที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่รู้....ว่าความผิดของตัวเองมันมากแค่ไหน
"แค่นี้เหรอโทโมะ...นายว่าความผิดนายแค่นี้เหรอ.....นายพูดออกมาได้ยังไง"
"ทำไมล่ะ....ถึงขั้นจะเลิกกันเลยรึไง...."
"มันยิ่งกว่านั้นอีก...ใช่สิ....ก็มันไม่ใช่นายนี่...นายถึงไม่รู้ว่าการเข้าใจผิดระหว่างคนสองคนมันเลวร้ายแค่ไหน....ออกไปได้แล้ว....ชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย"
"แต่ว่า....."
"อย่าให้ชั้นต้องไล่เลยนะ....ออกไปเถอะ....ชั้นขอร้อง"

จินไม่แม้แต่จะฟังเสียง....ปิดประตูใส่หน้า....ยามะพีทำอะไรไม่ได้....ที่ทำได้ตอนนี้....คือกักเก็บความแค้นไว้ที่คาเมะ....ไม่แม้แต่จะสำนึกผิด....กำมือแน่น....ถือกระเป๋าลงไปด้วยอารมณ์ที่ใครก็เข้าหน้าไม่ติด.....
"คาเมนาชิ....ชั้นไม่จบแค่นี้หรอก....นายคอยดู"

ร้านนม...
"คาเมะจัง....ดึกแล้วนะ....ไม่กลับบ้านเหรอ"

จุนโนะเข้ามาแตะไหล่เพื่อน....เป็นห่วง
"จริงๆไอ้จินก็ไม่น่าทำอย่างนี้เลยนะ....ทุเรศว่ะ....เดี๋ยวชั้นไปจัดการกับมันเอง"

ยูอิจิเป็นเดือดเป็นแค้นแทน.....โดนห้ามไว้
"ยูอิจิคุง....อยู่เฉยๆเถอะ....ทำไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก....."
"แต่ว่าจุนโนะ.....เพื่อนชั้นมันทำร้ายเพื่อนนายนะ"
"เอาเถอะน่า....เดี๋ยวค่อยจัดการก็ได้....คนที่ผิดที่สุดตอนนี้ก็คือเด็กคนนั้นนะ"
"ทั้งสองคน...ชั้นขออยู่คนเดียวได้มั้ย....."
"แต่ว่าคาเมะจัง....."
"นะ....ชั้นขอแค่นี้.....คงให้ได้ใช่มั้ย"

จุนโนะกับยูอิจิจำต้องเดินออกห่าง....กลับมานั่งที่บาร์เหมือนเดิม....มองคาเมะที่ตอนนี้สายตาทอดยาวออกไปนอกร้าน...เป็นห่วงเอามากๆ
"โทษครับ...ร้านปิดรึยัง"

ชายคนนึงเดินเข้ามา.....กวาดสายตามองไปทั่วร้าน
"ยังครับผม....รับอะไรดีครับ"
"ขอกาแฟถ้วยนึงแล้วกันครับ....."
"โอเคครับผม"

ยูอิจิหันไปชงกาแฟ....ส่วนจุนโนะมองไปที่ชายคนนี้....ที่เดินไปหาโต๊ะที่คาเมะนั่ง....ไปทำไม?
"คาเมะจัง"

ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง....คนๆนั้น...คือโคคิ....รุ่นพี่ที่คณะ.....ยืนส่งยิ้มให้
"รุ่นพี่....มาทำอะไรแถวนี้"
"พอดีอาจารย์เรียกประชุมนิดหน่อย....นานขนาดว่า...ทุ่มกว่าๆก็ยังตกลงไม่ได้เลยนะ"
"งั้นเหรอฮะ..รุ่นพี่นั่งก่อนสิ....."
"ขอบใจนะ"

โคคินั่งลงตรงข้ามกัน...เห็นสีหน้าของคาเมะ....ที่ดูเศร้าจนผิดสังเกต
"คาเมะจังเป็นอะไรไป.....ทำไมถึง....."
"เปล่าหรอก.....อย่าสนใจชั้นเลย"
"ไม่สนใจไม่ได้นะ....เป็นอย่างนี้ถ้าพี่ไม่ช่วยอะไรพี่ก็ไม่สบายใจหรอก"
"เล่าได้ใช่มั้ย...รุ่นพี่ไว้ใจได้ใช่มั้ย"
"แน่นอน...พี่ไม่เคยทำให้ใครผิดหวังหรอกนะ"

มือใหญ่จับมือของคาเมะเอาไว้....ปลอบใจใกล้ๆ....จุนโนะที่มองดูอยู่.....สะกิดยูอิจิ
"ยูอิจิคุง....ดูดิ....นายนั่นเป็นใคร"
"เออว่ะ....ทำไมจับมือสนิทสนมขนาดนั้นวะ......"
"มัวสงสัยอยู่นั่นแหละ...รีบไปขัดจังหวะสิ....เร็วเข้า"

ยูอิจิเอากาแฟไปเสิร์ฟ....เห็นหน้าโคคิแล้วไม่ค่อยถูกชะตาเท่าไร
"กาแฟมาแล้วครับ"

ได้ผล...คาเมะรีบชักมือออก....ยูอิจิวางกาแฟลง...มองหน้าโคคิอยู่อย่างนั้น..ไม่ไปไหน
"ยูอิจิคุง....ยืนทำอะไรอยู่....."

ยูอิจิยืนจ้องหน้าอยู่อย่างนั้น....พูดเท่าไรก็ไม่ฟัง
"ยูอิจิคุง...."
"ฮะ.....อะไร...."
"ไปได้แล้ว...."
"อะ....เออใช่....ไปก็ได้"

เดินไป....สายตาก็ยังมองโคคิอยู่.....โคคิเองก็มองเหมือนกัน....แต่ไม่ได้สนใจซักนิด
"ว่าไงล่ะ....เล่าสิ"
"รุ่นพี่จำได้มั้ย...ที่ชั้นเคยถามเรื่องอาคานิชิ จิน...."
"อื้ม....จำได้สิ"
"นั่นแหละ....เค้าเป็นแฟนชั้น"

แค่คำนั้น....โคคิใจหายขึ้นมา....ที่คิดเอาไว้....ก็จริงสินะ....ทำไมมันจะต้องเป็นแบบนี้ด้วย
"ผู้ชายเป็นแบบนี้กันหมดเลยเหรอ.....แพ้ระยะทาง....ต้องหาคนอื่นมาแก้เหงา....รุ่นพี่รู้มั้ยว่า....."

คาเมะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง.....โคคินั่งฟังไป....ก็ยิ่งแต่จะเพิ่มความสงสารในตัวให้มากขึ้น.....เค้าเริ่มที่จะหลงรักคนตัวเล็กนี่เข้าไปทุกทีๆแล้วใช่มั้ย.....
"คาเมะจัง...ไม่ต้องคิดมากหรอก....มันอาจจะเป็นการเข้าใจผิดอะไรก็ได้....พี่เชื่อนะว่าเค้าไม่ทำอะไรน่าเกลียดอย่างนั้นหรอก.....คนเราต้องเชื่อใจกันสิ"
"แต่ชั้นเชื่อมามากพอแล้ว....ชั้นไม่ไหวแล้ว....ยามาชิตะเค้าก่อกวนชีวิตชั้นไม่จบแน่ๆ....ชั้นจะทำไงดีรุ่นพี่"
"คาเมะจังทำใจให้สบายๆนะ....มันต้องมีทางทำให้เค้า.....เอ่อ.....สำนึกได้....ใช่มั้ย"
"สำนึกเหรอ"
"ใช่.....เค้าจะได้รู้ว่านายสำคัญที่สุดไงล่ะ.....ทำให้เค้ารู้ว่าเค้ามีคาเมะจังแค่คนเดียว"
"แต่ทำอย่างนั้นมันก็เหมือนกับเป็นการผูกมัดน่ะสิ"
"เท่าที่พี่ฟังมา....เหมือนว่าเค้าเต็มใจจะให้คาเมะจังผูกมัดเค้านะ.....ลองดูสิ"

คาเมะคิดอยู่ซักพัก....แล้วก็ตัดสินใจได้
"งั้นรุ่นพี่ช่วยอะไรชั้นหน่อยได้มั้ย"
"เอาสิ....ว่าไงล่ะ....."
"คืองี้นะ"

คาเมะบอกจุดประสงค์ที่อยากจะทำออกไป....แผนที่จะทำให้จินนั่งไม่ติด....ทำให้ร้อนรน...ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลรึเปล่า.....ยูอิจิกับจุนโนะมองดูอยู่....ไม่เข้าใจว่าคาเมะต้องการจะทำอะไรกันแน่
"โอเค....พรุ่งนี้เริ่มนะ"
"ได้สิ..."

โคคิรู้สึกเหมือนกับว่า.....ทำไมตัวเองถึงได้ยอมคนๆนี้อย่างง่ายดาย...ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้มีใจอยากจะทำให้....คงเป็นเพราะ....ความรักล่ะมั้ง?

ตอนเช้า...
จินขับรถมา....หน้าหงิก....เมื่อคืนนอนไม่พอ.....เพราะนั่งคิดวิธีง้อคาเมะสารพัด....แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกเลย
"คาซึยะ...ทำไมนายขี้งอนอย่างนี้นะ.....ชั้นง้อไม่ไหวแล้วรู้บ้างมั้ย"

กลุ้มเอามากๆ....ฟุบลงกับพวงมาลัยรถ....เงยหน้ามองรูปที่ติดอยู่กับกระจก....ถ้ารูปนี้มีชีวิต...อยากจะพูดมันตรงนี้เลย...จะได้เข้าใจกัน....ไม่ต้องมานั่งกลุ้มอย่างนี้แน่ๆ
"นี่...มานอนอยู่ตรงนี้ทำไม"

มือน้อยๆสะกิดที่ไหล่....ยังไม่สนใจ
"จิน.....ไม่ไปเรียนรึไง"

เสียงนั้น....ทำให้จินต้องลุกขึ้น....ไม่ใช่ใคร...ก็คาเมะเองนั่นแหละ....ดีใจแทบตายเลยรู้มั้ย?
"คาซึยะ.....นาย....."

เปิดประตูรถลงมายืนอยู่ตรงหน้า....คาเมะส่งตาหวานให้....ยิ้มหน้าบาน
"ก็ชั้นไง....จะเป็นใครล่ะ"
"นายโกรธชั้นไม่ใช่เหรอ....."
"ใครว่าโกรธ.....ไม่โกรธหรอก....ชั้นไม่ทำอย่างนั้นแน่ๆ"
"จริงๆนะ...."
"ก็จริงน่ะสิ"
"รักนายมากที่สุดเลยนะ....รู้มั้ย"

จินกอดคาเมะแน่น....หน้าตาดูดีใจเป็นที่สุด....แต่คาเมะล่ะ....เป็นอย่างนั้นรึเปล่า?
"จิน...ไปส่งที่คณะหน่อยสิ....."
"ได้สิ....ชั้นมีเรียนตอนสี่โมง....ตอนนี้แค่สามโมงเอง....ไปกันๆ"

จินร่าเริง...ในขณะที่คาเมะกำลังคิดบางอย่าง....คิดว่า....สิ่งที่จะทำหลังจากนี้....มันสมควรรึเปล่านะ?
"รู้มั้ยว่าถ้าวิศวะย่างกรายมาที่นิเทศเมื่อไร....เป็นเรื่องแปลกประหลาดมากเลยนะรู้มั้ย...."
"ทำไมล่ะ"
"เค้าบอกว่าถ้ามาที่นี่....เด็กวิศวะจะเจอรักแท้....ไม่รู้คนอื่นว่าไงนะ....แต่ชั้นว่าจริงล่ะ"
"งั้นเหรอ....ชั้นก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน...."

จินเดินมาส่งคาเมะที่คณะ....เห็นคนมากมายมองกันเป็นตาเดียว....จินเข้าใจว่าที่คนเค้ามอง.....ก็เพราะเชื่อเรื่องเล่านั้น.....แต่ความจริงแล้ว....
"เฮ้ย.....คนนี้ป่าววะที่เค้าลือกันว่าเป็นแฟนรุ่นพี่โคคิ.....คาเมนาชิ คาซึยะใช่ป่ะ"
"เออว่ะ....มาแป๊บเดียวแม่งทำเอารุ่นพี่หลงได้ขนาดนี้....เจ๋งว่ะ...เป็นคนเดียวล่ะมั้งที่สยบได้เนี่ยะ"

เพียงประโยคที่พูดกันสั้นๆ...มันทำเอาจินอึ้ง...มองหน้าคาเมะ.....หวังจะได้เห็นสีหน้าที่ไม่ต่างกัน....แต่.....กลับทำเป็นเฉยๆซะอย่างนั้น
"นายไม่ได้ยินอะไรเลยรึไง.....คาซึยะ....แก้ข่าวหน่อยสิ"
"ไม่จำเป็น"
"ทำไมนายพูดอย่างนี้...."
"เอาเถอะน่า...จินอย่ากังวลไปเลย.....นะ.....ขอบใจนะที่มาส่ง....เย็นนี้เจอกัน"

คาเมะยืนร่ำลาอยู่ตรงหน้า.....จินทำหน้าไม่เข้าใจเต็มที่.....อยากจะพูดให้รู้เรื่องซักหน่อย.....แต่อยู่ๆ....โคคิ...ตัวปัญหาของจินก็เข้ามา
"คาเมะจัง"
"อ้าว...รุ่นพี่" ยิ้มแย้มทั้งคู่...จินมองดูแล้ว....หมั่นไส้สุดๆ
"วันนี้มีข่าวใหญ่ล่ะ....ชมรมเราได้เปิดหอประชุมใหญ่งานวัฒนธรรมนะ"
"จริงดิ....งั้นก็มีละครเวทีน่ะสิ...."
"แหงอยู่แล้ว.....จะให้มือใหม่แสดงความสามารถซะหน่อย.....ทำได้มั้ยล่ะ"
"ชัวร์อยู่แล้ว"

คุยกันสนุกสนาน....เหมือนกับจินไม่มีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้....ีฉุนจัด....กระชากแขนออกมา
"คาซึยะ....ใคร....."
"รุ่นพี่ชั้นที่ชมรม....ชื่อทานากะ โคคิ....แล้วก็นี่นะรุ่นพี่.....อาคานิชิ จิน....เค้าเป็น......"

จินรอฟังคำพูดที่คาเมะหยุดไว้นาน....พอเอ่ยออกมา...แทบทรุด
"....เพื่อน....ของชั้นเอง"
"คาซึยะ.....ชั้นเป็น......"
"เฉยไว้เถอะน่าจิน....."

คาเมะยังคงตีสีหน้าระรื่นอยู่.....ไม่สนใจว่าจินจะรู้สึกยังไง
"อ๋อ....รุ่นพี่อาคานิชิ.....ยินดีที่ได้รู้จักครับ....ผมแอบปลื้มรุ่นพี่มานานแล้วนะ...รุ่นพี่เก่งมากๆเลย....ผมนับถือ"
"เหรอ.....ขอบใจนะ....แต่ชั้นไม่ชอบให้ใครมาปลื้มชั้นนานหรอก....ขอตัว"

มองหน้าคาเมะ....หวังจะให้สลดกับการกระทำของเค้า....แต่ทว่า....กลับยิ้มออกมาซะอย่างนั้น....เดินหนีไป....ทั้งๆที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลย
"รุ่นพี่....จะดีเหรอ....ชั้นชักไม่มั่นใจแล้วสิ.."

คาเมะหันหน้ามาพูดกับโคคิ.....ทุกอย่างกลับเข้าสู่เหตุการณ์ปกติ
"อย่าคิดมากสิ....เราเล่นอย่างนี้ไปแค่วันสองวัน...เค้าทนไม่ได้เค้าก็มาวีนเองแหละ"
"นั่นสินะ....แต่ว่า...ไอ้ข่าวลือนั่น....ใครปล่อย.....อย่าบอกนะว่า..."
"พี่เอง....ก็จะได้สมจริงไง....ดีไม่ใช่เหรอ"
"มันก็ดี...แต่ว่า......มันจะซาลงเร็วขนาดนั้นเชียวเหรอ"

ข่าวลือนั้น....โคคิอยากจะให้เป็นจริงมากที่สุด....แต่ว่าคาเมะไม่ต้องการ
"เอาเถอะน่า....ไปคุยเรื่องงานวัฒนธรรมต่อเถอะ...เมื่อกี๊พูดจริงนะเนี่ยะ....จะเอานายเป็นนางเอกด้วย"
"เอาชั้นเป็นนางเอก.....จะบ้าเหรอ....ชั้นเป็น..."
"รู้แล้วว่านายเป็นยังไง....ยังไม่รู้ล่ะสิว่าบทละครของทานากะ โคคิ....คนติดใจที่ความแปลกใหม่นะ....รอบนี้ดังชัวร์....ทุกคนตกลงกันแล้วด้วยว่าจะให้คาเมะจังเป็นนางเอก.....ช่วยหน่อยเถอะนะ....นะ"

โคคิอ้อนวอนเต็มที่...ทุกคนลงความเห็นขนาดนั้น.....จะขัดก็ยังไงอยู่....เอาวะ....เป็นก็เป็น...
"โอเค....ว่าไงก็ว่าตามกัน...."
"ดีมาก....ไปกันเถอะ"

โคคิถือโอกาสเดินจูงมือคาเมะไปซะเลย.....ไม่รู้หรอกว่าจินยังคงมองดูอยู่....สิ่งที่คาเมะทำเพื่อหวังจะให้จินสำนึก....มันชักจะไม่ได้ผลแล้วนะ
"นายทำแบบนี้กับชั้นได้ยังไง.....คาซึยะ"

* * *

สถาปัตย์........
"จุนโนะ......"
"อ้าว..อาคานิชิคุง....มีอะไร....."

ยืนพูดอยู่หน้าตึก.....สีหน้าไม่ดีเท่าไร
"เปล่า....ไม่มีอะไร"
"ไม่มีได้ไง...ก็มาหาชั้นไม่ใช่เหรอ"
"ชั้นไม่มีอะไรกับนาย....ชั้นถามหาโทโมะจัง....เค้าอยู่ไหน"
"ถามหาโทโมะจัง....ทำไมล่ะ....."
"อย่าเพิ่งถามมาก...ขอร้อง....บอกชั้นทีว่าเค้าอยู่ไหน"

จุนโนะรู้สึกแปลกๆ.....ต้องมีอะไรแน่ๆ
"อาคานิชิคุง...บอกชั้นเถอะ...มีปัญหาอะไรกัน"
"ชั้นไม่ได้อยากมี.....แต่เค้าอยากให้ชั้นมี...ชั้นก็จะมีให้เค้า"
"มีจริงๆด้วย...อาคานิชิคุงเล่าให้ชั้นฟังเถอะนะ...มีอะไรกัน....ใจเย็นก่อนนะ"
"ไม่เย็น.....ชั้นจะหาโทโมะจัง.....เค้าอยู่ไหน"

จินเค้นถามหนักขึ้น......จุนโนะพูดอะไรไม่ออกเลย
"ตามหาชั้นเหรอ...."

ยามะพีเดินมาด้านหลัง....ทั้งคู่หันไปมอง
"ใช่.....มีเรื่องอยากพูดด้วย"
"อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องคาเมะจัง....ไม่เอาด้วยหรอก.....ชั้นขอบาย"
"ไม่ใช่....อยากให้นายเป็นคู่ควงของชั้น....จะได้มั้ย"
"ห๊าาา...อาคานิชิคุง.....เมารึเปล่า"

แทบไม่เชื่อหูตัวเอง...จินขอยามะพีเป็นคู่ควง...ความหมายลึกๆก็ขอคบด้วยเลยนะ....บ้ารึเปล่า
"คู่ควง.....พูดได้เชยมากเลยนะ....จะคบกับชั้นใช่มั้ยล่ะ"
"ใช่....คงงั้นมั้ง"
"จินพูดจริงๆนะ....."
"คนอย่างชั้นไม่เคยพูดเล่น"
"งั้นก็โอเค.....ดีใจที่สุดเลย"

กระโดดกอดจิน....จุนโนะมองหน้าของจินในตอนนี้....รู้ดีว่าไม่ได้เต็มใจ.....แต่นี่มันคือการประชด....
"ถ้างั้นเย็นนี้เจอกัน.....ชั้นจะพานายไปเที่ยว....อยากไปมั้ยล่ะ"
"อยากสิ....เจอกันนะ"

ยามะพีเดินจากไป...สีหน้าดีใจเป็นที่สุด....จุนโนะไม่เข้าใจในการกระทำของจินเลยซักนิด
"อาคานิชิคุง....คิดดูให้ดีนะ....ทำอย่างนี้แล้วรู้ไม่ใช่เหรอว่ายามะจังไม่ปล่อยไปง่ายๆ"
"ชั้นรู้.....แต่คาซึยะเค้าบังคับชั้นเอง....ชั้นจะทำ....."

เดินจากไปอีกคน....จุนโนะรู้สึกว่า....จะอยู่เฉยไม่ได้ซะแล้วสิ.....

"บทละครของเรา.....ทุกคนคงรู้ใช่มั้ย....ว่าคราวนี้....มันจะแปลกเหมือนเดิม"

โคคิยืนอธิบายบทบนเวที....ทุกคนตั้งใจฟัง...แต่คาเมะไม่ได้สนใจซักนิด....นั่งซึม...โคคิเองก็รู้ดี
"ที่จริงละครเรื่องนี้ผมแต่งไว้นานแล้ว....แต่ตัวละครยังไม่ลงตัว....ผมเลยจะมาคัดเอาวันนี้....สำหรับน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามา....นี่คือการทดสอบก่อนเรียน....พวกคุณจะได้พิสูจน์ฝีมือของตัวเองกัน...ทำให้ดีที่สุด....และตัวเอกของเรื่องนี้....ก็มาจากการโหวตของทุกคนในชมรม....สรุป....ตัวเอกในเรื่องจะเป็น....คาเมนาชิ คาซึยะ"

หันหน้าไปมองคาเมะ....หันมา...ฝืนยิ้มให้....โคคิไม่สบายใจเอาซะเลย
"แล้วพระเอกใครอ่ะรุ่นพี่"

รุ่นน้องคนนึงถามขึ้น....เป็นคำถามที่ค้างคาใจหลายคน
"พระเอกเหรอ....ผมไง"
"แหวะ!!!"

รุ่นน้องพากันอ้วกเป็นแถว....โคคิหน้าแตกสุดๆ
"อะไรอ่ะ....รุ่นน้องรุ่นนี้ทำไมเป็นงี้ล่ะ.....รุ่นอื่นเค้าไม่เห้นอ้วกต่อหน้าผมเลยนะ"
"เค้าเต็มใจให้รุ่นพี่เป็นงั้นดิ"
"เปล่า.....มันไปอ้วกหลังฉาก"

โคคิใส่มุข....พากันฮาเป็นแถบ....คาเมะเริ่มที่จะมีรอยยิ้มขึ้นมานิดๆ....ขำออกมาเหมือนกัน
"พอแค่นี้ดีกว่า....ถ้าใครอยากเล่นบทอะไร....ให้ไปดูที่บอร์ดข้างหน้า....แล้วเอามาบอกผม.....ไม่ต้องแย่งกัน.....เพราะเรื่องนี้บทเด่นทุกบท....บางทีอาจจะเด่นกว่าบทของตัวเอกก็ได้....โอเค....ขอบคุณทุกคนมากครับ....."

แยกกันไป....เหลือเพียงแต่คาเมะ...แค่คนเดียว...เข้ามานั่งใกล้ๆ....
"ว่าไง.....ยังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ล่ะสิ"
"ใช่....ชั้นกลัวนะ....กลัวเค้าจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ชั้นทำ....ชั้นหวังดีกับเค้า....ชั้นกลัวว่าเค้าจะทำแบบเดียวกับชั้น....แก้เผ็ดเหมือนกัน"
"ไม่หรอก.....รุ่นพี่อาคานิชิ...ใครๆก็รู้ดีว่ารักเดียวใจเดียว....คาเมะจังรู้มั้ย....ว่านายโชคดีมากเลยนะที่ได้ผู้ชายอย่างนั้นมาเป็นแฟน...."
"แต่ชั้นเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วล่ะ....ชั้นไม่เล่นแบบนี้ดีกว่า....กลัวจินจะทำขึ้นมา.....เป็นอย่างนั้นแล้วชั้นอยู่ไม่ได้หรอก...ชั้นจะไปหาเค้า...."

อยู่ๆคาเมะก็วิ่งออกไป....โคคิวิ่งตาม....เผื่อเป็นอะไรขึ้นมา....ยังไงก็ยังจะมีเค้าที่จะช่วยอยู่ใกล้ๆได้
คาเมะวิ่งมาถึงลานน้ำพุใกล้กับคณะวิศวะ....มีโคคิวิ่งตาม....คอยดูอยู่ห่างๆ....มองหาจินที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ไหน.......
"คาเมะจัง....นี่มันก็เย็นแล้วนะ....เค้าคงไปแล้วล่ะมั้ง..."
"ไม่หรอก...จินกลับช้าจะตาย....ชั้นรู้...."

มองหาไปเรื่อยๆ...กวาดสายตาไปรอบๆลาน....จนในที่สุด...
"คาเมะจัง....นั่นรุ่นพี่รึเปล่า"

โคคิชี้ให้ดู....เห็นจินที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งในลาน....คาเมะยิ้มออก....กำลังจะวิ่งไปหา...แต่ว่า...
"จิน....รอนานมั้ย...."

พบกับยามะพี....ที่เดินส่งเสียงเข้ามาใกล้ๆ....ควงแขน...ดูหวานกันจนออกนอกหน้า....
"ไม่นานหรอก.....ไปกันรึยังล่ะ....."
"ไปสิๆ" ลุกขึ้นยืน....ปล่อยให้ยามะพีควงแขน....ไม่ได้เต็มใจเท่าไรนัก....แต่พอดีว่าสายตาปะทะเข้ากับร่างบางที่กำลังมองดูอยู่.....ท่าทีนั้นก็เปลี่ยนไป
"วันนี้นายอยากไปไหนล่ะโทโมะจัง...."

มือใหญ่โอบเอวเล็กๆของยามะพีแน่น.....กระซิบเข้าไปใกล้ๆหู......บาดตาที่สุด
"ไปไหนก็ได้.....แล้วแต่จินนะ"

โอบเอวของจินเหมือนกัน....หัวเราะสนุกสนาน....โคคิยืนมองสีหน้าของคาเมะ....ที่ตอนนี้ดูจะอึ้งเอามากๆ......
"รุ่นพี่....ชั้นมาช้าไปใช่มั้ย"
"คาเมะจัง......"
"เค้าคงรอเวลานี้มานานแล้วใช่มั้ย.....โอกาสของเค้า....มาถึงแล้วใช่มั้ย"
"คาเมะจังอย่าเป็นอะไรนะ....พี่ยังอยู่ใกล้ๆนายนะ"
"ชั้นขอตัว...ชั้นอยากกลับบ้าน.....เหนื่อย...ไม่ไหวแล้ว"

คาเมะเดินผ่านหน้าโคคิไปช้าๆ.....เป็นห่วงจิตใจของคนๆนี้.....มองกลับไปที่จิน....ประชันสายตากันพอดี...ความนับถือในตัวของรุ่นพี่คนนี้หายไปทุกที....ในตัวคาเมะตอนนี้ไม่เหลืออีกแล้วกับคำว่าเชื่อใจ.....เราไม่เห็นถึงความหมายของคำว่ารักอีกแล้ว.....พอกันซะที...
จินมองเห็น....เห็นว่าคาเมะเป็นยังไง...กลับคิดในทางตรงกันข้าม....ว่าเค้าไม่สนใจเรา....ไม่แคร์ว่าเราทำอย่างนี้เพื่ออะไร....ได้....ในเมื่อนายไม่แคร์ชั้น....ชั้นก็จะปล่อยทุกสิ่งให้มันเลยตามเลย....ใครจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องสนใจกันแล้ว

ร้านนม...
"ว่าไงนะ...!!!!"

ยูอิจิตะโกนดังลั่นร้าน....เพราะเรื่องที่จุนโนะเล่า...
"เบาๆสิ...เดี๋ยวคนก็หนีหรอก....."
"โทษที....แล้วอย่างนี้จะทำไงอ่ะ....มันแก้ยากกว่าทุกทีนะ....ชั้นว่าได้เลิกกันแน่ๆเลย"
"ชั้นก็ว่าอย่างนั้น....ยูอิจิคุง....เป็นครั้งแรกเลยนะที่ชั้นรู้สึกว่า...ชั้นช่วยอะไรไม่ได้เลย"
"ไอ้จินก็จริงๆเลยน้าาา...ยังไม่รู้ว่าเค้าลองใจรึว่าทำจริง....ก็ประชดซะแล้ว....เรื่องมันเลวร้ายแล้วนะเนี่ยะ.....ระยะทางมันคงใช้ไม่ได้กับคำว่ารักแล้วล่ะ....มันพิสูจน์ความรักของคนเราไม่ได้จริงๆ...."

ทั้งคู่คิดแก้ปัญหากันเรื่อยไป.....อยากจะช่วย....แต่ว่าต่อไปนี้....คงจะทำได้แค่เพียงห่างๆ.....เพราะถึงจะช่วยอยู่ใกล้ๆ....ก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนเก่า....แค่นึกถึงคำว่ายามะพี.....ก็รู้กันอยู่แล้วว่าคงรอดยาก...ถึงให้เลิกเค้าก็ไม่ยอมง่ายๆหรอก....ทุกคนรู้ดี?

เวลาผ่านไป...........ผ่านไป.......ผ่านไป
ความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง.................ก็เหมือนกับนาฬิกา

ความรักของพวกเค้า..............เหมือนกับถ่านก้อนเล็กๆ
เมื่อถึงเวลา..........มันก็หยุดลง............และไม่รู้ว่า...
ใครจะเป็นคนเติมส่วนที่ขาดหายนั้นได้
จิน........เหมือนกับเข็มยาว..........คาเมะ........เหมือนกับเข็มสั้น
รู้มั้ย.......ว่าเข็มทั้งสอง........อยู่ห่างกันถึงครึ่งทาง.........รอเวลาให้ถ่านก้อนใหม่เข้ามา
และเมื่อนั้น...........พวกเค้าจะเจอกันอีกครั้ง.......ในทาง........เดียวกัน

สามอาทิตย์....ที่ผ่านไป....อย่างเฉื่อยชา
"คาเมะจัง....เป็นอะไรไป....ทำไมซ้อมบทไม่ดีเลยล่ะ"

ทุกคนนั่งดูอยู่ข้างล่าง....โคคิตะโกนขึ้นมา.....
"คือว่าชั้น............."

คาเมะแทบจะไม่มีอารมณ์ซ้อม.......ปลายเดือนข้างหน้านี้แล้ว....จะทำไงดี
"ตัดเรื่องอื่นทิ้งไปก่อนได้มั้ย......เราจะแสดงแล้วนะ.....เดือนหน้าแล้ว......นายจำได้รึเปล่า"
"ชั้นรู้.....แต่ว่าชั้น....ขอโทษนะรุ่นพี่.....วันนี้ซ้อมคนอื่นไปก่อนแล้วกัน....ชั้นไม่มีอารมณ์จริงๆ"

คาเมะเดินลงจากเวที....โดนเสียงถากถางระยะเผาขนตามมาอีกแล้ว
"นึกว่าตัวเองสำคัญมากเลยรึไง....เป็นตัวถ่วงชาวบ้านเค้าอยู่ได้"
"นั่นสิ....คงนึกว่าตัวเองเป็นตัวเอกล่ะมั้ง....ถึงคิดอยากจะทำอะไรก็ทำ....ไม่สนใจคนอื่น"

คาเมะไม่อยากจะฟังต่อ....เดินหนีไปซะเฉยๆ....โคคิตามออกไปอีกคน
คาเมะจัง....นายเป็นอะไร....ทำไมไม่มีอารมณ์ซ้อมมาสามอาทิตย์แล้วนะ......"
"ขอโทษจริงๆ....ถ้างั้นรุ่นพี่หาคนอื่นดีกว่า....ชั้นทำอย่างที่รุ่นพี่หวังไม่ได้แล้วล่ะ....."
"จะหาใหม่ได้ยังไง....ทุกอย่างมันลงตัวแล้วนะ...นี่นายยังคิดถึงเรื่องของรุ่นพี่อาคานิชิอยู่ใช่มั้ย"
"ทำไมชั้นจะต้องคิดเรื่องเค้า....ทำอย่างนี้ก็เหมือนกับเค้าเลิกกับชั้น.....เราจะเกี่ยวข้องกันได้ยังไง"
"นายอย่าพูดตรงข้ามกับใจสิ....พี่รู้นะ....นายรักเค้า...ห่วงเค้าตลอดเวลา......ยิ่งช่วงนี้มีข่าวเกี่ยวกับโทโมะจังแล้วก็รุ่นพี่....นายยิ่งจะกลุ้มเข้าไปใหญ่....พูดมาตรงๆเถอะ"
"ก็ชั้น........."

โคคิรู้เรื่องหมดทุกอย่าง....ตลอดเวลาเค้าพยายามจะทำให้คาเมะเลิกคิด.....แต่ทำไม่ได้.....นี่มันคือโอกาส.....แต่ทำไมเค้าเอื้อมไม่ถึงซักที
"แล้วทำไมเค้าจะต้องทำร้ายจิตใจชั้นด้วย.....ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้....ชั้นจะทำยังไงดี"
"คาเมะ....พี่รู้นะว่านายไม่ได้ผิด.....ไม่มีใครผิด....เด็กคนนั้นต่างหากล่ะที่ผิด...เค้าแยกคนสองคนออกจากกันด้วยคำพูดเพียงนิดเดียว....ร้ายที่สุด....นายอย่าไปคิดมากนะ"
"ชั้นทำใจไม่ได้.....ไม่คิดว่าชีวิตเราจะเป็นอย่างนี้....ถ้าตอนนั้นชั้นไม่ใช้อารมณ์ของตัวเอง....ทำแบบนั้น....เราก็คงจะเป็นเหมือนเดิม....ไม่ต้องมาทรมานแบบนี้หรอก...."
คาเมะนั่งพิงผนัง....ตาแดงก่ำเหมือนกับจะร้องไห้....โคคินั่งลงข้างๆ....จับไหล่....ปลอบใจ.....เพราะไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงแล้ว.....แต่......
"คาเมะจัง...อยากไปที่สงบๆพักผ่อนจิตใจหน่อยมั้ย...."

มีทางเดียว....คาเมะน่าจะตกลงนะ
"ไปไหน....."
"ทะเลไง.....ไปนั่งดูธรรมชาติแถวนั้น....ทิ้งเรื่องราวเก่าๆไป....พอกลับมา....นายจะได้เริ่มอะไรที่มันดีขึ้นไงล่ะ.....ดีมั้ย" คาเมะมองหน้าโคคิที่สายตาเต็มไปด้วยความหวังดี....ห่วงใย.....เยอะแยะไปหมด....ตัวเองก็คิดว่า....คงจะดีเหมือนกัน
"ไปก็ได้....มีแค่สองคนใช่มั้ย....."
"นายอยากจะชวนใครไปด้วยก็ได้....พี่ไม่ว่าหรอก...."
"ถ้างั้น....วันไหนล่ะ....."
"พรุ่งนี้ดีมั้ย.....วันครบรอบ120ปีของมหาลัย.....เป็นวันหยุดตั้งอาทิตย์นึง.....ไปกันเลยนะ"
"โอเค....พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้"
"แต่ว่าตอนนี้....เข้าไปข้างในก่อนดีกว่า.....ไปนั่งอ่านบทก่อนก็ได้....นะ"

โคคิยื่นมือให้จับ....คาเมะยิ้มให้....ทั้งคู่ดูจะเข้ากันได้ดี....และรู้สึกว่า....หลายคนจะมองเป็นอย่างเดียวกันไปซะแล้ว.....แฟน...ชัวร์!!!....แล้วก็เข้าหูจินแล้วเรียบร้อย

"อาคานิชิคุง...มีข่าวด่วน"

จุนโนะวิ่งมาที่ห้องชมรม....เห็นจินกำลังนั่งดูมือถือ.....หน้าตาเบื่อหน่ายกับโลกเอามาก....เมล์ที่ส่งมา....มันเป็นของยามะพี
"ข่าวอะไร...."
"ก็คาเมะจังกับทานากะคุง....มีคนจับคู่ให้เป็นแฟนกัน....แล้วแถมจะเป็นกันจริงๆด้วยนะ"

ประโยคนี้ทำเอาจินเงียบไปพักใหญ่....แต่ก็พูดสิ่งที่ตรงข้ามกับใจอีกตามเคย
"แล้วมาบอกชั้นทำไม.....เกี่ยวอะไรกันล่ะ"
"ปากแข็ง"
"เฮ้ย.....จุนโนะ....ชั้นทำให้ไอ้ยูมันบ้าได้นะ....ถ้าชั้นเกิดฆ่านายขึ้นมา"
"ก็เอาสิ.....ถ้าเผื่อว่าฆ่าแล้วมันจะรักษาโรคปากแข็งของคนบางคนได้"

จินจนมุม....นอนลงกับโซฟา....หลับไปซะอย่างนั้น......
"อาคานิชิคุง....ไม่ต้องมาทำเป็นหลับเลยนะ....ชั้นรู้นะว่าอาคานิชิคุงเจ็บใจอยู่ลึกๆใช่มั้ยล่ะ"
"เจ็บใจอะไร....ทำอย่างนี้ก็เหมือนกับเลิกกับชั้นไปแล้ว.....นายจะเอาอะไรอีก"
"ก็เจ็บใจที่มีคนมาชิงตัวคาเมะไปน่ะสิ.....แก้แค้นกันไปมา....สุดท้ายก็เจ็บทั้งคู่"
"จุนโนะ...นายออกไปเลยดีกว่า....ถ้าจะมาพูดเรื่องนี้ก็อย่ามาที่นี่อีกเลย....."
"ชั้นไม่ไป.....จะอยู่ที่นี่....จะพูดให้คนบางคนรู้สึกตัวให้ได้....."
"จุนโนะ....น่ารำคาญที่สุดเลยนะ....อยู่เงียบๆไปจะดีกว่า...."
"ไม่....จะทำให้........"

ยังไม่ทันจะพูดต่อ.....เสียงเล็กๆเสียงนึงก็ดังเข้ามา....แทบจะหมดอารมณ์กันทั้งคู่
"จิน....อยู่นี่เอง"

ยามะพีเดินเข้ามาหา....นั่งลงข้างๆ.....จินต้องตีสีหน้ายิ้มๆออกมา....ดูแล้วมันน่าหดหู่สุดๆ
"ยามะ...นายนี่มันเป็นพวกตามตื๊อจริงๆนะ....."
"ตื๊อยังไง.....เค้ามาหาชั้นเอง......"
"แน่ใจนะ....ไม่ใช่จะเอานายแก้ขัดแทนคนอื่นเหรอ"

ยามะพีมองตาเขียว....แต่ไม่ได้สนใจมาก....หันกลับมาจิ๊จ๊ะกับจิน....จินฝืนทำไปทั้งๆที่ไม่ชอบ
"ขัดลูกตาจริ๊งงงงง"

"Tululul......."

เสียงมือถือจุนโนะ....รับอย่างเบื่อๆ.....แต่พอได้ยินเสียง....แกล้งทำเป็นพูดเสียงดังซะอย่างนั้น.....
"ว่าไงคาเมะจัง!!!!"

จินทำหน้าตาดูจะสนใจเอามากๆ....จุนโนะเริ่มสนุกซะแล้วสิ
[พรุ่งนี้นายว่างมั้ย.....]
"มีอะไร.....จะชวนชั้นไปไหนล่ะ"
[พรุ่งนี้ชั้นจะไปทะเลกับรุ่นพี่โคคิ....อยากชวนนายไปด้วย....เรื่องนี้ชั้นขอนาย...อย่าพูดให้จินฟังเด็ดขาด....]
"งั้นก็ได้"

พูดประโยคนี้...จุนโนะเสียงเบาลง.....จินพยายามเงี่ยหูฟัง....แต่อยู่ๆก็โดนยามะพีเขม่นเอาซะอย่างนั้น
"ชั้นชวนยูอิจิคุงไปด้วยได้มั้ย"
[เอาสิ.....ไปหลายคนก็ดี....แค่นี้ก่อนนะ....เดี๋ยวจะไปหาซื้อของกับรุ่นพี่]
"ไปซื้อของกับทานากะคุงเหรอ....ขอให้สนุกนะ!!!"

พูดดังอีกแล้ว....จินได้ยิน....ฉุนอยู่ลึกๆ
"งั้นแค่นี้แล้วกัน...พรุ่งนี้เจอกันนะ....ชั้นจะไปรับที่บ้าน....หวัดดี"

วางหูแล้ว.....จุนโนะหันมาที่จิน...ยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นว่าสีหน้าของจินอยากรู้เหลือเกิน.....แกล้งเดินหนีไป
"จุนโนะ....พูดอะไรกัน"
"ไม่บอก....ไหนว่าไม่สนใจเค้าแล้วไง....ไปก่อนนะ...เจอกันใหม่อาทิตย์หน้าโน้นเลยแล้วกัน....บ๊ายบาย"
"จุนโนะ...เดี๋ยวสิ"

จุนโนะวิ่งออกไปทันที....มันทำให้จินอยากจะรู้มากขึ้น....ยามะพีเห็นท่าทีที่ร้อนรนนั้น....เขม่นมากขึ้น
"นี่.....ห่วงมากเลยใช่มั้ย"
"เปล่านะ....เอางี้...ออกไปข้างนอกดีกว่า....นะ"

จินจับมือของยามะพีเดินตามไปอีกคน....ความรู้สึกของยามะพีในตอนนั้น.....มือของจิน.....เหมือนไม่เต็มใจจับ....มันจำใจเกินไป....คิดถึงเค้ามากสินะคนๆนั้น....ชั้นคงจะเป็นตัวแก้ขัดจริงๆสินะ.........จิน

* * *

"ไปทะเล...ไปดิไป......"

ยูอิจิดูจะตื่นเต้นซะเหลือเกิน......ดีใจเหมือนกับเด็กๆ
"รู้สึกว่าจะตอบรับโดยที่ไม่คิดจะห่วงร้านของตัวเองเลยนะ....ยูอิจิคุง"
"ก็นานๆทีไปเที่ยวนี่นา....เรื่องร้านปิดแค่วันสองวันไม่เป็นไรหรอก.....เนอะ"
"จริงๆเลยน้า....ยูอิจิคุงรู้มั้ยว่าเรื่องนี้คาเมะเค้ากำชับมาเลยนะว่าห้ามบอกอาคานิชิคุง...."
"ทำไมอ่ะ"
"ก็คง....จะตัดขาดจริงๆล่ะมั้ง....ไม่อยากเกี่ยวกันแล้ว"
"งั้นเหรอ....แล้วตอนนี้ไอ้จินมันเป็นไงล่ะ....พอได้ยินเรื่องของคาเมะจังแล้ว"
"ชั้นก็ไม่รู้ว่าเค้าปากแข็งรึว่าไม่สนใจแล้วจริงๆอ่ะนะ....เพราะเห็นเดี๋ยวนี้ไม่พูดเลย...สงสัยว่าจะตัดขาดกันจริงๆทั้งคู่"
"ไม่จริงหรอก...คนอย่างไอ้จินชั้นรู้ดี....มันกลัวเสียฟอร์มจนขึ้นสมอง....คนสำคัญจริงๆเท่านั้น....ที่จะเห็นฟอร์มของมันหลุดออกมา"
"แล้วฟอร์มพวกนั้นที่ยูอิจิคุงว่า....คาเมะก็เห็นมาหมดแล้ว.....ใช่มั้ยล่ะ"
"นั่นสินะ"

จุนโนะกับยูอิจินั่งเท้าคางอยู่ที่บาร์....อยู่ๆยูอิจิก็คิดอะไรได้
"ชั้นนึกอะไรออกแล้วจุนโนะ"
"นึกอะไร"
"ก็ชวนไอ้จินมันไปทะเลด้วยไง"
"จะบ้าเหรอ....ก็คาเมะเค้าห้ามไว้....."
"ก็อย่าไปบอกเค้าสิว่ามีไอ้จินไปด้วย"

จุนโนะเริ่มรู้แผนการของยูอิจิ....ยิ้มกันทั้งคู่.....
"แล้วก็อย่าบอกอาคานิชิคุงว่าคาเมะไปทะเล.....แค่ชวนเฉยๆว่างั้นเหอะ.....พอไปถึงทั้งคู่ก็......"
"แจ็คพ็อตไงล่ะ....จับคู่นอนห้องเดียวกันซะเลย"
"เจ๋งไปเลย.....ยูอิจิคุง"
และแล้ว......แผนการของทั้งคู่....ก็จะเริ่ม...ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป.................

* * *