"ไอ้ยู....กลับบ้านเลยมั้ย.....รึว่าจะไปไหนต่อ"

ถามเพื่อน.....ตัวเองก็กำลังขับรถอยู่.....
"ยังว่ะ.....จะไปดูที่ร้านหน่อย...."
"ไปทำไม.....เดี๋ยวก็โดนมันจัดการอีกหรอก.....แค่นี้ยังไม่พอรึไง"
"เออน่า....ชั้นมีลางสังหรณ์ว่าร้านชั้นกำลังมีอันตรายยังไงก็ไม่รู้.....แป๊บนึงนะ"
"แกนี่มันห่วงไม่เข้าเรื่องจริงๆ....เอางั้นก็ได้.....แต่มีข้อแม้....ชั้นจะลงไปกับแกด้วย.....เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันทัน"
"เอางั้นก็ได้......"

จินทำหน้าเซ็งสุดๆ.....ค่อยๆขับรถมาจอดหน้าร้าน.....ทันทีที่จอด....ก็พบกับข้อความตัวสีแดงตัวใหญ่....พ่นเอาไว้บนกระจกทุกบาน.....
"คิดสู้เมื่อไหร่......แกตายเมื่อนั้น..... นี่มันอะไรกันวะ....."

จินเป็นเดือดเป็นแค้นแทน.....ผิดกับยูอิจิที่มองดูตัวหนังสือสีแดงนั้นด้วยความนิ่งเฉย
"แกไม่เดือดร้อนเลยรึไงยูอิจิ.....มันขู่แกนะเว่ย....มันจะทำให้แกเลิกราเรื่องนี้......แกอย่ายอมนะ"
"ชั้นไม่ยอมหรอก....ชั้นจะสู้ต่อไป....แต่ที่ชั้นเงียบ.....เพราะชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้ชั้นจะเอาอะไรไปสู้กับมัน.....มีแต่ตัว....ปืนก็ไม่มีกับเค้า....ฆ่ามันไม่ได้ด้วย"

พูดไปก็ฝืนยิ้มไป.....จินก็รู้ว่ายูอิจิคิดจะพูดติดตลก....แต่ไอ้ที่พูดออกมา.....มันฝืดมากๆเลยนะ
"แกไม่จัดการ.....ชั้นจะไปจัดการเอง......คนอย่างพวกมันอยู่ไปก็เป็นเดนของสังคม....ไม่มีประโยชน์หรอก"
"แกจะทำอะไร....."
"จะไปจัดการกับพวกมัน....แกอยู่นี่แหละ.....เดี๋ยวชั้นเข้าไปเอง"
"ไอ้จิน.....อย่า...."

ห้ามไม่ทัน....จินหันหลังเดินไปแล้ว.....แต่ไปได้ไม่กี่ก้าว.....เด็กในผับประมาณ5-6คนก็เดินมาเหมือนกัน....จากที่จินจะก้าวเดินไป....กลับกลายเป็นถอยหลังซะอย่างนั้น
"แกจะจัดการอะไรพวกชั้น.....ไอ้หัวทอง"

ทั้งหมดถือไม้หน้าสามมาเป็นแถว.....คงจะโดนแน่
"เออ....มาก็ดีแล้ว.....อยากเจอหน้าอยู่พอดี.....พวกแกทำหมาๆอย่างนี้ได้ไงวะ.....จะรังควานพวกชั้นไปถึงไหน....."
"ใครว่าชั้นรังควาน....พวกแกนั่นแหละที่มารังควานพวกชั้นก่อน.....เปิดร้านทับกัน.....กล้านักนะ"
"ขอบใจที่ชม....พวกชั้นมันไม่ใช่พวกขี้ขลาดนี่หว่า.....ไม่เคยเก็บค่าคุ้มครองสุ่มสี่สุ่มห้าอย่างใครบางคนด้วย....."
"ไอ้นี่วอนโดนไม้ซะแล้ว.....ปากแกนี่พูดมากจริงนะ.....แล้วไอ้นั่นล่ะว่าไง....ยืนเงียบอยู่นั่นแหละ.....เป็นใบ้รึไง"

ทั้งหมดมองไปที่ยูอิจิ......ยืนจ้องหน้านิ่ง.....ไม่สะทกสะท้าน.....ใจเย็นที่สุด.....
"แล้วจะให้ชั้นพูดอะไร......พูดไปมันก็ไม่เข้าหูพวกแกอยู่แล้วนี่.....หาเรื่องรังควานชาวบ้านเค้าได้ไม่รู้จักจบสิ้น....อยากรู้จริงๆ....วันๆพวกแกมีปัญญาทำได้แค่นี้น่ะเหรอ"

พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น.....แต่คำพูดนั้น....มันฟังดูหาเรื่องสุดๆ.....จินมองหน้าพวกเด็กในผับ.....เลือดขึ้นหน้ากันทั้งหมด.....ไม้หน้าสามในมือชักจะใกล้ปะทะหัวตัวเองเข้าไปทุกที
"แกพูดได้ดีมาก.....ร้านพังยังไม่พอใช่มั้ย.....อยากให้หัวพังด้วยมั้ยล่ะ"
"ไม่ล่ะ.....ชั้นถือจรรยาบรรณของคนค้าขายกับคู่แข่ง.....ไม่ทำร้ายกัน.....ไม่ขี้โกง.....ไม่ใส่ความคนอื่นในทางมิชอบ.....พวกแกล่ะ.....ถือแบบชั้นมั้ย.....แต่คงไม่หรอกมั้ง.....หน้ามันด้านไปแล้วนี่"
"เฮ้ย....มึงด่ากูนี่หว่า....."
"ไม่ได้ด่า.....แค่พูดเตือนสติ....จะถือว่าชั้นด่าก็ไม่ว่ากัน"

คราวนี้......จินไม่ได้เป็นคนหาเรื่อง...สาบานได้เลยว่าไม่ได้หาเรื่อง......ยูอิจิพูดเองทั้งหมด.....พวกหมาหมู่เริ่มจะมีน้ำโห.....จินถือเป็นโอกาสเหมาะ.....นึกว่าจะหนี.....แต่............
"แกพูดได้ดีมากเลยว่ะ.....พวกหมาหมู่ยังไงมันก็จะเป็นหมาหมู่อยู่วันยังค่ำ......ชอบลอบกัด....ชั้นจะบอกอะไรพวกแกไว้นะ.....เรื่องแค่นี้ชั้นไม่เลิกง่ายๆหรอก.....ทนายเก่งๆชั้นก็มีแล้ว.....ไม่ใช้เงินจ้างให้ปรักปรำชาวบ้านเหมือนอย่างพวกแกหรอก...ชั้นจะบอกให้รู้ไว้"
"อ๋อ.....นี่คิดจะสู้กันใช่มั้ย....บอกเอาไว้เลยว่าพวกแกแพ้แน่....แล้วก็ที่สำคัญ......ไม้ในมือชั้น....มันชักอยากจะกินเลือดหัวของใครบางคนแล้วว่ะ.....เฮ้ย.....ลุยเว่ย!!"

ทั้งหมดกระโจนเข้าหาอย่างไม่รู้ตัว.....และตัวเป้าหมาย.....ไม่ใช่ยูอิจิ......แต่เป็นจิน.....?
"มึงตาย.....ไอ้หัวทอง!!"

จินโดนชกจนล้มลงไปนอนอยู่กับพื้น.....ที่แน่ๆ.....สหบาทาของเด็กในผับ.....ปะทะร่างของจิน.....กระหน่ำมาเป็นชุด......สู้ไม่ได้เลย.....
"ไอ้จิน.....จินโว้ย......พวกแกหยุดนะ!!"

จะเดินเข้าไปช่วยจิน.....แต่.....
"ไอ้ยู.....อย่าเข้ามา.....อะ...อ๊ากกกก!!!"

เจอถีบเข้าไปที่ท้องเต็มๆ....กระอักเลือดออกมาจนเลอะเสื้อยืดที่ใส่อยู่.....ยูอิจิทนไม่ไหว....ต้องเข้าไปช่วยให้ได้
"เฮ้ย....ชั้นบอกว่าอย่าเข้ามาไง.....แกหนีไปซะ.....โอ๊ย!!!"
"แต่ว่า....."
"ชั้นบอกให้แกหนีไปไง....ไปให้พ้นจากตรงนี้ซะ.....ไปเด้!!!"

ยูอิจิตัดสินใจวิ่งหนีออกไป.....จินยังคงโดนสหบาทากระหน่ำเข้ามาไม่หยุด.....สุดท้ายโดนกระชากขึ้นมา....
"ทีนี้แกรู้รึยัง.....ว่าแกมันแพ้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว.....ดูเพื่อนแกดิ....วิ่งหนีไปเลยว่ะ.....มันคงขี้ขลาดเอามากๆเลยมั้ง....พวกแกว่ามั้ย"

ทั้งหมดหัวเราะสะใจ...จินโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
"ชั้นไม่แพ้.....ให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วกัน......พวกแกจะได้เห็น....."
"เห็นอะไรล่ะ.....เห็นเลือดแกล่ะมั้ง.....ชั้นรู้สึกว่าหน้าแกมันยังใสอยู่นะ.....เติมสีเขียวหน่อยมั้ยล่ะ"

โดนต่อยไปที่แสกหน้าแบบไม่ยั้ง.....มือทั้งสองข้างโดนยึดเอาไว้ด้านหลัง......ผลัดกันต่อยคนละหมัด....เสร็จเรียบร้อย.....ปล่อยแขนจินออก.....เจ้าตัวเซไปเซมา.....ทันใดก็โดนไม้หน้าสาม.....ฟาดที่ขา.....ล้มลงไปต่อหน้า....เงยขึ้น.....พบเห็นกับมีดปลายแหลม.....ชักขึ้นมา.....ช็อก.....
"ตายมันซะตรงนี้ดีมั้ยวะ....."
"แกจะทำอะไรชั้น"
"เอาเลือดแกออกมาไง....เอาให้หมดตัวเลย......ดีมั้ยวะ....ไม่ต้องกลัวหรอก.....จะทำให้เบามือที่สุด...."
"อย่านะเว่ย!!"

มีดเล่มนั้นง้างขึ้นช้าๆ.....เตรียมที่จะปักไปที่ท้องของจิน.....โอกาสที่จะรอดคงเหลือน้อยเต็มที.....แต่ทว่า......
"พวกแก....หยุดนะ!!" ตำรวจประมาณ7คน....วิ่งเข้ามา.....ตามหลังมาด้วยยูอิจิ.....จริงๆแล้วไม่ได้ทิ้งเพื่อนเลยซักนิด....
"เฮ้ย.....พ่อมึงมาแล้ว.....ไปเว่ย....ตัวใครตัวมัน!!!"

มีดเล่มนั้น.....ถูกทิ้งลงกับพื้น....ด้วยความตกใจ.....จินรอดจากมีดเล่มนั้นได้อย่างหวุดหวิด.....ล้มลงไปนอนกับพื้น....ร่างกาย....ดูท่าจะไม่ไหวแน่ๆแล้ว.....ยูอิจิรีบช่วยพยุงขึ้นมา....
"ไอ้จินเป็นไงบ้าง......ไอ้จินโว้ย!!"

ไม่มีเสียงตอบรับ.....จินสลบลงไปแล้ว.....หน้าตาฟกช้ำไปหมด.....เลือดไหลออกปากออกจมูก.....ลืมตาก็ไม่ขึ้น.....
"แกทำใจดีๆไว้นะเว่ย.....จิน....จิน!!!"

บ้านคาเมะ........2ทุ่ม.....
"ทำไมแกไม่ไปโรงบาลวะ....ให้ชั้นพามาที่นี่ทำไม....."

ยูอิจิประคองจินที่เจ็บสะบักสะบอมเต็มที่.....เดินเข้ามาในบ้านคาเมะ
"เออน่า.....ก็ชั้นบอกเค้าไว้ว่าจะมาหา....ชั้นก็ต้องมาดิ...."
"ไอ้เวรเอ๊ย....จะมาอ้อนเมียว่างั้นเหอะ"
"หุบปากไปเลยไป...."
"ทำไมบ้านมันมืดจังวะ.....แกดูดิจิน"

เงยหน้าขึ้นมา...ไม่พบกับแสงไฟที่ลอดผ่านออกมาจากบ้าน....คาเมะไปไหน?
"คาเมะจัง...คาเมะจังอยู่มั้ย.....!!!"

ตะโกนเรียก.....ไม่มีเสียงตอบรับ......ทันใดก็ได้ยินเสียงมาจากข้างบ้าน
"สองคนนั้นน่ะ.....มาหาใครจ๊ะ"
"อ้าวคุณป้า.....หวัดดีครับ......ผมพาเพื่อนมาหาคาเมะจังน่ะครับ....เค้าไปไหน"
"ยังไม่กลับเลยนะ.....เมื่อวันก่อนเค้าก็ฝากบ้านให้ป้าดูแล.....เพราะว่าเค้าซ้อมละครเวที.....ต้องกลับดึกทุกวัน....ยังไงรอก่อนก็ได้.....เข้ามารอในบ้านป้ามั้ยล่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ...ขอบคุณมากนะครับคุณป้า"

คุณป้ายิ้มให้ก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป.....ยูอิจิหันกลับมา.....พบกับจินที่นั่งพิงประตูอยู่.....
"ไอ้จิน....มานอนตรงนี้ทำไม.....ตื่นเด้"
"ยูอิจิ....แกกลับไปก่อนก็ได้นะ.....ชั้นอยู่นี่ได้....."
"แต่แกไม่ไหวนะเว่ย....ใครจะปล่อยไปวะ"
เอาน่า...ชั้นไหวอยู่หรอก.....แกกลับไปเหอะ....ดึกแล้ว....เดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วง.....นะ"
"ทำไมไล่กันดีจังวะ......อยากหวานกันสองคนอ่ะดิ....แต่ชั้นว่าถ้าคาเมะจังเห็นสภาพแกตอนนี้.....คงหวานไม่ออกหรอก..."
"เออน่า.....ไม่ต้องพูดมากหรอก......ไปได้แล้ว...เอารถชั้นไปก่อนก็ได้....เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นนั่งแท็กซี่ไปเอง....."
"เออๆ....ไปก็ได้.....เมื่อกี๊นี้ขอบใจนะที่ช่วยชั้น....แกเลยต้องเจ็บแบบนี้....."
"ไม่เป็นไรหรอก......พวกมันไม่มีวันชนะแน่....อีกสามวันก็รู้ผล.....แกน่ะเป็นอะไรไม่ได้นะ....ถ้าเป็นอะไรไปแกก็สู้คดียากน่ะสิ"
"เออ.....ขอบใจมากว่ะจิน.....แกก็นั่งอยู่ตรงนี้....รอคาเมะจังเค้าแล้วกัน......ชั้นไปล่ะ"
"โชคดีว่ะ"

ยูอิจิขับรถผ่านหน้าบ้านไป.....จินนั่งอยู่หน้าประตู.....ทั้งเจ็บ...ทั้งเหนื่อย.....แถมไข้ก็ยังจะกลับคืนอีก....ทำไมโชคร้ายอย่างนี้วะ

จนกระทั่ง.....3ทุ่มครึ่ง
รถแท็กซี่จอดหน้าบ้าน.....คาเมะลงมาจากรถ....สะลึมสะลืม....ง่วงเอามากๆ
"ทำไมรุ่นพี่โหดขึ้นทุกวันนะ......ง่วงจะตายอยู่แล้ว"

เดินบ่นเข้ามาในบ้าน.....พบคนบางคนนั่งพิงประตูบ้านอยู่
"จิน!!!"

วิ่งเข้าไปดู....พบจินที่นั่งหลับตา.....เหนื่อย.....ใบหน้ามีรอยเขียวช้ำเยอะไปหมด.....เสื้อเลอะเลือดที่กระอักออกมาเมื่อตอนนั้น....จับหัวดู....ร้อนเพราะไข้ที่ขึ้นสูง
"ไปโดนอะไรมา.....ทำไมเยินขนาดนี้.....จิน.....จิน!!!"

เขย่าตัว.....แต่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นเลย.....รู้สึกได้ถึงเสียงของลมหายใจ.....หอบเอามาก
"เข้าบ้านก่อนนะ....."

พยุงตัวจิน.....เดินเข้ามาในบ้าน......
"ไม่นอนที่โซฟาดีกว่า.....ไปบนห้องนะ"

พาจินขึ้นห้องไปอย่างทุลักทุเล.....พอเข้าไปได้......แทบจะทุ่มลงเตียง.....ก็เล่นหนักเอาซะขนาดนี้
"โอ๊ยยย!!!"

แรงทุ่มทำให้ความเจ็บปวดเพิ่มสูงขึ้น....สะดุ้งตื่นขึ้นมา....
"จิน.....เจ็บมากมั้ย"
"ไม่....ชั้นไม่เป็นไร....."
"ไม่เป็นไรได้ไง.....ไปโดนอะไรมา.....ไอ้พวกนั้นรุมใช่มั้ย.....ทุเรศที่สุดเลย" จับหน้าของจินเบาๆ.....ดวงตาคู่สวยมองที่ใบหน้านี้อย่างเป็นห่วง
"ทำไมต้องรุนแรงกันขนาดนี้ด้วย.....เลือดเต็มไปหมดเลย.....จินนอนก่อนนะ....เดี๋ยวชั้นไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้....." วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ.....กลับออกมาพร้อมกับของทุกอย่าง
"เปลี่ยนเสื้อหน่อยนะ....เสื้อจินชั้นเตรียมไว้แล้ว.....เปื้อนเลือดอย่างนี้นอนไม่ได้หรอก"
"ถอดไม่ได้นะ...."

จับเสื้อเอาไว้แน่น....คาเมะงง?
"ทำไมล่ะ....ก็มันเปื้อนเลือดนี่นา...อย่าดื้อได้มั้ย.....รีบถอดเร็วเข้า"

จำใจปล่อยมือออก.....ถอดเสื้อให้....พบกับรอยเขียวช้ำตรงกลางท้อง.....
"ทำไมมันเป็นอย่างนี้.....จิน...เล่าให้ฟังให้หมดเลยนะว่ามันเป็นยังไง....ทำไมถึงเยินขนาดนี้"
"ไม่มีอะไรมากหรอก......แค่มีเรื่องกับไอ้พวกผับตรงข้ามร้านนม.....มีปากเสียงกัน.....ก็เลยโดนมันรุม....."
"ปากมากพูดอะไรไปอีกล่ะ"
"ก็แค่บอกว่ามีทนายแล้ว......พวกมันแพ้แน่.....เท่านั้นแหละ.....ก็เลยใส่มาเป็นชุดเลย"

แค่คำนั้น....โดนคาเมะหยิกที่แขนจนเนื้อแทบหลุด
"เจ็บนะ....ทำอะไรเนี่ยะ"
"จัดการพวกปากมากไง....รู้มั้ยว่าตัวจุดชนวนโกรธคือเรื่องนี้.....พูดมากขึ้นมา.....อยู่ดีไม่ว่าดี....ผลสุดท้ายคนที่รับกรรมจะกลายเป็นโชคุงนะที่เข้ามาช่วยพวกเรา"
"ก็ชั้นทนไม่ได้นี่หว่า.....มันมาพ่นสีแดงใส่ร้านไอ้ยู....บอกว่าถ้าสู้มันเมื่อไหร่.....พวกเราตายแน่....ชั้นฉุนก็เลยใส่มันไป....."
"ใส่อะไรไปล่ะ....ของตอบแทนก็เลยเป็นรอยเขียวช้ำทั่วตัวนี่ใช่มั้ย.....พูดอะไรไม่คิดบ้างเล้ย.....เช็ดตัวก่อนนะ....เดี๋ยวค่อยใส่เสื้อ"
"ไม่เอาหรอก....ปวดหัวจัง.....อยากนอนแล้ว....ทำไมชั้นถึงได้เป็นไข้บ่อยจังนะ....โดนต่อยมาเป็นไข้ทุกที"

เอนหัวซบไหล่คาเมะอยู่บนเตียง.....คาเมะจับหัวดูอีกครั้ง.....ตัวร้อนเอามากๆ
"จินอย่าเพิ่งหลับนะ.....กินยาก่อน......เดี๋ยวชั้นไปเอายามาให้"
"ไม่เอาหรอกยา.....เห็นนายก็หายแล้ว.....นอนกอดก็คงจะดีขึ้น"
"จะบ้าเหรอ......ไปอาบน้ำก่อน.....เดี๋ยวจะออกมา...."
"ไม่ต้องอาบนายก็หอมอยู่แล้ว.....คืนนี้ไม่อาบซักคืนคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ.....นอนกันเถอะ"

จับตัวคาเมะนอนลง....ห่มผ้า....นอนกอดร่างบางทั้งๆที่เสื้อก็ยังไม่ใส่....หลับสนิทไปเลย....ปลุกขึ้นมาคงยาก
"จิน......ตื่นก่อนสิ.....เสื้อยังไม่ได้ใส่เลย....."

นอนมองร่างสูงที่หลับลงไปด้วยความเหนื่อย....มือน้อยๆปัดผมที่ปรกหน้าให้.....จูบเบาๆที่หน้าผาก....มือนั้น.....วางลงไปที่หน้าผาก.....ทำเพราะจินเคยบอกว่าแก้ไข้ได้ดีที่สุด....
"รักเพื่อนจนไม่ห่วงตัวเองเลยนะ....ชั้นคงจะแก้อารมณ์ร้อนของนายไม่ได้แล้วล่ะ.....แต่ก็ดีเหมือนกัน.....ว่างั้นมั้ย....อาคานิชิ จิน"

วงแขนนั้นโอบแน่นมากขึ้น.....คาเมะหลับตาลงภายในอ้อมกอดนั้น.....กอดตอบเบาๆ....กลัวจะกระทบกับรอยเขียวที่อยู่ตรงแผ่นหลัง....หลับลงไปในที่สุด.....รอยยิ้มยังคงอยู่เหมือนเดิมเลยนะ.........


เมื่อวันนั้นมาถึง...........
"เดี๋ยวโชคุงก็มาแล้ว.....แกเตรียมตัวเอาไว้ล่ะ"

จินกับยูอิจิยืนรออยู่ข้างหน้า.....เตรียมที่จะขึ้นศาล
"ชั้นเตรียมมาตั้งแต่ที่บ้านแล้ว....แกวางใจเถอะ"
"แล้วจุนโนะล่ะ....."
"ชั้นบอกไม่ให้มาเองแหละ.....เค้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์....ไม่อยากให้มานั่งฟังเรื่องเลวร้าย......"
"เป็นอย่างนั้นก็ดีแล้ว....."
"แล้วคาเมะจังล่ะ..."
"ชั้นก็ไม่ให้มาเหมือนกัน....ก็คงอย่างเดียวกับแกนั่นแหละ....จริงๆเค้าจะไม่ให้ชั้นมาแล้ว.....แผลยังไม่หาย.....ไข้ก็ยังไม่ลดลงเท่าไหร่.....แต่ชั้นไม่มาไม่ได้หรอก.....ชั้นก็เป็นฝ่ายรับผิดชอบให้แกเหมือนกัน"
"คบเพื่อนอย่างแกไม่ผิดหวังจริงๆว่ะ"
"เออน่า"

จินตบไหล่เพื่อนเบาๆ....ให้กำลังใจ......ยูอิจิยิ้มให้นิดๆ......
"จิน...."

ทั้งสองคนหันไปตามเสียงเรียก.....พบกับทักกี้ที่เดินมากับโช....และคนบางคน....ซึ่งจินก็ยังไม่ได้สังเกต
"โชคุง....ทำไมมาช้าจัง....."
"โทษที.....ไปเก็บหลักฐานแถวร้านมา....."
"มันเก็บจนชั้นนี่จะนั่งหลับไปห้ารอบแล้วมั้ง...โคตรนาน"

ทักกี้เสริมอีก....มีเสียงๆนึงดังมาจากด้านหลัง....ชะโงกหน้าดู....นั่นมัน.....
"ชั้นก็ช่วยเก็บด้วยเหมือนกันนะ"

ยามะพีส่งเสียงเล็กๆมาจากข้างหลังทักกี้.....ทักกี้ถึงกับกุมหน้าผาก.....กลุ้มใจกับไอ้ตัวแสบ
"โทโมะจัง....มาได้ไง"
"ก็มากับทักจังน่ะสิ....วันนี้ขี้เกียจไปมหาลัย.....ได้ยินว่าจะไปขึ้นศาล....เห็นน่าสนุกดีก็เลยมาด้วย"
"มาก่อกวนน่ะสิ...รำคาญจะตายอยู่แล้วโว้ย.....อยู่บ้านดีๆไม่ได้รึไง......."
"ก็ไม่อยากอยู่นี่นา.....จิน....ชั้นไม่สนใจนายแล้วนะ.....อย่ามาง้อกันล่ะ"

จินดูท่าจะดีใจซะมากกว่า.....ไม่คิดอยากจะง้อซักนิด
"แล้วโชคุงได้อะไรมาบ้างล่ะ"

หันมาพูดกับโชต่อ
"ข่าวดี....ชั้นเจอหลักฐานหลายอย่าง....รวมกับคำให้การของพยานที่เห็นเหตุการณ์แถวนั้น.....เด็ดที่สุด....ก็ไอ้พวกที่มันลาออกจากผับนั้น.....มันจ้องจะแก้แค้นอยู่แล้ว.....เรื่องชั่วในนั้นมันบอกชั้นหมด.....พวกเรามีสิทธิ์ชนะชัวร์"
"หลักฐาน.....ทำไมผมไม่เห็นเลย"

ยูอิจิงง....โชไปเจออะไรมา
"นี่ไงล่ะ....มีดที่มันมีเรื่องกับพวกแก....ส่วนที่อยูในกระเป๋าชั้น.....บัตรสมาชิกที่มีตราประทับของร้านมันอยู่.....สิบกว่าใบได้มั้ง....คงจะเตรียมไว้ให้ลูกค้า....แต่มาจัดการกับแกซะก่อน"
"ขอดูหน่อยได้มั้ย....."

จินเอื้อมมือจะหยิบ....แต่ทำไม่ได้
"ห้ามจับ.....เดี๋ยวลายนิ้วมือมันจะกลายเป็นลายนิ้วมือของนาย....แล้วนายจะกลายเป็นผู้ต้องหาโดยไม่รู้ตัวนะ"
"เออใช่.....โทษครับ"
"แต่ชั้นแอบจับไปแล้วล่ะ"

เสียงยามะพีผู้ไม่รู้เรื่องอะไรดังขึ้นอีกแล้ว.....ประโยคนั้น.....ทำเอาทักกี้ยิ่งแต่จะรำคาญไปใหญ่
"บ้ารึไง.....ไปจับมันทำแป๊ะอะไรล่ะ"
"อ้าว.....จับไม่ได้เหรอ.....ก็เห็นบัตรมันสวยดี.....เลยอยากจับดู"
"นี่นายจะวุ่นวายไปถึงไหนนะ....ยามาชิตะ....อยู่เฉยๆอย่างชาวบ้านเค้าไม่ได้รึไง"

ทักกี้ฉุนขาด.....ใช่ว่าจะสำนึก....ยามะพีกลับมองตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน....สรุปแล้ว.....มันมาทะเลาะให้ดูใช่มั้ยเนี่ยะ
พอเหอะ....เดี๋ยวก็ถึงเวลาแล้ว....ชั้นขอตัวไปคุยกับยูอิจิทางนั้นดีกว่า.....อยู่ตรงนี้คงคิดอะไรไม่ออกแน่ๆ"

ว่าแล้วก็เดินออกไปกับยูอิจิ.....เหลือเพียงทักกี้...ยามะพี.....และจิน
"ไอ้จิน....นั่นพวกมันรึเปล่า"

ทักกี้มองไปยังอีกด้านนึง....จินมองตาม.....พบกับคนๆนึง......คงจะเป็นเจ้าของผับ.....เดินมาพร้อมกับลูกสมุนเป็นสิบ....ที่แน่ๆ.....หน้าตาขี้โกงทั้งนั้น.....พวกมันเห็นจิน....กระซิบอะไรกับนายมันก็ไม่รู้
"เจอกันอีกแล้วนะไอ้หัวทอง.....เสียดายว่ะ....คราวก่อน....ชั้นไม่ได้คว้านท้องแก....."
"หน้าตาพวกแกกับนายแกนี่ดูมั่นใจว่าจะชนะมากเลยสินะ"
"มันก็แหง.....แนะนำหน่อยแล้วกัน.....นายครับ....นี่แหละไอ้ตัวจัดการเรื่องแทนเพื่อนมัน....."

ชายคนนึงในชุดสูทสุดหรู....มองมาที่จินภายใต้แว่นตาสีชาที่ใส่อยู่....ยิ้มที่มุมปากนิดๆ.....เดินออกไป.....ทิ้งปริศนาไว้ให้คิด....ยิ้มแบบนั้น.....หมายความว่าไง
ชั้นว่าคราวนี้ชั้นชนะแหง....พวกแกแพ้ราบคาบ......ไปนะเว่ย" เดินไปพร้อมกับลูกสมุน.....จินทนไม่ไหว
"ถ้าชั้นชนะขึ้นมา.....แกจะว่าไง....."
"ถ้าแกชนะ.....ชั้นก็คงจะเลิกล้มเลิกรากับร้านแก.....แต่....."

หันหน้ามา....ยิ้มมีเลศนัย
"ชั้นจะจัดการกับพวกแกแทน.....ที่สำคัญ.....แกจะโดนมากที่สุด.....ไอ้หัวทอง....โทษฐานที่เสือกไม่เข้าเรื่อง" จินยืนนิ่ง.....ปล่อยให้ไอ้พวกนั้นเดินหัวเราะจากไปต่อหน้าต่อตา.....แต่เรื่องแค่นี้.....ถ้าเพื่อนชนะคดี.....ให้โดนอะไรก็ยอมหมดนั่นแหละ
"ไอ้จิน...มันขู่แกนี่หว่า.....แกอย่าไปเชื่อมันนะเว่ย..."

จินหันมา.....แกล้งตีสีหน้าเป็นยิ้ม.....ทักกี้ดูจะเป็นห่วงน้องชายคนนี้เหลือเกิน
"ไม่เป็นไร....ชั้นไม่เชื่อคำพูดของมันหรอก....แต่ยังไงแกก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกไอ้ยูล่ะ.....เดี๋ยวมันจะไม่สบายใจ"
"งั้นก็ได้......"

จินยังคงกังวลอยู่นิดๆ.....แต่กังวลอย่างนี้ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ....เป็นทางที่ยูอิจิจะชนะคดี....เป็นอย่างนั้นสินะ....?

เวลาผ่านไป..........
โชกับยูอิจิ.....เดินออกมาจากห้องพิจารณาคดีด้วยสีหน้าที่.....เหมือนกับผิดหวัง?
"สองคนนั้นมาแล้ว.......จิน...ทักจัง.....มานี่เร็ว"

ยามะพีที่นั่งอยู่....เรียก....ทั้งสองรีบวิ่งเข้ามาหา
"ไอ้ยู.....เป็นไงบ้าง....."

จินถามเพื่อน
"เป็นไงบ้างวะโช...โอเคมั้ย"

ทักกี้ก็ถามพี่
"ชั้นบอกแกตอนนี้ไม่ได้หรอกจิน....ถามโชคุงเค้าดีกว่านะ...ชั้นพูดไม่ไหวว่ะ....มันตื้อไปหมด"

ยูอิจินั่งลงที่เก้าอี้...ซึม
"โชคุง.....ว่าไงบ้าง....แพ้ใช่มั้ย.....มันเป็นยังไงเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ"

จินร้อนรนสุดๆ....มองโชที่ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า....ก่อนจะพูดออกมา
"โดนสั่งปิดร้าน......จ่ายค่าเสียหายอีกเพียบ....ช่วยไม่ได้จริงๆ"

จินนั่งลงข้างๆยูอิจิ...เงียบทั้งคู่.....จินเป็นเดือดเป็นแค้นแทน...
"มันใช้เงินจนได้....อย่างนี้ไว้ไม่ได้แล้วนะเว่ย....ตายเป็นตาย...."

จะเดินไปหาเรื่อง...ทักกี้จับตัวเอาไว้
"หยุดมีเรื่องได้แล้วนะเว่ย.....ไหนๆเรื่องมันก็เอากลับคืนไม่ได้แล้ว.....แกจะเอาเหามาใส่หัวตัวเองทำไมอีก"
"ชั้นยอมไม่ได้นี่หว่า....มันทุเรศเกินไป.....ใช้เงินไม่รู้ค่า.....ฟาดหัวคนอื่นไปวันๆ....อยากรู้ว่ะ.....ทนายของมันจ้างมาจากที่ไหนวะ"
"พอเหอะน่าไอ้จิน.....แกดูไอ้ยูดิ......มันยังไม่เห็นทุกข์ร้อนเหมือนแกเลย"
"นั่นสิ....จะให้ยูอิจิทุกข์ร้อนอะไร.....ขนาดชั้นเป็นทนายให้เค้ายังไม่รู้สึกอะไรเลย"

จินมองหน้ายูอิจิ....เห็นรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้านั้นช้าๆ....อะไรวะ?
"ไอ้ยู....แกยิ้มทำไม......"
"ก็ยิ้มอ่ะดิ...ขอบใจนะไอ้จินที่เป็นห่วงชั้น.....แต่รู้สึกว่าชั้นจะชนะว่ะ....."
"ห๊าาาา...!!"

ทักกี้กับจินอ้าปากค้าง.....ยามะพีนั่งมองสี่หนุ่มพูดกัน...ไม่รู้เรื่อง...มันพูดอะไรของมันวะ
"ไอ้ที่โดนสั่งปิดร้านกับจ่ายค่าเสียหายน่ะ.....โดนจริงๆ....แต่เป็นพวกมันนะ.....ไม่ใช่พวกเรา"

โชยิ้มออกมาอีกคน.....สรุปว่าอำกันใช่มั้ยเนี่ยะ
"พวกแกไม่ได้แพ้คดีว่างั้นเหอะ"
"อื้อ!!"
"ชนะใช่ป่ะ"
"อื้อ!!"

คราวนี้แน่ใจแล้ว....จินค่อยๆยิ้มออกมา....จนหน้าบาน.....กระโดดกอดคอยูอิจิ....ทักกี้กับโชมองหน้าน้องชาย.....ยิ้มไปด้วย
"ไอ้จิน....แกทำยังกะเป็นเรื่องของแกเอง....เว่อร์ไปมั้ง...."
"ดีใจแทนเพื่อนผิดรึไงวะ....แกเห็นฝีมือชั้นยังไอ้ยู"
"เห็นแล้ว.....แกน่ะเก่ง...เก่งตายห่ะเลย....."
"เหมือนกับด่านะ....แต่จะถือว่าชมแล้วกัน.....ไปฉลองกันเถอะ"

เดินนำหน้าไป....ทั้งหมดเดินตาม....เสียงน้อยๆของยามะพีแล๋นมาอีกแล้ว
"ดีจังเลยเนอะทุกคน....คดีจบแล้ว.....คงจะไม่โดนตามรังควานตามฆ่าอีกเนอะ"

คำนั้นทำเอาจินหยุดชะงัก....ใช่สิ....ถ้าชนะ.....เค้าก็ต้องโดนพวกมัน.....?
"จินเป็นไรอ่ะ.....ชั้นพูดแค่นี้ดีใจจนอึ้งไปเลยเหรอ.....รึว่าคิดถึงคาเมนาชิคนนั้นล่ะ"

พูดด้วยเสียงประชดนิดๆ.....จินเกร็งไปทั้งตัว.....ทักกี้เข้ามาจับไหล่.....
"แกเป็นอะไรไปจิน....."

จินกำลังนึกถึงคำพูดนั้น....ถ้าชนะ.....เค้าต้องโดนมากกว่าใคร.....พอถึงวันนั้น.....ชีวิตจินจะเป็นไงนะ
"ชั้นไม่เป็นไรหรอก....."
"ไม่เป็นไรได้ไง...อยู่ๆก็เงียบอย่างนี้..."
"ไม่มีอะไรจริงๆ....โชคุงอย่าเป็นห่วงเลย.....ไปกันเถอะนะ"

เดินนำหน้าไปเหมือนเดิม....ใจยังคงคิดอยู่.....ว่าตัวเองจะโดนอะไรบ้าง......
"โช....ขอบใจแกมากเลยนะ......"

ทักกี้พูดขึ้น....โชยิ้มให้
"ผมด้วยนะ.....ถ้าไม่มีโชคุง.....ผมก็ไม่รู้จะจัดการยังไง"
"ไม่ต้องขอบใจชั้นหรอก....พวกนายสองคนน่าจะขอบใจจินเค้ามากกว่า.....ถ้าไม่มีเค้า....นายคงทำอะไรไม่ได้หรอก....จริงมั้ยยูอิจิ"
"ครับ...."

ทั้งหมดหันมามองจิน.....แต่จิน....ไม่รู้สึกกับคำพูดของใครทั้งสิ้น....สายตาคู่นั้น....กำลังจ้องไปที่คนกลุ่มนึง.....แน่นอนว่านั่นคือเจ้าของผับ.....รวมไปทั้งลูกน้อง...ใบหน้าของพวกนั้น....ไม่บ่งบอกเลยว่าเจ็บใจ....กลับมองหน้าจิน....แถมยังยิ้มสะใจอีกต่างหาก....พวกนั้น......พูดอะไรไม่รู้.....รู้แต่ว่ามีคำนึง....จินจับปาก....อ่านได้....แน่นอน....มันพูดว่า..................
"มึง....ตาย......แน่....."

มหาลัย.....หอประชุม.....ตอนเย็น
"คาเมะ....เป็นไงบ้าง"

โคคิถือน้ำมาให้....ยิ้ม....
"ก็โอเคนะ....จำบทได้เกือบหมดแล้ว"
"เก่งนี่....เร็วจังเลยนะ"
"ไม่ใช่เพราะรุ่นพี่เหรอ....โหดขึ้นทุกวัน.....ไปกินมีดกินค้อนมารึไง.....พูดทีเหมือนจะสับหัวรุ่นน้อง"
"เอาน่า.....ทนหน่อย.....อาทิตย์หน้าแล้วนะ....ตอนนี้พวกบทพวกตัวละครวางใจได้แล้วล่ะ....เหลือแต่ฉาก....ยังไม่ได้ไปดูเลย"
"ฉากเหรอ....ยังไม่เสร็จอีกรึไง"
"แหงล่ะ.....คราวก่อนเห็นมันอู้....เดี๋ยวก็นอน....เดี๋ยวก็นั่งกินราเม็งกัน.....จะตายอยู่แล้วเนี่ยะ....ว่าแล้วก็ไปดูมันหน่อยดีกว่า......นั่งคนเดียวไม่เป็นไรนะ"
"ไม่เป็นไรหรอก....เดี๋ยวนั่งท่องบทต่อ....รุ่นพี่ไปเหอะ....อย่าไปเผลอนั่งกินข้าวแล้วลืมด่าล่ะ"
"พี่ไม่ลืมหรอกน่า"
" แล้วตอนนั้นใครนะ....นั่งกินขนมกับพวกทำฉาก.....แถมนอนต่ออีก"

รู้ทันซะแล้ว.....อึ้งมั้ยล่ะโคคิ
"เออน่า....ไปแล้ว......ตั้งใจล่ะ"

เดินออกนอกห้องไป....คาเมะหัวเราะนิดๆก่อนจะหยิบบทมาอ่านต่อ.....แต่อ่านได้ไม่เท่าไร....ก็มีเสียงเรียก
"คาเมะจัง.....มีคนมาหาแน่ะ"
"ใครฮะ....."
"ดูเองสิจ๊ะ....."

เพื่อนคนนั้นเดินออกไป.....เห็นคนที่ตามหลังมา......ยิ้มดีใจ
"จินเองเหรอ.....ทำไมมานี่ได้ล่ะ.....วันนี้ไม่เรียนไม่ใช่รึไง"
"ก็ใช่....แต่อยากมาหา....ไม่ได้เหรอ"
"ใครว่าไม่ได้....มานั่งนี่ก่อนสิ"

เดินมาจูงมือของจิน....นั่งข้างๆกัน....มองสีหน้านั้น.....ไม่ดีเท่าไหร่
"เป็นอะไรรึเปล่า....ทำไมหน้าตาซีดๆล่ะ.....ไข้กลับอีกแล้วใช่มั้ย"

จับหน้าผากของร่างสูง....ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา
"ไข้ก็ลดแล้ว....ทำไมหน้าตาถึงได้เป็นอย่างนี้ล่ะ....ยูอิจิคุงแพ้คดีเหรอ"
"เปล่า....มันชนะ....ได้เงินกลับมาครบ.....คงจะเอาไปบอกจุนโนะแล้วล่ะ.....ดีใจมากเลยนะมันน่ะ"
"ก็ดีน่ะสิ.....แล้วทำไมหน้าตาของจินถึงได้ไม่ยิ้มเลย....ไม่ดีใจรึไงที่เพื่อนมีความสุข"

นึกถึงคำพูดและท่าทางของพวกนั้นที่จินคิดว่า....มันจะต้องทำจริงๆแล้ว.....ในหัวมีแต่คำพูด....คอยบอกแต่เพียงว่า...ชีวิตของเค้า....จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนกันนะ
"มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า.....บอกกันได้นะ.....ปัญหานายกับปัญหาชั้นมันก็เหมือนกันนั่นแหละ"

มองหน้าใสๆของคาเมะ....รอยยิ้มยังคงมีอยู่ไม่จางหาย.....เรื่องร้ายๆอย่างนี้....ให้คาเมะรู้ไม่ได้หรอก.....ปรับเปลี่ยนสีหน้านั้น....มีรอยยิ้มให้เหมือนกัน
"ปัญหาของนายจะเหมือนกับของชั้นได้ไง...รู้เหรอว่าเรื่องอะไร"

ลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้น....เบาๆ...
"เอาน่า....ชั้นไม่รู้หรอกว่าเรื่องอะไร....แต่บอกมาเถอะ..."
"ไม่มีอะไร"
"ไม่มีอะไรได้ไง....ก็ดูหน้าตาดิ...."
"ก็...คนมันหิวนี่....ให้ทำหน้าไงล่ะ......ไปกินข้าวกันนะ"
"แน่ใจนะว่าหิว.....หน้าตาเหมือนไม่ได้หิวข้าวเลย"
"หิวจริงๆนะ.....รึอยากให้กินนายก่อน....แต่กินนายก็อิ่มแล้วล่ะ...."

ยื่นหน้าเข้าไป.....จะหอมแก้ม.....คาเมะผลักออก....ยิ้มขำๆ
"มาทำอะไรที่นี่ล่ะ....บ้าแล้วนะ"

จินยังคงมองหน้าคาเมะอย่างไม่วางตา....ไม่อยากจากคนๆนี้ไปเลย.....ในที่สุด....ตัดสินใจถาม
"คาซึยะ.....ถ้าชั้นไม่ได้อยู่กับนาย....หายไปไหนไกลๆ.....นายจะรู้สึกยังไง"
"ทำไมจินพูดแบบนั้น...."
"ไม่รู้สิ....แค่อยากถามเฉยๆ....อยากรู้ว่าถ้าชั้นเป็นอะไรไป...นายจะรู้สึกเหมือนกับชั้นตอนนั้นรึเปล่า.....ตอนที่รู้ว่านายใกล้จะจากชั้นไป.....ัชั้นน่ะ....ทำใจไม่ได้เลยนะ"
"นายห้ามไปไหนเด็ดขาด.....บอกไว้แล้วไม่ใช่เหรอ....ว่าจะอยู่ด้วยกัน....ชีวิตเรา...มันเศร้ามากพออยู่แล้วนะ....อย่าให้มันเศร้าอีกเลย....ชั้นไม่อยากเสียนายไปนายก็รู้นี่"
"แต่นายสัญญาได้มั้ย.....ถ้าชั้นจากไป....นายจะไม่ร้องไห้.....คนขี้แยอย่างนาย....จะทำได้มั้ยนะ"
"ชั้นทำไม่ได้หรอก....อย่าพูดเป็นลางสิ....ชั้นไม่ชอบนะ...ถ้ามาเพื่อพูดอย่างนี้อย่ามาอีกเลยดีกว่า"
"โอเคๆ...ไม่พูดแล้ว....กลัวล่ะสิ.....ขอโทษนะ"

คว้าตัวคาเมะเข้ามากอด....รู้สึกได้ถึงมือน้อยๆที่จับเสื้อตัวเองเอาไว้แน่น.....รู้สึกกลัวว่า.....ตัวเองจะอยู่ถึงวันนั้นมั้ย....วันที่จะได้อยู่กับคาเมะสองคน....วันที่เรา...จะไม่ต้องจากกันอีก.....วันที่รอคอย....ชั้นอาจจะไปไม่ถึงก็ได้....นายจะรับได้มั้ยนะคาซึยะ.........?

* * *