วันกลับ..........
"ได้กลับบ้านซะทีนะ.....กลับไปทำงานเหมือนเดิม...."

ยูอิจิพูด.....มือก็หยิบกระเป๋าเก็บไว้ที่หลังรถพร้อมกับจุนโนะ....สายตาก็เหลือบไปเห็นจินเดินลงมากับคาเมะ....ถือกระเป๋าให้ด้วย
"โอ๊ยย!อิจฉาโว้ย....สวีทกันจริ๊งงง"

ยูอิจิส่งเสียงแซว....ทำเอาทั้งคู่เขินไปเลย
"คาเมะจัง...."
"รุ่นพี่...."

หันหน้ามา...พบกับโคคิที่ยืนยิ้มให้....
"กลับไป....คงจะดีขึ้นมากเลยใช่มั้ย"
"อื้ม....ไปเล่นละครเวทีให้รุ่นพี่....จะทำให้ดีที่สุด.....มั่นใจเถอะ....ชั้นจะทำให้ได้"

โคคิกับคาเมะยิ้มให้กัน.....จับมือกัน......เนิ่นนาน
"เฮ้ย!!นานเกินไปแล้วนะเว่ย"

จินทำท่าจะเดินเข้าไปกัน....โดนยูอิจิกระชากไว้
"แกจะไปไหน"
"ก็มันจับมือนานขนาดนั้น....ใครจะยอมวะ"
"ป้าบ!!!!!" ยูอิจิตบหัวอย่างแรง.....
"แกตบหัวชั้นทำไมวะ"
"สมควรตบมั้ยล่ะ.....หึงไม่เข้าเรื่อง.....เดี๋ยวก็ได้มีเรื่องกันอีกหรอก.....แกนี่มันจริงๆน้า.....เมื่อไรจะระงับอารมณ์ตัวเองได้ซักทีวะ..."
"ก็มันนานนี่หว่า.....ลองชั้นทำงี้บ้างล่ะ.....แกจะหึงมั้ย"

หันไปหาจุนโนะ....กอดไปเต็มๆ....ยูอิจิยืนมองตาค้าง
"อาคานิชิคุง....ทำอะไร"
"ไอ้จิน....ปล่อยนะเว่ย....."
"หึงอ่ะดิ"
"เออน่า.....ปล่อยเด้"
"ปล่อยก็ได้วะ.....จริงๆแกก็เป็นแบบชั้นนั่นแหละ"

จินผละออก.....หันไปหาคาเมะที่ตอนนี้มองมาทางจิน....ตาขวาง....ชั้นเห็นนะเมื่อกี๊
"ไปแล้วเว่ย....เดี๋ยวซวย"

ว่าแล้วก็วิ่งไปหาคาเมะ.....โอบไหล่เล็กๆแน่น.......ยิ้มให้อย่างไม่รู้ไม่ชี้.....คาเมะยังมองตาขวางอยู่เลย
"ขอคืนก่อนนะทานากะ.....เดี๋ยวไปมหาลัยจะให้ยืมไปดูแลทั้งวันเลย.....กลับก่อนนะ"
"อ้าว......แล้วรุ่นพี่จะกลับไง....มากับชั้นนะ"
"ไม่เป็นไรหรอก.....พี่กลับกับยูอิจิคุงแล้วก็จุนโนะ....นัดกันไว้แล้ว.....นายกลับกับรุ่นพี่เถอะนะ"
"เอางั้นก็ได้....ขอบคุณนะรุ่นพี่....."
"ขอบคุณอะไร...."
"ก็ขอบคุณที่พาชั้นมาที่นี่....ทำให้รู้อะไรหลายอย่าง.....ไปนะ"

ทั้งจินกับคาเมะเดินผ่านหน้าทั้งสามคนไป....ยูอิจิตาไว...มองเห็นบางอย่าง
"จุนโนะ....ดูนิ้วของสองคนนั้นดิ"
"ทำไม"
"มีแหวนเหมือนกันเลย.....แหวนหมั้นเหรอวะ"
"นั่นดิ.....ใครให้กันนะ"
"ชั้นนี่แหละ"

ทักกี้เดินมาข้างหลัง....ถือกระเป๋าย่ามมาด้วย
"ทาคิซาว่าคุง....เอามาจากฝรั่งเศสป่ะ"
"เออ.....สวยมั้ยล่ะ"
"สวยดีนะ.....พออยู่บนนิ้วของสองคนนั้น.....ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่"

ทั้งสี่คนมองดูภาพนั้น.....ยิ้มๆ
"พวกเรากลับกันเถอะนะ....."

ทุกคนตอบรับอย่างดี.....แทบจะไม่รู้เลยว่าตัวเองลืมอะไร
"เดี๋ยวก่อน...."

โคคิพูดขึ้น...ทุกคนหันมามอง
"มีอะไรทานากะคุง"
"พวกเราลืมใครไปอีกคนรึเปล่า"
"ใครวะ...."

ทักกี้ทำหน้าเอ๋อ....ลืมจริงๆ
"จำไม่ได้เหรอครับ.....ยามะจังไง...เค้ามากับเรานะ....จะทิ้งเค้าจริงๆดิ"

และแล้วทุกคนก็นึกออก....
"จุนโนะ....นายไปตามนะ"
"ไม่เอาอ่ะ....ไม่อยากมีเรื่อง....แค่อยู่ด้วยกัน4วันนี่ก็ทะเลาะจะตายอยู่แล้ว....ยูอิจิคุงนั่นแหละ"
"ไม่เอาอ่ะ....ทานากะ....นายละกัน"
"ผมว่ามันจะไม่เหมาะนะ"

เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา....ผลสุดท้าย...
"ชั้นไปเองก็ได้"

ทักกี้โพล่งขึ้นมา....ทำเอาทั้งสามคนอึ้ง.....ยอมง่ายดีแฮะ
"เอางั้นเหรอ.....งั้นฝากนะทาคิซาว่าคุง....เอารถมาด้วยใช่ป่ะ...งั้นพวกเราสามคนกลับก่อนแล้วกันนะ.....แต๊งกิ้ว"
"เออๆ....จะไปไหนก็ไป.....ลาตรงนี้เลย"

ว่าแล้วก็เดินเข้าไปในโรงแรม.....แปลกใจกันต่อ
"ยูอิจิคุง...ชั้นว่า....เราจะค้นพบคู่ใหม่แล้วนะ....."
"เออว่ะ.....ท่าทาง.....ยามะจังจะได้หงอเป็นลูกแมวก็คราวนี้ล่ะมั้ง.....ทานากะนายว่าไง"
"ครับ"
"นายพูดได้แค่นี้เนี่ยะนะ"
"แล้วจะให้พูดอะไรอ่ะ....."
"พูดอะไรก็ได้.....ออกความเห็นหน่อย.....ไอ้คำว่าครับงดๆบ้างก็ได้.....อายุนายก็ไล่เลี่ยกับพวกชั้น....พูดครับเรียบร้อยตายเลย"
"ไม่ให้พูดคำว่าครับใช่ป่ะ"
"เออ!!"

ทั้งจุนโนะกับยูอิจิพูดพร้อมกัน.....โคคิยิ้มมีเลศนัยทันที
"เจริญมั้ยล่ะ...แล้วทำไมไม่บอกชั้นแต่ทีแรก.....ปล่อยให้ชั้นพูดอย่างนั้นอยู่ได้....กระดากปากนะเฟ่ย....ไปกันๆ....ยืนนานมันเมื่อย.....ไปดิ"

เปลี่ยนไปจนผิดหูผิดตา....กอดคอจุนโนะกับยูอิจิเดินไปขึ้นรถ....ทั้งสองคนทำได้แค่มองหน้า....และงง?
"แกเปลี่ยนเร็วจังวะ.....ไอ้คิ"

* * *

"ทำไมยังมานั่งอยู่ตรงนี้...."

ทักกี้ยืนอยู่ตรงหน้า.....ยามะพีนั่งอยู่ที่ล็อบบี้.....หน้าบึ้ง
"สนใจชั้นด้วยเหรอ.....ทำจริงๆรึว่าฝืนใจล่ะ"
"ฝืนใจล่ะมั้ง...ไอ้จินไม่ได้ชวนนายกลับด้วยรึไง"
"จินเหรอ.....ชวนสิ.....แต่ชั้นไม่กลับ.....ชั้นไม่มีทางจะนั่งรถคันเดียวกับคาเมนาชิหรอก....."
"ทำยังกับเค้าอยากจะนั่งรถคันเดียวกับนายงั้นแหละ"

ยามะพีหันขวับ....มองตาขวาง.....ทักกี้ยังคงทำหน้านิ่งเฉย.....ไม่รู้เรื่องอะไร
"กลับบ้านได้แล้ว...ทำตัวน่ารำคาญอยู่ได้"

คว้าข้อมือเล็กๆ.....ถือกระเป๋าให้.....ยามะพีโดนกระชากไป....สะบัดออก...ไม่เต็มใจ
"ชั้นจะไม่ไปกับนาย....ศิลปินบ้าอะไรอารมณ์รุนแรง....ทุเรศ"
"นี่...ถึงชั้นจะเป็นศิลปิน.....แต่อารมณ์มันก็เหมือนคนทั่วไป....ไม่ได้เป็นเทวดาวิเศษวิโสมาจากไหน....จะกลับดีๆรึว่าจะกลับด้วยความอับอาย...."
"ไม่กลับ....อยากกลับก็กลับไปคนเดียว...."
"ไม่กลับใช่มั้ย....ได้....."

ว่าแล้วก็จับตัวยามะพี......แบกไว้บนบ่า....เจ้าตัวอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี...
"นายทำบ้าอะไร....เอาชั้นลงเดี๋ยวนี้นะ....คนเค้ามองกันหมดแล้ว"
"ถ้างั้นก็บอกสิ...ว่าจะกลับรึว่าไม่กลับ"
"ไม่กลับ...."
"งั้นก็ดี"

เดินแบกยามะพีไปต่อหน้าต่อตาคนทั้งล็อบบี้....ดิ้นเท่าไรก็ไม่หลุด
"ปล่อยชั้นลงเดี๋ยวนี้นะ"
"งั้นก็บอกชั้นสิว่าจะกลับรึไม่กลับ...."
"กลับก็ได้.....พอใจรึยัง"

วางลงอย่างแรง.....ยังไม่ทันตั้งตัวก็เหมือนกับตัวเองโดนทุ่มซะแล้ว.....นั่งจับท้อง....จุก
"ปล่อยดีๆไม่ได้รึไง....ไอ้บ้า"
"ปล่อยดีๆไม่ได้หรอก.....คนอย่างนาย..."

ว่าแล้วก็เดินถือกระเป๋าของยามะพีนำหน้าไป.....ได้แต่มองตาม...งงกับคำพูดที่ทิ้งท้ายไว้....หมายความว่าไง
"เดี๋ยวก่อนสิ.....พูดให้รู้เรื่องนะ....คนอย่างชั้นมันเป็นไง.....กลับมาก่อนเซ่!!"

* * *

้วันเปิดมหาลัย.......
"ขอโทษฮะ"

เสียงเล็กๆดังมาแต่ไกล....คนทั้งชมรมดูดาวหันมามอง.....
"มาหาใครครับ"
"จิน....อยู่มั้ยฮะ"
"อ๋อ.....ที่แท้ก็แฟนมันนี่เอง....รอแป๊บนะ....เห็นโทรมาบอกว่าออกไปดูสถานที่จัดงานวัฒนธรรมกับปู่คณะ.....ยังไม่เข้ามาที่ชมรมเลย...เดี๋ยวก็คงมาถึง.....นั่งรอก่อนสิ"

คาเมะเดินเข้ามานั่งที่โซฟา.....สาวๆในห้องนั้นเดินเข้ามาทัก.....
"ขอโทษนะ.....คาเมะจังคณะนิเทศรึเปล่า"

งงนิดๆ...แต่ก็ตอบออกไป
"ใช่ฮะ...."
"แล้วคบกับรุ่นพี่อาคานิชิเป็นไงบ้าง.....เล่าให้ฟังบ้างสิ....."

สาวๆดูจะสนใจเต็มที่.....คาเมะไม่กล้าขัด....เลยต้องเล่าออกไป
"ก็แรงดีนะ......หึงก็แรง....ประชดก็แรง.....แถมเข้าใจอะไรยากด้วย...."
"อย่างเช่นอะไรบ้างอ่ะ"
"ก็อย่างเช่น.....พอเห็นจับมือกับใคร...คุยกับใครแบบสนิทสนม....ก็จะหึงจนออกนอกหน้า....ต้องเห็นหน้าตาเค้าเวลาโกรธ.....จะบึ้งมากๆ....แล้วก็ชอบงอนด้วย"
"จริงดิ....งอนด้วยเหรอ...น่ารักจังเนอะ"

สาวๆกรี๊ดกันใหญ่.....แค่เนี้ยะนะ.....อะไรมันจะป๊อบขนาดนั้น....
"แล้วก็มีอีกนะ....."

กำลังจะเล่าต่อ....พอดีว่าเสียงของใครบางคนที่กำลังพูดถึง....ดังมาจากข้างหลัง.....เงียบลงทันที....แต่สาวๆกลับกระดี๊กระด๊ากันเหลือเกิน........เป็นอะไร
"คาซึยะ....พูดอะไรไร้สาระ"

คาเมะหลับตานิ่ง.....นั่งเกร็ง....กลัวจินจะโกรธ.....ส่วนสาวๆนี่ก็แทบจะกรี๊ดอยู่แล้ว......
"รุ่นพี่....ทำไมถึง...."

สาวๆมองตั้งแต่หัวจดเท้า....จินยักคิ้วให้.....หล่อลากกกก..........
"ชู่ววว.........ออกไปก่อนแป๊บนึงได้มั้ย.....นะ"

จินส่งซิกเบาๆ....สาวๆทำตามแต่โดยดี....ฝันหวานไปตามๆกัน....ก็จินในตอนนี้.....
"นายหลับตาทำไม......"

เดินมาข้างหน้า....เห็นคาเมะนั่งหลับตาอยู่....
"ก็กลัวนายโกรธน่ะสิ....ไม่อยากเห็นหน้านายโกรธอีกแล้วนะ....ทำหน้าดีๆก่อนแล้วชั้นจะลืมตา"
"ถ้างั้น...นายก็ไม่ได้เห็นของดีซะทีสิ......เอาน่า....ลืมตาเถอะ....ชั้นไม่เป็นอะไรหรอก"
"แน่ใจนะ"
"ชัวร์....ลืมตาเถอะน่า....เอานะ...."

คาเมะค่อยๆเปิดตาขึ้นช้าๆ.....เห็นจินยืนอยู่ข้างหน้า.....แต่ว่า....ไม่เหมือนเดิมซะแล้ว
"จิน....แว่นนายล่ะ...แล้วสีผม...ก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมันยังเป็นสีน้ำตาลอยู่เลยไม่ใช่เหรอ"
"นายบอกให้ชั้นเปลี่ยนไม่ใช่รึไง....อยากเห็นจินคนเดิมกว่านั้น....ชั้นก็ทำให้แล้ว.....เหมือนเดิมมั้ยล่ะ"
"ขอดูชัดๆหน่อยนะ.....นั่งสิ..."

จินนั่งลงข้างๆ..........คาเมะจับหน้า....พิจารณาหน้าตาของจินโดยละเอียด.....ใส่คอนแท็คเลนส์....ผมก็ย้อมเป็นสีทอง.....ทำจริงๆเหรอเนี่ยะ
"ทำไมกล้าขนาดนี้....มันดูแล้ว......"
"ดูยังไง...."
"ดูเหมือนเพลย์บอย.....ไอ้สีผมก็ดูเหมือนตอนม.ปลายปีสาม....เหมือนทุกอย่าง.....แต่ยังไง....มันก็ยังดูเพลย์บอยอยู่ดี.....ไม่เอาแล้ว....ไปทำอย่างเก่าเดี๋ยวนี้นะ....."
"ทำไมล่ะ.....รู้มั้ยว่ากว่าจะได้สีนี้.....หาแทบตายนะ....จ่ายไปเยอะด้วย...ทั้งคอนแท็คอีก.....เปลี่ยนไม่ได้แล้วนะ"
"ไม่เป็นไร....ชั้นจ่ายให้....ทำอย่างเก่าเถอะนะจินนะ"

ฉุดมือจินให้ลุกขึ้น.....แต่จินก็ฉุดให้ลงมานั่งตักตัวเองซะอย่างนั้น....กอดแน่น
"พูดกันก่อนนะ.....เป็นอะไร.....ก็เห็นพูดเอาไว้ไม่ใช่เหรอว่าอยากเห็นชั้นคนเก่า.....อุตส่าห์ทำให้นายดีใจ.....แล้วอะไรเนี่ยะ.....อยู่ๆมาบังคับให้เปลี่ยน...บ้าแล้วนะเราน่ะ"
"ก็กลัวคนอื่นหลงนายน่ะสิ....เผื่อนายชอบแบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ....เดี๋ยวก็หลงตัวเอง....สนใจแต่แฟนคลับ....ส่วนชั้น......ก็หนีหน้าไปเลย.....สุดท้ายก็ไม่สนใจกัน.....ถ้าเป็นอย่างนั้นชั้นเหงานะ...."

นั่งก้มหน้าเศร้า....จินเห็นแล้ว.....ส่ายหัวให้คาเมะ.....ยิ้มขำๆ.....จับหัวของร่างบางซบลงกับไหล่ตัวเอง.....
"ขี้น้อยใจจังนะ.....ชั้นไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า.....นายนี่มันเด็กจริงๆ....กลัวไม่เข้าเรื่อง"
"นายก็เด็กเหมือนกันแหละ....พูดอะไรก็เชื่อ....ทำตามหมด"
"แต่ว่าก็ทำตามนายแค่คนเดียวนะ....สัญญาเลย...จะไม่มองใครเด็ดขาด....ไม่อยากเห็นนายเศร้าอีกแล้วนะ.....มันลายตา"
"ลายตา.....หมายความว่าไง......"
"ก็พอนายเศร้าทีไร....ชอบไประบายในไดอารี่...เขียนชื่อชั้นเต็มหน้ากระดาษ.....อ่านแล้วมันเวียนหัว"
"ใครใช้ให้นายอ่านล่ะ....บ้า"

งอนอีกแล้ว.....ลงมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม....จินถือโอกาสนอนตักซะเลย
"อย่างอนกันสิ...."
"ออกไปเลยนะ....ไม่ต้องพูดเลย"
"ไม่ออก....ขอนอนหน่อยนะ.....ไม่ได้นอนตั้งนาน....ยังนุ่มเหมือนเดิมเลยน้าาา....."

หลับตาเอาดื้อๆ.....คาเมะมองหน้าจิน....จากหน้าบึ้งๆก็กลายเป็นยิ้ม
"จิน....จุนโนะหายไปไหน.....ปกติต้องมาแล้วไม่ใช่เหรอ....."
"นั่นดิ.....ไปไหนล่ะ.....ลองโทรไปถามสิ.....ถามไอ้ยูก็ได้มั้ง...."

คาเมะหยิบมือถือขึ้นมา....กดหา
[ยูอิจิครับ.....] เสียงนั้น....ฟังดูไม่ดีนัก....แต่คาเมะก็ยังไม่คิดอะไร
"ยูอิจิคุง....จุนโนะอยู่ที่นั่นรึเปล่า...."
[ไม่อยู่....]
"กำลังมาที่มหาลัยใช่มั้ย....."
[ไม่ใช่....เค้าไปหาคุณยายที่ต่างจังหวัด....ตั้งแต่วันกลับนั่นแหละ....ตอนนี้ยังไม่กลับเลย....คงไปดูใจเป็นครั้งสุดท้าย.....]
"คุณยายเหรอ.....เป็นอะไรมากรึเปล่า"
[เห็นว่าเป็นโรคหัวใจ....โรคแทรกซ้อนก็เยอะ....จุนโนะโทรมาหาชั้นเมื่อวานนี้....เสียงเหมือนร้องไห้....คงใกล้จะไปเต็มที]
"ยูอิจิคุง...ไม่ต้องห่วงหรอกนะ....จุนโนะเค้าเป็นคนเข้มแข็ง.....ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก....ที่เสียงเป็นอย่างนี้เพราะว่าห่วงเค้ามากล่ะสิท่า"
[ใช่.....ชั้นห่วงจุนโนะ.....แต่ที่ชั้นเป็นอย่างนี้....เพราะชั้นกำลังกลุ้ม]
"กลุ้มอะไร....."
[ร้านนมของชั้น.....โดนพังแหลก....พวกบ้าอิทธิพลมันมาอาละวาด.....ชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้วนะ]
"ใจเย็นๆก่อนนะ....แล้วจุนโนะรู้เรื่องรึยัง...."
[เค้ามีเรื่องมากพอแล้ว.....ชั้นไม่อยากบอกให้เค้ากลุ้มไปมากกว่านี้อีก]
"ดีแล้วล่ะที่ไม่บอก.....แล้วทำไมชั้นเพิ่งรู้.....เรื่องมันเกิดตั้งนานแล้วเพิ่งมาบอกเหรอ"
[ก็เห็นพวกนายสองคน....คืนดีกัน....มีความสุขดีก็เลยไม่อยากเอาเรื่องทุกข์ใจไปบอก]
"ดีมากเลยนะ....แล้วตัวเองก็นั่งแก้ปัญหาอยู่คนเดียว....ทำอะไรก็ไม่ได้......บ้าจริงๆ....เอางี้.....เดี๋ยวชั้นจะไปหา....อยู่ที่ร้านก็แล้วกัน....แค่นี้นะ"

วางหูลง....นั่งกลุ้มแทนเพื่อน....
"เรื่องร้ายๆมาอีกแล้วน้าาา...ไปหายูอิจิคุงดีกว่า....จิน.....ไปกันเถอะ"

ก้มลงมองหน้าของร่างสูง....แต่เรื่องที่พูดเมื่อกี๊ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย....ก็เล่นหลับไปตั้งแต่พูดคำแรก....
"จิน....ไม่สนใจอะไรเลยใช่มั้ย"

มือน้อยๆบีบคอของจิน....แน่นจนหายใจไม่ออก
"คาซึยะ....ทำอะไรเนี่ยะ....เดี๋ยวตายนะ.....อ๊ากกกกก!!!"
"ก็หัดสนใจซะหน่อยสิ.....เพื่อนตัวเองจะเป็นจะตายอยู่แล้ว.....ยังไม่สนใจ"
"แล้วไอ้ยูมันเป็นไรอ่ะ....จุนโนะทิ้งมันอ่ะดิ"
"ยิ่งกว่านั้นอีก.....ร้านของยูอิจิคุงโดนพังแหลก....ส่วนจุนโนะก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย....ไปดูใจคุณยายอยู่ที่ต่างจังหวัด.....จินไปดูพวกเค้ากันเถอะนะ....ชั้นเป็นห่วง...."
"คนอย่างไอ้ยูนี่กลุ้มเป็นด้วยเหรอ....เห็นเฮฮาทั้งวัน.....มันอำล่ะม้างงงง"
"อำบ้าอะไรล่ะ....เสียงยูอิจิคุงดูท้อๆนะ....อ่อนแรงยังไงก็ไม่รู้"

จินมองตาคาเมะ....ขัดใจคนๆนี้ไม่ลงจริงๆ
"บ่ายนี้ไม่มีเรียน.....ไปก็ได้"

ร้านนม.......
"ทำไมมันพังขนาดนี้เนี่ยะ"

จินกับคาเมะเดินเข้ามาในร้าน....ตกใจกับข้าวของที่กระจัดกระจาย....ภายในก็แหลกจนเกือบจะเอากลับคืนไม่ได้.....กระจกหน้าร้านก็แตกเป็นเสี่ยงๆ
"ไอ้ยู....อยู่มั้ย....ชั้นจินมาหานะเว่ย"

สิ้นเสียง....ยูอิจิเดินออกมา....สภาพของเพื่อน....หน้าโดนต่อยจนเขียว.....ผ้าพันแผลพันหัวเอาไว้....แถมที่แขนยังมีผ้าพันเอาไว้จนถึงข้อศอก....หน้าตาดูไม่สบอารมณ์
"มากันแล้วเหรอ...."

นั่งลงที่เคาน์เตอร์คิดเงิน....ดึงลิ้นชักออกมา....ไม่มีเงินเหลือซักเยน....มองดูแบบปลงตกสุดๆ
"แกทำไมเป็นแบบนี้....มันเกิดอะไรขึ้น"
"ก็ไอ้พวกบ้าที่อยู่ตรงข้ามมันมาถล่มร้านชั้น....มันบอกว่ามันอยู่มานานกว่า....มันจะเก็บค่าที่.....ชั้นไม่ให้....เลยโดน"
"ไอ้บ้า....แล้วทำไมแกไม่ยอมมัน....เงินนิดเดียวแกก็ให้มันไปสิ....โดนมันทำร้ายอย่างนี้....คุ้มรึไงวะ"
"ชั้นก็ไม่รู้ว่ามันคุ้มรึเปล่า....แต่พอนึกถึงหน้าจุนโนะ....ชั้นก็ฮึดสู้ขึ้นมา...."
"สุดท้ายก็โดนพวกมันทำร้าย.....ร้านก็พัง....แล้วยูอิจิคุงบอกตำรวจรึยัง"

คาเมะถาม
"แน่นอน.....ชั้นบอกไปแล้ว....ชั้นไม่ให้พวกมันอยู่ลอยหน้าลอยตาหรอก.....มันขู่ชั้น...ว่าถ้าบอกตำรวจมันจะทำหนักกว่านี้.....แต่ชั้นไม่กลัวมันหรอก"
"เจริญแน่ไอ้ยู.....ใช่ว่าแจ้งตำรวจแล้วมันจะเรียบร้อยนะ....ไม่แน่พวกมันอาจจะติดสินบนก็ได้....ถ้าถึงตอนนั้น.....ชั้นว่าแกหนักแน่ๆ"
"ปกป้องร้านนี้ได้.....ถึงตายชั้นก็ยอม"
"เดี๋ยวแกได้ตายสมใจแน่.....ชั้นจะบอกอะไรอย่างนะ....ชีวิตของชั้น....เกิดมาไม่เคยมีเพื่อนโง่นะเว่ย...."
"จิน....!!"

ห้ามปากไม่ได้เลย....จินพูดแบบไม่แคร์จิตใจซักนิด
"ทำไมแกถึงไม่จ่ายมันไปวะ.....ถ้าจ่ายมันก็แล้วเรื่อง....ทำอย่างนี้....อวดเก่งไปวันๆ...ไม่มีอะไรดีหรอก"
"ไอ้จิน....แกลองมาเป็นชั้นบ้างมั้ย.....ทำเพื่อคนๆหนึ่ง....แต่วันนึงมันต้องมาโดนทำลาย....มันเจ็บแค่ไหนแกไม่รู้หรอก....ใช่สิ.....แกทำเพื่อคาเมะได้แล้วนี่.....ไม่มีใครทำลาย....ถ้าอย่างนั้นแกก็คงไม่รู้หรอก....คนอย่างแกมันเข้าใจยากอยู่แล้วนี่"
"ไอ้ยู......!!!"

จินจะกระโจนเข้าใส่.....คาเมะเกือบกั้นทางไว้ไม่ทัน....ต้องไล่ให้ออกไปนอกร้าน....
"ถ้ารู้ว่ามาแล้วมาชวนเพื่อนทะเลาะชั้นไม่พามาหรอก.....ออกไปข้างนอกเลยไป.....อารมณ์เย็นลงกว่านี้แล้วค่อยเข้ามา...."
"แต่ว่ามันด่าชั้น...."
"เถอะน่า.....ออกไปก่อน....ฟังชั้นสิจิน"
"ไปก็ได้วะ.....ไอ้ยู.....ชั้นเตือนแกดีๆนะเว่ย"

เดินฮึดฮัดออกไป....ปล่อยให้คาเมะพูดกับยูอิจิต่อไป....คงจะลืมบอกอะไรไปอย่างล่ะสิคาเมะจัง?
จินเดินออกมานอกร้าน....อารมณ์เสีย....เตะอะไรแก้เครียดไปเรื่อย
"อุตส่าห์บอกดีๆดันย้อนซะเจ็บเชียวนะมึง....ระวังเถอะไอ้ยู"

นั่งลงที่เก้าอี้หน้าร้าน.....เสียงมือถือดังขึ้น.....รับ
"หวัดดีครับ....จินแฟนคาซึยะครับ.....ไม่ทราบว่ามีอะไร.....ถ้ามีกับคาซึยะฝากผมไว้ก็ได้"
[พูดยาวเว่อร์เชียวนะอาคานิชิคุง]
"จุนโนะ.....นายอยู่ไหนเนี่ยะ"
[อยู่ที่บ้านคุณยายน่ะสิ.....ยูอิจิคุงอยู่ไหนอ่ะ....โทรเข้าก็ไม่เปิดเครื่อง....พอจะโทรหาคาเมะ....ก็ปิดเครื่องอีก....เป็นอะไรกัน]
"นายยังไม่รู้เรื่องใช่มั้ย....ร้านนมของพวกนาย...."
[ทำไม....ที่ร้านเป็นอะไร....อาคานิชิคุงบอกสิ]
"ร้านนายโดนไอ้พวกบ้าอิทธิพลมันมาเก็บค่าคุ้มครอง.....ไอ้ยูไม่ยอมจ่าย....เลยโดนยำซะเละ....."
[ว่าไงนะ....ทำไมชั้นถึงไม่รู้เรื่อง....]
"นั่นดิ.....เรื่องนี้มันเกิดหลังจากนายไปได้แค่วันเดียว.....ผ่านมาถึงอาทิตย์นี้ก็นานแล้วนะ....แปลกว่ะ....ทำไมไม่บอก"
[ยูอิจิคุงอยู่ไหน....ขอพูดด้วยได้มั้ย.....]
"อย่าไปพูดกับมันเลย.....มันกำลังเดือดพล่าน....ปกป้องร้านเพื่อนาย...ถึงตายก็ยอม.....มันพูดเองนะเนี่ยะ"
[จะบ้าเหรอ.....แล้วไอ้พวกนั้นมันเป็นใคร]
"ก็ผับตรงข้ามกับร้านนายนั่นแหละ.....ตำรวจก็แจ้งแล้ว.....แต่ชั้นว่าไม่ได้ผลหรอก....พวกมันกลับมาอีกแน่.....ไอ้ยูได้ตายชัวร์"
[บ้าที่สุดเลย.....ทำไมไม่จ่ายมันไปซะ.....ปกป้องบ้าบออะไร....ชั้นจะกลับไปพูดกับเค้าเอง]
"นายอยู่ดูใจคุณยายไม่ใช่เหรอ.....จะมาได้ไง"
[ไม่เป็นไรหรอก....ท่านเสียแล้ว....เพิ่งจัดการงานศพเมื่อกี๊นี้เอง....อีกสองสามวันคงจะกลับได้]
"เสียใจด้วยนะ....ท่านคงรักนายมากล่ะสิ"
[ใช่....ชั้นก็รักท่านมากเหมือนกัน]

เสียงของจุนโนะเงียบลง.....จินต้องทำอะไรซักอย่าง
"จุนโนะ....เดี๋ยวชั้นพาไอ้ยูไปหานายดีกว่า.....จะได้ไปเคารพศพคุณยายของนายด้วย"
[อย่าเลย.....ลำบากเปล่าๆ]
"ไม่ลำบากหรอก.....พวกชั้นจะไปหานะ.....รอรับด้วยละกัน"
[อื้ม.....เรื่องที่อาคานิชิคุงบอกชั้น.....อย่าเพิ่งไปพูดกับยูอิจิคุงนะว่าชั้นรู้แล้ว.....ชั้นจะคุยกับเค้าเอง....จะดูว่าเวลายูอิจิคุงจนมุมมันจะเป็นไง]
"โอเค.....แค่นี้นะ"

วางหูลง.....นั่งมองร้านค้าที่อยู่ใกล้ๆ....กำลังเซ็ง.....แต่สายตาก็ดันไปเจอกับคนกลุ่มนึงที่อยู่ตรงข้าม....มองตาขวาง
"มันมองอะไรของมันวะ......ไอ้เวร"

มองดูคนกลุ่มนั้นอีกครั้ง.....ตาขวางเหมือนกัน.....คนนึงใช้นิ้วชี้กรีดคอ....ขู่ว่าแกตายแน่....คนกลางยกนิ้วกลางใส่.....ส่วนคนสุดท้าย....กวักนิ้วเรียก....
"อะไรของมันวะ"

คนกลุ่มนั้นเดินมาหยุดอยู่ที่กลางถนน....เรียก...
"แกน่ะ....ไอ้หัวทอง....มาคุยกันหน่อยดิ๊"
"ใครวะไอ้หัวทอง....เรียกให้มันดีๆนะเว่ย"

เริ่มฉุน.....เดินเข้าไปหาอย่างง่ายดาย
"แกเป็นอะไรกับเจ้าของร้านนม....."
"เป็นเพื่อนมัน....แล้วก็ใกล้จะเป็นคนที่จะจัดการพวกแกแทนมันด้วย"
"เฮ้ย!!ฟังมันพูดดิ.....ไอ้ปัญญาอ่อน.....ตัวยังกับลูกหมา.....เสือกจะจัดการ....เคยโดนไข้โป้งกินหัวมั้ยวะ"

ด่าว่าลูกหมา....จินมองดู....ถึงขนาดต้องก้มมองหัวพวกแก....ใครกันแน่วะลูกหมา?
"ไหนล่ะ....ไอ้ตัวแพร่เชื้อไข้โป้งของพวกแก....ถ้าไม่เห็นชั้นไม่เชื่อง่ายๆหรอก....เอามาโชว์เด้"

จินท้า.....ได้.....เดี๋ยวจัดให้.....เอาออกมาทั้งสามคน.....ปืนลูกซองจ่อหน้าจินอยู่กลางถนน....คนที่เดินผ่านไปมา.....ร้องตกใจกันเป็นแถบ....ดังไปถึงข้างในร้าน
"เสียงอะไร....ทำไมดังจัง"
"คาเมะ....ชั้นว่านายออกไปดูดีกว่านะ.....เผื่อไอ้จินมันไปเหยียบตาปลาใครเข้า...."
"จะบ้าเหรอ....จินนั่งอยู่หน้าร้าน....จะไปไหน....อ้าว...!!"

มองกลับไปที่หน้าร้าน.....ไม่พบร่างของจิน....หายไปไหน
"ชั้นว่ามันไปเหยียบเข้าจริงๆแล้วล่ะ.....ออกไปดูเถอะ"
"ปะ.....ไปก็ได้....."

เริ่มเสียว....จินต้องทำอะไรซักอย่างแน่ๆ....ทันทีที่ผลักประตูออกไป.....ก็เห็นภาพๆนั้น.....เข่าอ่อน.....แทบจะทรุดลงพื้น.....
"จ.....จิน....นายทำ....ทำอะไรของนาย"

เสียงสั่น.....ภาพที่จินโดนปืนสามกระบอกจ่อหน้า....แทบจะเป็นลม....ก็สายตาของจินไม่บ่งบอกเลยว่ากลัว....กลับยืนจ้องอยู่อย่างไม่สะทกสะท้าน.....คาเมะต้องรวบรวมความกล้าวิ่งเข้าไปหา....
"พวกแกมีแค่นี้เหรอ.....แน่จริงเอามามากกว่านี้เด้....ไอ้ตัวอ่อนในท้องหมา....."
"ไอ้นี่วอนซะแล้ว....อยากกินมากใช่มั้ยไอ้ลูกปืนเนี่ยะ..."
"เออ....คงจะอร่อย.....มาเด้..."
"จิน.....พอได้แล้ว......"

ฉุดแขนจินออกมา....แต่เจ้าตัวแทบจะไม่ขยับเลย.....ก็ดันติดลมด่าไปแล้ว....ยิ่งชอบเอาชนะซะด้วย....ใครห้ามก็คงไม่ฟัง.....
"ชั้นบอกให้มาไงล่ะ.....โธ่เอ๊ย.....มาเถอะน่า"

ใช้แรงทั้งหมดในตัว.....กระชากออกมา....กว่าจะเดินตามมาได้....แทบตาย....หันมามองสายตาของจิน.....ยังไม่เลิกจ้อง....ต้องใช้มือจับหน้าจิน....หันหัวกลับมา.....
"หยุดจ้อง.....เกือบตายแล้วนะ.....ทำบ้าอะไร....ห๊าาา!!"
"ก็มันมาอวดชั้นก่อนทำไม....ชั้นก็ท้ามันอ่ะดิ.....แน่จริงเอามาให้มากกว่านี้นะเว่ย....ไอ้ตัวอ่อน!!"

หันกลับไปด่าอีก....ชายกลุ่มนั้นหันกลับคืนมา....ขว้างเก้าอี้หน้าผับใส่....

!!!โครม....!!!

"เฮ้ย....ไอ้พวกบ้า....แน่จริงตัวต่อตัวเด้.....อย่าใช้ของ.....แค่นี้ชั้นไม่กลัวหรอกเว่ย....ตอนช่วยแฟนโดนมากกว่านี้อีก.....ไม่อยากจะคุยนะเฟ่ย.....ไอ้เวร"
"จิน.....พอได้แล้ว.....ระงับอารมณ์ได้มั้ย......กลับบ้านดีกว่านะ...."
"เข้าไปคุยกับไอ้ยูก่อน....."
"ไม่ต้องคุยแล้ว.....เดี๋ยวก็ได้ทะเลาะกันอีกหรอก...."
"ไม่หรอกน่า....แป๊บนึง"

จูงมือคาเมะเดินเข้าไปในร้าน.....นั่งลงตรงหน้า
"ไอ้ยู.....พรุ่งนี้ไปหาจุนโนะกับชั้น"
"ไปทำไมวะ....."
"เมื่อกี๊เค้าโทรมาหาชั้น.....บอกว่ายายเค้าเสียแล้ว"
"ว่าไงนะ.....แล้วเค้าเป็นไงบ้าง....."
"ก็เสียงเศร้าๆอ่ะนะ.....ยายตายทั้งคนคงจะทำใจยาก.....ว่าไงล่ะ.....ไปนะเว่ยไอ้ยู"
"แต่ชั้น....กลัวเค้ารู้....แกได้บอกเรื่องนี้กับเค้าไปรึเปล่า"
"ไม่ได้บอก....เบาใจเถอะ.....เค้าไม่ถามถึงแกซะด้วยซ้ำ..."

ยูอิจินั่งเศร้า....คาเมะมองหน้าของจิน....รู้แน่ว่าโกหก
"เดี๋ยวชั้นไปก่อนนะ.....แกจะกลับไปพร้อมชั้นเลยมั้ย......"

ยูอิจิคิดไม่ออก.....ยังไม่ตอบซะทีเดียว
"ยูอิจิคุงไปด้วยกันเถอะนะ....อยู่นี่เดี๋ยวโดนพวกนั้นมารุมอีก.....คนบางคนไปหาเรื่องเอาไว้นี่นา"
"คาซึยะ.....มันมาหาเรื่องชั้นก่อนนะ"
"จิน....หยุดพูดไปเลย.....ชั้นสั่งให้นายหุบปากไม่ต้องพูดอะไรจนกว่าจะถึงบ้าน.....เข้าใจมั้ย"
"แต่ชั้น...."
"หุบปาก!!"
"หุบก็ได้ครับ....."

จินปิดปากเงียบ.....คาเมะหันไปหายูอิจิ
"ยูอิจิคุงกลับด้วยกันเถอะนะ"
"เอางั้นก็ได้.....ขอปิดร้านก่อนแล้วกัน"

ยูอิจิเดินไปหยิบกระเป๋า.....ออกมาพร้อมกับคาเมะและจิน......ล็อกร้าน....เดินไปขึ้นรถ
"กลับรถจินมั้ย....กลัวไอ้พวกนั้นมันตามยูอิจิคุงจัง...มือก็ไม่ค่อยดีด้วย...."
"ไม่เป็นไร.....ชั้นกลับเองดีกว่า....รถก็เอามา.....ไม่ต้องลำบากหรอก.....เจอกันพรุ่งนี้นะ"
"เอางั้นก็ได้.....ไปนะ"
"อื้ม...โชคดี"

จินกับคาเมะขึ้นรถ.....ขับออกไป.....ยูอิจิมองตาม.....จนลับตา....หันหน้ามาพบกับชายกลุ่มนั้นอยู่หน้าร้าน....นั่งเช็ดปืนอยู่....เช็ดไปเช็ดมา....ปืนนั้นดันจ้องมาที่หน้าของยูอิจิ.....ยิ้มสะใจ.....ยูอิจิรู้ชะตากรรมตัวเองแน่ๆแล้ว.....

* * *