"คาเมะจัง....."

โคคิเดินมาด้านหลัง...พบกับคาเมะที่นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ริมหาด....สะอึกสะอื้น
"รุ่นพี่....มันแก้ไม่ได้แล้ว.....เค้าไม่เข้าใจอะไรแล้ว"
"เค้าพูดกับคาเมะจังว่าไง"
"เค้าพูด....เค้าพูด....."

พูดไม่ออกซักคำ...ยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น
"ชั้นถามอะไรอย่างได้มั้ย....ทำไมรุ่นพี่ถึงไม่บอกชั้นว่าจินมาตรงนั้นพอดี"
"ขอโทษนะ....พี่บอกไม่ทัน.....พอเค้ามาปุ๊บ....นายก็พูดคำนั้นพอดี.....พี่ช่วยไม่ได้จริงๆ...พี่ขอโทษ"

คาเมะลุกขึ้น....มองไปที่ท้องทะเลกว้างไกล....จิตใจดูเลื่อนลอยเต็มที
"รู้มั้ย.....เค้าทิ้งชั้นจริงๆแล้วนะ....สร้อยเส้นนั้น.....เค้าขว้างทิ้งลงทะเลต่อหน้าชั้น....ชั้นไม่รู้จะทำยังไงแล้ว....เค้าเกลียดชั้นแน่ๆ"
"ไม่จริงหรอก.....นายลองพูดกับเค้าอีกทีสิ"
"ไม่มีประโยชน์....ชั้นกับเค้าเราจบแล้วจริงๆ.....ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมแล้ว....เค้าไม่ฟังอะไรชั้นแล้ว"
"แต่นายอย่าลืมสิว่านายมีพี่อยู่นะ"
"ไม่เหมือนกัน....รุ่นพี่อย่าพูดอีกเลย....ชั้นรักใครอีกไม่ได้รุ่นพี่ก็รู้"

โคคิเดินเข้ามาใกล้ๆ....โอบไหล่....ทันทีที่สัมผัสคาเมะก็กอดเข้าที่เอวแน่น.....ใบหน้าซบลงกับไหล่ของโคคิ....ร้องไห้ไม่หยุด
"ชั้นไม่อยากอยู่แล้ว....รุ่นพี่ช่วยชั้นด้วย"
"นายไม่ต้องกลัวนะ....อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวหรอก....ตอนนี้สิ่งที่นายต้องทำก็คือ....ขึ้นไปบนห้อง.....อย่าไปสนว่าเค้าจะทำท่าทางยังไงกับนาย.....แค่เพียงนายเข้มแข็ง....นายก็จะทำได้.....เชื่อพี่นะ"
"แต่ชั้นสู้หน้าเค้าไม่ได้....ชั้นกลัวจริงๆ"
"พี่บอกแล้วไงว่าอย่ากลัว....ขึ้นห้องเถอะนะ....."

โคคิมองดูท้องฟ้า....ดาวในตอนนี้เลือนหายไป....แทนที่ด้วยเมฆที่ปกคลุมไปทั่ว....ลมค่อยๆพัดมากขึ้น....คลื่นซัดแรงเข้าไปทุกทีๆ....
"นะ....ไปกันเถอะ"

ผละออกจากกอดนั้น....เดินจูงมือเข้าไปในโรงแรม....เท้าที่ก้าวเดินไปช้าๆ.....ทำไมมันถึงได้ไม่กล้าที่จะไปข้างหน้าเลยนะ....เป็นเพราะอะไร
"ให้พี่ไปส่งที่ห้องมั้ย"
"ไม่ต้องหรอก....เดี๋ยวชั้นไปเอง....ชั้นพอจะทำใจได้บ้าง"

ฝืนใจพูดทั้งๆที่ไม่ใช่.....โคคิเองก็รู้
ลิฟต์เคลื่อนตัวไปช้าๆ.....แต่ใจของคาเมะ.....ทำไมมันถึงรู้สึกเร็วจนน่าตกใจ....ทั้งๆที่เมื่อก่อน....เหมือนกับนานเป็นชั่วโมง
"ถึงแล้ว......ทำใจให้สบายนะคาเมะ.....มีอะไรโทรหาพี่นะ......พี่จะมาหา"
"ขอบคุณมากนะรุ่นพี่"

ลิฟต์ปิดลง....ใบหน้าของคาเมะเลือนหายไป....โคคิได้แต่ถอนหายใจอยู่ในลิฟต์.....เจ็บปวดกับการกระทำของจิน....ทำร้ายจิตใจของคาเมะได้ยังไง....ทำไปเพื่ออะไร....เค้าคงหมดความนับถือแน่ๆแล้วใช่มั้ย.....รุ่นพี่คนนี้....

สี่ทุ่มกว่า.........
จินนั่งเงียบอยู่ที่ระเบียงห้อง....มองไปบนท้องฟ้าที่มืดไม่เห็นดาว....คงเหมือนกับจิตใจของตัวเองในตอนนี้.....ที่มันไม่เหลืออะไรแล้ว
"ทั้งๆที่ชั้นไม่อยากเลิก.....แต่นายบังคับชั้นเอง.....ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วย"

พูดอยู่กับตัวเอง....เฝ้าแต่บอกอย่างนี้เรื่อยมา....อยากรู้เหมือนกัน....ว่านายเคยมองเห็นใจของคาเมะเค้าเป็นแบบไหนกันแน่
ลมเริ่มจะพัดแรงขึ้น.....ได้ยินเสียงนึง....ผ่านหูมาจากทางด้านเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง....เป็นเสียงของกระดาษสมุดที่เปิดตัวเองโดยอัตโนมัติเพราะแรงลม....สมุดเล่มนั้น.....คือไดอารี่ของคาเมะ....ที่เจ้าตัวลืมทิ้งไว้....จินมองมัน....สนใจอยู่นิดๆ
"ถ้าชั้นเปิด.....ชั้นก็ต้องเจ็บอีกเหมือนเดิม....ชั้นไม่ต้องการมันแล้ว"

อยากจะเบือนหน้าหนี....แต่ด้วยเสียงของสมุดที่เปิดไปมา.....มันชวนให้เปิดอ่านอีกครั้ง.....จินหันมามองอีกครั้ง.....แต่ทว่า......
"นั่นมันอะไร..."

กระดาษสมุดที่เปิดเองแต่ละหน้า.....ดูเหมือนกับว่างเปล่า.....แต่กลางหน้ากระดาษ....ทำไมถึงมีชื่อเค้าอยู่เต็มไปหมด....จินรีบหยิบมันมาดู....สุดท้ายก็พบ.....
"นี่มัน.....ไม่จริง......ทำไมนายต้องทำอย่างนี้ด้วย"

ชื่อของจิน....เขียนเอาไว้ตั้งแต่แผ่นแรกที่เหลือ....จากที่เขียนไว้แค่ตัวเดียว.....แต่พอเปิดไปทีละหน้า....มันค่อยๆเพิ่มเยอะขึ้นๆ....เยอะมากจนกระดาษแผ่นสุดท้ายของไดอารี่....ไม่มีที่เหลือสำหรับเขียนอะไรอีกแล้ว.....เพราะมันถูกอัดแน่นด้วยชื่อของจิน....เปิดไปเรื่อยๆ...แต่ที่สุดก็นึกขึ้นได้....เปิดกลับมาอ่านที่เก่าที่คาเมะเคยเขียนค้างเอาไว้....ตรงที่บอกว่าอยากเลิกกับเค้า........

วันคบกัน.....กับวันเลิกกัน....มันเร็วไม่ต่างกันเลยซักนิด
วันนั้นชั้นยังจำได้....ผ่านไปแค่สองวัน.....เจอกันแค่สองวัน....เราก็คบกันแล้ว....
พอมาถึงวันที่เราเลิกกัน....ชั้นกลับมา...เจอหน้ากันแค่สองวัน....เราก็เลิกกันซะแล้ว....
ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนี้เลย....ชั้นบอกเค้าช้าเกินไป
ถ้าถามว่าชั้นอยากเลิกกับเค้ามั้ย....ชั้นบอกได้เลยว่า....อยาก..........................

อยากรักเค้าไปเรื่อยๆ....รักเค้าจนลืมคำว่าเลิก.....จนกว่าจะสะกดคำนั้นไม่เป็น......และแน่นอนว่าชั้น.....
ไม่สามารถจะสะกดคำนั้นได้แล้ว....ถ้าเป็นไปได้....อยากจะให้ไดอารี่เล่มนี้มีแต่ชื่อของจินอยู่ทุกหน้ากระดาษ
ชั้นรักเค้า......ถึงแม้จะรู้ว่า....สีแดง.....มันค่อยๆจางหายออกไปจากใจชั้นทุกวินาที.....แต่ว่าชั้น......
ก็พร้อมที่จะยอมรับมัน.....ถึงแม้ว่าสีแดงจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นสีอื่น....ตราประทับอาจจะเลือนหาย.....
จากMade by Kamenashi....กลายเป็นMade by Yamashita~~
แต่ชั้นก็จะถือว่า.....สีเก่าๆที่ทำจากชั้น.....เป็นของมีค่าที่มีราคาที่สุด.....เป็นของขวัญที่ชั้นจะเก็บเอาไว้ในใจของชั้น.....ตลอดไป...~~

ทันทีที่อ่านจบ.....จินทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง....ที่เค้าทำไป....มันเป็นการทำลายจิตใจของคาเมะ......เค้าทำอย่างนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว.....ในที่สุดก็รู้....ว่าความเห็นแก่ตัวของตัวเองก็ยังคงอยู่...ไม่ไปไหน......จินมองไดอารี่เล่มนั้นอีกครั้ง.....สายตาพบเข้ากับรูปวาดขนาดเท่าโปสการ์ดใบหนึ่ง.....หยิบขึ้นมาดู......
"นี่มันรูปชั้น.....ใช่มั้ย"

รูปจินที่นอนหลับอยู่บนโซฟา....ลงชื่อว่าทาคิซาว่า.....พลิกกลับไปดูด้านหลัง.....เห็นกับข้อความหนึ่ง.....

สิ่งสุดท้ายที่ชั้นเหลือ.....สิ่งที่ชั้นมี.....ตัวตนของจินที่เป็นเพียงแค่รูปวาด.....มีเพียงเท่านี้.....ชั้นก็พอใจมากแล้ว......
จิน.....นายรู้บ้างมั้ย....พอชั้นมองรูปนายทีไร.....มันทำให้ชั้นมีกำลังใจมากขึ้น.....คงจะจริงที่เค้าว่า....สีแดงเป็นตัวแทนของความเข้มแข็ง
เพราะอย่างนี้นี่เอง....ชั้นถึงไม่แปลกใจเลย....ว่าพอชั้นมองทีไร.....ความพยายามของชั้นมันจะเพิ่มมากขึ้น.....เฝ้ารอทุกวันที่จะได้กลับไป
กลับไปหานาย....คนที่ชั้นรักที่สุด.....และจะรักตลอดไป.....เพื่อนาย.....MY LOVE AKANISHI....

เพียงแค่คำนั้น.....จินแทบจะฆ่าตัวเองตาย.....เฝ้าพร่ำพูดอยู่ตลอดเวลา....ว่าเค้าอยากจะเลิกกับตัวเอง....แต่จริงๆแล้ว....มันไม่ใช่เลย.....ทำไมไม่ฟังอะไรบ้างนะ......
"คาซึยะ.....ชั้นขอโทษ!!!!!"

ตะโกนจนสุดเสียง...หยิบไดอารี่เล่มนั้น.....วิ่งออกมานอกห้อง....ออกไปเพื่อตามคาเมะ.....แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว......

พรึ่บบบบ!!!

ไฟในโรงแรมดับลงทันที.....ด้วยแรงของลมและฝนที่เริ่มจะตกหนัก.....ทำให้ไฟฟ้าขัดข้อง....มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินที่ส่องทางให้สลัวๆเท่านั้น.....แต่ถึงยังไง.....จินก็ยังจะวิ่งต่อไป....ไม่สนอะไรแล้ว

"ก๊อกกกกกๆๆๆๆๆๆๆ"

เสียงเคาะประตูแรงและถี่.....ยูอิจิตื่นขึ้นมาเปิดด้วยความงัวเงีย.....พบเห็นจินที่ยืนอยู่หน้าประตู....หน้าตาร้อนรน
"ไอ้จิน....ไฟดับทำไมแกไม่อยู่ในห้องวะ.....มาทำไม"
"ทานากะอยู่ไหน.....เรียกเค้ามาพบชั้นหน่อย....."

สิ้นเสียง.....โคคิก็เดินมาทางด้านหลังยูอิจิ....มองจินตาแข็ง
"รุ่นพี่มีอะไรกับผม"
"เอาคาซึยะออกมา.....ชั้นรู้ว่าเค้าอยู่กับนาย......"

โคคิตกใจ....ก็เมื่อก่อนหน้านี้......
"เค้าไม่ได้อยู่กับผม.....เค้ากลับห้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ...."
"นายไม่ต้องมาปิด....ชั้นจะพบเค้า.....เค้ายังไม่กลับมาที่ห้องเลยซักนิด"
"จะบ้ารึไง....ผมนี่แหละไปส่งเค้าถึงที่.....เห็นเค้าเดินไปที่ห้องแล้วด้วย......รุ่นพี่จะว่าเค้าไม่กลับไปได้ยังไง"
"ไม่จริง.....ก็ชั้นไม่เห็นเค้า.....รึว่า......"

จินนึกถึงตอนที่เค้าโยนสร้อยลงไปในทะเล....เป็นไปได้มั้ยว่าคาเมะอาจจะ.............
"ชั้นจะไปตามเค้า...."

จินทำท่าจะวิ่งออกไป....ยูอิจิรั้งท้าย
"แกจะออกไปได้ไง....คืนนี้พายุเข้านะเว่ย.....ออกไปก็ตายลูกเดียวดิ......"
"มีพายุ...."
"ใช่.....มีคลื่นยักษ์ด้วยนะเว่ย....อยู่ที่นี่ดีกว่า...."
"แต่คาซึยะล่ะ....เค้าจะตายรอบสองไม่ได้หรอก.....ขอโทษนะยูอิจิ....ชั้นจะไป......"
"ไอ้จิน.....ชั้นเป็นห่วงแกนะเว่ย.....ถ้าแกตายขึ้นมาจะทำไง"
"ชั้นยอม....ถ้าได้ตายพร้อมกับเค้าชั้นก็ยอม....."

เพียงแค่คำนั้น....ยูอิจิไม่พูดอะไรต่อ.....จำต้องปล่อยให้จินวิ่งออกไปต่อหน้า....ทันทีที่จินวิ่งไป....จุนโนะก็เดินออกมาจากห้องตรงกันข้าม
"ยูอิจิคุง......มีอะไรกัน.....เสียงดังมากเลยนะ"
"ไอ้จินมันจะออกไปตามหาคาเมะที่ทะเล....."
"เฮ้ย....จะบ้ารึไง.....เดี๋ยวได้โดนคลื่นซัดหายไปหรอก....ไปตามมาสิ"
"ไม่ตาม.....มันบอกว่าถ้ามันตายพร้อมกับคาเมะมันก็ยอม...."

จุนโนะได้ฟัง.....เป็นเหมือนกับยูอิจิ.....ไม่ออกไปตาม.....หันมาหาโคคิที่ยืนอึ้งอยู่ด้านหลัง
"ทานากะคุง.....เล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้มั้ย....ว่ามันเกิดอะไรขึ้น....ขอตั้งแต่แรกเลยนะ"
"ได้สิครับ.....แล้ว....."

โคคิมองไปทางด้านหลังจุนโนะ.....จุนโนะมองตาม....เข้าใจว่าโคคิมองอะไร.....
"หลับอยู่....ยามะถ้าได้นอนแล้ว....หลับสนิทเลยล่ะ.....เดี๋ยวไปคุยกันห้องโน้นก็ได้.....นะ"

ริมทะเล...
"คาซึยะ.....นายอยู่ไหน......!!!!"

ตะโกนเรียกหา....แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย.....ลมแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว.....ฝนก็เริ่มที่จะตกหนักมากขึ้น....มองหาไปข้างหน้า.....ภาพที่เห็นก็ดูไม่ชัด.....
"อย่าเป็นอะไรนะคาซึยะ.....ชั้นขอโทษ"

มองหาไปเรื่อย.....จนพบเห็นกับร่างๆนึง....แทบช็อก....
"คาซึยะ!!!"

คาเมะยืนอยู่ในน้ำทะเลข้างหน้า....กำลังมองหาของสิ่งนึง.....และสิ่งนั้น.....ก็คือสร้อยที่จินขว้างทิ้งไป.....ใบหน้านั้น....ถึงแม้จะกระทบกับสายฝน.....แต่จินก็รู้ได้ว่าคาเมะกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ
"คาซึยะ....นายขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!!"

ไม่ได้ยิน....ยังคงงมหาต่อไป....จินเองก็ทนไม่ไหว.....ตามลงไปอีกคน......
"ชั้นบอกให้หยุดไม่ได้ยินรึไง.....ห๊าาาา!!!"

คาเมะหันหน้ามา....พบกับจินที่ยืนโมโหอยู่ข้างหลัง.....ไม่สนใจ.....ยังคงค้นหาต่อไป.....
"อย่ามายุ่งกับชั้น.....ถึงนายจะไม่เก็บมันไว้.....แต่ชั้นยังเก็บนี่....ชั้นไม่เคยทิ้งมันเหมือนอย่างนายหรอก......"
"ชั้นบอกให้พอไง.....เดี๋ยวคลื่นยักษ์ก็มาหรอก.....ถึงตอนนั้นเราจะตายนะ"
"นายก็ขึ้นไปก่อนก็ได้.....ชั้นน่ะยอมตาย....ยอมที่จะหายไปพร้อมกับสร้อยที่นายทิ้ง.....ชั้นทนไม่ได้หรอกนะ.....นายจะเข้าใจเป็นยังไงก็ช่าง....แต่ขอให้รู้ไว้ว่าชั้นไม่เคยคิดที่จะเกลียดรึว่าอยากจะเลิกกับนายเลย!!!!!"

!!!เพี๊ยะ!!!

ตบเข้าที่หน้าของคาเมะอย่างแรง....เสียงเงียบลง.....จินตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป.....คว้าตัวคาเมะเข้ามากอดไว้แน่น
"เรื่องนั้นชั้นรู้แล้ว....นายอย่าทำแบบนี้อีกเลย....ชั้นขอโทษ.....ชั้นมันโง่เองที่ไม่ยอมฟังใครเลย....จนเราต้องเจ็บอยู่อย่างนี้....เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ.....พู่กันที่ชื่อว่าความรักยังรอให้สีแดงกับสีฟ้ามาผสมกันใหม่ไม่ใช่เหรอ.....เราต้องทำให้ได้สิ"

เพียงแค่คำนั้น.....คาเมะร้องไห้มากขึ้น....กอดตอบกับสัมผัสนั้น....ซบลงที่ไหล่ของจิน....เปียกปอนกันทั้งคู่.....กำลังจะเข้าใจกันดี....แต่แล้ว.......
"คุณสองคนที่อยู่ตรงนั้น.....ขึ้นมาก่อนเถอะครับ.....คลื่นยักษ์มาแล้ว!!!!" พนักงานดูแลชายหาดของโรงแรมวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น.....บอกจินและคาเมะ....แต่ก็ดูจะไร้ประโยชน์
"พวกคุณ.....รีบขึ้นมาเร็วเข้า.....มันมาแล้วนะ....โธ่เว้ย!!!!"

คงจะบอกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว....ตัวเองก็ต้องหนีเอาตัวรอดเหมือนกัน....ปล่อยสองคนนั้นไป.....
คลื่นใกล้เข้ามาทุกทีๆ.....ประชิดมากขึ้นๆ.....จินที่กำลังกอดปลอบคาเมะอยู่ในทะเล.....หันหน้ามา......พบเข้ากับคลื่นลูกใหญ่....หนีไม่ทันแล้ว.....!!
"คาซึยะ.....กอดชั้นให้แน่นๆนะ!!!"

คาเมะยังคงไม่รู้ตัว.....จนกระทั่งคลื่นลูกนั้น.....โถมเข้าหาร่างสองร่างที่อยู่ข้างหน้า.....กลืนหายไปในเกลียวคลื่น.....พร้อมๆกัน....
ทั้งคู่ยังคงวนเวียนอยู่ใต้น้ำ....คาเมะที่จับตัวของจินอยู่เริ่มที่จะอ่อนแรงลงทุกทีๆ....มือน้อยๆนั้นค่อยๆคลายออก....จินเองก็เริ่มที่จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน....สุดท้าย....ั้ทั้งคู่ก็โดนคลื่นลูกนั้นแยกออกจากกันอย่างง่ายดาย.......และไม่รู้ว่า...ต่างคน....ต่างโดนซัดไปทางไหน.....?

* * *

"ไอ้จิน....ไอ้จินเว่ย......"

เสียงๆนั้น....เรียกจินที่กำลังหลับไหลอยู่ให้ตื่นขึ้น....เจ้าตัวค่อยๆลืมตามอง.....พบยูอิจิอยู่ข้างเตียงอีกด้านนึง....ยามะพีอีกด้านนึง....ในห้องปฐมพยาบาลของโรงแรม
"ตื่นได้ซะที.....จินเป็นไงบ้าง.....เจ็บมากมั้ย....."

ยามะพีดูจะเป็นห่วงเอามากๆ....จับมือของจินแน่น....แต่จิน....กลับพูดสิ่งแรกหลังจากตื่น....ด้วยคำที่ยามะพีเกลียดที่สุด
"คาซึยะอยู่ไหน....."

มือน้อยนั้นค่อยๆคลายออก.....ความแค้นสุมรวมเอาไว้....มองจินที่ดูจะเป็นห่วงคาเมะเอามากๆ
"ไอ้ยู....ชั้นถามว่าคาซึยะอยู่ที่ไหน....."
"แกไม่ต้องห่วง....เค้าก็แค่....เจ็บนิดหน่อย......"
"เจ็บ....แล้วเค้าเป็นไงบ้าง....ไอ้ที่แกว่านิดหน่อยมันคืออะไร"
"คือ.....ชั้นก็ยังไม่รู้"
"ไอ้บ้า....แล้วแกบอกว่านิดหน่อยได้ไง.....ชั้นจะไปหาเค้า"

จินลุกขึ้นจากเตียง....ไม่สนใจสายตาของยามะพีที่กำลังนั่งมองเค้าอยู่....เจ็บปวดแค่ไหนคงไม่รู้
"จิน.....จะไปไหน....."

จินหันมามองยามะพีที่นั่งมองอยู่....ตาแดงก่ำ
"ถ้าจินไป....งั้นก็ถือว่าเรื่องของเราจบกันใช่มั้ย.....นายมาคบกับชั้นเพื่ออะไร.....เพื่อการประชดจริงๆสินะ....นายเห็นชั้นเป็นอะไรกันแน่....อาคานิชิ จิน"

น้ำตาไหลลงมาจริงๆ....ดูจะเสียความรู้สึกเอามากๆ.....จินทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า....การพูดคำว่า......
"ชั้นขอโทษ.....ชั้นเสียใจ"

ไม่อยู่มองหน้าอีกต่อไป....จินรีบวิ่งออกนอกห้อง.....ยูอิจิที่ยืนมองดูเหตุการณ์นั้น.....ทำอะไรไม่ถูก.....
"ยามะจัง.....ไม่เป็นไรใช่มั้ย"
"ชั้นไม่ยอมหรอก....ไอ้คำพูดที่บอกว่ารักชั้นตอนนั้นล่ะ....มันหมายถึงอะไร.....ชั้นจะตามไปถามให้รู้เรื่อง....."

ยามะพีวิ่งตามไปอีกคน.....ยูอิจิได้แต่นั่งเอ๋อ...สุดท้ายก็ตั้งสติได้
"ยามะจัง.....เดี๋ยวก่อนสิ....วุ่นวายจริงเล้ยยยย!!!"

"ทำไมคาเมะยังไม่ฟื้นอีกนะ.....ทานากะคุงดูสิ"

โคคิเดินมานั่งข้างๆเตียง....จุนโนะจับมือคาเมะไว้.....มองดูหน้าของร่างบาง.....ที่หัวมีพลาสเตอร์ปิดไว้....เพราะตอนที่ถูกคลื่นซัด....หัวดันไปเฉียดเข้ากับหินที่อยู่ริมหาด....โดนบาดจนเป็นแผล
"ที่ทานากะคุงพูดให้ชั้นฟัง.....ไม่น่าเชื่อเลยนะ....ว่าการประชดของพวกเค้า.....จะรุนแรงจนถึงขั้นนี้....ไม่น่าทำกันเลย....."
"แต่ว่าผม...หวังจะให้การประชด....เป็นเรื่องจริง...แต่ทำไม่ได้"
"นี่ทานากะคุงอย่าบอกนะ.....ว่าชอบคาเมะจัง"
"เปล่าผมไม่ได้ชอบ....แต่ผมคงรักเค้าเข้าไปแล้ว"
"ว่าไงนะ...รักเหรอ....โอ๊ยยย!!!ชั้นจะบ้าตาย....แล้วนี่อย่าบอกนะว่าจะแย่งเค้าอีก"
"ไม่มีทาง....ผมไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด....ถ้าเรารักใคร....เราก็อยากเห็นเค้ามีความสุขไม่ใช่เหรอครับ.....เพราะฉะนั้น....ผมจะไม่ทำอย่างนั้นแน่ๆ"
"ถ้ายามะคิดได้อย่างทานากะคุงก็ดีสิ......เฮ้อ!!!"

จุนโนะถอนหายใจเฮือกใหญ่....โคคินั่งมองหน้าคาเมะที่กำลังหลับอยู่.....เงียบได้ซักพัก.....เสียงโทรศัพท์ของคาเมะก็ดังขึ้น.....

"Tululu...."

จุนโนะหันไปรับให้.....เสียงนั้น.....อาของคาเมะ....
"หวัดดีฮะ.....อาโคอิจิใช่รึเปล่า"
[ใช่....เคจังอยู่ไหน....ขอสายหน่อยสิ.....]
"คือเค้า.....เอ่อ....."

ด้วยเสียงพูด.....ทำให้คาเมะตื่นขึ้นมาพอดี.....จุนโนะรีบบอก
"คาเมะ.....นายตื่นแล้วเหรอ.....คุยโทรศัพท์ซะสิ.....อาของนายโทรมา"

โคคิช่วยพยุงคาเมะให้ลุกขึ้น....จุนโนะยื่นโทรศัพท์ให้.....
"ฮัลโหล.....อาใช่มั้ย"
[ใช่.....เคจัง....แกบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าแกทำอะไรโง่ๆอย่างนั้นไปได้ยังไง....แกกับเจ้านั่นทำไมโง่อย่างนี้]
"อารู้ได้ยังไง....ทาคิซาว่าคุงบอกใช่มั้ย"
[แหงล่ะ...พี่ชายไอ้จินมันก็ห่วงพวกแกไม่แพ้ไปกว่าอาหรอก.....ทาคิซาว่าโทรมาปรึกษากับอา....แล้วอาก็ตกลงแล้วว่าจะพูดกับแกเอง.....]
"อา....เคดีกับเค้าแล้ว.....แต่เคไม่แน่ใจ..."
[ไม่แน่ใจอะไร]
"ไม่แน่ใจว่าต่อจากนี้มันจะราบรื่นกว่าเดิมรึเปล่า....ก็เค้ามีอีกคนอยู่แล้ว...."
[แกแน่ใจได้.....เค้าไม่รักใครหรอก....ทาคิซาว่าบอกอาทั้งหมดเกี่ยวกับตัวเจ้านั่น.....อาคานิชิ จิน.....เป็นคนที่รักเดียวใจเดียวมาแต่ไหนแต่ไร....เรื่องจะมีใคร....ไม่มีทาง....แต่ถ้าแกไม่แน่ใจ....แกก็ดูที่ข้อมือของแก....]

คาเมะก้มลงมองดูข้อมือของตัวเอง.....เห็นรอยแผลเป็นที่เกิดจากการฆ่าตัวตายเมื่อตอนนั้น.....
[ถ้าแกยังไม่แน่ใจจริงๆล่ะก็....แกก็กรีดตรงนั้นซ้ำอีกที.....เอาเลือดของอาคานิชิออกมาให้หมด....เอาไปคืนเค้าซะ.....แล้วแกก็บอกว่าแกไม่มั่นใจในตัวของเค้า.....เค้ายังไม่ใช่ผู้ชายที่แกควรที่จะคบด้วย.....อาให้ทำอย่างนั้น.....แกกล้ามั้ยล่ะ]
"จะบ้าเหรอ....ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก.....จะเอาออกได้ยังไง"
[นั่นไง....ก็เพราะแกรักเค้า.....แกเลยไม่อยากเอาออก....มั่นใจเถอะนะ....ถ้าทั้งสองคนมั่นใจซึ่งกันและกัน....ต่อจากนั้น....มันไม่ยากหรอก....เชื่ออานะเคจัง]

ใบหน้าของคาเมะในตอนนั้น.....เริ่มที่จะยิ้มออก....รับคำกับโคอิจิหนักแน่น
"เคเชื่ออา.....จะทำให้ได้"
[ดีแล้ว....งั้นอาไปก่อนนะ....สบายใจซักที]
"โชคดีนะอา" วางโทรศัพท์ลง....หน้าตาดูดีขึ้นจนผิดสังเกต...ลุกขึ้นช้าๆ.....เดินไป
"คาเมะจังจะไปไหน......"
"ชั้นจะไปหาจิน.....จะไม่ให้เค้าไปไหนอีกแล้ว....ในเมื่อเจอกัน.....ก็อยากจะอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ"

ทั้งจุนโนะกับโคคิ.....พอได้ยินคำนั้น....ยิ้มออกมาเหมือนกัน....มองตามคาเมะที่เดินออกไปนอกห้อง....ทันทีที่เดินออกไป.....ก็พบกับจินที่วิ่งมาหาเหมือนกัน.....ยิ้มให้
"จินคนเดิม.....คนที่ชั้นเคยรู้จักใช่มั้ย"

คาเมะพูดอยู่ตรงประตูห้อง....จินเดินเข้ามาหาใกล้ๆ.....จับมือน้อยๆนั้น.....พูดด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน
"ใช่....แล้วชั้นก็จะเป็นคนเดิมเพื่อนายตลอดไป....."
"เราจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วใช่มั้ย....."
"แน่นอน.....เราจะเป็นสีฟ้ากับสีแดงที่ผสมเข้ากัน.....ตราประทับที่เปลี่ยนแปลง...มันจะกลับมาใหม่....ที่ผ่านมาชั้นขอโทษนะ"
"ชั้นเหมือนกัน....ชั้นก็ขอโทษจินเหมือนกันนะ....."

ทั้งคู่ยิ้มให้กัน.....ลงท้ายด้วยสัมผัสที่ไม่มีวันลืม....กอดกันแน่น.....ท่ามกลางสายตาของจุนโนะและโคคิ....มีความสุขไปกับภาพตรงนั้น.......
"ไม่ได้นะ.....พวกนายจะทำแบบนั้นไม่ได้!!"

ยามะพีเดินเข้ามา.....กระชากจินออก....ยูอิจิห้ามไม่ทันอีกตามเคย
"จินเค้าเป็นของชั้น.....เรารักกัน"

ยามะพีมองคาเมะด้วยสายตาชิงชัง....จินเห็นแค่นั้น....รู้สึกมีลางแปลกๆ....คาเมะต้องโกรธอีกแน่
"โอเค....นายรักเค้า.....แต่นายแน่ใจเหรอ....ว่าเค้ารักนาย....."

คาเมะใส่คำนี้มาทำเอาจินอึ้ง.....ไม่อยากจะเชื่อว่ามันออกมาจากปากคาเมะ....เข้าใจเค้าแล้วใช่มั้ย
"ทำไมจะไม่รัก....ก็ตอนนั้นที่นายเมา...เค้าจูบกับชั้นบอกส่งท้ายว่ารักชั้นด้วย....อย่างนี้ยังเรียกว่าไม่ใช่อีกรึไง"
"แล้วทำไมนายไม่คิดบ้างว่านั่นมันคือการประชด.....ชีวิตคนเราไม่ได้มีเรื่องจริงเสมอไปหรอกนะยามาชิตะ....ลองถามจินดีกว่า...ว่าเค้ารักนายจริงรึเปล่า"

ยามะพีไม่ถามจิน.....แต่ใช้สายตามองแทน....จินรวบรวมคำพูดเอาไว้....บอกออกไป
"ชั้นขอโทษ.....ชั้นไม่ได้รักนายแบบนั้น.....ชั้นรักนาย....เหมือนเป็นน้องคนนึง.....เหมือนเป็นคนในครอบครัว"

สิ้นเสียง....จินแกะมือยามะพีออก.....หันไปจับมือกับคาเมะ.....บอกบางสิ่ง
"คนที่ชั้นรัก....คือคนๆนี้....ชั้นปล่อยเค้าไปไหนไม่ได้อีกแล้ว.....โทโมะ.....ชั้นเสียใจ.....นายมีโอกาสเจอคนที่ดีกว่าชั้นแน่......ขอตัวก่อนนะ....ชั้นจะพาคาซึยะไปพักบนห้อง"

พูดจบ....โอบไหล่เล็กๆของคาเมะ.....เดินไปด้วยกันสองคน....ยามะพีมองตาม....รู้สึกเหมือนโดนหักหน้า....มองซ้ายมองขวา....ยูอิจิ.....จุนโนะ...โคคิ....ไม่มีใครอยู่ข้างเค้าซักคน....วิ่งหนีไปจากตรงนั้น
"ยามะ....."

จุนโนะเรียกไว้....แต่ก็ไม่สำเร็จ
"ปล่อยเค้าเถอะจุนโนะ.....ให้เค้าได้คิดอะไรบ้าง......คงจะดีขึ้น"

ยูอิจิพูดรั้งท้าย.....สายตาทั้งสามคู่มองตามไป.....รู้สึกดีใจผสมความสงสารอยู่ลึกๆ....ยามะพี....นายโดนหักอกแน่ๆแล้วล่ะ....

* * *

จินเดินประคองคาเมะมาตามทางเดิน....ดูมีความสุข...เข้าใจกันได้ซะที
"เข้าไปพักในห้องดีกว่านะ....."

พาร่างเล็กๆนั่งลงบนเตียง...พิงหลังกับหมอนนุ่มๆ....เอียงคอมองหน้าของคาเมะ....ยิ้มนิดๆ
"เป็นอะไร....นั่งมองหน้าอยู่ได้"
"เปล่า....แค่เห็นหน้านาย....แล้วอยากจะกอดให้หายคิดถึงซักที....นะ"
"แต่นายก็ได้กอดแล้วนี่นา"
"อันนั้นมันไม่ใช่.....ที่ผ่านมา....นายไม่เต็มใจ.....ที่สำคัญ....มีคนอยู่เยอะแยะ.....มันไม่สะใจ....ขอนะ"
"อะไร....ทำไมต้องสะใจด้วย....แค่กอดจะต้องสะใจด้วยรึไง...."
"แหงล่ะ.....นะ....ขอกอดนานๆเลยนะ"

อยู่ๆก็คว้าตัวคาเมะเข้ามากอด.....เจ้าตัวก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย.....ตกใจอยู่เหมือนกัน
"จิน....แน่นไป....มันหายใจไม่ออกนะ"
"นายหายใจไม่ออก.....ุถ้างั้น....ก็กอดตอบชั้นสิ....จะได้เท่ากัน..."
"พูดเองนะ....ตายขึ้นมาไม่รู้ด้วย..."
"คร้าบบบผม.....จะยอมตายตรงนี้เลย"

ในที่สุดก็กอดตอบจิน....แน่นไม่แพ้กันเลยซักนิด.....ใจสื่อถึงใจ....รับรู้ได้.....
"จิน...ชั้นให้นะ"

ผละออกจากกอด....ถอดสร้อยลัคกี้อินเลิฟที่ตัวเองใส่อยู่.....มอบให้
"ให้ชั้นทำไม"
"ก็ของๆนายมันหายไปแล้ว.....ถ้างั้นก็เอาของๆชั้นไปใส่เถอะ....ที่นายโยนไปชั้นไม่ติดใจอะไรแล้ว.....ชั้นจะถือว่ามันหลุดมือนายไปก็แล้วกัน....สร้อยเส้นแค่นี้.....ชั้นเสียสละได้....เอาไปใส่ซะสิ"

ยื่นให้ต่อหน้า....จินยังคงอึ้งอยู่
"ถ้างั้นชั้นใส่ให้นะ....."

ตั้งใจจะให้.....ทำไมถึงเป็นคนที่เสียสละขนาดนี้.....ยิ่งมองดูคาเมะ....ที่ตั้งใจใส่สร้อยเส้นนี้ให้เค้า....ก็ยิ่งรู้สึกผิด
"เสร็จแล้ว.....อย่าทิ้งมันอีกนะ.....ถ้าทิ้งมันอีก....ชั้นจะโกรธนายตลอดชีวิต"

ยิ้มให้.....ไม่มีความโกรธแค้นใดๆ....ทั้งๆที่เค้าพูดแรงๆ....ทำร้ายจิตใจคนตัวเล็กคนนี้สารพัด....แต่คาเมะก็ไม่เคยถือโทษจินเลยซักนิด.....กลับเฝ้าแต่โทษตัวเองตลอดเวลา....ยิ่งจะรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก
"แต่ว่านายไม่มีใส่นี่นา"
"ไม่เป็นไรหรอก....แค่ชั้นเห็นจินใส่.....ชั้นก็ดีใจมากแล้ว.....ถึงเราจะเคยสัญญาว่าถ้าถอดก็ถือว่าชั้นทิ้งนาย....แต่อย่างน้อยชั้นก็มั่นใจว่านายจะไม่ไปไหน....คำสัญญาลมๆแล้งๆ...ทิ้งมันไปเถอะ"
"แต่นายไม่ใส่ไม่ได้....เราต้องใส่เหมือนกัน.....เข้าใจมั้ย"

ว่าแล้วก็หยิบของสิ่งนึงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ....ของชิ้นนั้นทำเอาคาเมะช็อกไปเหมือนกัน
"นี่มัน...."
"ใช่.....สร้อยที่ชั้นมีเหมือนนาย....ลัคกี้อินเลิฟ"
"แต่จินทิ้งมันไปแล้วนี่นา.....แล้วทำไมถึง....."
"ใครว่าชั้นทิ้ง.....ไอ้ที่ชั้นขว้างไป....มันเป็นแค่ของติดกระเป๋า....นายคงไม่ได้สังเกตสินะ.....ว่าชั้นใส่ของเด็กเล่นอยู่ทุกวัน.....ของจริงน่ะชั้นเก็บเอาไว้....เพราะชั้นไม่แน่ใจ.....ว่านายจะยังรู้สึกดีกับมันรึเปล่า"

จินใส่สร้อยให้เหมือนกัน.....กอดกันอีกรอบสอง....ในที่สุด....สร้อยสองเส้นก็ไม่หลุดจากกันง่ายๆ....ทั้งคู่ยังคงใส่อยู่....เพียงแต่แลกกันเท่านั้น
"ถามอะไรหน่อยได้มั้ยจิน......ทำไมถึงได้ตามหาชั้น.....ทั้งๆที่บอกเลิกกันไปแล้ว"
"อยากรู้เหรอ.....ก็ไดอารี่ของนายไง....."
"แอบอ่านอีกแล้วใช่มั้ย"

คราวนี้ทั้งตีทั้งหยิก.....เล่นเอาจินดิ้นไปดิ้นมา....หนีคาเมะ.....
"ขอโทษ.....ก็ถ้าชั้นไม่อ่าน....ชั้นก็คงจะไม่รู้....ว่าความจริงมันเป็นยังไง.....อย่าโกรธเลยนะ...."

คาเมะหันหน้าหนีไปทางอื่น.....จินเห็นเป็นโอกาสเหมาะ....ลักจูบของคาเมะไปซึ่งๆหน้า....เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยซักนิด
"จิน...เล่นบ้าอะไร....ขโมยกันนี่นา......"
"เถอะน่า...ขอโทษแล้วกัน.....มีกระเป๋าตังค์มั้ย.....ขอหน่อยสิ"
"เอาไปทำไม....."
"เถอะน่า....มีมั้ยล่ะ"
"อยู่ในกระเป๋าสะพายข้างทีวี.....ไปหยิบสิ"

จินเดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ของคาเมะมา....สีฟ้าใส.....ข้างในไม่มีรูปจินเลยซักใบ....หยิบกระเป๋าตังค์ของตัวเองมาเหมือนกัน....ค่อยๆเอาบางอย่างออกมา
"เอารูปนี่ไปนะ.....ชั้นมีอยู่สองใบ....ให้นายไปใบนึงก็ได้"

รูปที่จินถ่ายกับคาเมะเมื่อสี่ปีก่อน....ยังดูเหมือนใหม่อยู่เลย
"เห็นนายมีแต่รูปวาดที่ทาคิซาว่าวาดให้.....ชั้นก็เลยคิดว่า.....เอาให้นายก็ดีเหมือนกัน"
"ขอบใจนะจิน....ชั้นขอถามอะไรอีกอย่างนะ....กระเป๋าเป้อันนี้น่ะ....มันมีอะไรอยู่"

คาเมะหยิบกระเป๋าของจินที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมา....จินร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด
"อย่าดูเลยนะ....ชั้นขอร้อง....."
"ทำไมล่ะ....ทีนายยังแอบเปิดไดอารี่ของชั้นอ่าน....แล้วทำไมชั้นจะขอดูกระเป๋าของนายบ้างไม่ได้.....มีอะไรบ้างนะ"

ห้ามไม่ทันแล้ว.....คาเมะเปิดซิปออก.....หยิบอัลบั้มรูปขึ้นมา....ยิ้มออกทันทีเมื่อเห็นรูปข้างใน
"นี่มันรูปชั้นนี่....นายแอบถ่ายชั้นใช่มั้ย....รูปตอนหลับยังมีเลย....จริงๆเลยนะจิน....."

หันหน้ามองจินที่นั่งอยู่ข้างๆ.....เป็นครั้งแรกที่จินหน้าแดง....เขิน....พูดไม่ออก....น่ารักดีนะ
"แค่นี้ทำไมต้องหน้าแดงด้วย....ไม่เห็นมีอะไรต้องอายซักหน่อย....จริงมั้ย"

เอื้อมมือจับหน้าของจิน....หัวเราะเบาๆ....เสียงนั้น.....อยากได้ยินมานานเท่าไรแล้วนะ
"จิน....ชั้นอยากเห็นจินคนเดิมจัง"
"นี่ชั้นก็เป็นคนเดิมแล้วไง....."
"ไม่ใช่....อาคานิชิ จินที่เป็นคนเดิมกว่านั้น....ผมสีทอง....ไม่ใส่แว่น.....อยากเห็นแบบนั้น....ได้มั้ย"
"เอาจริงนะ....งั้นกลับไปจะทำให้"

ไม่พูดอะไรต่อ....เพียงแค่ยิ้มให้กัน.....จับมือกัน.....ก็รู้แล้ว....จินนอนลงข้างๆคาเมะ....มองหน้ากัน....หลับไปด้วยกัน.....กอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มหนา...พักผ่อนจิตใจที่อ่อนล้าเต็มที.....พอตื่นขึ้นมา....เรื่องเลวร้ายก็จะหายไป....แทนที่ด้วยเรื่องดีๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต.....สีแดงกับสีฟ้า....ผสมกันใหม่แล้วนะ.....

* * *

"Tululu...."

เสียงโทรศัพท์จินดังขึ้น.....จินที่กำลังนอนกอดกับคาเมะอยู่บนเตียง....ตื่นขึ้นมารับด้วยความงัวเงียและหงุดหงิด
"ใครวะ....คนจะนอน"
[ไอ้จิน....แกรีบลงมาที่ล็อบบี้ข้างล่างเดี๋ยวนี้เลย....เกิดเรื่องใหญ่แล้ว]
"มีอะไรอีกล่ะ.....ใครตาย"
[ไม่ใช่ตาย....แต่มีคนจะฆ่าตัวตาย....ยามะจังเด็กแกนั่นแหละ.....]
"เฮ้ย!!!พูดบ้าๆ"

จินลุกพรวด....คาเมะที่นอนอยู่ด้วยกัน....ตื่นขึ้นเหมือนกัน....มองหน้าจินที่ตกใจเอามากๆ
[ไม่บ้าเว่ย....เร็วๆด้วย.....รีบลงมา.....ไม่ต้องเอาคาเมะจังลงมาก็ได้นะ.....เดี๋ยวโดนอาละวาดอีก...เร็วๆนะเว่ย]
"โอเคๆ.....แป๊บนึงนะ"

จินวางหูโทรศัพท์ด้วยอาการช็อกอย่างแรง.....เล่นเอาคาเมะเป็นห่วง
"จิน.....ใครเป็นอะไร"
"เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก.....ร่างกายนายยังไม่ฟื้นตัวดีเลย.....นอนอยู่บนห้องดีกว่านะ.....ชั้นมีเรื่องต้องเคลียร์นิดหน่อย.....ไปก่อนนะ" หอมแก้มคาเมะที่นั่งอยู่บนเตียงส่งท้าย.....ยังงงกับจินอยู่.....เป็นอะไรของเค้า?

จินเดินกึ่งวิ่งมาที่ล็อบบี้....พบยูอิจิ....จุนโนะ....โคคิ....ยามะพี....อยู่กันพร้อมหน้า....แต่ว่าคนที่นั่งหันหลังให้นี่ใครล่ะ......
"คาเมะจังล่ะรุ่นพี่....."

โคคิถามไป....จินตอบเหมือนเป็นเรื่องปกติ
"นอนอยู่บนห้อง....แล้วนี่ใคร"

จินชี้ไปที่คนๆนี้....ทันใดก็หันหน้ามา.....ตกใจ
"ชั้นเอง.....พี่แกไง"
"เฮ้ย!!ทาคิซาว่า....มาได้ไงวะ"
"ไม่มีใครรู้หรอกว่าชั้นมาได้ไง.....มีแต่คาเมะจังรู้คนเดียว....."
"นี่พี่ชายรุ่นพี่เหรอ....มิน่าล่ะ...หน้าคล้ายๆกัน"

โคคิมองหน้าสองคนนี้สลับกันไปมา.....ทักกี้จัดการเปิดฉากพูด
"ไอ้จิน....นี่ใช่มั้ยเด็กแก....."

จินชะเง้อคอมองยามะพีที่นั่งร้องไห้.....ตัวเปียกปอน....ไปทำอะไรมา
"ใช่.....เค้าทำอะไร"
"ก็ไอ้ตัวแสบนี่น่ะสิ.....ชั้นเดินผ่านมาว่าจะมาถามทางไปโรงแรม....แต่ก็เห็นเจ้านี่นั่งอยู่.....ตะโกนเรียกแต่ชื่อแก....ชั้นก็เลยคิดว่าเค้าจะต้องรู้จักแกแน่ก็เลยจะไปถาม.....แต่ยังไม่ทันจะทำอะไร....เจ้าตัวก็วิ่งลงน้ำไปแล้ว.....เกือบช่วยไม่ทัน....พอจะพากลับ.....ก็หาว่าชั้นจะลวนลาม....ชั้นโมโหก็เลยจัดการแบกขึ้นบ่ามาเนี่ยะแหละ....เจอไอ้สามคนนี้เดินผ่านมาพอดีก็เลยเรียกซะเลย"
"แล้วนายมาโอบเอวชั้นทำไมล่ะ.....ไอ้เฒ่าหัวงู"
"ก็ชั้นจะช่วยนาย....ถ้าไม่ทำอย่างนั้นนายก็วิ่งเตลิดลงทะเลอ่ะดิ.....ที่สำคัญ....อย่าเรียกชั้นว่าไอ้เฒ่าหัวงูอีก.....ชั้นอายุแค่20ต้นๆเองนะเฟ่ย.....ยังไม่แก่ขนาดนั้น"
"ก็ดูหน้านายดิ....ไม่เชื่อหรอกว่าแค่20ต้นๆ.....หนวดก็ขึ้นเต็มหน้า.....แต่งตัวก็ดูโทรมๆ.....ไม่เห็นจะดูเท่ห์ตรงไหนเลย"
"เฮ้ย!!.....ก็ชั้นเป็นศิลปินวาดรูปนี่หว่า....ให้แต่งตัวดีๆใครเค้าจะเชื่อวะ"
"ศิลปินไส้แห้งมากกว่า"
"เฮ้ย!!!!!........"

ดูท่าว่าจะมีปากเสียงกันมากขึ้น....ร้อนถึงจินต้องรีบห้าม
"ทั้งสองคนหยุดเถอะ....โทโมะ...ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย"

ยามะพีละสายตาจากทักกี้....หันมามองหน้าจิน.....ตาเขียวใส่
"อยากรู้เรื่องของชั้นด้วยรึไง....ชั้นมันก็เป็นแค่ของเล่นที่ใครอยากจะโยนทิ้งก็ได้.....ชีวิตชั้นจะสำคัญตรงไหน"
"มันไม่ใช่นะ....นายอย่าพูดประชดชั้นสิ....."
"ทำไมชั้นจะทำไม่ได้.....ทีจินยังเล่นประชดกับคาเมะจังเค้าได้เลย....แล้วชั้นล่ะ....ไม่มีสิทธิ์จะทำใช่มั้ย"
"โทโมะ....!!!"

จินพูดเท่าไรยามะพีก็ไม่สนใจซักนิด....ทักกี้เห็นแล้วหมั่นไส้เต็มที.....พูดแทน
"คนอย่างนายน่ะ.....มีชีวิตอยู่แค่นี้รึไง"
"พูดอะไร....."
"การที่นายทำให้คนอื่นเค้าแตกแยก....รู้มั้ยว่ามันบาปแค่ไหน.....นายรักเค้า.....ทำไมถึงไม่ทำใจยอมรับล่ะ.....ยอมรับกับความสุขที่เค้าได้รับ.....ยิ้มไปกับเค้า....ดีใจไปกับเค้า.....ไม่ใช่มัวแต่หน้าด้านแย่งของๆชาวบ้านเค้าจนไม่มีปัญญาทำอะไร.....อย่างนั้นมันทุเรศนะ"

จิน....ยูอิจิ....จุนโนะ...แล้วก็โคคิ....ยืนอึ้งกับคำพูดนั้น.....มันแรงเกินไปแล้วนะ
"ได้....ชั้นจะไม่ทำอะไรแล้ว...ขอโทษที่สร้างความลำบากให้กับพวกนาย...ชั้นไปก็ได้"

ว่าแล้วก็ลุกขึ้น.....วิ่งไปต่อหน้าต่อตา....จินเรียกไว้....แต่ก็ไม่มีประโยชน์.....หันกลับมาที่ทักกี้....พูดอะไรไม่ดูสถานการณ์เล้ย
"ทาคิซาว่า......แกพูดแรงเกินไปแล้วนะเว่ย....."
"ไม่แรงหรอก....คนอย่างไอ้ตัวแสบเนี่ยะ.....โดนอย่างนี้ซะบ้างจะได้รู้สำนึก.....ไปเหอะว่ะไอ้จิน"

ทักกี้ลุกขึ้น.....กระชากแขนจินไป
"ไปไหน"
"ไปหาคาเมะจังไง.....คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว....เร็วดี้!!"

จินจำต้องเดินตามไป....ปล่อยให้คนสามคนมองตาม.....เอ๋อ!!.....(รอบนี้กูพูดแค่นี้จริงดิ.....คนแต่งลำเอียงว่ะ....)

* * *

"จิน.....ไปไหนมา...."

คาเมะนั่งอยู่บนเตียง.....เห็นจินเดินมาพร้อมกับใครคนนึง
"คาเมะจัง.....ชั้นมาแล้ว"
"ทาคิซาว่าคุง"
"ใช่....ชั้นเอง....ขอกอดหน่อยนะ......"

ทักกี้จะเดินเข้าไปหา....โดนจินผลักหน้าออก.....
"ทำไรวะ.....ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยดิ"
"ไปไกลๆ.....ของๆใครให้รู้ซะมั่ง....."
"แหม.....ก็รักกันดีนี่หว่า......งั้นเอาของขวัญหน่อยแล้วกัน"

ทักกี้หยิบกล่องกำมะหยี่สีขาวขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง.....จินกับคาเมะนั่งข้างๆกันบนเตียง....มองด้วยความสนใจ
"อะไรอ่ะ...ทาคิซาว่า"
"แกก็เปิดดูดิ....."

ทักกี้ยื่นให้....จินรับมา....ดูกับคาเมะสองคน
"ทาคิซาว่าคุง.....นี่มันแหวนนี่นา...."
"ใช่....ตอนชั้นอยู่ที่ฝรั่งเศส....ขายรูปได้....เค้าก็เลยให้ของขวัญมา...บอกว่ามันเหมาะสำหรับคู่รัก....นำโชคด้วย....พวกนายดูสิ"

ทักกี้ชี้ไปที่แหวนนั้น....บอกรายละเอียดทุกอย่าง
"เป็นแหวนเงินคู่....ทั้งสองวงจะสลักคำว่าLegameเอาไว้.....ตอนแรกชั้นก็จำไม่ได้ว่ามันหมายความว่าไง.....แกเคยอ่านนิยายเรื่องblu rossoมั้ยล่ะ"
"ไม่เคยว่ะ"
"ชั้นนึกแล้วว่าแกต้องไม่เคยอ่าน....เห็นว่าเป็นภาษาฝรั่งเศสล่ะมั้ง....เค้าเขียนกำกับเอาไว้กับคำว่าความผูกพัน...คงจะแปลว่าอย่างนั้น....ว่าไปความหมายมันก็ลึกซึ้งดี....เหมาะกับพวกนายทั้งคู่"
"ขอบใจนะทาคิซาว่า"

นึกว่าจะทำอะไรต่อ....จินปิดกล่องนั้นลง....ใส่ไว้ในกระเป๋าเป้ของตัวเอง.....ทักกี้ห้ามแทบไม่ทัน
"แกจะเอาไปเก็บทำไมเล่า....เอาขึ้นมาใส่ให้กันเด้....ชั้นอุตส่าห์ยืนรอเป็นบาทหลวงเลยนะเว่ย....เร็วดิ"
"ใส่ให้กัน.....จะบ้ารึไง....ไม่ได้แต่งงานนะเว่ย......"
"ก็ไม่ได้แต่งงาน....แต่หมั้นกันไว้ไม่ดีรึไง....เร็วดิ"
"มีบาทหลวงหน้าโจรอย่างแก....ใครเค้าอยากจะนับถือวะ"
"เฮ้ย!!รีบดิ.....อยากเห็นจนตัวสั่นแล้วเว่ย.....ใส่ให้กันเด้"

จินกับคาเมะมองหน้ากัน....เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเขินจริงๆ.....จินค่อยๆหยิบแหวนนั้นขึ้นมา....จับมือน้อยๆไว้....บรรจงใส่ไปที่นิ้วนางข้างซ้าย....แหวนนั้นพอดีกับนิ้วของคาเมะอย่างเหลือเชื่อ
"แล้วคาเมะจังก็ใส่ให้กับไอ้จินซะนะ....นายจะเป็นคนที่ตัดสินชีวิตคู่ของตัวเอง.....เพราะฉะนั้นอย่าคิดอะไรอื่นนอกจากหน้าของไอ้จิน...เอาสิ"

คาเมะมองหน้าของจินด้วยรอยยิ้มจางๆที่เจืออยู่บนใบหน้า....หยิบแหวนนั้นขึ้นมา....ใส่ไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของจินเหมือนกัน.....แน่นอนว่าแหวนทั้งสองวง....พอดีกับนิ้วอีกเหมือนเคย
"ในที่สุดพวกนายสองคนก็เป็นคนๆเดียวกันแล้วนะ.....รักกันนานๆนะเว่ย....ถ้าทำให้คาเมะจังเจ็บอีก.....แกระวัง....ชั้นยังจ้องจับตัวอยู่....จะพาไปอยู่ที่ฝรั่งเศสด้วยกันซะเลย"
"แกไม่มีทางเอาไปเด็ดขาด.....เสียใจล่วงหน้าได้เลย...."

จินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น....มันทำให้ทักกี้มั่นใจ....ว่าน้องชายตัวเองจะรักเดียวใจเดียวตลอดไป
"เอาล่ะ....รู้มั้ยว่าทำไมแหวนมันถึงพอดีนิ้วพวกนายทั้งคู่...ลองพลิกแหวนดิ.....จะเห็นชื่ออยู่ตรงนั้น...ชั้นไปให้ช่างสลักเพิ่มให้"

จินกับคาเมะพลิกมือของตัวเองพร้อมกัน....พบชื่อของจินอยูที่แหวนของคาเมะ....ส่วนชื่อของคาเมะก็อยู่ที่แหวนของจิน.....
"อันนี้ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า.....เค้าบอกว่าใครที่เป็นเนื้อคู่กันแท้ๆ....แหวนนี้มันจะพอดีนิ้วอย่างเหลือเชื่อ....ชั้นว่ามันก็น่าจะจริงนะ"

ละจากแหวนนั้น.....มองหน้าซึ่งกันและกัน....โผเข้ากอดกันอย่างไม่สนใจใคร....ทักกี้มองดูภาพนั้นด้วยความสุข
"เอ๊ะ!!!"

คาเมะรู้สึกกับอะไรบางอย่าง....ไหล่เล็กๆของคาเมะ...ทำไมถึงได้รู้สึกเย็นๆ.....เปียกๆ.....รึว่า....?
"จิน....เป็นอะไรรึเปล่า"

พยายามจะแกะตัวจินออกเพื่อดูหน้า.....แต่เจ้าตัวก็เกาะแน่นเหลือเกิน....ัทักกี้ก็สงสัย.....ในเมื่อแกะจินออกมาไม่ได้....ก็ย้ายตัวไปดูหน้าข้างหลังคาเมะซะเลย
"ไอ้จิน....แกเว่อร์ไปรึเปล่า....น้องกูเป็นขนาดนี้เชียว"

ทักกี้หลุดขำออกมา....ผลักหัวจินออก
"ทาคิซาว่าคุง.....จินเป็นไร"
"นายก็ดูมันดิ....ไอ้จิน....แกก็เอาหน้าให้เค้าดูหน่อยเด้"

ทักกี้ดันตัวจินออกมาจนได้.....คาเมะเห็นแล้ว.....ตกใจอยู่เหมือนกัน
"จิน.....นายร้องไห้เหรอ....จริงๆเหรอเนี่ยะ"

คราบน้ำตาของร่างสูงที่อยู่ต่อหน้ายังคงอยู่....คาเมะเอื้อมมือเล็กๆเช็ดให้.....ยิ้มขำๆให้กับจิน
"นี่เป็นครั้งแรกนะที่ชั้นเห็น....จินเป็นขนาดนี้เชียวเหรอ"
"ใครว่าครั้งแรก.....นี่มันครั้งที่สองแล้วมั้ง....ครั้งแรกของมันก็ตอนที่นายกรีดข้อมือฆ่าตัวตายแล้วมันอุ้มพาส่งโรงบาลนั่นแหละ....ร้องจะเป็นจะตาย"

ห้ามปากทักกี้ไม่ได้ซักที....พูดออกมาหมด....จินมองตาขวาง.....อยู่ต่อซวยแน่กรู....
"งั้นชั้นออกไปก่อนดีกว่า....มีความสุขกันมากๆนะเฟ่ย....ไม่ต้องลงไปกินข้าวก็ได้....ชั้นจะบอกข้างล่างเองว่าพวกแกเล่นจ้ำจี้กันอยู่"
"ไอ้บ้า....ไปไกลๆไป!!"

ทำท่าจะขว้างหมอนใส่.....ทักกี้รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว....หันกลับมาอีกที.....พบกับคาเมะที่นั่งมองหน้าอยู่...ยิ้มให้
"จริงเหรอที่จินร้องเป็นครั้งที่สอง.....แล้วครั้งแรก..."
"อย่าพูดเลยนะ....ชั้นว่ามันน่าอายจะตาย"
"ไม่หรอกน่า.....น่ารักออก...."

คาเมะขยี้หัวจินเล่นเบาๆ.....มีความสุขกับคำพูดของทักกี้.....กับแหวนที่ใส่ให้กัน.....จบท้าย....ก็กอดกันเหมือนเดิม.....ในที่สุดก็เป็นหนึ่งเดียวกันซะที....

* * *