บนรถยูอิจิ......................
"ยูอิจิคุง....ดูข้างหลังดิ"
"ดูอะไร"
"ก็สองคนนั้นน่ะสิ"
"ไหน......"

ทั้งคู่หันไปมองหลังรถ....เห็นคาเมะกับโคคิคุยกันสนิทสนม....ยูอิจิหมั่นไส้แทนจินที่สุด.....หัวเราะกัน...มีความสุขเหลือเกินนะ
"ยูอิจิคุง....พูดเลยมั้ย..."
"เอาดิ..."

จุนโนะหันหน้าไปหาคนทั้งคู่....ขัดจังหวะนิดๆ
"คาเมะจัง...ชั้นมีอะไรจะบอก...."
"มีอะไร....อย่าบอกนะว่ายูอิจิคุงพาพวกเราหลง"
"ไม่ใช่.....คือชั้นจะบอกว่า....จะมีคนมากับเราด้วยอีกคนนึง......นายจะว่าไง"
"มีมาด้วยอีกคนเหรอ....ดีสิครับ....จะได้สนุกใช่มั้ยคาเมะจัง"

โคคิแทรกขึ้นมา.....คาเมะเห็นด้วยเต็มที่
"นั่นสินะ....หลายคนก็ดี....แล้วใครล่ะ"
"ก็....คือ....เพื่อนชั้นที่คณะอีกคนนึง.....บอกว่าจะไปรออยู่ที่นั่น....."
"ไม่เห็นรู้เลยว่าจุนโนะจะเอาเพื่อนคณะเดียวกันมา.....ไหนว่าที่คณะยังไม่ค่อยจะสนิทกับใครไง"
"แหม....ก็มันเริ่มจะสนิทนิดๆแล้วนี่...."
"ก้างชิ้นโตของยูอิจิคุงใช่มั้ยล่ะ"

คำนั้น....ยูอิจิตกใจ....หักพวงมาลัยรถจนเกือบจะตกข้างทาง
"ยูอิจิคุง....ขับรถแบบนี้ได้ไง"
"ก็มันตกใจนี่หว่า...คาเมะจัง...นายพูดอะไรให้มันตกใจน้อยกว่านี้หน่อยได้มั้ย"
"ความจริงใช่มั้ยล่ะ...."
"ก็....."

ยูอิจิไม่พูดต่อ.....แต่หน้านี่สิ.....แดงจนจุนโนะเองก็รู้สึก....แอบยิ้มอยู่เหมือนกัน
คาเมะหันไปคุยกับโคคิต่อ....แผนสังเกตการณ์เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง....ยูอิจิกับจุนโนะมองหน้ากัน....ยิ้มมีเลศนัยน่าดู....คาเมะ.....เดี๋ยวนายก็รู้ว่าเพื่อนชั้นเป็นใคร

โรงแรมริมทะเล
"พี่ช่วยถือของนะคาเมะ"

โคคิหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าจากมือของคาเมะ....ยื้อแทบไม่ทัน
"ไม่ต้องหรอกรุ่นพี่....เดี๋ยวชั้นถือเองก็ได้....."
"จะไหวเหรอ....นี่ขนมาย้ายบ้านรึเปล่า.....หนักขนาดนี้...."
"ไม่ใช่นะ...อยู่ตั้งสี่วันจะให้เอามาแค่สองชุดรึไง....."
"โอเคคร้าบบบบ......โอเคคร้าบบบบ....ไม่พูดแล้ว"

ท่าทีของสองคน.....มันน่าคิดว่าเป็นแฟนกันจริงๆ...จุนโนะกับยูอิจิเห็นแล้ว....หมั่นไส้เพิ่มมากขึ้น
"เข้าไปในโรงแรมเหอะคาเมะจัง....ทานากะคุง....เดี๋ยวเช็คอินแล้วจะได้ไปเที่ยวกันเลย"
"โอเค!!!"

คาเมะดูร่าเริงผิดปกติ...จูงมือโคคิวิ่งเข้าไป....ในโรงแรม....ยูอิจิกับจุนโนะตามเข้าไปอีกคน....ช่วงเวลาที่รอคอยมาถึงแล้ว
"ยูอิจิ...."

เสียงนั้น....ทำเอาทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์....หันมามองกันเป็นตาเดียว
"อ้าวไอ้จิน.....มานานยังวะ"
"ก่อนแกมาได้แป๊บนึง....."
"หวัดดียูอิจิคุง"
"เฮ้ย.....ยามะ...นายมาด้วยเหรอ"
"ก็ชั้นเป็นแฟนเค้า...ทำไมชั้นจะมาไม่ได้....จริงมั้ยจิน"

คาเมะยืนมองจิน....จินก็มองคาเมะ.....หันมาพูดกับจุนโนะ
"จุนโนะ....ไหนเพื่อนนาย.....นี่มันจินชัดๆ"
"ทำไมจะไม่ใช่เพื่อนชั้น...อาคานิชิคุงก็เหมือนเป็นเพื่อนชั้นเหมือนกัน"
"แต่เค้าไม่ได้อยู่คณะเดียวกับนายนะ"
"อ๋อ....อันนั้นชั้นพูดผิด....ไม่ใช่คณะหรอก....เป็นชมรมเดียวกันต่างหาก"
"จุนโนะ....นายหักหลังชั้นเหรอ...ไหนว่าจะไม่บอกไง"
"ชั้นไม่ได้บอกนะ....นายพูดว่าห้ามบอกจิน....ชั้นก็ไม่บอกจิน....แต่ชั้นไปพูดกับอาคานิชิคุงชั้นผิดด้วยเหรอ...."
"แต่อาคานิชิกับจินมันคนเดียวกันนะจุนโนะ....ไม่ตลกเลยรู้มั้ย"
"แหม....ชั้นลืมไป....นึกว่าคนละคนกัน"

จุนโนะพูดเหมือนไม่สนใจอะไรเลย....ฝ่ายจินก็ถามยูอิจิเหมือนกัน
"ไอ้ยู....แกไม่เห็นบอกว่าคาซึยะจะมาด้วย...."
"บอกก็ไม่หนุกดิ...."
"ไอ้ยู....แกทำได้ไงวะ....แกหลอกชั้นใช่มั้ย"
"ไม่ได้หลอก...แค่พูด....แล้วแกดันเชื่อเองนี่หว่า....."

แผนของทั้งคู่เริ่มได้ผลมากขึ้น....แผนสองเริ่มต่อ
"นี่กุญแจห้องสามห้อง....ทานากะ.....นายนอนกับชั้น....ยามะจัง....นายนอนกับจุนโนะ....ส่วนคาเมะกับจิน....พวกนายก็ไปนอนด้วยกัน" ยูอิจิจัดการสั่งไม่สนใจใคร....ยามะพีค้านเต็มที่
"อะไรกันน่ะ....มากับใครก็ให้นอนกับคนๆนั้นสิ....อย่ามาจับคู่สุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ได้มั้ย"

เกาะแขนจินแน่น....แสดงตัวเป็นเจ้าของเต็มที่
"ช่วยไม่ได้....ให้ชั้นจัดการชั้นก็จัดการแล้ว.....เรียบร้อยเลยด้วย"
"แต่ว่ายูอิจิคุง....ชั้นก็ไม่ยอมเหมือนกันนะ....ทำอย่างนี้ได้ไง....ขอโทษนะฮะ....เรื่องรายชื่อเปลี่ยนแปลงได้ใช่มั้ยฮะ"

คาเมะรีบถามทันที....ไม่อยากจะอยู่กับคนๆนี้....กลัวจะทำตัวไม่ถูก.....กลัวจะห้ามใจไม่ไหว
"ขอโทษนะคะ....ทางเราแก้ไม่ได้จริงๆค่ะ....รายชื่อนี้ถูกส่งไปที่ฝ่ายพนักงานเรียบร้อยแล้วนะคะ....เพื่อความสะดวกในการบริการพวกคุณ.....ขอโทษจริงๆค่ะ"
"คงจะ.....แก้ไม่ได้จริงๆนะ.....ขอโทษแล้วกัน"

ทั้งหมดมองหน้ายูอิจิกับจุนโนะ....ที่ทำไม่รู้ไม่ชี้.....งานนี้พวกชั้นยอมให้โกรธจนตายเลยก็ได้
"ทานากะ....ไปห้องเราเถอะ"

ยูอิจิสั่งอีกแล้ว....โคคิยังอึ้งกับเหตุการณ์นี้อยู่
"ทำไมพวกนายจัดการอะไรไม่ปรึกษาคนอื่นเลยนะ....ทำกันได้"
"ถ้าชั้นปรึกษา...สองคนนั้นก็ไม่ปรับความเข้าใจกันซักทีน่ะสิ....นายอยากเห็นละครของนายล่มเพราะคาเมะใช่มั้ย....เห็นคาเมะนั่งเสียใจ....นายอยากเห็นล่ะสิ"

ยูอิจิพูดใกล้ๆหูโคคิ....ไม่รู้สึกอะไร.....เพราะตัวเองก็อยากให้คาเมะมีความสุขเหมือนกัน
"เอางั้นก็ได้...."

หน้าตาของโคคิดูผิดหวังนิดๆ....แต่ความรู้สึกของคาเมะสำคัญที่สุด...แค่นี้...ทำเพื่อคนที่ตัวเองชอบ.....เค้าก็ทำได้....้เดินถือกระเป๋าตามยูอิจิไป
"เดี๋ยวสิรุ่นพี่....จะทิ้งกันไปอย่างนี้เลยเหรอ....รุ่นพี่"

ตะโกนเรียกก็ไม่ได้ยิน.....จินถือโอกาสหยิบกระเป๋าคาเมะเดินขึ้นไป....คาเมะตามยื้อ
"นายจะเอาของๆชั้นไปไหน....."
"ก็เอาขึ้นห้องไง.....อย่ามัวเสียเวลาได้มั้ย....เป็นตัวถ่วงอยู่ได้....."

จินไม่ทุกข์ร้อนซักนิด....ก็เพราะ....อยากจะอยู่ด้วยกันอีกครั้ง....ยังรักอยู่มาก
"อย่าว่าชั้นนะ......"
"มาเถอะน่า.....พูดอยู่นั่นแหละ.....โทโมะจัง...เดี๋ยวเจอกันนะ"

จินทำอะไรไม่แคร์จิตใจของยามะพีซักนิด....มองตามจินที่โอบไหล่คาเมะเดินขึ้นไป.....คาเมะทำได้แค่ดิ้นอยู่อย่างนั้น
"ทำไมทำแบบนี้ล่ะ....กลับมาก่อนสิ"

ยามะพีเรียกก็ยิ่งเหมือนกับลมเข้าหู...ไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว....ยืนเจ็บใจอยู่คนเดียว
"เค้าทำถูกแล้วแหละ....นายจะอาลัยอาวรณ์อะไรนักหนา....หัดแต่แย่งของๆคนอื่นเค้า.....ก็เลยไม่เข้าใจว่าพวกถูกแย่งมันเป็นไง.....มาวันนี้ก็คงจะเข้าใจแล้วสินะ"
"ฝีมือนายใช่มั้ยจุนโนะ....ทุเรศที่สุด....นายเจอดีแน่"
"กลัวจังเลยนะ....อยากให้ชั้นเจอดีเจอร้ายวันไหนก็บอกแล้วกัน...."

จุนโนะหยิบกระเป๋าตัวเองเดินขึ้นไป.....หันหน้ามาพูดกับยามะพีที่ยืนเจ็บใจอยู่อย่างนั้น
"รีบๆมาสิ....เดี๋ยวจะออกไปเที่ยวกัน....จะอยู่นี่ก็ได้นะ....เชิญตามสบาย...."

จุนโนะเดินทิ้งห่างออกไป....ยามะพีตามแทบไม่ทัน
"บ้าที่สุดเลย.....ชั้นจะฆ่าให้หมดทุกคนเลยคอยดู"

* * *

"ปล่อยได้แล้วนะ....น่ารำคาญ"

คาเมะพยายามดันตัวจินออกห่าง....แต่มือก็ยังโอบอยู่อย่างนั้น....ไม่หลุดง่ายๆ
"จับแค่นี้ไม่ได้เลยรึไง....ต้องเป็นทานากะใช่มั้ยถึงจะทำได้"
"เค้าไม่เกี่ยวกัน....เค้าเป็นคนดี....อย่าเอาเค้ามายุ่ง"
"ปกป้องกันจังเลยนะ....รักกันมากล่ะสิ"
"แล้วนายล่ะ....ขอโทษนะที่ชั้นไม่ใช่ยามาชิตะ.....เป็นตัวแทนของใครไม่ได้หรอก"
"ทำไมจะต้องเอาเค้าเข้ามาเกี่ยวด้วย"
"แล้วทีนายล่ะ....เอารุ่นพี่มาเกี่ยวทำไม"
"คาซึยะ......"
"เรียกผิดแล้วนะ.....อย่าลืมสิว่าเรา.....ไม่เกี่ยวกันแล้ว.....เรียกคาเมนาชิจะฟังรื่นหูกว่านะ"

ปากทำไมต้องพูดอะไรที่มันตรงข้ามกับใจ....ไม่ได้อยากจะพูดแบบนั้น....แค่อยากเอาชนะใช่มั้ย......
"ได้สิ....คาเมนาชิ"

ฟังแล้ว.....ทำไมถึงรู้สึกวูบ....ก็ไม่แปลกหรอก.....ทุกทีจะได้ยินคำว่าคาซึยะ....แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม.....เรียกแบบนี้ก็คงไม่สะทกสะท้านใจเท่าไร
"งั้นนายก็ปล่อยชั้นได้แล้ว....อาคานิชิ"

ความรู้สึกเดียวกัน.....ไม่ต่างกันซักนิด.....ในที่สุดมันก็ต้องโยงเข้าเรื่องชื่อเรียกจนได้
"ถึงห้องแล้ว....ชั้นขอกุญแจ"

จินยื่นกุญแจให้....ในขณะที่สายตาก็ยังมองคาเมะอยู่....มองดูด้วยความไม่เข้าใจ

"แกร๊ก........"

ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในห้อง....ความหรูหราปะทะตาเต็มๆ....ทุกอย่างดูดีจนน่าตกใจ.....ที่สำคัญเตียงนอน......ทำไมมันเป็นเตียงเดี่ยวล่ะ....
"นี่มันอะไร....."
"ก็ห้องนอนไง"
"ชั้นพูดของชั้นคนเดียวนายอย่ายุ่งได้มั้ย....อาคานิชิ จิน"
"เตียงเดี่ยวซะด้วย.....ใครคิดวะ.....ไอ้ยูกับจุนโนะแหง"

จินเดินมานั่งที่เตียง.....ขย่มเล่นเหมือนเด็ก
"นายใจเย็นจังเลยนะ...."
"ใจร้อนไปก็เท่านั้น.....มานั่งด้วยกันสิ"
"ไม่ล่ะ....นายอย่าลืมสิ....มันไม่ใช่เวลาจะมาดีใจนะที่จะได้อยู่ห้องแบบนี้.....เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว.....นายก็รู้นี่"
"ใช่ชั้นรู้......โวยวายไปมันมีประโยชน์อะไรล่ะ....."
"ได้.....ในเมื่อนายไม่ทุกข์ร้อน....ชั้นจะไปอยู่ที่อื่น....อยากอยู่ที่นี่ก็ตามสบาย"
"คาซึยะ.....นายจะไปอยู่ไหน"

จินตามจับแขน......หันมองหน้ากัน....เครียดกันทั้งคู่
"อยู่ที่ไหนก็ได้....ที่ๆไม่มีนาย"

หยิบกระเป๋าตัวเอง....สะบัดแขนออก
"กลัวใจตัวเองใช่มั้ยล่ะ.....กลัวจะห้ามใจไม่ได้....อย่างนั้นใช่มั้ย"
"ชั้นน่ะเหรอกลัว.....คนอย่างชั้นไม่มีทางกลัวอะไรหรอก....จะบอกให้รู้ไว้"
"งั้นเหรอ.....ถ้างั้นก็อย่าหนีสิ....."
"ได้.....ชั้นจะไม่หนี......แต่ชั้นจะไปถามพนักงานให้รู้เรื่อง...ชั้นจะได้ย้ายรึเปล่าก็แล้วแต่เค้าจะตัดสิน"

ขว้างกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองลงตรงหน้า.....เดินหนีออกไป
คาเมะเดินผ่านห้องหลายห้อง.....ทุกห้องจะเขียนว่าsweet room .....เห็นคู่รักหลายคู่เดินโอบเอว.....กอดกันบ้าง.....จูบกันบ้าง....นี่มันอะไรกัน
"ขอโทษฮะ....ชั้นที่9มันคืออะไร"

พนักงานที่เคาน์เตอร์หันมา....ไขข้อข้องใจ
"ชั้นสำหรับคู่รักค่ะ...."
"ว่าไงนะ...."
"ชั้นสำหรับคู่รักไงคะ.....มีห้องสวีทหลายห้อง....แล้วก็มีบรรยากาศเหมาะสำหรับคู่ฮันนีมูนด้วยค่ะ"
"ไม่ใช่นะ.....ชั้นกับเค้า.....ไม่ได้หรอก....มีห้องว่างอีกมั้ยฮะ"
"รอซักครู่นะคะ"

พนักงานเช็คห้องพักอยู่ซักพัก.....บอกคำตอบที่รอคอย
"ไม่มีแล้วค่ะ.....เต็มทุกห้อง....มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ"
"เปล่าฮะ...ขอบคุณมาก"

คาเมะเดินกลับห้องด้วยความร้อนใจ....ต้องเอาผิดกับจุนโนะให้ได้....แต่ถ้าไปหาที่ห้องก็ต้องเจอกับยามะพี....โทรศัพท์คุยกันก็ได้

"Tululul..."

[ว่าไงคาเมะ]
"จุนโนะ....นายกับยูอิจิคุงทำไมทำกับชั้นแบบนี้"
[ทำอะไร]
"ก็ให้ชั้นกับเค้าอยู่ห้องสวีท....แถมต้องนอนเตียงเดี่ยวด้วย....นายทำกับชั้นได้ยังไง"
[เอาเหอะน่า...ก็มันไม่มีห้องแล้วนี่นา.....อยู่ๆไปเถอะ...แค่นี้ก่อนนะชั้นจะไปอาบน้ำ....รบกับยามะเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว....ไปนะ]
"เดี๋ยวสิ....จุนโนะ....."

วางหูไปแล้ว.....ตอนนี้ก็เหลือแค่จะต้องกลับห้อง.....ไปเจอหน้าคนๆนั้น....ต้องห้ามใจตัวเองให้ได้
เปิดประตูห้องเข้าไป....ไม่พบจิน....หายไปไหน......
"กระโดดตึกตายไปแล้วมั้ง......ขอให้เป็นจริงทีเถอะ....คนบ้า"

เปิดกระเป๋า....จัดเสื้อผ้าอย่างเซ็งๆ....เปิดประตูเดินไปที่ระเบียง.....นั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่คู่กัน
"ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย...ชั้นกำลังจะทำใจได้อยู่แล้ว.....นายเข้ามายุ่งกับชีวิตชั้นทำไม.....ชั้นลืมนายไม่ลงแล้วนะ"

คาเมะนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้....มองวิวข้างหน้า.....น้ำทะเลสีฟ้าใส....ตัดกับสีของท้องฟ้าในตอนเย็น.....สวยจัง
"อาคานิชิ จิน.....ชั้นคิดถึงนาย....นายจะรู้บ้างมั้ยนะ....ทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆชั้นทรมานมาก....นายเข้าใจมั้ย"

น้ำตาทำท่าว่าจะไหลลงมาอีกแล้ว.....หลับตาพักผ่อนซักนิด....กักเก็บน้ำตาเอาไว้.....เดี๋ยวมันก็คงจางไปเอง....ตื่นขึ้นมาก็คงจะลืมเรื่องราวของเค้าได้บ้าง

โต๊ะอาหาร.....
"มาครบกันยัง....."

ยูอิจิมองดูทุกคน.....แปลกใจที่ไม่เห็นตัวคาเมะ....แต่จินดันมายืนอยู่ตรงนี้ได้ไงก็ไม่รู้.....ยามะพียังคงเกาะแขนแน่นเหมือนเดิม
"คาเมะจังหายไปไหน....รุ่นพี่ไม่เห็นบ้างรึไง...อยู่ห้องเดียวกันไม่ใช่เหรอ"

โคคิถามด้วยน้ำเสียงที่เคืองเล็กน้อย.....เป็นห่วง
"ไม่รู้สิ.....ชั้นลงไปเดินอยู่ที่ชายหาดตอนเย็น....พอค่ำชั้นก็มานี่เลย....ไม่เห็นรู้ว่าเค้าไม่ลงมา"
"อะไรกันน่ะ.....ไปเดินเล่นไม่เห็นชวนชั้นเลย....ใจร้ายจังนะ"
"เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกันนะโทโมะจัง"

จินยิ้มให้....ขยี้หัวเบาๆ.....ดูจริตจริงๆเลยนะยามะพี
"แล้วนี่จะเริ่มกันเลยมั้ย....รึว่าจะรอเค้าก่อน"

จุนโนะเสนอ...แต่ก็โดนยามะพีแทรก
"รอทำไม.....พวกไม่รู้เวลา.....ปล่อยให้หิวตายไปเลยจะดีกว่า"
"ยามะ.....นั่นเพื่อนชั้นนะ.....หัดระวังปากของตัวเองบ้าง"
"ทำไมล่ะ.....มันเป็นเรื่องจริงนี่"
"ยามะ!!!"

เริ่มจะมีปากเสียงเกิดขึ้น.....ยูอิจิห้ามแทบไม่ทัน
"อย่าเพิ่งทะเลาะกันได้มั้ย.....มีใครไปตามหน่อยสิ"
"เดี๋ยวผมไปเอง....."

โคคิรีบเสนอตัว....แต่ก็โดนจินหักหน้าซะอย่างนั้น
"นั่นมันก็ห้องชั้นเหมือนกัน...เดี๋ยวชั้นไปตามเอง....นายนั่งเฉยๆดีกว่า"
"แต่เค้ามากับผม....ผมก็ต้องรับผิดชอบ"
"แต่ตอนนี้เค้าอยู่กับชั้น....ห้องเดียวกับชั้น....ชั้นต้องดูแลเค้า"

จินเดินหนีไปซะอย่างนั้น....ไม่สนใจว่ายามะพีจะเป็นยังไง.....จุนโนะมองหน้ายามะพีที่โกรธจัด....กำมือแน่น....สะใจที่สุด......มองหน้ายูอิจิ....ยกนิ้วให้
"ชั้นไม่กินมันแล้ว.....ขอตัว...."

ลุกขึ้น....เลื่อนเก้าอี้อย่างแรง...เดินหนีไปดื้อๆ....ทุกคนไม่ได้คิดจะสนใจซักนิด....ยังคงนั่งอยู่.....ฝ่ายโคคิ....มองตามจินไป....ไม่รู้ว่าคาเมะจะโดนทำอะไรอยู่.....โดนทำร้ายจิตใจขึ้นมา.....คงจะเจ็บน่าดู

"คาซึยะ....นายอยู่ไหน"

เปิดประตูเข้าไป.....ไฟไม่เปิดซักดวง....คลำหาสวิตซ์ไฟ....พอสว่างขึ้นบ้าง
"ในห้องน้ำ.....บนเตียงก็ไม่เห็น.....ไปไหนของเค้า....ทำไมชอบทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้นะ"

มองไปที่เตียงนอน.....เห็นเสื้อผ้าที่ยังคงวางอยู่....พร้อมกับสมุดเล่มนึง....คาดว่าน่าจะเป็นไดอารี่.....ลองเปิดดูซักหน่อย
"เฮ้ย.....นี่มันทาคิซาว่านี่หว่า.....กับอาเค้าก็ไม่แปลกหรอก.....แต่ทาคิซาว่า.....ไปเจอกันตอนไหนวะ"

เห็นรูปๆนึง.....ทักกี้กับอาโคอิจิกอดคอคาเมะอยู่หน้าพิพิธภัณฑ์ลู้ปในฝรั่งเศส.....นึกอีกที.....ฝรั่งเศสกับอังกฤษก็ใกล้กันนิดเดียวเอง....เจอกันแค่นี้คงไม่แปลก
"เขียนอะไรนักหนา....ถึงหมูใส่แว่นงั้นเหรอ.....ใครวะ"

จินอ่านไปเรื่อยๆ....เพิ่งรู้ว่าไอ้นามแฝงที่คาเมะเขียนถึงก็คือตัวเค้า....นั่งยิ้มอยู่คนเดียว......เปิดไปทีละหน้าๆ....จนถึงหน้าที่คาเมะเขียนไว้ล่าสุด....

วันคบกัน.....กับวันเลิกกัน....มันเร็วไม่ต่างกันเลยซักนิด
วันนั้นชั้นยังจำได้....ผ่านไปแค่สองวัน.....เจอกันแค่สองวัน....เราก็คบกันแล้ว....
พอมาถึงวันที่เราเลิกกัน....ชั้นกลับมา...เจอหน้ากันแค่สองวัน....เราก็เลิกกันซะแล้ว....
ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนี้เลย....ชั้นบอกเค้าช้าเกินไป
ถ้าถามว่าชั้นอยากเลิกกับเค้ามั้ย....ชั้นบอกได้เลยว่า....อยาก..........................

คาเมะเขียนหยุดไว้แค่นั้น....แน่นอนว่าคงจะต้องเขียนต่อ....แต่จิน....ก็เข้าใจเป็นอย่างอื่นไปซะแล้ว
"คงเกลียดชั้นจริงๆแล้วสินะ...."

เดินไปที่ระเบียง.....ในที่สุดก็เห็นตัว....นอนหลับอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง....รู้สึกเหมือนมีน้ำตาไหลลงมานิดๆ
"คาซึยะ....ชั้นเกลียดนายไม่ลงหรอกนะ"

เอื้อมมือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา......จูบลงที่คราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่...ด้วยสัมผัสนั้น.....ร่างเล็กๆที่กำลังหลับอยู่ก็ตื่นขึ้น
"ใครน่ะ"

ด้วยแสงไฟที่ยังคงสลัวๆ....ทำให้มองเห็นหน้าคนๆนี้ไม่ชัด
"ชั้นเอง...อาคานิชิ จิน"

เท่านั้น....รีบลุกขึ้น....รู้สึกได้ว่าน้ำตาตัวเองไหลลงมานิดๆ...รีบเช็ด.....เค้าคงจะเห็นแล้วสินะ
"มีอะไร....."
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก...แค่มาตามคนบางคนให้ลงไปที่โต๊ะอาหารก็แค่นั้น....คนเค้ารออยู่ให้รู้กันหน่อยสิ...."
"ขอโทษแล้วกันนะ.....แต่นายกับยามาชิตะคงไม่คิดจะรอชั้นหรอก....ใช่มั้ยล่ะ"
"นั่นสินะ....ชั้นจะรอให้โง่ทำไม....ถ้ารู้ว่ารอแล้วจะต้องมานั่งเจ็บปวดอย่างนี้"

ความหมายมันไม่ใช่การอยู่บนโต๊ะอาหาร....แต่มันหมายถึงอะไร.....เค้าทั้งคู่รู้ดี....มองหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน
"ชั้นจะออกไปก็ได้....รุ่นพี่คงจะรอชั้น....มีความอดทนมากกว่าคนอย่างนาย"

หนีไปต่อหน้า....จินจำใจเดินตามออกไป.....
"ทำไมไดอารี่ชั้นถึงมาอยู่ตรงนี้....มันต้องอยู่บนกองผ้าไม่ใช่เหรอ...แล้วมันแยกออกมาได้ไง"

คาเมะหยิบไดอารี่ขึ้นมา....หันหน้ามองจินที่ยืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่ด้านหลัง....
"นายใช่มั้ยจิน....นายอ่านของๆชั้นใช่มั้ย"
"คงงั้นมั้ง....วางล่อหน้าล่อตาอย่างนี้...ใครจะไม่หยิบ....อยากเลิกกับชั้นก็ไม่บอก....ดันไปพูดกับสมุด....ดีจังเลยนะ"
"ชั้นพูดอย่างนั้นเหรอ....นั่นสินะ....ยังไงนายมันก็คงจะตีความไม่ออกหรอก....เก่งเรื่องเรียน....แต่โง่เรื่องรัก"

อารมณ์โกรธค่อยๆเพิ่มสูงขึ้น...ตรงเข้ากระชากแขน....ร่างเล็กๆโดนบีบแน่น....สะบัดยังไงก็คงไม่หลุด
"อย่าพูดแบบนี้กับชั้น....ชั้นเข้าใจทุกอย่าง...นายมันไม่รู้อะไรอย่าพูดเลยดีกว่า"
"แน่ใจนะว่าเข้าใจ...แล้วทำไมเรื่องของชั้นนายถึงไม่เคยเข้าใจ"
"ทำไมชั้นจะไม่เข้าใจ....นายนั่นแหละที่ไม่เคยเข้าใจชั้น....ชั้นไม่เคยคิดจะรักใครนายก็ไม่เคยเชื่อ.....สุดท้ายมันก็เจ็บทั้งคู่....เป็นไงล่ะ....ลิ้มรสมันมากพอรึยัง"

น้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยของคาเมะ....เยอะมากซะจนห้ามไม่ได้....คำพูดนี้....ทำไมมันถึงได้รู้สึกลึกไปถึงจิตใจขนาดนี้นะ
"นายคงจะ.....รู้สึกอยากเลิกกับชั้นจริงๆแล้วใช่มั้ย....ไม่งั้น....อารมณ์นายมันคงไม่ร้อนอย่างนี้หรอก...."
"พูดอะไร...."
"คงลืมสินะ....ก่อนชั้นจะไปอังกฤษ....ชั้นเคยบอกนายเอาไว้....ว่าให้ระงับอารมณ์ของตัวเอง.....มาถึงตอนนี้....คำพูดชั้นก็คงจะไม่มีค่าแล้วล่ะ....นายอยากโกรธอยากฆ่าใครก็เชิญตามสบาย.....ชั้นจะไม่ห้ามอีกแล้ว....ปล่อยชั้นเถอะ....ชั้นจะออกไป"

คาเมะแกะมือของจินออกอย่างง่ายดาย....เพราะว่า....อึ้งกับประโยคนั้น.....สงสารจิตใจของคนๆนี้....ตลอดเวลาที่ผ่านมา.....เค้าเอาแต่คิดถึงหน้าของคาเมะ...จนลืมไปว่า....คำพูดที่บอกเอาไว้.....มันคืออะไร....สำคัญยังไง....มีความหมายแค่ไหน....ไม่เคยรู้.....คงมีแต่คาเมะที่บ้าไปคนเดียว
"เดี๋ยวสิคาซึยะ...."

เดินตามไปเรื่อยๆ...คู่รักหลายคู่มองตาม....เห็นคาเมะที่เดินเช็ดน้ำตาออกไปห่างๆ.....อยากพูดให้รู้เรื่อง.....แต่ว่า....
"คาเมะจังเป็นอะไรไป"

โคคิเดินออกมาจากลิฟต์....เห็นหน้าตาของคาเมะ....ตกใจ
"ไม่มีอะไร....ช่างชั้นเถอะ"
"ไม่ได้นะ....บอกพี่เถอะ...เค้าทำอะไรนายแน่ๆ...ว่าไงล่ะ"

โคคิมองจินที่เดินตามมาจากทางด้านหลัง.....จินมองตาขวาง.....ไม่ชอบให้ใครมาเกาะแกะ...คนสำคัญ?
"ไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไรสิ....รุ่นพี่พาชั้นไปจากที่ตรงนี้ซะที....ขอร้องล่ะ"

โคคิไม่ถามอะไรต่อ.....กดลิฟต์....ทันใดประตูก็เปิดขึ้น....เดินเข้าไปทั้งสามคน
"ผ้าเช็ดน้ำตาหน่อยนะ...."

โคคิยื่นผ้าเช็ดหน้าของตัวเองให้.....รับมาซับน้ำตาที่ยังคงหลงเหลือ.....พอนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา....น้ำตามันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น....เสียงร้องไห้นั้น....ทำลายความเงียบของลิฟต์.....จินที่ยืนอยู่ห่างๆ......มองดูคาเมะ....รู้สึกผิด...ที่ไม่เคยจำคำที่คาเมะได้พูดเอาไว้เลยซักนิดเดียว....
"รุ่นพี่....ชั้นไม่อยากกินข้าว....ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนหน่อยสิ"
"แต่ว่านายยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยงแล้วนะ.....ดูแลตัวเองหน่อยสิ"
"ขอร้องล่ะ....ชั้นกินอะไรไม่ลงจริงๆ...ไปเป็นเพื่อนชั้นหน่อยเถอะนะ"
"เอางั้นก็ได้"

ประตูลิฟต์เปิดออก.....โคคิเดินจูงมือคาเมะออกไป....ไม่สนใจซักนิดว่าจินจะเป็นยังไง.....
"รุ่นพี่อาคานิชิ....กินกันไปก่อนก็ได้นะ....ผมคงจะไม่ได้ไปร่วมด้วยแล้วล่ะ....ส่วนคาเมะจังก็........" โคคิมองคาเมะที่ยังคงหันหน้าหลบสายตาของจินอยู่.....น้ำตายังไหลอยู่เรื่อยๆ......
"ไว้ซักสามทุ่มกว่าๆ....ผมจะเอามาส่งก็แล้วกัน"

ว่าแล้วก็เดินจากไปต่อหน้า....จินทำได้แค่มองตามด้วยอารมณ์ฉุน....คิ้วขมวด....เดินไปที่โต๊ะอาหาร
"อ้าวไอ้จิน....ไหนคาเมะจังล่ะ"

ยูอิจิถามในขณะที่ตัวเองก็กำลังกินข้าวอยู่....พร้อมกับจุนโนะ....คนที่ไม่รอ....สรุปก็คือพวกแกนั่นแหละ
"ไปเดินเล่นกับทานากะ...."

ตอบห้วนๆสั้นๆ...แต่น้ำเสียง.....ใครฟังดูก็รู้ว่าหึง
"แล้วโทโมะจังไปไหนแล้ว....."
"ก็งอนแกอ่ะดิ....ขึ้นห้องไปตั้งนานแล้ว....ตามไปง้อหน่อยละกัน....เดี๋ยวฆ่าตัวตายขึ้นมาล่ะยุ่งเลยนะเว่ย"
"เออๆ....ไปก็ได้วะ"

จินลุกออกไปอีกคน....ไม่วายโดนจุนโนะพูดไล่หลัง
"รู้อยู่ว่าคบไปก็มีแต่จะเบื่อ....มีแต่จะรำคาญ....ยังจะฝืนทำอยู่ได้.....คาเมะเค้าดีแค่ไหนไม่เคยคิดหรอก"
"เฮ้ย.....จุนโนะ"

จินทำท่าจะเดินไปเอาเรื่องกับจุนโนะ....แต่ยูอิจิก็กั้นทางเอาไว้
"แก.....พอเลย....อยากจะง้อก็ไปโน่นเลย....อย่ามาใส่หมัดแถวนี้......เดี๋ยวมีตัดเพื่อน"
"เออ....อย่าให้คู่แกเป็นอย่างชั้นบ้างก็แล้วกัน...."

เดินไปขึ้นลิฟต์ต่อ.....ยูอิจิกับจุนโนะมองหน้ากัน.....ยิ้มสะใจ....ฝ่ายจุนโนะไม่คิดอะไร....แต่ยูอิจิ.....ไอ้ที่พูดเมื่อกี๊....ทำจริงนะ?

"ก๊อกๆๆๆๆ..........."
"โทโมะจัง....นี่ชั้นนะ....."

ไม่ได้จะเต็มใจเท่าไร.....ทำไปงั้น...รอไม่กี่นาที....ยามะพีก็เปิดประตู
"จินเหรอ.....ทำไมถึงมาหาชั้นได้ล่ะ"
"มาได้ก็แล้วกัน....ทำไมไม่กินข้าว....เดี๋ยวก็หิวตายหรอก....."

ลูบหัวยามะพีเบาๆ.....ดูจะเป็นห่วงนิดๆ
"ห่วงชั้นด้วยเหรอ....คาเมะจังล่ะ....เอาเค้าไปทิ้งไว้ที่ไหน"
"อย่าพูดถึงเค้าได้มั้ย.....ตอนนี้ชั้นยังไม่อยากได้ยิน"
"เบื่อเค้าเหรอ....อยากหนีหน้าเค้าใช่มั้ย"
"นายคิดอย่างงั้นเหรอ.....คงงั้นมั้ง"
"ถ้างั้นก็เปลี่ยนห้องกับจุนโนะสิ....มาอยู่กับชั้น......ดีมั้ย"

จินดูจะไม่เห็นด้วย.....คนที่ชั้นอยากอยู่ใกล้....คือคาเมะ....ไม่ใช่นาย?
"นายอยากกินอะไรหน่อยมั้ยโทโมะ....ชั้นรู้นะว่านายหิว....ไปมั้ย...คอฟฟี่ช็อปข้างล่าง"

เปลี่ยนเรื่องเก่งเหมือนเดิม...ทำไม....คบกันมาเกือบเดือนแล้ว....จินก็ยังใช้มุขเดิม...ไม่เคยเปลี่ยน....พอถามถึงเรื่องระหว่างเรา...นายจะต้องปัดไปเรื่องอื่นทุกที.....หมายความว่าไงกันแน่?
"ไปสิ.....ชั้นก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน"

เดินจูงมือไป....ความรู้สึกที่ว่าเฉยๆ....ยังคงเหมือนเดิม....นายเห็นชั้นเป็นอะไรกันแน่....อาคานิชิ จิน

"รุ่นพี่....เอาน้ำหน่อยมั้ย" คาเมะยืนอยู่หน้าตู้เครื่องดื่ม....โคคิมองหน้า....เศร้าไปด้วย
"ขอกาแฟแล้วกัน"
"ได้สิ.....แป๊บนะ"

กดเลือกน้ำอย่างเซื่องซึม....ยื่นน้ำให้
"ขอบใจ....ไปเดินเล่นริมหาดกันเถอะนะ"

คาเมะไม่ตอบ....จับมือโคคิเดินตามอย่างว่าง่าย....ถือกระป๋องน้ำของตัวเอง....ยกขึ้นดื่ม....นั่งลงริมหาด
"มีเรื่องอะไรกับรุ่นพี่อาคานิชิ....เล่าให้พี่ฟังได้มั้ย"
"รุ่นพี่....ชั้นกลัว....กลัวเค้าจะพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจของชั้นอีก....รุ่นพี่รู้มั้ย....ว่าสิ่งที่ชั้นเคยพูดเอาไว้ก่อนที่จะไปอังกฤษ.....เค้าไม่เคยจำเลย....รู้มั้ยว่าชั้นพูดว่าอะไร.....น่าขำเหมือนกันนะ....ชั้นบอกเค้าว่า...จิน.....อยู่ที่นี่.....พอไม่มีชั้น....ระงับอารมณ์ตัวเองให้ได้นะ...นายห้ามไปมีใครนอกจากชั้น....อย่าทิ้งชั้น.....เท่านี้แหละ...รุ่นพี่ว่ามันมากไปมั้ย"
"ไม่มากไปหรอก.....เป็นพี่ๆก็ทำได้"
"นั่นสินะ.....แต่ทำไมเค้าทำไม่ได้ล่ะ....ชั้นไม่น่ามีข้อผูกมัดเค้าเลยเนอะ....โง่จริงๆ"

พูดไป....ก็ยกกระป๋องน้ำขึ้นดื่ม....จนหมด
"ชั้นมันขี้งอนมากเลยใช่มั้ย....รู้อยู่ว่าจินไม่ค่อยชอบง้อใคร....ก็ยังจะทำ....รุ่นพี่ว่าชั้นเล่นตัวไปรึเปล่า"
"ทำไมพูดอย่างนั้น.....นายไม่ได้เล่นตัวหรอกนะ...อย่าคิดอย่างนั้นสิ"
"ชั้นมันแย่มากเลยใช่มั้ย....รู้มั้ยว่าชั้นเกลียดตัวเองแค่ไหน....เกลียดที่โกรธคนอื่นโดยที่ไม่มีเหตุผล....ใช้อารมณ์มากเกินไป.....จนตัวเองทำอะไรโง่ๆ....โลกใบนี้คงไม่เหมาะกับชั้นแล้วล่ะ....ไม่อยากจะอยู่แล้ว.....ลาก่อนนะรุ่นพี่"

อยู่ๆคาเมะก็ลุกขึ้น.....วิ่งลงทะเลไปอย่างรวดเร็ว.....โคคิแทบจะตั้งตัวไม่ทัน
"คาเมะจัง...ทำอะไรน่ะ"

วิ่งตามลงไปอีกคน.....ฉุดกระชาก....รึว่าจะทำไงก็ไม่สำเร็จ
"ปล่อยชั้นเถอะ....ชั้นอยากตาย...."
"จะบ้ารึไง....เรื่องแค่นี้เนี่ยะนะ.....นายอย่าบ้าไปหน่อยเลยคาเมะ"
"ไม่สน....ชั้นจะตาย.....รุ่นพี่ปล่อยชั้นสิ"
"ขึ้นมาเถอะน่า...."

โคคิลากคาเมะขึ้นมาจากทะเลอย่างทุลักทุเล....เปียกปอนกันทั้งคู่....นั่งลงบนหาดทราย...ทันทีที่นั่งน้ำตาก็ไหลออกมาอีกแล้ว....ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง
"รุ่นพี่.....เอาชั้นขึ้นมาทำไม....ชั้นจะตาย"

ทำท่าจะวิ่งไปอีกครั้ง.....เกือบคว้าไม่ทัน
"คาเมะ....นายตั้งสติหน่อยสิ....ไม่มีนาย....จะมีใครอยู่ได้....นายสำคัญกับทุกคนนะ"
"สำคัญเหรอ....ถ้าชั้นไม่มี.....ไม่มีจิน......แค่คนเดียว....ชั้นก็อยู่ไม่ได้หรอก....ถึงจะอยู่ด้วยกัน.....ก็เหมือนไม่มีความสุข....."
"แต่นายยังมีพี่อยู่นี่นาคาเมะ....พี่อยู่ใกล้ๆนายนะ....."
"มันไม่เหมือนกัน...รุ่นพี่ไม่ใช่จิน....ความรู้สึกของชั้นมันแทนกันไม่ได้หรอกนะ.....รุ่นพี่....ชั้นคิดถึงจิน....อยากกอดเค้า.....อยากให้เค้ารู้ว่าชั้นรักเค้ามากที่สุด"

โคคิมองดูคาเมะที่ตอนนี้.....แปลกใจที่สุด....ว่าทำไมคาเมะถึงได้อาละวาดแรงขนาดนี้....จนกระทั่ง....พบกระป๋องที่ตั้งอยู่ข้างๆ
"เฮ้ย....คาเมะ...นี่มันกระป๋องเบียร์นี่นา....นายกินเบียร์เหรอ.....คาเมะพูดกับพี่สิ"

ไม่ได้สติแล้ว.....นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น....โคคิทำได้แค่ส่ายหัวให้กับคาเมะอย่างเหนื่อยๆ....ทั้งรักทั้งสงสาร.....เปลี่ยนใจของคาเมะไม่ได้....ทำยังไงก็คงไม่ได้.....โอบไหล่ของคาเมะเบาๆ...ดันร่างเล็กๆเข้าหา....พิงไหล่
"นายยังมีพี่อยู่นะ.....ร้องไห้ตรงนี้ดีกว่า....อย่าให้ใครเห็นอีกเลย....อย่าให้คนอื่นเห็นว่านายอ่อนแอ....นายต้องเข้มแข็งสิ....เข้าใจมั้ย" คาเมะเมาหลับไปในอ้อมแขนของโคคิ.....คราบน้ำตายังคงอยู่....เช็ดให้....ในเวลาเดียวกัน.....ก็รู้สึกว่าอยากฆ่ารุ่นพี่ที่ตัวเองนับถือ....ทำไมถึงได้หมดศรัทธาง่ายดายขนาดนี้นะ
"รุ่นพี่....ทำร้ายจิตใจเค้าทำไม.....บ้าที่สุด"

* * *

"จิน....ทำไมห้องนี้มันถึงได้........"

ยามะพีกวาดสายตาไปทั่วชั้น.....ห้องสวีท....คู่รักที่ดูมีความสุขกัน....อะไรเนี่ยะ
"ก็นี่มันชั้นของคู่ฮันนีมูน....ไม่แปลกหรอก....."
"อะไรนะ...ชั้นของคู่ฮันนีมูนเนี่ยะนะ....เต็มใจอยู่ด้วยเหรอ"
"ไม่เท่าไหร่หรอก....อยู่ไปดีกว่าไม่มีที่อยู่"
"ถ้างั้น....ชั้นขออยู่ด้วยได้มั้ย....ซักชั่วโมง"

เกิดอึกอักขึ้นมา....ไม่อยากจะตอบตกลง...แต่จะทำไงได้.....เดี๋ยวก็ว่าไม่ให้เกียรติกันอีก
"ถ้างั้นก็เข้ามาสิ...."

ในที่สุดยามะพีก็เดินเข้ามา....มองไปทั่วห้อง....ยังเห็นเสื้อผ้าของคาเมะวางเอาไว้อยู่เลย
"เสื้อผ้าคาเมะจังล่ะสิ....สีฟ้าทั้งนั้นเลยนะ....คงจะชอบมากล่ะสิท่า"
"อย่าไปยุ่งกับของๆเค้าเลยน่า....นายอยู่เฉยๆเถอะ...จะดื่มอะไรมั้ย"
"ไม่ล่ะ.....อยากเดินดูของในห้องนี้ไปเรื่อยๆ...."

จินยืนมองยามะพีที่กำลังเดินดูของภายในห้อง.....ไม่สนใจอะไรอีก....จะเปิดออกไปที่ระเบียง.....แต่แล้ว..
"เอ๊ะ.....ไดอารี่นี่นา"

จินหันขวับ.....เห็นยามะพีกำลังเปิดไดอารี่ดูทีละหน้าๆ.....
"อย่าแตะต้องมัน....โทโมะ"
"ทำไมล่ะ.....นี่มันของคาเมะจังล่ะสิ....มีรูปด้วยนะ....ถึงหมูใส่แว่นเหรอ....ปัญญาอ่อนจริงๆเล้ย"

พูดยังไงก็ไม่ฟัง....ให้วางลงดีๆก็ไม่ได้....คงต้องขึ้นเสียงใช่มั้ยถึงจะรู้เรื่อง
"โทโมะ....ชั้นบอกว่าอย่าแตะต้องก็คืออย่าแตะต้อง.....พูดไม่เข้าใจรึไง!!!"

ตรงเข้ากระชากไดอารี่เล่มนั้นต่อหน้า.....พอได้มา....มองดูด้วยความเป็นห่วง....กลัวจะขาด
"ยังรักเค้าอยู่ใช่มั้ย"

จินละสายตาจากไดอารี่....มองหน้าของยามะพีที่ดูจะผิดหวังกับตัวของเค้า...น้ำตามันพาลจะไหลลงมาอีกแล้ว
"โทโมะ.....คือชั้น....."
"ยังรักคาเมะจังอยู่ใช่มั้ย.....ตลอดเวลาไม่เคยลืมเค้าเลยใช่มั้ย"

จินหน้าเสีย....ทุกอย่างที่ยามะพีพูด....มันถูกหมดทุกอย่าง....เค้าลืมไม่ลงหรอก....คนที่รอมาตั้งนาน....ใครจะลืมได้
"แล้วที่มาคบกับชั้นทุกวันนี้มันคืออะไร....เห็นชั้นเป็นของเล่นรึไง....ถึงได้ทำอะไรไม่แคร์จิตใจกันเลย...."

ในที่สุดน้ำตาก็ไหลลงมา....จินทนเห็นไม่ได้....คงต้องปลอบใจ.....กอดยามะพีเบาๆ....
"อย่าร้องไห้สิ...ชั้นไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะ"
"แต่ทุกครั้งที่จินทำกับชั้น.....เวลาที่มีคาเมะอยู่ด้วย....ชั้นรู้สึกนะ...เหมือนไม่รักษาน้ำใจชั้น.....ทำได้ยังไงชั้นอยากจะรู้"

รู้สึกผิดมากขึ้น....ที่ยามะพีพูดก็ถูกอีก....
"จิน....รักชั้นบ้างมั้ย"

คำถามนั้นทำเอาจินนิ่งเงียบ.....ไม่กล้าตอบ....เพราะมันไม่ได้มีอยู่ในหัวสมองซักนิด
"คือชั้น.....ชั้น....."
"ว่าไงล่ะ....."
"ชั้นว่าโทโมะจังกลับห้องไปก่อนดีกว่านะ....นี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย"

ผละจากกอดนั้น....มองหน้า....รู้อยู่ว่าจินคงจะไม่ตอบง่ายๆ.....
"งั้นก็ได้......"

สายตาพบกับสร้อยที่จินยังคงใส่อยู่.....แค่นี้ก็พอจะรู้แล้วใช่มั้ย....
จูงมือกันเดินออกมาจากห้อง.....แต่แล้วก็พบกับคาเมะ.....ที่โดนโคคิพยุงมา....เมาเละ
"รุ่นพี่......ถึงรึยัง"
"ใกล้แล้วล่ะ....นายหลับตาไปอย่างนั้น....อย่าลืมตาเด็ดขาด...."

ไม่อยากให้เห็นภาพของคนสองคนที่อยู่ตรงหน้า.....รู้ดีว่าคาเมะจะต้องเสียใจ.....แต่ใช่ว่าจินจะหยุดเอาชนะซะเมื่อไหร่
"โทโมะจัง.....ชั้นมีอะไรจะให้"
"อะไร"

ไม่พูดต่อ....ก้มตัวจูบเบาๆที่ริมฝีปากบางของยามะพี....เป็นเวลาเดียวกับที่คาเมะลืมตาขึ้นมาพอดี....พบเห็นกับภาพๆนั้น.....แทบล้มลงไปต่อหน้า....นายจะทำร้ายจิตใจของชั้นไปถึงไหนกันนะ
"แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ....ชั้นรักนาย"

คำนั้น...ทำเอายามะพียิ้มออก.....บอกลาด้วยเสียงอ่อนหวาน
"ชั้นก็รักจินเหมือนกัน....เจอกันนะ...."

มองกลับไปที่คาเมะด้วยสายตาของผู้ชนะ....เดินกลับห้องอย่างว่าง่าย.....ฝ่ายคาเมะหลับตานิ่ง...ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว
"เสร็จแล้วใช่มั้ย....ผมจะได้พูดธุระของผม"
"ว่าไง....พากันไปมอมเหล้าที่ไหนมาบ้างล่ะ....สนุกมากมั้ย"
"สนุกสิ.....สนุกกับเรื่องเล่าของคาเมะจังที่โดนคนบางคนหักอกซะยับเยิน....แถมขึ้นมาที่นี่....ยังจะต้องมาเห็นภาพทุเรศๆอีก...ดีนะที่เค้าหลับอยู่.....ถ้าเห็นคงจะ......."

โคคิไม่รู้ว่าคาเมะเห็นเข้าไปแล้ว....เจ็บมากด้วย
"คงจะดีใจล่ะสิที่ชั้นมีความสุขกับคนอื่น......อยากให้เป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ"

คำพูดนั้น....ทำเอาน้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว.....โคคิรู้สึกได้ถึงไหล่ที่เปียกชุ่ม...ฝืนใจไม่ให้โกรธไปมากกว่านี้
"ดีใจรึไม่ดีใจรุ่นพี่ก็ดูเอาแล้วกัน.....กินเบียร์ไปตั้งกระป๋องใหญ่......นั่งร้องไห้อยู่ริมทะเล.....จะฆ่าตัวตายไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง....เอาไปดูแลสิ" ส่งตัวคาเมะให้....จินรับมา....รู้ได้ว่าคาเมะเมาแค่ไหน
"หมายความว่าไง....ร้องไห้.....ฆ่าตัวตาย....ไม่จริงหรอก"
"ไม่รู้สิ....ผมก็บอกอย่างที่ผมเห็น....ไปก่อนนะ....."

จะเดินไป....แต่ก็พูดทิ้งเอาไว้นิดๆ.....
"ภาพเมื่อกี๊....ขอร้องอย่าให้คาเมะเห็นอีก.....เค้าเจ็บมามากพอแล้ว....น้ำตาเค้ามีค่า.....อย่าให้มันไหลออกมาอีก....ถ้าผมเห็น.....ผมไม่รับประกันว่าผมจะต่อยรุ่นพี่ตายรึเปล่า....ขอตัวก่อนแล้วกัน"

เดินจากไปจริงๆ....จินอึ้งกับคำพูดนั้น....ก้มมองดูคาเมะที่ยังคงแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอด.....สับสนในชีวิต....งงไปหมดแล้ว...
"คาซึยะ....นายทำเพื่ออะไร....ชั้นไม่เข้าใจ"

* * *