บ้านคาเมะ.....
"จิน....เข้าไปก่อนมั้ย...."

ทุกทีจะมีเสียงตอบ....แต่คราวนี้ไม่มี.....
"นี่....ชั้นถามไม่ได้ยินรึไง....ตอบหน่อยเซ่"

ไม่มีเสียงเหมือนเคย....คาเมะเริ่มรำคาญ....เปิดประตูรถเดินออกไป.....จินตามลงมาเหมือนกัน
"ตามมาทำไม.....ไม่พูดกันแล้วไม่ใช่เหรอ"

ไม่พูดอีกแล้ว....หันหน้าหนีเปิดประตูรั้วบ้าน....แต่แล้วก็นึกอะไรได้
"เออใช่.....ลืมไปเลย.....จิน....พูดได้แล้ว....ถึงบ้านแล้วนะ"

จินไม่เปิดปากพูด.....คาเมะไม่รู้จะทำไง....ยืนเอียงคอมองหน้าจินอยู่อย่างนั้น
"จะให้ชั้นทำไงล่ะ.....พูดเล่นก็ดันทำจริง....เชื่อคนง่ายจังนะ"

จินหยิบมือถือของตัวเอง...กดอะไรก็ไม่รู้.....คาเมะก็ได้แต่ยืนมอง
"จินทำอะไร....."

ซักพักเสียงมือถือก็ดังขึ้น.....หยิบขึ้นดู....เมล์มานี่นา....เปิดดูถึงรู้

--จูบหน่อยสิ....แล้วจะพูดให้--

"จิน.....จะบ้าเหรอ.....นี่มันข้างนอกนะ.....เข้าบ้านก่อนเถอะ.....ทำข้างนอกอายเค้า...นะ"

ลากแขนจินไป....แต่ก็โดนจับตัวหันกลับมาเหมือนเดิม...ชี้ไปที่ปากของตัวเอง....นายต้องทำตรงนี้ด้วย
"ตรงนี้เลยเหรอ.....เอางั้นก็ได้"

มองซ้ายมองขวา.....โชคดีที่คนยังน้อยอยู่.....เลยต้องทำ.....โอบรอบคอของจิน....ร่างสูงก้มตัวลง.....จูบเข้าไปเต็มๆ.....
"แค่นี้แหละ.....พูดได้แล้วนะ"
"นั่นสิ.....พูดดีกว่า....ว่าจะไม่พูดแล้วนะ.....อยากโดนจูบอีกซักสิบรอบ....."
"บ้าแล้วนะ.....ไม่เอาหรอก.....เข้าบ้านก่อนดีกว่า...."

จูงมือกันเข้าบ้านไป.....สังเกตหน้าของคาเมะ....แดงจนเห็นได้ชัด
"หน้าแดงจัง....นายเขินขนาดนั้นเชียว"
"ไม่ได้เขินซะหน่อย...."
"แต่หน้านายมันแดงจริงๆนะ....น่ารักดีออก.....อยากให้เป็นแบบนี้บ่อยๆจัง...."
"ชั้นว่าหน้าชั้นไม่ได้แดงหรอก.....จินอย่าพูดอย่างนั้นสิ....ส่องกระจกดีกว่า"

เดินไปส่องกระจกในห้องน้ำ......ซักพักก็เดินออกมา....ลูบหน้าของตัวเองใหญ่
"มันแดงจริงๆด้วย.....ทำไงดีล่ะ.......ชั้นไม่อยากแดงแล้วนะ"

จินนั่งมองคาเมะที่ลุกลี้ลุกลน.....ตัดสินใจเดินเข้าไปหา.....
"ช่วยมั้ย....."
"อื้ม.....ทำไงล่ะ"
"อย่างนี้ไง"

กอดคาเมะเบาๆ....ใบหน้าแนบกับแผงอก....รู้สึกสงบแล้วก็อบอุ่นมากๆด้วย
"หายแดงแล้วล่ะ....."

คลายออกจากกอด.....ยังงงอยู่นิดๆ.....จูงมือคาเมะมานั่งที่โซฟา......เปิดทีวีดู....เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คาซึยะ.....พรุ่งนี้ไปหาจุนโนะด้วยกันมั้ย"
"ก็อยากไปเหมือนกัน.....แต่ชั้นไปไม่ได้.....ต้องซ้อมละคร.....อาทิตย์หน้าก็เล่นแล้ว....ต้องเต็มที่หน่อย"
"ไอ้ทานากะมันบังคับให้อยู่ใช่ป่ะ.....เจ็บใจล่ะสิที่ชั้นไม่ให้นายกับมัน......"
"พูดอะไรอย่างนั้น....จริงๆนะ....กำลังจะเรียบร้อยแล้วด้วย.....จินต้องไปดูตอนที่รุ่นพี่แสดงนะ......ฉากเศร้าเนี่ยะน้ำตาตกเลยด้วย.....อินสุดๆ"
"สนใจมันจริงนะ....ไม่ให้หรอก.....พรุ่งนี้ต้องไปกับชั้นด้วย......"
"บอกว่าไปไม่ได้ก็ไปไม่ได้สิ....ถ้าชั้นไปเที่ยวในตอนที่คนอื่นเค้ากำลังลำบากก็น่าเกลียดน่ะสิ.....ไม่เอาหรอก....ไม่เห็นหน้ากันวันเดียวคงไม่ตายหรอกมั้ง"
"อยากให้ไปด้วยนี่นา.....ไปเถอะนะ"
"ไปไม่ได้จริงๆ.....เอางี้....ถ้างานเสร็จแล้วอยากให้ไปที่ไหน.....จะไปหมดเลย.....โอเค๊"
"ก็ได้.....คิดถึงแย่เลยน้า"
"เว่อร์ไปรึเปล่าอาคานิชิ จิน....."

หยิกแก้มจินจนยื่น....หัวเราะนิดๆ.....แล้วก็นอนตักของจิน....
"จิน.....ถามอะไรหน่อยนะ....จินบอกเรื่องร้านนมกับจุนโนะใช่มั้ย"'
"ใช่...ไอ้ยูมันสั่งไม่ให้บอกใช่มั้ยล่ะ....ชั้นก็รู้....ถึงนายไม่บอกชั้นก็รู้อยู่แล้ว....ไอ้นี่.....เวลามีปัญหาไม่ชอบให้ใครมาเป็นกังวลกับมันหรอก....ต้องจัดการเรียบร้อยก่อนมันถึงจะบอก"
"งั้นพรุ่งนี้ยูอิจิคุงก็ต้องโดนจุนโนะสวดยับเลยน่ะสิ....คิดแล้วน่ากลัวจัง"
"มันก็ต้องโดนบ้างนั่นแหละ....เก็บไว้อย่างนี้ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก....ไอ้พวกนั้นท่าจะไม่จบง่ายๆแน่....ก็เล่นควงปืนออกมาโชว์กลางวันแสกๆอย่างนั้น....ศพจะสวยมั้ยน้าเพื่อนชั้น"
"จิน...ปากเสีย" มือน้อยๆตบปากไปทีนึง.....
"เดี๋ยวนี้เล่นแรงขึ้นนะ....อยากโดนเอาคืนรึไง....."
"ก็ลองดิ....."

จินยิ้มนิดๆก่อนจะจี้เอวของคาเมะ.....หัวเราะ....ดิ้นอยู่บนตักจิน....

"กิ๊งก่อง.....กิ๊งก่อง"

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น.....ทั้งคู่มองไปที่ประตู
"ทาคิซาว่าคุงแน่เลย"
"ทาคิซาว่า.....มันมาทำไม"
"ไม่รู้สิ.....บอกว่าจะมาเล่นๆ....ชั้นก็นึกว่าอำ....นี่มาจริงๆเหรอเนี่ยะ"

ลุกไปเปิดประตู....จินเคืองอยู่นิดๆ....พอเปิดออก.....ทักกี้ก็รีบวิ่งเข้ามา....หน้าตาดูรำคาญนิดๆ
"ทาคิซาว่าคุงหนีใครมา.....หน้าตาแบบว่า...."
"ไม่ต้องถามหรอก....ขอนั่งพักหน่อยนะ....รำคาญคน"

นั่งลงข้างๆจิน....อยู่ๆก็นอนตัก.....
"เฮ้ย...มานอนตักชั้นทำไม....ออกไป"
"เออน่า.....ชั้นอยากพักว่ะ.....หนีคนมาเนี่ยะ.....แป๊บนะเว่ย"
"แกหนีใครมา...."

ไม่ตอบ....ใช้ย่ามปิดหน้าตัวเองไว้....หันไปสบสายตากับคาเมะ....งงเหมือนกัน

"กิ๊งก่อง.....กิ๊งก่อง"

ทักกี้สะดุ้งตื่น....มองที่ประตู.....เห็นคาเมะกำลังจะเปิด....ห้ามไม่ทันแล้ว.....ก็ประตูมันเปิดออกไปแล้วนี่นา
"เอ่อ....มาหาใครฮะ"
"ขอโทษนะครับ.....ผมมาหาคนๆนึง....เห็นรถเค้าอยู่หน้าบ้าน.....คงจะมาหา....เอ่อ......"
"คาเมนาชิ คาซึยะฮะ....คุณมาตามหาทาคิซาว่าคุงรึเปล่า"
"ใช่ๆ....อยู่ที่นี่ใช่มั้ย....ขอผมเข้าไปนะ"
"คาเมะ....อย่าให้เข้ามานะ"

ห้ามไม่ทันเหมือนเดิม....ก็เล่นเข้ามาแล้ว.....แวบแรกที่จินเห็น.....ตาค้าง....ไม่สิ....คงช็อกมากกว่า.....
"โชคุง.....นี่นา"

จินเรียกชื่อนั้น....เล่นเอาคาเมะงง....รู้จักกันด้วยเหรอ?
"จิน....รู้จักคนๆนี้ด้วยเหรอ"
"อื้ม....ก็นี่แหละ.....พี่ชายของทาคิซาว่ามัน.....ที่เป็นทนายไง"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ.....ผมซากุราอิ โช....."
"โชคุง...มานั่งนี่ก่อนสิ"

จินลุกขึ้นยืน.....โชเดินมาหา.....มองหน้าน้องชายทั้งสอง....ยิ้มโล่งอก.....
"โชคุงเหรอ....ทำไมหน้าตาไม่เหมือนกับทาคิซาว่าคุงเลยล่ะ....."

คาเมะเดินมานั่งข้างๆโช......ตรงข้ามกัน.....โชมองหน้าทักกี้ที่นั่งก้มหน้าอยู่
"ชั้นเป็นลูกบุญธรรมของบ้านทาคิซาว่า....อายุเท่ากับเค้า....เกิดก่อนกันสองเดือน...."

หันมาหาจิน....ทักทาย
"ว่าไงล่ะเรา....ไม่เจอกันนานนะ.....อ้วนขึ้นรึเปล่า"
"พูดบ้าๆน่า.....โชคุงก็ดูสดใสดีนะ......เห็นหน้าแล้วอยากเล่นคอปเตอร์ไม้ไผ่อีกจัง"
"เอาสิ.....ถ้าสังขารชั้นมันยังโอเคอยู่"
"แกไม่ต้องพูดมากหรอกโช.....จุดประสงค์แกที่มาที่นี่จะมาเอาตัวชั้นไปใช่มั้ย"

ทักกี้หน้าหงิก...โชตัดสินใจพูด.....
"ใช่....พ่อป่วยมากแล้วนะ.....แกน่าจะกลับไปหาท่านบ้าง......หนีหน้าไปตั้งหลายปีแล้ว.....ท่านอยากเห็นหน้าแกนะ"
"ชั้นไม่เชื่อ....อย่างพ่อน่ะเหรออยากจะเจอชั้น....เกลียดกันดีนักนี่.....ตอนนั้นก็แทบจะจัดงานฉลองเลยไม่ใช่รึไงที่ชั้นออกไปจากชีวิตทุกคนได้"
"ทำไมแกคิดอย่างนั้นวะทักจัง.....มันไม่ใช่นะเว่ย....ชั้นจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ.....แกต้องกลับไปกับชั้น....."
"ไม่กลับเว่ย.....อยากกลับแกก็กลับไปคนเดียว....ชั้นจะอยู่นี่....."
"ไม่กลับใช่มั้ย.....แกพูดเองนะเว่ย......รอรับแล้วกัน"

อยู่ๆก็ลุกขึ้น....กระชากคอเสื้อทักกี้ขึ้นมา.....ต่อยไปที่แสกหน้า....หมัดหนักๆของโชทำเอาเลือดกำเดาของทักกี้ไหลออกจมูกเป็นสองทาง......คาเมะนั่งดูอยู่....กลืนน้ำลาย....นี่ชั้นไปรู้จักกับครอบครัวบ้าเลือดได้ไง.....อารมณ์ร้อนทั้งสามคนเลย
"ยังไงชั้นก็จะให้โอกาสแกกลับไปคิด.....พ่อรอแกอยู่....ถึงแกไม่ไปชั้นก็ต้องใช้ฐานะของพี่ชายบังคับแก....ชั้นจะเอาแกกลับไปให้ได้.....จำเอาไว้!!!"

ดุเสียงดัง.....จินกับคาเมะสะดุ้งเฮือก.....โชหันมา.....พูดด้วยเสียงนุ่มๆ.....เปลี่ยนเร็วดีแฮะ
"ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ.....จิน....ชั้นฝากมันด้วยนะ....ช่วยพูดให้หน่อย....ถือว่าสงสารคุณลุงเถอะ....ได้มั้ย"
"ครับ.....ผมจะพยายาม....."
"แล้วนาย.....คาเมนาชิใช่มั้ย....ขอโทษนะ....ชั้นคงจะไม่ได้ทำความรู้จักอะไรมากมาย.....ไว้คราวหน้าแล้วกัน....วันนี้ชั้นจะต้องรีบไป....ลาแล้วนะ"
"หวัดดีฮะ"

โชมองทักกี้ที่หันหน้าหนี.....ส่ายหัวอย่างเหนื่อยๆ.....ก่อนจะเดินออกไป....ทักกี้นั่งเช็ดเลือดที่ไหลอยู่เรื่อยๆ....เจ็บใจ
"ทำไมแกไม่กลับไปกับโชคุงล่ะ.....ชั้นว่าที่เค้าพูดมันก็มีเหตุผลนะ"
"กลับไปให้โง่ทำไม.....กลับไปให้โดนด่าอ่ะดิ....ชั้นน่ะกว่าจะหนีออกมาจากที่นั่นได้....แทบตาย....แกก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าลุงแกโหดแค่ไหน.....ขนาดใช้ไม้เบสบอลไล่ตียังเคยมาแล้ว.....ให้ชั้นกลับ...ฝันไปเถอะ"
"แกมันก็หัวแข็งอย่างนี้แหละ.....ชั้นดูก็รู้ว่าโชคุงเค้าเป็นห่วงแก.....เชื่อเค้าหน่อยดิวะ"
"มันเป็นแค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง...ทำไมชั้นจะต้องฟังมันด้วย"
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น....แต่เค้าก็ไม่เคยทรยศครอบครัวแกนี่หว่า....ทำหน้าที่เป็นพี่ชายได้ดีมากด้วย....เชื่อเค้านะทาคิซาว่า...."
"ไม่.....แกหยุดพูดไปเลย.....ชั้นรำคาญ!!"

ทักกี้หยิบย่ามของตัวเอง....ลุกเดินออกไป.....
"ทาคิซาว่าคุงจะไปไหน....เพิ่งมาเองนะ..."
"จะไปหายามาชิตะ"
"ห๊าาา...ยามาชิตะ!!"

คาเมะกับจินตาโต....อ้าปากค้าง....ก็อึ้งกับที่ทักกี้พูด.....ไปสนิทกันได้ไง.....ทำไมมันเร็วขนาดนี้
"นี่แกไปดองกับเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"
"ไม่รู้เว่ย.....แต่ที่ชั้นรู้ตอนนี้.....ไปหาเค้าแล้วได้ทะเลาะกันก็คงจะลืมเรื่องเมื่อกี๊ได้.....ไปนะ"
"บ๊าย...บาย"

ทั้งคู่โบกมือให้....ยังช็อกอยู่....ทักกี้กับยามะพี.....แค่คิดก็ยิ่งกว่าดีพอิมแพ็ก....ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย.....น่ากลัว...น่ากลัวมากๆ

"Tululu...."

มือถือของจิน.....เอาขึ้นมารับทั้งๆที่กำลังอึ้งอยู่อย่างนั้น
"จินครับผม"
[จิน....แกช่วยชั้นหน่อยได้มั้ย]
"ไอ้ยู....มีอะไรรึเปล่า....."
[เมื่อกี๊ตำรวจเค้าโทรมา....บอกว่าเรื่องมันใหญ่มาก....ต้องขึ้นศาล....เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้มีอิทธิพล.....มันบอกตำรวจว่ามันจะฟ้องชั้น.....ที่ไปใส่ความมัน....]
"ใส่ความบ้าอะไรวะ.....มันทำชัดๆ....ถึงชั้นไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ชั้นก็รู้"
[มันก็มีอยู่แค่นี้แหละที่เชื่อชั้น.....นอกนั้นไม่มีใครเชื่อชั้นเลย....มันกลัวโดนซ้อมกัน....ชั้นจะทำไงดีวะ....เรื่องนี้มันต้องหาทนายที่ดีที่สุดมาจัดการเลยนะเว่ย....ชั้นไม่มีเงินจ้างซักเยน....โดนขโมยไปหมดแล้วว่ะ]
"ทนายเหรอ.....เดี๋ยวนะ"

ละจากหูโทรศัพท์....หันไปถามคาเมะ
"คาซึยะ.....โชคุงเค้าทำงานอะไรนะ....."
"นายบอกชั้นเองนะจิน....ลืมแล้วรึไง....โชคุงก็เป็นทนายน่ะสิถามได้"
"เออใช่.....ไอ้ยู.....ชั้นมีทางให้แกแล้ว"
[ทางไหนล่ะ....]
"ชั้นมีทนายให้แก....พี่ชายชั้นเอง"
[จริงนะเว่ย.....แกอย่าโกหกชั้นนะ....ขอบใจมากว่ะจิน]
"ชั้นไม่โกหกแกหรอก....เพื่อนต้องช่วยเพื่อนไม่ใช่รึไง"

ยูอิจิรู้สึกซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก....ทะเลาะกันยังไง....สุดท้ายมันก็กลับมาช่วยเพื่อนเหมือนเดิม
[ขอบใจว่ะ.....ขอบใจแกมากๆ....แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตชั้นเลย.....]
"เออๆ....ไม่ต้องพูดอะไรที่มันซึ้งมากหรอก.....พรุ่งนี้ก็อย่าลืมทำหน้าให้มันสดชื่นหน่อย....เดี๋ยวจุนโนะเค้าจะเป็นห่วงเอา....."
[โอเค....แค่นี้นะ..ขอบใจอีกครั้งว่ะ]

จินวางหูลง....รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก....ได้ช่วยเพื่อน....รู้สึกดีมากๆ.....แต่.....จะพูดกับโชยังไงล่ะ
"ชั้นจะบอกโชคุงว่าไงดีอ่ะคาซึยะ....."
"ทำไมจะบอกไม่ได้ล่ะ....เป็นพี่น้องกันไม่ใช่รึไง"
"มันก็ใช่.....แต่ชั้นไม่ค่อยสนิทมากมายหรอก....ก็แค่เล่นกันได้แค่นั้น....สนิทกันจริงๆน่ะ.....รายนั้นเลย....ทาคิซาว่า"
"งั้นก็ต้องให้ทาคิซาว่าคุงพูดอ่ะดิ....."
"คงจะต้องเป็นอย่างนั้นแหละ.....แต่ชั้นคิดอยู่ว่าจะหาวิธีไหนที่จะเกลี้ยกล่อมมันได้"
"คิดแล้วมันก็ยากอยู่อ่ะนะ.....เฮ้อ!!....ไปดีกว่า"
"ไปไหน...."
"จะขึ้นไปอาบน้ำ.....จะกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ"
"ไม่เอา....วันนี้จะนอนที่นี่....แล้วก็....."

เดินเข้ามาหาช้าๆ....ยิ้มมีเลศนัยนิดๆ.....
"จะอาบน้ำกับนายด้วย...."

มือใหญ่ลากแขนของร่างบางขึ้นไป.....คาเมะคว้าราวบันไดไว้
"จะบ้าเหรอ....ไม่เอานะ.....อาบกับนายแล้วชอบเล่นอย่างนั้นอยู่เรื่อย"
"เอาน่า....ไปเหอะ....ไม่ไปเดี๋ยวอุ้มนะ"

คำตอบยังไม่ออกจากปาก....จินก็ถือโอกาสอุ้มซะแล้ว.....เดินขึ้นบันไดไปซะเฉยๆ.....คาเมะดิ้นเอาๆ....แต่จริงๆก็ชอบใช่มั้ยล่ะ
"จิน.....ไม่เล่นแล้วนะ.....ไม่เอา..............!!"

ตอนสาย..................
"เดี๋ยวข้างหน้าก็ถึงแล้ว.....แกทำหน้าดีๆเอาไว้ล่ะยูอิจิ"
"เออ....จะพยายาม....."

รถโฟล์คแวนสีฟ้าจอดอยู่ข้างหน้า....ดูเด่นสะดุดตา....ยูอิจิเดินลงมา.....สายตาปะทะกับจุนโนะที่กำลังยืนรอรับอยู่
"จุนโนะ....เป็นไงบ้าง"
"คุณยายตายทั้งคน....ให้มีอารมณ์ยังไงล่ะ"
"เศร้าไง....ใช่มั้ย"
"ก็พูดถูกนี่นา...เข้าไปในบ้านก่อนมั้ย....."

จุนโนะเดินนำหน้า.....ยูอิจิกับจินเดินตาม.....บ้านหลังนี้เป็นแบบญี่ปุ่นแท้ๆ....ดูอบอุ่น.....
"นั่งก่อนสิ...."

ทั้งสามคนนั่งลงพร้อมกัน....ในห้องรับแขก...บรรยากาศในห้องนั้นเงียบจนน่าอึดอัด.....
"จุนโนะ.....แถวนี้สวยดีเนอะ"

จินเปิดฉากพูด....ลดบรรยากาศน่าหดหู่ไปได้อีกเยอะ
"ข้างนอกมีสวนดอกไม้ด้วย.....อยากไปดูก็ได้นะ....."
"จริงดิ....น่าเสียดายคาซึยะมาไม่ได้"
"นั่นน่ะสิ....คาเมะจังเค้าไปไหน"
"ติดซ้อมละคร....แสดงอาทิตย์หน้านี้แล้ว.....คิดถึงว่ะ"
"เว่อร์ไปแล้ว...แค่วันเดียวทำเป็นโหยหาซะออกนอกหน้า.....อยากรู้จัง....ติดซ้อมละครรึว่าติดทานากะคุงกันแน่"
"จุนโนะ....หยุดพูดไปเลยดีกว่า....ไม่อยากหึงอีกนะเฟ่ย.....เดี๋ยวมีเรื่อง....ชั้นไม่อยู่นี่แล้ว....ออกไปดีกว่า...เชิญคุยกันตามสบาย"

จินเดินออกไป...ตอนนี้ก็เหลือแต่ยูอิจิที่นั่งประชันหน้าจุนโนะอยู่.....เครียดลงอีกแล้ว
"ยูอิจิคุงเอาชาหน่อยมั้ย...."
"ก็ดีเหมือนกัน"

จุนโนะเข้าไปในครัว....กลับออกมาอีกทีพร้อมกับชาถ้วยนึง....วางลงตรงหน้า
"ขอบใจนะ"

ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม....ไม่รู้จะพูดอะไร....จนกระทั่ง......
"ที่ร้านเป็นไงบ้างยูอิจิคุง...."
"กะ....ก็....ก็ดี.....เหมือนเดิมทุกวัน"

อ้ำอึ้ง....เกือบจะพูดไม่ออก....จุนโนะทนไม่ไหว....พูดต่อ...
"แน่ใจนะว่าเหมือนเดิม....แล้วไอ้รอยเขียวๆที่อยู่บนหน้าน่ะมันคืออะไร....."
"อันนี้เหรอ...ไม่มีอะไรหรอก.....ชั้นแค่....เอ่อ....."
"แค่โดนไอ้พวกผับตรงข้ามมันซ้อมเอาเพราะไม่ยอมให้ค่าคุ้มครองใช่มั้ย.....ว่าไงล่ะ....ร้านพังไปเท่าไร"
"จุนโนะ....นายรู้ได้ไง....ไอ้จินบอกใช่มั้ย"
"ดีไม่ใช่เหรอที่เค้าบอก.....ใจคอจะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวใช่มั้ย.....ถามหน่อยนะว่าชั้นไม่ใช่เจ้าของร้านเหมือนยูอิจิคุงรึไง.....เรื่องใหญ่ขนาดนี้ถึงได้ไม่บอกกันเลย"
"ก็ชั้นไม่อยากให้นายมาเอาความทุกข์จากชั้นไป.....ชั้นอยากเก็บไว้คนเดียว"
"เก็บไว้คนเดียวใช่มั้ย.....เห็นแก่ตัว.....ถ้ายูอิจิคุงโดนพวกมันฆ่าขึ้นมาจะทำไง.....พวกมันมีอิทธิพลมากไม่ใช่เหรอ.....ผับตรงนั้นใครก็รู้ว่าใหญ่แค่ไหน.....ทำอย่างนี้ชั้นไม่ดีใจหรอกนะ....."
"ก็นายมีเรื่องมากพออยู่แล้ว...ชั้นไม่อยากเอาปัญหาหนักใจมาให้นายอีก.....ชั้นยินดีรับไว้คนเดียว"

จุนโนะส่ายหัวไปกับความรั้นของยูอิจิ.....เดินเข้ามานั่งใกล้ๆ.....จับมือใหญ่นั้นไว้
"แต่ชั้นไม่ยินดีให้ยูอิจิคุงเอาไปคนเดียวหรอก....ไอ้ปัญหานั่นน่ะชั้นก็อยากได้เหมือนกัน.....บอกชั้นมาเถอะ......เราต้องช่วยกันสิ"
"ถ้านายมั่นใจอย่างนั้น.....ชั้นก็จะบอก"

ยูอิจิรวบรวมคำพูด.....ก่อนจะบอกทุกสิ่งทุกอย่างไป
"เมื่อวานตำรวจเค้าโทรมาบอกว่าพวกมันจะฟ้องกลับเรา.....มันหาว่าเราไปใส่ความมัน.....งานนี้เราต้องมีทนายมือดีที่สุดมาช่วย"
"แล้วหาได้ยัง"
"ไอ้จินจัดการให้......พี่มันเป็นทนาย.....เห็นว่าเป็นพี่ชายของทาคิซาว่าคุง"
"แล้วเค้าจะจัดการให้เราเหรอ....ทนายมันต้องเสียค่าใช้จ่ายเยอะนี่นา"
"ไม่รู้สิ....เราคงต้องลุ้นให้เค้าเห็นใจเรา.....ชั้นมั่นใจนะว่าไอ้จินจะช่วยเราได้"
"ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะนะ"

"ฮัลโหล....ทาคิซาว่า" ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ในสวนดอกไม้.....สวนสวยแต่หน้าเครียด.......
[ตอนนี้ทักกี้ไม่ว่างครับ.....กำลังอธิบายงานศิลปะให้ลูกค้าฟังอยู่....มีอะไรรึเปล่า]
"ผมเป็นน้องชายเค้านะ....บอกด้วยว่าผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเค้า....ด่วนมากๆ....มันเกี่ยวกับความเป็นความตายของคนๆนึง"
[โอเคครับ....ผมจะลองบอกให้.....]

จินได้ยินเสียงเรียกดังมาจากสายโทรศัพท์.....เสียงทักกี้ดูไม่ค่อยอยากรับซักเท่าไร
[มีอะไร....ใครตาย]
"ชั้นมีเรื่องจะขอร้องแกหน่อยได้มั้ย....ชั้นจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแล้วกัน.....แต่พอเล่าจบแกต้องสัญญานะว่าแกจะช่วยชั้น"
[เออๆ.....จะทำให้ได้ก็แล้วกัน.....ว่าไงล่ะ]

จินเล่าเรื่องร้านของยูอิจิให้ฟังทั้งหมด.....เหมือนกันทุกราย....ที่พอเล่าจบทีไรจะต้องรู้สึกเป็นเดือดเป็นแค้นแทน
[ทุเรศว่ะ.....พูดพล่อยๆนี่หว่าแบบนี้....ทำร้านเค้าพังแล้วยังจะมาปรักปรำชาวบ้านเค้าอีก.....แม่งน่าจับล้างโคตรชิบเลย....จะให้ชั้นช่วยอะไรก็ว่ามาเลยนะเว่ย]
"จริงนะ...งั้นชั้นจะพูดแล้วกัน......แกช่วยไปพูดกับ....เอ่อ....โช.....โชคุงหน่อยได้มั้ย"
[ไปพูดกับมันทำไม....]

เสียงแข็งทันที.....งานนี้จะขอร้องสำเร็จมั้ยหว่า
"ก็คดีคราวนี้มันต้องขึ้นโรงขึ้นศาล....พวกมันก็เป็นพวกมีอิทธิพล.....ทนายมือดีๆเท่านั้นที่จะช่วยได้.....แล้วคราวนี้ชั้นก็มั่นใจว่าโชคุงจะช่วยเราได้ด้วย....นะทาคิซาว่า...แกช่วยพูดหน่อยนะ"
[ไม่มีทาง.....ชั้นจะไม่พูดกับมัน....ถ้าชั้นพูดกับมันก็ถือว่าชั้นใจอ่อนน่ะสิ......แกเชิญไปพูดกับมันเองเถอะ...ชั้นไม่อยากยุ่ง....แค่นี้นะ]
"เฮ้ย.....เดี๋ยวดิ.....แกช่วยหน่อยเถอะนะ.....ถือว่าช่วยชั้นก็ได้.....ไอ้ยูน่ะมันดีกับพวกเราแค่ไหนแกก็รู้นี่หว่า....ถ้าไม่มีมันชั้นกับคาซึยะก็ไม่ได้คืนดีกันหรอก.....เอานะช่วยหน่อย.....ถือว่าสงสารไอ้ยูเถอะ.....เรื่องนี้มันยังไม่กล้าบอกปู่มันเลยเดี๋ยวหัวใจวายตาย.....สร้างให้หลานแต่อยู่ๆก็โดนทำลาย.....เฮ้อ!!...."

นึกถึงเรื่องที่ยูอิจิเคยช่วยเอาไว้ก็เยอะแยะไปหมด....เพื่อนดีๆอย่างนี้.....ทักกี้จะไม่ช่วยก็ใจดำเกินไปล่ะม้างงง......
[นี่ชั้นต้องกลับไปหาพ่อจริงๆใช่มั้ยเนี่ยะ.....เอางั้นก็ได้....เดี๋ยวชั้นจะช่วยพูดให้......]
"จริงนะ....ขอบใจว่ะทาคิซาว่า....รักพี่อย่างแกมากเลยนะเว่ย....บอกวันนี้เลยนะ....เพราะอีกสามวันต้องขึ้นศาลแล้ว....ช่วยหน่อยแล้วกัน"
[เออ...ไปนะ....จะไปทำงานต่อ]
"คร้าบผม....."

รู้สึกดีใจสุดๆ.....ทำเพื่อเพื่อนได้ทำไมมันมีความสุขอย่างนี้
"เอาไปบอกไอ้ยูดีกว่า.............."

สำนักงานทนายความประจำโตเกียว......
"ยังไงก็....ฝากความคิดถึงถึงคุณพ่อคุณด้วยแล้วกันนะ"
"ครับ.....ขอบคุณมากครับท่าน"

โชโค้งให้...ทนายชั้นอาวุโสเดินผ่านไป....หน้าตายิ้มแย้ม.....แต่พอหันหน้ามาอีกด้านนึง....ยิ้มยิ่งกว่า
"ทักจัง...."
"ก็ชั้นน่ะสิ.....จะเป็นใคร...."

โชตื่นเต้นสุดๆ....เดินเข้ามาหา
"ไปนั่งคุยกันก่อนนะ.....ไปไงมาไงวะเนี่ยะ"

นั่งลง....หน้าตาไม่ดีนัก
"ชั้นจะไปหาพ่อกับแก...."
"เฮ้ย....แกพูดจริงนะ.....อย่าหลอกชั้นเล่นนะเว่ย....."
"ชั้นไม่เคยพูดเล่น....."
"ดีที่สุดเลยว่ะ......ไปพรุ่งนี้เลยนะ....พ่อเห็นแกคงจะดีใจ"
"แต่ชั้นมีข้อแม้......"
"ข้อแม้อะไร....บอกมาเหอะ.....ถ้าช่วยได้ชั้นจะช่วย"
"แกช่วยเป็นทนายให้เพื่อนไอ้จินหน่อยได้มั้ย....."
"เป็นทนายให้เพื่อนจินงั้นเหรอ......"
"ใช่.....มันมีปัญหาหนักมาก....มันชื่อยูอิจิ....โดนไอ้พวกที่ตั้งผับตรงกันข้าม...เก็บค่าคุ้มครอง.....มันไม่ให้ก็เลยโดนซ้อม.....แถมร้านก็โดนพังจนแหลก....เค้าบอกว่าไอ้เจ้าของผับเป็นพวกมีอิทธิพล.....ต้องหาทนายมือดีที่สุดมาช่วย.....ชั้นก็ไม่นึกหรอกว่าไอ้จินมันจะนึกถึงแก....."
"คดีนี้....ต้องรอบคอบที่สุดเลยนะเว่ย....มีสิทธิแพ้ได้ง่ายๆ......มืออย่างชั้นก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นซะด้วยสิ"
"แปลว่าแกจะไม่ช่วยใช่มั้ย"
"ไม่ใช่นะเว่ย.....ชั้นแค่ไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองก็แค่นั้น.....ผ่านมา4-5คดีนี่ก็ฟลุกเฉยๆนะเว่ย.....ไม่ได้เก่งขนาดจะทำคดีใหญ่ๆได้หรอก......"
"แต่ไอ้จินมันดูจะมั่นใจในตัวแกมากเลยนะ.....ทำเพื่อน้องหน่อยดิ.....นี่ชั้นอุตส่าห์ไปกับแกเพราะอยากจะให้แกช่วยมันเฉยๆ.....ไม่งั้นชั้นไม่มาให้เมื่อยหรอก"
"ถ้ามั่นใจในตัวชั้นขนาดนั้น....ชั้นก็จะทำให้....ชั้นก็รักน้องไม่ต่างไปจากแกหรอก....."
"ขอบใจว่ะ.....ชั้นก็มั่นใจว่าแกคงจะช่วยได้เหมือนกัน"

* * *