จินพยุงตัวคาเมะเข้ามาในห้อง....ค่อยๆวางลงบนเตียง....มองดูหน้าของคาเมะ....ตัวแค่นี้....ไม่เคยกินเบียร์......แต่ซัดไปจนหมดกระป๋องได้ยังไง....
"ทำบ้าอะไร.....คนเค้าเป็นห่วงกันทั่วบ้านทั่วเมืองยังไม่รู้เรื่อง...แย่จริงๆ"

ลุกเดินไปที่ห้องน้ำ....กลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูแล้วก็น้ำ...นั่งลงข้างๆ
"พวกที่เป็นห่วงชั้น....มีนายอยู่ในนั้นด้วยรึเปล่า"

คาเมะไม่ได้หลับ...คำพูดทุกคำที่ออกมาจากปากจิน....เค้ารู้ทั้งหมด
"ไหนว่าเมา....ยังมีสติพูดรู้เรื่องกับเค้าด้วยเหรอ"
"มีสิ....มีมากด้วย....จูบของยามาชิตะ...หวานมากมั้ย...."
"หวานสิ....หวานมากกว่าของๆนายอีกมั้ง...."

พูดไป....เช็ดหน้าคาเมะไปด้วย....คาเมะที่นอนมองอยู่....พลิกตัวหนี....ปัดมือออก
"แค่นี้ทนฟังไม่ได้งั้นสิ....แล้วทีนายล่ะ....จูบกับทานากะกี่ครั้งแล้ว"

คาเมะมองตาขวาง...พูดประชดคงจะสะใจ
"กี่ครั้งเหรอ.....จำไม่ได้เหมือนกัน.....แต่มากกว่าจูบ.....ชั้นบอกให้มั้ยล่ะว่ากี่ครั้ง....ดีกว่านายเยอะเลยนะอาคานิชิ จิน"
"คาซึยะ....อย่าพูดยั่วอารมณ์ชั้น"

ได้ผล.....จินหึงขึ้นมา.....จับตัวคาเมะพลิกกลับ....มองด้วยสายตาแข็งกร้าว
"นี่ชั้นพูดยั่วนายเหรอ....นายโกรธเหรอเนี่ยะ....ชั้นรู้สึกว่าเราไม่เกี่ยวข้องกันแล้วนี่นา....นายลืมไปแล้วใช่มั้ย"
"ว่าชั้นลืมไปแล้ว....แล้วนายล่ะคาซึยะ....นายก็ยังไม่เคยลืมชั้นเหมือนกัน....ไม่งั้นคงไม่นั่งร้องไห้อยู่ริมหาดแล้วก็พยายามฆ่าตัวตาย....ใช่มั้ย...."

รู้สึกเสียหน้า....อยากจะหนีไปให้ห่างๆ....ลุกออกไปต่อหน้า
"นายจะไปไหน"
"ชั้นจะไปนอนที่ระเบียง.....นายก็เชิญนอนบนเตียงตามสบาย....ชั้นเบื่อที่จะพูดกับนายแล้ว"

ลุกขึ้นยืน....แต่ก็ทรุดลงไปอีก.....ยังไม่ทันจะสร่างเมาก็อวดเก่งซะแล้ว
"คาซึยะ.....นายยังไม่หายดีเลยนะ.....เมาขนาดนี้จะไปไหนได้"

จินพยุงตัวขึ้นมาอีกครั้ง.....โดนสะบัดออกอีก
"ช่างชั้น....ปล่อย"
"จะบ้ารึไง....อย่าดื้อได้มั้ย....บอกให้ขึ้นมานอนก็มาเถอะน่า"
"ไม่นอน....อย่ายุ่งกับชั้น"
"พูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ย....ได้....เดี๋ยวเจอดี"

จินอุ้มคาเมะขึ้น.....ดิ้นขลุกขลักอยู่อย่างนั้น...พยายามจะหลุดออกมา....แต่จินก็นิ่งซะเหลือเกิน....โดนจับไปข้างหน้าห้อง.....เดินไปเคาะประตูห้องตรงกันข้าม......
"นายจะทำอะไร....จิน......"
"เดี๋ยวก็รู้...อยากลบภาพโทโมะจังไม่ใช่เหรอ....เอาความหวานของนายช่วยคงจะดีนะ"
"อย่าบอกนะว่า....."

จินไม่พูดต่อ.....เพียงแค่ยิ้มมุมปากก็คงจะรู้ความหมาย.....คาเมะยิ่งดิ้นหนักเข้าไปอีก

"ก๊อกๆๆๆๆๆๆ"

สองสามีภรรยาคู่หนึ่งเดินมาเปิดประตู....งงกับจิน.....ที่อุ้มคาเมะไว้หน้าห้อง....ดิ้นไม่หยุด
"มีอะไรกับพวกเรารึเปล่าคะ...."
"นั่นสิครับ.....ผมรบกวนพวกคุณรึเปล่า....."
"เปล่า....แค่จะทำอะไรให้ดูเฉยๆ....ช่วยดูหน่อยนะครับ"

วางคาเมะลง.....โอบกระชับเอวไว้แน่น.....จูบลงไปที่ปากของคาเมะ.....ไม่ทันตั้งตัว.....กำลังอึ้งกับการกระทำของร่างสูง....จูบที่ดูดดื่มและเนิ่นนาน....ล้วงลึกเอาความหวานที่อยู่ภายในปากนั้นจนเกือบหมด....ร่างบางโอบรอบคอของจินแน่น.....ไม่ให้ตัวเองล้มลงไป.....สองสามีภรรยาได้แต่ยืนตะลึงอยู่อย่างนั้น.....
"เรียบร้อย......เป็นไงบ้างครับ"

ถอนจูบออก.....มือยังคงเกาะเกี่ยวกันไว้......โอบรัดแน่น.....คาเมะเคลิ้มกับรสจูบนั้นไปซะแล้ว....หลับคาอกของจินไปตอนไหนก็ไม่รู้
"ท่าทางจะน่าสนุกนะครับ.....ถึงรสขนาดนั้น...."
"ดีใช่มั้ยล่ะครับ.....คุณก็ลองทำกับแฟนคุณบ้างสิ....ไปก่อนนะครับ.....ขอบคุณที่ช่วยดู"

จินอุ้มคาเมะกลับห้องเหมือนเดิม....ไม่รู้ทำไมต้องยิ้มแก้มปริขนาดนั้นด้วย
"หลับไปจนได้นะ.....ถ้านายดื้อชั้นไม่ต้องใช้แผนนี้ตลอดไปเลยรึไง"

วางลงบนเตียงเหมือนเดิม....จะขยับตัวหยิบผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้....แต่ว่า....มือน้อยๆนั้น....เกาะแน่นจนไปไหนไม่ได้....พยายามแกะมือออกก็ไม่สำเร็จ.....ทำไมแน่นขนาดนี้....
"ถ้าตื่นมานายจะว่าชั้นลวนลามนายไม่ได้หรอกนะคาซึยะ....."

นอนลงบนเตียงทั้งคู่....กอดกัน....มองหน้าของคาเมะที่แดงก่ำ...ไม่แน่ใจว่ามันแดงเพราะฤทธิ์ของเบียร์...รึว่าจูบเมื่อกี๊นี้....แต่ที่รู้ๆ.....ยังไงนายก็ยังจะสวยอยู่วันยังค่ำ....คาซึยะ
"ชั้น....ยังไม่อยากจากนายไปไหน....รู้มั้ย"

จูบเบาๆที่หน้าผากมน....คาเมะตอบรับสัมผัสนั้นทั้งๆที่ตาก็ยังหลับอยู่.....กอดกันแน่นมากขึ้น....จูบจินอีกครั้งทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่รู้สึกตัว...คงจะละเมอ
"ชอบมากสินะเมื่อกี๊นี้....."
"จิน.....ชั้นคิดถึงจินนะ....คิดถึง....มาก....มาก......"

ละเมออีกแล้ว.....จินยิ้มให้กับคาเมะ....แต่อยู่ๆก็ต้องหุบยิ้มลง...
"นายพูดไม่จริงหรอกคาซึยะ.....นายอยากเลิกกับชั้นมากกว่า....รู้มั้ยว่าชั้น....ทำใจไม่ได้หรอกนะ"

ข่มตาให้หลับไปพร้อมกัน.....เรื่องนั้น....ในไดอารี่ที่คาเมะเขียนไว้....ไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว.............

* * *

เช้าวันต่อมา..............
"คาซึยะ.....ตื่นได้แล้วนะ"
"ใคร....อย่ามายุ่งกับชั้น....."

หลับลงไปเหมือนเดิม.....คงต้องปลุกในแบบของจินแล้วมั้ง
"ไม่ตื่นดีๆ....ชั้นก็คงต้องทำแบบนี้ล่ะนะ....."

มือใหญ่จัดการเลิกเสื้อยืดของคาเมะขึ้น.....แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ตื่นง่ายๆ....ถอดจนเสื้อหลุดออกมาแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว
"ขี้เซาจังนะ....ต้องงัดทีเด็ดออกมาใช้แล้วล่ะมั้ง"

ก้มหน้าลงสัมผัสที่ซอกคอขาว....จูบที่ไหล่เนียนเบาๆ.....ไม่ใช่แค่รสจูบที่หวานเท่านั้น....ร่างเล็กๆขาวๆนี่ก็ดูจะหวานกว่าซะด้วย
"นี่...มันจั๊กจี้นะ...ยุ่งจัง.....ห๊าาาาา!!!"

ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย.....แต่พอเห็นร่างสูงที่กำลังลิ้มรสร่างของตัวเองอยู่....ตาค้างทันที
"นายทำบ้าอะไรของนาย...."
"ก็ปลุกไง....ไม่ตื่นซะที....วิธีนี้ได้ผลดีนะ.....ตื่นยากๆบ่อยๆก็ดีเหมือนกัน....ชั้นจะได้ทำบ่อยๆ"
"ไอ้บ้า....อย่ายุ่งกับชั้นนะ....."

ผลักจินออก....หยิบเสื้อที่อยู่ข้างๆขึ้นมาปิดตัวเอาไว้....รอยแดงอยู่เกือบทั่วตัว
"ไอ้บ้าเหรอ....ทีเมื่อตอนนั้นไม่เห็นจะขัดขืนเลยนี่.....ใช่สิ.....เรามันเลิกกันแล้วนี่.....ชั้นก็เหมือนกับเป็นคนอื่นสินะ"
"รู้ตัวซักทีนะ.....ต่อไปนี้ชั้นขอบอกเอาไว้เลย.....ว่าเราไม่มีอะไรต่อกันแล้ว....นายห้ามมายุ่งกับชั้นอีก"
"เห็นทีว่าชั้นจะห้ามยาก....นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าชั้นดื้อแค่ไหน....บอกอะไรไม่เคยฟัง....ขอโทษด้วยนะ"

กระโจนเข้าหาจนล้มลงไปบนเตียงทั้งคู่....กำลังจะเรียบร้อยอยู่แล้ว.....แต่.....

"ก๊อกๆๆๆๆ"

"พอได้แล้วนะ...มีคนมารู้เรื่องหน่อยสิ....ปล่อยชั้นด้วย"
"สนใจมันทำไม....ใครจะมาก็ช่างมันสิ....."
"ไอ้จิน.....ไอ้จินโว้ย....ตื่นยังวะ!!!"

เสียงยูอิจิตะโกนเรียกอยู่หน้าห้อง....ไม่เปิดก็เกินไป.....เดินมาเปิดทั้งๆที่หัวยุ่งอยู่อย่างนั้น
"มีอะไร....."

หงุดหงิดนิดๆ....ยูอิจิที่มากับจุนโนะ....ยืนมองหัวของจิน....สภาพทำไมมันถึงเหมือนกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรบขนาดนั้น
"แกทำอะไรกันอยู่วะ"
"นั่นดิ....คืนดีกับคาเมะจังแล้วเหรออาคานิชิคุง"
"คืนดีบ้าอะไร...จะปลุกแบบสนุกๆก็ไม่เอา....หมดอารมณ์แล้ว....ชั้นไปก่อนดีกว่า....นายก็เข้าไปดูเพื่อนนายแทนชั้นก็แล้วกัน....."

จินกระชากคอยูอิจิเดินไปด้วยกัน...จุนโนะเข้าไปหาคาเมะข้างใน.....เห็นนั่งอยู่บนเตียง...ใช้ผ้าห่มปิดร่างของตัวเองอยู่.....หน้าแดงซะด้วย
"คาเมะ......นายโดนเค้าปลุกแบบไหน....."
"ก็อย่างที่นายคิดนั่นแหละ.....ปลุกบ้าอะไรแบบนี้....ทุเรศที่สุด"
"จริงดิ....แหม....พวกชั้นไม่น่าเข้ามาเลยนะ.....พวกนายจะได้คืนดี....ปรับความเข้าใจกันได้ตลอดรอดฝั่งหน่อย....."
"มันไม่มีวันนั้นหรอก....ชั้นกับเค้า....เหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว....ที่เค้าทำเพราะอยากจะเอาชนะชั้นต่างหาก"
"โง่....โง่กันทั้งคู่....ไม่ใช้สมองคิดกันเลยรึไง"
"ชั้นไม่ได้โง่นะจุนโนะ"
"นายยอมรับความจริงเถอะน่า....นี่มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านะ....ที่นางเอกจะโง่....แล้วพระเอกงี่เง่าเชื่อคนอื่นไปทั่ว....นี่มันคือชีวิตจริง.....ยอมกันหน่อยสิ....รับฟังความคิดเห็นซึ่งกันและกันบ้าง.....แล้วอย่างนี้คำพูดที่นายเคยบอกว่าจะอยู่กับเค้าตลอดไปมันจะมีค่าอะไร....."

คาเมะยังคงนั่งเงียบ....เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง....จุนโนะส่ายหัวให้กับเพื่อนตัวเอง....ยิ่งพูดก็เหมือนกับหูทวนลม....ไม่มีประโยชน์
"ชั้นจะให้นายคิดไปเรื่อยๆก็ได้....แต่อย่านานล่ะ.....ถ้าเผื่ออาคานิชิคุงเค้าปันใจไปหายามะจริงๆแล้วมันจะยุ่ง.....นายจะเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปจริงๆ....เชื่อชั้น.....ชั้นลงไปรอข้างล่างนะ....เดี๋ยวเราจะออกไปเที่ยวกันที่ภูเขาแถวนี้....รีบอาบน้ำแต่งตัวซะเลย....ไปนะ" จุนโนะเดินออกไป....ทิ้งประโยคสุดท้ายที่น่าคิดเอามากๆ....ที่เค้าทั้งคู่ทำอยู่....มันถูกแล้วเหรอ....มันสมควรแล้วใช่มั้ย...เค้าควรจะปล่อยจินไปง่ายๆแบบนี้....มัวแต่เล่นตัว....ทำไปทำไม?
"ชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้วนะ....จะทำให้ชั้นบ้าตายไปถึงไหน....โธ่เอ๊ย!!"

* * *

ภูเขา....
"จิน....ไปตรงโน้นกันเถอะ"

ยามะพีลากแขนจินไปทางแม่น้ำข้างหน้า....คาเมะมองตาม....ดูมีความสุขกันจังนะ.....
"คาเมะ....ชอบภาพนั้นสินะ"
"ภาพอะไรยูอิจิคุง...."
"ก็ภาพที่ของๆตัวเองเริงร่ากับคนอื่นน่ะสิ....นายคงจะชอบมันมากเลยสินะ"
"พูดอะไรบ้าๆ....ชั้นไม่อยากจะโกรธยูอิจิคุงหรอกนะ....ที่ทำกับชั้นตอนที่มาถึงที่นี่ก็แย่อยู่แล้ว....ถ้าขืนพูดอะไรอีกชั้นไม่รับประกันว่าชั้นจะคบทั้งคู่เป็นเพื่อนต่อไปอีกรึเปล่า"
"ทำตรงข้ามกับใจมันทรมานนะ....นายก็รู้สึกได้นี่คาเมะ"

ไม่อยากจะฟังอะไรอีกแล้ว....ลากแขนโคคิไปเหมือนกัน....
"รุ่นพี่ไปด้านนั้นกันเถอะ....."
"เดี๋ยวสิ....เอาเบ็ดตกปลาก่อน"
"ไม่ต้องตกมันหรอก....ไปกันเถอะ"

ต้องตามไปแต่โดยดี...อีกด้านนึง....จินก็มองมาเหมือนกัน.....ไม่วางตา.....ไม่สนใจยามะพีที่ยืนอยู่ข้างๆ....คุยอะไรด้วยก็ไม่รู้เรื่อง
"นี่....ชั้นรู้นะว่ากำลังมองอะไร..."

ยามะพีพูดขึ้นในขณะที่สายตาก็จ้องไปที่แม่น้ำข้างหน้า.....
"ลืมไปซะทีเถอะ....คนแบบนั้น....มันไม่คู่ควรกับจินเลยซักนิด....ไม่เห็นรึไงว่าเค้ามีความสุขอยู่กับคนอื่น.....ห่วงหาไปก็แค่นั้น"
"โทโมะ...."
"บอกว่ารักชั้นไม่ใช่เหรอ....ก็รักชั้นต่อไปสิ....ในเมื่อเปลี่ยนใจแล้วก็เปลี่ยนให้ตลอด.....ในความเป็นจริง...ชั้นคือคนที่จินควรจะรัก....ไม่ใช่เค้า"

ยื่นคำขาด...คำพูดคำนี้...ดูน่ากลัว....แน่นอนว่าจินเข้าไปอยู่ในกรงของยามะพีเรียบร้อย....ถ้าจะออกมา....คงต้องรอให้ยามะพีตาย....ถึงจะได้อิสรภาพ

"คาเมะ...พี่รู้นะว่าภาพนั้นคืออะไร.....นายไม่อยากเห็นมันมากเลยใช่มั้ย"

ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงแม่น้ำอีกด้านนึง......โคคิมองดูสายตาของคาเมะ....เศร้าเหมือนเดิม....มาเที่ยวครั้งนี้....ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยซักนิด
"คงงั้นมั้ง.....ขอโทษนะรุ่นพี่....ที่ให้มาเป็นที่ปรึกษาปัญหาบ้าๆบอๆ.....ทั้งๆที่รุ่นพี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย"
"แต่พี่อยากเกี่ยวนะ.....อยากเกี่ยวกับชีวิตนายไปหมดทุกเรื่อง"
"ไม่ดีหรอก.....อย่ามายุ่งกับชั้นเลย.....ต่อไปนี้รุ่นพี่ไม่ต้องเป็นที่ปรึกษาชั้นก็ได้....."
"แต่พี่อยากจะทำต่อไป....ถึงแม้นายจะมองไม่เห็นความรู้สึกของพี่เลยซักนิด"
"รุ่นพี่....."

คาเมะมองหน้าโคคิด้วยความแปลกใจ....แน่ใจแล้วสินะว่าที่โคคิพูดออกมา.....คืออะไร
"รุ่นพี่.....อย่าบอกนะ....ว่ารุ่นพี่ชอบชั้น"
"รู้ซักทีนะ....."
"เมื่อไร"
"ตั้งแต่แรกที่พบกัน....ชอบมากๆด้วย"

ยืนอึ้ง....ไม่นึกว่ารุ่นพี่ที่ตัวเองคิดแค่เป็นพี่ชาย....จะมาบอกกันอย่างนี้
"มันอาจจะเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวนะ.....แต่พี่อยากให้นายตัดใจจากเค้า....จะได้มั้ย.....พี่ดูแลนายได้ดีกว่าเค้า....มากที่สุดด้วย"
"แต่ว่า...."
"ให้คำตอบที่ดีกับพี่หน่อยได้มั้ย.....คนๆนั้นมันไม่มีดีพอให้นายรักหรอก....เค้ามีคนอื่นนายก็เห็นไม่ใช่รึไง"

ถึงเวลาที่คาเมะจะคิดหนัก...เค้าก็ดีกับเรา...แต่ทำไมเราถึงไม่ชอบเค้า....เป็นเพราะคนที่ชื่ออาคานิชิ จินใช่มั้ย....ถึงทำให้เราตัดใจไม่ได้
"รุ่นพี่.....ชั้น......"

"Tululu......"

เสียงโทรศัพท์ช่วยชีวิต....รีบรับทันที
"รอแป๊บนะรุ่นพี่"

เดินไปพูดอีกทางนึง.....โคคิได้แต่มองตาม...คงจะไม่มีหวังจริงๆแล้วสินะ
"คาเมะฮะ......."
[คาเมะจัง....ชั้นเองนะ]
"ทาคิซาว่าคุง....."

ดีใจที่สุด....ยิ้มออกมาเต็มๆ
[ก็ชั้นน่ะสิจะเป็นใคร.....นายรู้มั้ยว่าทุกคนหายไปไหนหมด.....ชั้นเพิ่งกลับมาเมื่อวานนี้.....ว่าจะไปหายูอิจิกับจุนโนะที่ร้านนมซะหน่อย....แต่ก็ดันปิดร้านหนีชั้น.....โทรหาใครก็ไม่มีใครรับ.....น้อยใจนะเฟ่ย]
"ขอโทษนะ.....คือว่าทุกคน.....มาเที่ยวทะเลกันหมด.....ไม่มีใครอยู่หรอก"
[นั่นไง....ชั้นว่าแล้วมั้ยล่ะ....รู้งี้ไม่มาแบบเซอร์ไพรส์ดีกว่า....อยู่ส่วนไหนของญี่ปุ่นล่ะ]
"อยู่ตรงxxxxxx....ทาคิซาว่าคุงจะตามมามั้ยล่ะ"
[ชัวร์....เดี๋ยวจะได้เจอหน้าชั้นแน่ๆล่ะ.....แต่ไม่บอกหรอกว่าวันไหน....แล้วนายล่ะคาเมะ.....มีความสุขกับไอ้จินมากๆเลยล่ะสิท่า]
"ไม่มี.....เราเลิกกันไปแล้ว.....เรากลับมาเหมือนเก่าไม่ได้อีกแล้ว"
[บ้าแล้ว....นายอย่าล้อชั้นเล่นสิ.....ชั้นกะจะเอาของนำโชคจากฝรั่งเศสมาให้พวกนายซะหน่อย.....พูดแบบนี้ได้ไง]
"ชั้นพูดเรื่องจริง....."
[เล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย....ละเอียดที่สุดเลยนะ]

คาเมะเอ่ยปากเล่าเรื่องราวทั้งหมด.....ทักกี้ฟังแล้ว...มีความคิดอย่างเดียวกับจุนโนะ.....โง่ทั้งคู่
[แล้วนายไปทำอย่างนั้นทำไม....สถานการณ์มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่นายคิดเสมอหรอกนะ.....ไอ้จินก็จริงๆเล้ย....ยังไม่รู้ว่าเค้าประชดก็เอาซะแล้ว....แย่ที่สุดเลยนะพวกนาย]
"แล้วจะให้ชั้นนั่งเฉยๆดูพวกเค้าประชดชั้นน่ะเหรอ....ชั้นก็ต้องทำกลับบ้างสิ....."
[แต่นายไม่สงสารรุ่นพี่ของนายบ้างรึไงคาเมะ....เค้าเหมือนกับเป็นเบี้ยล่างของนายเลยนะ.....]
"ก็ชั้น.....ไม่รู้สิ.....มารู้ตัวอีกทีเค้าก็บอกชอบชั้นไปแล้ว"
[ห๊าาาา!!!บอกชอบ....เลวร้ายเข้าไปใหญ่แล้วมั้ยล่ะ...บ้ากันทั้งนั้นเลยนะ....นี่ชั้นต้องเข้าไปช่วยมั้ยเนี่ยะ]
"ทาคิซาว่าคุงไม่ต้องเข้ามาช่วยหรอก.....เราคงจะจบกันจริงๆแล้ว"
[หยุดพูดบ้าๆได้มั้ย....ชั้นไม่ยอมให้พวกนายเลิกกันหรอก.....ลืมไปแล้วรึไง....ไอ้จินมันรอนายมานานมากแค่ไหน.....สร้อยมันก็ยังใส่อยู่.....มันไม่ทิ้งนายแน่ๆ.....ความรักน่ะ....นายรู้ไม่ใช่เหรอ....ว่ามันแปลว่าอะไร....จำภาพนั้นที่ชั้นให้นายดูที่แกลอรี่ได้มั้ย....ความหมายของมันยังอยู่ชัดรึเปล่า....บอกชั้นหน่อยสิ.....รึว่าจะต้องมีการฆ่าตัวตายอีกรอบนายถึงจะเข้าใจ....]

คาเมะไม่พูดอะไรออกมาซักคำ....คงจะกำลังรวบรวมคำพูด.....โคคิยืนมองอยู่....เห็นสีหน้านั้น....ต้องมีอะไรแน่ๆ
"ทานากะ...."

จินเดินมาพร้อมกับยามะพี....เห็นโคคิที่กำลังมองคาเมะอยู่......
"เค้าทำอะไร"
"คุยโทรศัพท์.....กับใครก็ไม่รู้"

จินดูจะสนใจเต็มที่...สีหน้าของคาเมะ....เหมือนกับกำลังเก็บอะไรไว้ซักอย่าง....และมันก็กำลังจะปะทุออกมา
"ทาคิซาว่าคุงอย่าพูดอีกเลย.....ชั้นบอกแล้วว่าชั้นกับจิน....เราไปกันไม่ได้อีกแล้ว.....มันจบ....จบหมดทุกอย่าง"

คำพูดที่อัดอั้น......คำพูดที่ฝืนใจ....จำเป็นต้องพูด....ถูกระเบิดออกมา.....ดังจนเข้าหูทั้งสามคนที่ยืนมองดูอยู่....โคคิ...ตกใจ....ยามะพี....ดีใจ....แล้วจินล่ะ.....
"ในที่สุดก็พูดออกมาซะทีนะ.....รู้แล้ว.....ชั้นไม่ยุ่งแล้วล่ะ....."

หันหน้ามาพูดกับโคคิ.....สายตาดูจริงจังจนน่ากลัว.....
"ไม่ใช่นะรุ่นพี่.....รุ่นพี่เข้าใจผิด...คาเมะเค้า......"

พยายามแก้ต่างให้....ทำไมถึงไม่ปล่อยให้เลยตามเลยล่ะ
"นายไม่ต้องแก้ตัวแทนเค้าหรอก....ชั้นไม่สำคัญกับเค้าแล้ว....นายดูแลเค้าได้เต็มที่แล้วล่ะ....ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะแยกพวกนายออกจากกัน....โอกาสมาแล้วก็รีบคว้าไว้ซะ"
"จิน....คิดได้แล้วสินะ....ชั้นบอกแล้วไง....ว่าเค้าไม่มีค่าพอหรอก....อยู่กับชั้นดีกว่าเป็นไหนๆ...."

คำพูดนั้นมันทำให้ยามะพีมีความสุขอย่างที่สุด.....ตัดขาดกันได้ซะที....ชั้นจะได้ไม่ต้องมานั่งระแวง....ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว
"ชั้นขอตัว....โชคดีนะทานากะ"

เดินจากไปพร้อมกับยามะพี.....คาเมะไม่รู้เรื่องอะไรซักนิด.....แน่นอนว่าโคคิไม่พูดอะไรเด็ดขาด
[แน่ใจนะว่าจบ....สร้อยน่ะ...นายก็ยังใส่อยู่ใช่มั้ย.....ชั้นขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน....ใช้ใจของนาย...พูดกับไอ้จินอีกครั้ง.....ชั้นรู้ว่าพวกนายไม่ได้อยากจะเลิกกันหรอก....มันเป็นเพียงแค่การประชด.....แล้วก็กลัวเสียหน้า....กลัวเสียฟอร์มมากกว่า....ทำตามชั้นซักนิดเถอะนะ....ได้ไม่ได้...เดี๋ยวว่ากันใหม่ก็ได้นี่นา]
"ได้...ชั้นจะลองดู.....แค่นี้นะทาคิซาว่าคุง"

ละจากเสียงนั้น....หันมาทางโคคิที่กำลังมองไปอีกทางนึง....สีหน้าดูกังวลเอามากๆ
"รุ่นพี่....รุ่นพี่เป็นอะไร"

คาเมะมองตาม....แต่ก็ไม่เห็นจะมีใคร
"เปล่าหรอก....ไม่มีอะไร....ไปกันรึยังล่ะ....."
"ไปไหน...."

ดูโคคิจะลืมเรื่องเมื่อกี๊ไปอย่างง่ายดาย.....แปลกคน?
"ไปทางโน้นกันดีกว่า.....ไปนั่งเป็นเพื่อนจุนโนะกับยูอิจิ....หายไปนานเดี๋ยวคนอื่นจะเป็นห่วง"
"ไม่อยากไป....ไม่ไปได้มั้ย"
"ไปเถอะ....อยู่กับพี่....กลัวอะไร....เชื่อพี่นะ....อย่าไปแคร์ว่าเค้าจะพูดยังไง...."

จับมือน้อยๆนั้นไว้....บอกในสิ่งที่ควรพูด
"แต่ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ....ลองพูดกับเค้า.....แล้วนายจะรู้เอง"
"พูดกับเค้า...."
"ใช่....ไปกันเถอะนะ.....พวกเค้าคงรอเรานานแล้ว....เรื่องนั้นที่พี่พูดกับนาย.....ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก.....แต่พี่ก็ยังหวังว่าคำนั้น.....นายจะเอากลับไปคิดได้บ้างซักนิดนึง"

ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรต่อ.....เพราะรู้ดี...ว่ามันเป็นยังไง.....และคาเมะ....ก็เริ่มที่จะคิดได้ซักที...

กลับมาที่โรงแรม.....บนห้องพัก
คาเมะกับจินเดินมาด้วยกัน....ไม่มีแม้แต่เสียงพูดของใคร....เงียบจนน่าอึดอัด
"เอ่อ....จิน....คือชั้น......"

เปิดฉากพูด....แต่ก็พูดไม่ออก...จะทำยังไงดี
"มีอะไร...."

ยืนมองหน้าอยู่ที่ประตูระเบียง....อึกอักอีกตามเคย
"คือชั้น....จะถามนายว่า....ค่ำนี้....นายพอจะว่างมั้ย"
"ทำไม"

น้ำเสียงดูเปลี่ยนไปจนน่าตกใจ...ทั้งๆที่เมื่อเช้าก็ยังดีๆอยู่.....เป็นอะไรไปนะ
"ชั้นมีเรื่องจะพูดกับนาย.....ได้มั้ย"
"เรื่องอะไร"
"เรื่องของเรา....."
"มันยังจะมีเราอีกรึไง....."
"จิน.....ชั้นขอร้อง....พูดกับชั้นนะ....ชั้นเก็บไว้ไม่ได้อีกแล้ว"
"ในที่สุดก็อยากระบายแล้วใช่มั้ย.....ได้....ชั้นจะพูดด้วย....แต่ทำไมนายไม่พูดเอาตอนนี้ล่ะ....ไม่มีใครอยู่ก็พูดได้แล้วนี่"
"ชั้นยังไม่ได้เตรียมใจ....ขอชั้นตั้งตัวก่อนนะ"
"ได้.....จะบอกแค่นี้ใช่มั้ย...ชั้นจะได้ไป....."

ในเมื่อไม่มีอะไร....จินก็เดินเข้าห้องน้ำไป.....คาเมะยังคงแปลกใจไม่หายที่น้ำเสียงของจินฟังดูห่างเหิน....ไม่เหมือนกับที่ผ่านๆมา
"เป็นอะไรของเค้านะ.....แต่ช่างเถอะ"

เดินไปที่ระเบียงห้อง.....หยิบไดอารี่เล่มหนาขึ้นมา....นั่งเขียนบางอย่าง
"ค่ำนี้ชั้นต้องทำให้ได้....ไดอารี่เล่มนี้จะต้องจบด้วยความสุขไม่ใช่เศร้า.....นายต้องทำให้ได้นะคาเมนาชิ"

ว่าแล้วก็นั่งเขียนต่อ....ยังคงไม่เอะใจและสงสัย.....ว่าจินเข้าใจผิดไปแล้วเต็มๆ.....นายจะรู้มั้ยนะ....ว่าชีวิตรักของนาย....มีบางคนรู้อนาคตล่วงหน้าไว้แล้ว

"คาเมะจัง.....บอกเค้ารึยัง"

โคคินั่งอยู่ที่คอฟฟี่ช็อปด้านล่าง....จุนโนะกับยูอิจิก็ด้วย
"บอกไปแล้ว....เดี๋ยวชั้นจะได้พูดกับเค้าซักที"
"พูดไรอ่ะคาเมะ....บอกหน่อยดิ"

ยูอิจิถามไปก็นั่งดูดน้ำไป....หน้าตาอยากรู้อยากเห็นพอๆกับจุนโนะ
"ไม่มีอะไรหรอก.....เดี๋ยวก็รู้"

นั่งอยู่ที่โต๊ะ....ใจเต้นแรง....รอเวลาที่จินเดินมา....เมื่อนั้น....ก็จะพูด
"ชั้นมาแล้ว....รอนานมั้ย"

เดินลงมาจนได้....พร้อมกับยามะพี....คราวนี้....ทำไมจินดูจะเอาอกเอาใจยามะพีเป็นพิเศษ.....
"ไปไหนมาวะไอ้จิน.....ชั้นนั่งดูดน้ำรอไปสิบกว่าแก้วแล้วมั้ง....เนอะจุนโนะ"
"นั่นดิ.....ไปไหนอ่ะ"

จุนโนะถามต่อ....จินหันไปยิ้มให้กับยามะพี...ดูมีความสุข.....คาเมะนั่งมอง.....ไม่ชอบเลยกับภาพแบบนี้
"เราไปไหนนะโทโมะ"
"เราไปเดินเล่นกันมา......คลื่นตอนนี้สวยมากเลยนะ.....บรรยากาศดีด้วย.....คาเมะ.....นายไม่ไปเดินกับรุ่นพี่นายบ้างเหรอ...."
"ไม่ล่ะ....."
"อ้าว.....เป็นงั้นไป.....ไม่ดีเลยนะ....อย่างนี้นายกับรุ่นพี่ก็ไม่มีทางคืบหน้ากันซะทีน่ะสิ....จริงมั้ยจิน"

คาเมะมองหน้าจิน....หวังจะได้ฟังคำพูดที่เข้าข้างตัวเองบ้าง....แต่เปล่าเลย
"นั่นน่ะสิ.....คาซึยะ...ทานากะ....ชั้นเอาใจช่วยพวกนายอยู่นะ....แต่ก็ระวังล่ะ....คาซึยะเค้าเป็นพวกอารมณ์แปรปรวน....เดี๋ยวอยากรักเดี๋ยวอยากเลิก....ถ้าไม่ทนจริงๆอยู่กับเค้าไม่ได้หรอก"
"นายก็คงจะบอกชั้นสินะว่านายอดทนไม่ไหวแล้ว....แต่ช่างเถอะ....ชั้นไม่อยากจะนึกถึงมันแล้ว"
"นั่นสินะ....มันคงจะไม่น่านึกถึงซักเท่าไรหรอก....ชั้นขอตัวไปทางด้านนั้นก่อนดีกว่า...ไปเถอะโทโมะ"
"อื้ม!เดี๋ยวมานะทุกคน"

จินเดินโอบเอวคุยกันสนุกสนาน.....บาดตาของคาเมะ....เจ็บลึกไปถึงใจ....แต่ก็ยังคงปลอบใจตัวเองอยู่....ว่านั่นเป็นสิ่งที่จินทำเล่นๆ....ไม่ได้เอาจริง....

จนเวลาล่วงเลยมาถึง....2ทุ่ม.....
"ทุกคน....เวลาเหมาะพอดีเลย....ไปคาราโอเกะกันเถอะ"

ยูอิจิเสนอความเห็น....หลายคนเห็นด้วย....แต่จินกับคาเมะ.......
"ชั้นขอตัว....จิน....ไปกับชั้นหน่อย....."

จินลุกขึ้นแต่โดยดี.....ทำตามสัญญา
"จะไปไหน....ชั้นไปด้วยได้มั้ย"

ยามะพีจับแขนของจินแน่น....เหมือนกับว่าใครก็ห้ามเอาไปถ้าชั้นไม่อนุญาต
"อย่าไปเลย....ชั้นจะพูดเรื่องๆนึงกับเค้า.....นายอยู่นี่แหละ.....เข้าใจนะ"

จับหัวยามะพี....ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน....ทำให้ปล่อยได้โดยง่าย
"ไปสิ.....อย่านานล่ะ....ชั้นมีเวลาไม่มากขนาดนั้น"

พูดห้วนๆอีกแล้ว.....ทำเอาคาเมะใจเสีย
"ทั้งสองคนจะไปไหน.....ไม่เห็นบอกพวกชั้นเลย"

จุนโนะถาม....สงสัยมาตั้งนานแล้ว....เหมือนกับยูอิจิที่ยังคงนั่งดูดน้ำมองคนทั้งคู่สลับกันไปมา....
"เดี๋ยวก็รู้.....ชั้นคิดว่ามันคงจะเป็นการพูดครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ.....ไปสิคาซึยะ"

จินเดินนำหน้าไป....ตามไปด้วยคาเมะ....ทั้งหมดมองตาม....ในใจของโคคิตอนนี้....คิดว่า....มันจะไม่จบแบบราบรื่นแน่นอน..........

"พูดสิ....มีอะไรอัดอั้นตันใจก็พูดออกมาให้หมด....ชั้นทำใจรอฟังเอาไว้อยู่แล้ว"

สายตาจินมองไปยังท้องทะเลในยามค่ำคืน.....มันแฝงความเจ็บปวดเอาไว้ลึกๆ
"ทำไมนายพูดเหมือนกับสิ่งที่ชั้นบอกออกไปมันจะไม่ดีอย่างนั้นแหละ"
"ก็คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง"
"ถ้างั้นชั้นจะพูดแล้วนะ.....เรื่องของเรา"
"เรื่องของเรา....พูดได้เต็มปากดีนะ....คนอย่างนาย...จ้องแต่จะเลิกกับชั้นอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ.....ที่กลับมาที่นี่ก็เพื่อจะมาบอกสิ่งนี้สินะ"
"ไม่ใช่นะ....ที่ชั้นจะพูด....ไม่ใช่เรื่องนั้น......"

จินละสายตาจากวิวที่อยู่ด้านหน้า....หันมามองคาเมะด้วยสีหน้าจริงจัง
"ทำไมจะไม่ใช่....แล้วไอ้ที่นายพูดโทรศัพท์เมื่อเช้านี้.....บอกว่าเรื่องของเรามันจบลงไปแล้ว....ไปกันไม่ได้อีกแล้ว...ประโยคนั้นคงจะไม่ใช่การตัดขาดสินะ...."

ยืนมองหน้าของจิน.....ต่างฝ่ายต่างไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน....ไม่ได้อยากจะพูดอย่างนั้นเลยนะ
"คาซึยะ.....รู้มั้ยว่าชั้นไม่เคยคิดเลยนะว่าความรักของเรามันจะจบง่ายแบบนี้....ชั้นเฝ้าแต่รอว่าถ้าเรากลับมา....เราจะต้องได้อยู่ด้วยกัน....ไม่มีใครไปไหน.....ไม่มีคนอื่นมากั้นกลาง....แต่สุดท้ายตัวทำลายมันก็คือเราทั้งคู่....เป็นเพราะอะไรชั้นอยากจะรู้"
"จิน....ไม่ใช่นะ.....ชั้นไม่ได้จะพูดแบบนั้น....แค่ชั้นเห็นนายกับยามาชิตะ....."

จะพูดว่าทุกสิ่งทุกอย่างคือการประชด....แต่ก็ทำไม่ได้
"เห็นชั้นกับโทโมะจังดูรักกันดี.....ก็เลยคิดว่าเป็นทางสะดวกงั้นสิ....ถ้าทานากะมันมาได้ยินคงจะดีใจมากเลยนะ.....ในที่สุดนายก็ปันใจให้มันได้ซะที"
"จิน.....ฟังชั้นหน่อยสิ....มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ...."
"ทำไมจะไม่ใช่...พอแน่ใจว่าชั้นมีโทโมะอีกคน....นายก็หันไปหารุ่นพี่ที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สองวัน....ทำแบบตอนพบกับชั้นใหม่ๆเลยรึเปล่า....ดีจังนะ....ใช้มุขเดิมก็ทำได้แล้ว....เก่งจัง"

คาเมะฟังทุกคำที่ออกมาจากปากจิน....มันไม่ใช่อย่างนั้นเลยซักนิด....สิ่งที่อยากจะพูดเพื่อขอคืนดี...หายวับไปกับตา
"ฟังกันหน่อยสิจิน.....ชั้นไม่ได้จะต้องการอย่างนั้นนะ....ชั้นจะมาขอคืนดีกับนาย....เห็นสายตาของทุกคนที่มองมาแล้วชั้นทนไม่ไหวหรอกนะ"
"ที่แท้จะมาขอคืนดีเพราะแคร์สายตาของคนอื่นงั้นสิ....อยากเลิกก็พูดออกมา....ไม่ต้องทำตามคนอื่นเค้า.....พูดออกมาสิคาซึยะ....พูดออกมา!!!!"

จินตะเบ็งเสียงใส่....คาเมะไม่มีแม้แต่คำพูดอะไร....น้ำตามันสื่อออกมาแทน....ความจริงจังมันออกมาจากน้ำใสๆ....แต่จินไม่รับรู้
"อย่าใช้มันเพื่อทำให้ชั้นตายใจเลย....ไม่มีประโยชน์หรอก....โทโมะเค้าก็ดีนะ.....เอาใจชั้นทุกอย่าง....แปลกจัง....ทำไมที่ผ่านมาชั้นถึงได้ไม่สนใจเค้านะ.....นายว่าชั้นโง่มั้ยคาซึยะ"
"จิน....นายมันไม่เคยเข้าใจอะไรเลย....ไม่เข้าใจซักอย่าง.....เอาแต่ความคิดของตัวเองเรื่อยมา....นายรู้บ้างรึเปล่า.....ว่าทำไมชั้นถึงได้มัวยุ่งอยู่กับนายได้ทั้งปีทั้งชาติ....รู้บ้างมั้ย!!!"
"รู้สิ....ก็เพราะฝืนใจใช่มั้ย....แล้วไอ้สร้อยที่นายใส่ไว้....มันก็คงจะไม่จำเป็นสำหรับชีวิตนายแล้วล่ะ....ถอดออกซะเลยสิ.....ขว้างลงทะเลให้ชั้นดู.....จะได้สะใจนายไง....เอาสิ!!!"

คาเมะไม่กล้าแม้แต่จะคิด....ก็เค้าไม่อยากที่จะทำ.....ความรักที่มีให้กับจินมันยังคงมีมากขึ้นไม่เปลี่ยนแปลง......แต่จิน....ทำเหมือนกับเลิกรักไปแล้วทุกๆนาที
"นายไม่กล้าใช่มั้ย.....เสียดายงั้นสิ.....ได้....ถ้านายไม่ทำชั้นจะทำเอง...."
"อย่านะจิน!!!"

ไม่ฟังเสียง....กระชากสร้อยที่ใส่อยู่.....กำแน่นไว้ในมือ....ขว้างออกไปต่อหน้าต่อตา....ทั้งคู่มองดูภาพนั้น....เงียบทั้งคู่....เสียงที่ดังในตอนนั้น....มีเพียงเสียงลมกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงแค่นั้น
"ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย.....ฟังชั้นพูดซักหน่อยได้มั้ย.....ชั้นไม่ได้ต้องการจะให้เราเลิกกันนะ....ชั้นเพียงแต่จะบอกความจริงว่าไอ้สิ่งที่ชั้นทำไปตอนนั้น....มันเป็นเพียง......"
"เป็นเพียงการบอกเลิกกับชั้นทางอ้อมงั้นสิ.....ขอบใจนะที่บอก....อยากจบกับชั้น....ชั้นก็จบให้แล้ว.....สิ่งที่นายต้องการ"
"ไม่ใช่....มันไม่ใช่อย่างนั้น!!!"

นั่งร้องไห้จนตัวโยน....จิตใจของจิน.....นึกสงสารอยู่เหมือนกัน....ทำรุนแรงขนาดนั้น....แต่มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ?
"ชั้นหมดเรื่องพูดกับนายแล้ว.....เราคงต้องแยกกันซะที....ลาก่อนคาซึยะ" เดินจากไปโดยที่ไม่คิดจะหันหลังกลับ.....หน้าตาดูเศร้ากันทั้งคู่.....น้ำตายังคงไหลมาไม่หยุด....ร่างบางมองไปที่ทะเล...สร้อยเส้นนั้นที่จินทิ้งไป....คงจะโดนคลื่นซัดไปถึงไหนต่อไหน....ไม่อยู่ให้เห็นซากแน่นอน....
"ทำไมไม่ฟังกันเลย....ชั้นไม่เข้าใจ!!!"

จินเดินเข้ามาที่คอฟฟี่ช็อปเหมือนเดิม....สายตาทุกคู่จ้องมาที่จิน....ฝ่ายยามะพีวิ่งเข้ามาหาเป็นคนแรก......จับหน้าของจิน....เป็นห่วง
"จิน....ทำไมหน้าตาดูเครียดๆล่ะ.....เค้าพูดอะไรไม่ดีใช่มั้ย"
"ไม่ใช่หรอกโทโมะ....มันก็แค่เรื่องไร้สาระ...."
"ถ้าไร้สาระ....หน้าจินไม่มีทางเครียดหรอก....บอกชั้นเถอะนะ"
"ไม่มีหรอกน่า...โทโมะจังสบายใจได้....ชั้นขึ้นห้องก่อนแล้วกัน.....เหนื่อยมากแล้ว"

จินเดินผ่านทุกคนไป....โดนโคคิพูดรั้งท้ายเอาไว้
"รุ่นพี่...คงไม่ได้ทำอะไรที่ทำร้ายจิตใจเค้าใช่มั้ย......"

จินจ้องหน้าโคคิ....ยิ้มที่มุมปาก
"ห่วงกันมากเลยรึไง....ถ้างั้นก็ออกไปดูสิ.....ชั้นขอบอกกับทุกคนในที่นี้เลยนะ....."

จินหันหน้ามาพูดกับทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย....ยูอิจิกับจุนโนะเริ่มจะเครียดพอกัน
"ชั้นกับเค้าขาดกันแล้ว....เราไม่เกี่ยวกันอีก.....ไม่มีพันธะใดๆมาผูกพันธ์กันอีกแล้ว....จบกันซะที"

คำนั้น....มันเป็นการพูดที่ดูจะเชื่อมั่น.....แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด....ใครฟังก็รู้
"ไอ้จิน.....แกอย่าทิ้งเค้าสิ.....แกไม่ห่วงเค้ารึไง"
"ยูอิจิ....ชั้นไม่ได้ทิ้งเค้า....แต่เค้าต่างหากล่ะที่เป็นฝ่ายทิ้งชั้น"
"ไม่จริง...ไม่งั้นสร้อยที่อยู่บนคอของอาคานิชิคุงคงไม่หายหรอก....ทิ้งมันไปแล้วใช่มั้ย"

จุนโนะเริ่มผิดสังเกต...จินไม่ได้ใส่สร้อยเส้นนั้นแล้ว.....มันไปไหน?
"นายคงจะเป็นห่วงเพื่อนนายมากเลยนะ....ถ้างั้นก็เชิญไปปลอบใจกันให้พอเลย....ชั้นไม่อยากยุ่ง....ขอตัว"

จินเดินจากไปจริงๆ.....โคคิมองตาม....นึกเป็นห่วงคาเมะที่ตอนนี้ไม่รู้จะเป็นยังไง.....วิ่งออกไปดูข้างนอก
"ในที่สุดเรื่องราวก็จบลงด้วยดีซะทีนะ....ชั้นคงจะนอนหลับแล้วล่ะวันนี้"

ยามะพีพูดถากถาง....สะใจสุดๆ.....จุนโนะเกือบจะระงับอารมณ์ไม่ได้อยู่แล้ว
"ดีบ้าดีบออะไรล่ะ.....ชั้นไม่เข้าใจเลยนะยามะ....ว่านายเอาจิตใจพรรณนี้มาอยู่ในตัวนายได้ยังไง"
"ไม่รู้สิ....แต่ที่ชั้นรู้ตอนนี้...."

เดินเข้ามาหาจุนโนะ....จ้องหน้าใกล้ๆ......พูดออกไป
"ไม่มีใครมาขวางทาง...ไม่มีใครมาเป็นก้างระหว่างชั้นกับจินอีกแล้ว.....มีความสุขจังเลยนะ....ขอให้ไม่ต้องกลับมาคืนดีกันอีกเลย....." เดินจากไปอีกคน....จุนโนะแค้นจัดจะตามไปเอาเรื่อง....เจอยูอิจิรั้งไว้
"อย่าเพิ่งเลยจุนโนะ....เชื่อชั้น"
"แต่ว่า....."
"เชื่อชั้นเถอะ.....เราคงจะคิดผิดจริงๆที่พาพวกเค้ามาเจอกัน....หวังจะให้เรื่องราวดีขึ้น.....แต่มันก็เลวลงทุกที....ไม่น่าทำเลย" บรรยากาศตอนนั้นตกอยู่ในความเงียบ....ไม่มีใครพูดกันอีก
"ขอโทษนะคะ.....คุณสองคน"

จุนโนะกับยูอิจิหันมาหา...เห็นพนักงานยืนอยู่....
"พยากรณ์อากาศบอกว่าคืนนี้จะมีพายุเข้า.....พวกคุณรีบขึ้นห้องพักดีกว่านะคะ.....เผื่อไฟฟ้าขัดข้องจะได้เซฟตัวเองทัน"
"พายุเหรอครับ"
"ใช่ค่ะ.....คาดว่าคงจะมีคลื่นยักษ์ด้วย.....อย่าลงไปเดินริมหาดตอนกลางคืนเด็ดขาด....นะคะ"
"ครับ....เดี๋ยวผมจะขึ้นไป"
"ดีค่ะ....ขอตัวนะคะ"

พนักงานเดินไป.....จุนโนะรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆยังไงก็ไม่รู้......
"ยูอิจิคุง....ไปบอกสองคนนั้นเถอะ.....เดี๋ยวขึ้นไปไม่ทันโดนคลื่นซัดจะแย่เอานะ"
"ไม่ต้องห่วงหรอก....ชั้นว่าเดี๋ยวทานากะก็พาคาเมะขึ้นมาเอง.....นายอย่ากังวลไปเลย.....ขึ้นห้องเถอะนะ"
"เอางั้นก็ได้"

เดินไปขึ้นลิฟต์พร้อมกับยูอิจิ.....ในใจก็ยังนึกหวั่นอยู่....มันต้องมีอะไรร้ายๆเกิดขึ้นแน่นอน.......

* * *