"ทำไมหน้าตาโทรมขนาดนี้ล่ะ....ไปทำอะไรมา"

สายตาของคาเมะมองจนทั่วใบหน้า....คุกเข่าดูใกล้ๆ
"นาย.....นายมาได้ยังไง"
"ก็นายเรียกชั้นไม่ใช่เหรอ.....ไม่ใช่ปากนายหรอกนะที่ร้องเรียกชั้น"
"แล้วมันคือที่ไหน"
"ใจนายไงล่ะ....มันอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ"

มือคาเมะวางลงที่หน้าอกข้างซ้ายของจิน.....รอยยิ้มเล็กๆ....ที่ดูสดใส...จินรับไว้เต็มๆ
"ก็ไหนนายหนีชั้นไม่ใช่เหรอ....ทำไมถึงกลับมา...."
"ที่ชั้นกลับมา.....เพราะชั้นตัดขาดคนๆนึงไม่ลงน่ะสิ....อารมณ์ของชั้นมันแย่จริงๆเลยเนอะ....ทำให้เกิดเรื่องร้ายๆตั้งมากมาย"
"รู้บ้างมั้ยว่านายทำให้ชั้นเกือบเป็นบ้า....ชั้นคิดอยู่ว่าถ้าไม่มีนาย....ชั้นจะทำไง"
"แต่ตอนนี้นายก็มีชั้นแล้วไม่ใช่เหรอ.....อย่าเศร้าอีกเลย....วันนี้วันสำคัญของนายนะ.....ทำหน้าตาให้มันสดชื่นหน่อยสิ"

ร่างบางลุกขึ้นยืน....ยื่นมือมา....
"ไปกันเถอะ....นายต้องไปถ่ายรูปไม่ใช่รึไง....ช้ามากกว่านี้เดี๋ยวก็ไม่ได้ถ่ายกันพอดี"

จินยื่นมือใหญ่จับเอาไว้.....แต่พอลุกขึ้นมาได้....แทนที่จะเดินไปด้วยกัน....กลับคว้าตัวคาเมะเข้ามากอดเอาไว้.....สิ่งที่จินทำ....มันบอกให้รู้....ว่ากลัวการลาจากแค่ไหน
"เป็นอะไร....จิน"
"ต่อไปนี้นายอย่าหนีไปไหนนะ....ได้มั้ย....อย่าไปจากชั้นอีก"
"ชั้นไม่หนีไปไหนหรอก...ชั้นกลับมาแล้วนะ....มีแต่นายนั่นแหละที่จะไปจากชั้น....วันศุกร์นี้นายก็ไปออสเตรเลียแล้วไม่ใช่เหรอ....."
"นั่นสินะ....."

ทั้งคู่ยืนเงียบ....ไม่มีเสียงพูด.....คงจะยังทำใจไม่ได้.....ที่คนๆนึงจะต้องจากไป
"ทำไมนายแต่งตัวแบบนี้....เรียบร้อยหน่อยสิ....วันสำคัญของนาย....ทำตัวให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย"
"ก็ชั้นรอให้นายทำให้....ไหนบอกว่าอยากผูกเน็คไทให้ชั้น.....ชั้นก็คอยนายอยู่...ทำสิ"

คาเมะส่ายหัวยิ้มๆ.....มือน้อยๆจับเน็คไทเส้นนั้น.....ผูกให้....จินโอบรอบเอวคาเมะ....มองดูสิ่งที่คาเมะกำลังทำอย่างตั้งใจ
"เสร็จแล้ว.....นายใส่แบบนี้เข้าห้องประชุมน่ะเหรอจิน"
"ไม่.....ชั้นถอดหลังจากนั้น...."
"ถอดทำไม....รู้ไม่ใช่เหรอว่านายจะต้องถ่ายรูปต่อ"
"รู้.....ก็เพราะรอนายมาทำให้ไง....ชั้นถึงต้องแก้มันออก....ชั้นเป็นห่วงนาย....ไม่อยากให้นายเป็นคนผิดคำพูดก็แค่นั้น"
"บ้าจังน้าาาา....นายนี่มันจริงๆเล้ย"

คาเมะก้มลงหยิบเสื้อสูท.....ค่อยๆใส่ให้ร่างสูงที่ยืนมองอยู่....จัดเสื้อให้เรียบร้อย.....ยืนมองดูผลงานตัวเอง
"เรียบร้อย.....ไปกันรึยัง"
"ยัง"
"ทำไมอีกล่ะ"
"ชั้นมีอะไรจะให้นาย.....เปิดมันดูสิ"

สายตาของจินมองไปยังซองสีน้ำตาลที่คาเมะถือไว้....คาเมะยังคงไม่เข้าใจ....หยิบของที่อยู่ภายในนั้นขึ้นมา....เพียงแค่เห็น.....ก็ทำให้งงบวกกับความตื่นเต้นมากขึ้น
"ตั๋วเครื่องบิน.....ทำไมมี2ใบ"
"ของนาย....กับของชั้น"
"ของชั้น....ไปไหน"
"ไปออสเตรเลีย.....ไปด้วยกันนะคาซึยะ"
"ออสเตรเลีย....ทำไมถึง...."
"ไม่ต้องสงสัยหรอก....ก็ชั้นอยากให้นาย....อยู่กับชั้น.....ทำอย่างที่เราอยากให้มันเป็น.....อาคานิชิ จินคนนี้.....อยากให้คาเมนาชิ คาซึยะ.....คนที่ยืนมองอยู่ตรงหน้าไปด้วยกัน.....จะได้มั้ยครับ....."
"ไปสิ.....คาเมนาชิ คาซึยะคนนี้....ก็อยากไปอยู่กับอาคานิชิ จิน.....คนที่ชั้นยืนมองอยู่ตอนนี้เหมือนกัน.....เราเดินไปด้วยกันนะ"
"ได้สิ....แล้วเมื่อถึงวันนั้น....นายก็จะต้องเป็นอาคานิชิ คาซึยะ....ถูกต้องมั้ย"
"จะบ้าเหรอ.....เป็นไปได้ไง....ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงนะ....จะได้เปลี่ยนนามสกุล"
"ก็ชั้นอยากให้นายเปลี่ยน......สำหรับนายแล้ว....นามสกุลของชั้น....ไม่มีกฎหมายตายตัวหรอกนะ....จะให้นายเปลี่ยนแค่คนเดียว"
"ชั้นเรียนอยู่นะ....ให้ชั้นเปลี่ยนไปเรียนที่นั่นน่ะเหรอ...."
"ใช่.....อย่าลืมสิว่าชั้นบรรลุนิติภาวะแล้ว.....ชั้นทำอะไรก็ได้....ไม่รู้ล่ะ....ยังไงนายก็ต้องไป....ชั้นบังคับแล้ว"
"โอเคๆ.....ไปแล้วๆ.....ไม่ต้องทำหน้าเครียดหรอก.....เข้าใจมั้ย"

กอดกันอีกครั้ง...สัมผัสเบาๆที่ริมฝีปากของกันและกัน....มองตา....ลึกลงไปถึงหัวใจ....หน้าผากชนกัน.....ยิ้มให้กัน....ความฝันของเรา....เราจะช่วยกันสานและถักทอ....ให้มันเป็นรูปเป็นร่าง....เมื่อถึงวันที่มันเสร็จสมบูรณ์....เราก็จะช่วยกันใส่ความรักที่มีอยู่เข้าไปในนั้น....และมันก็จะเก็บรักของเราไว้....ตลอดไป.........

* * *

"พ่อ.....กลับมาแล้ว....."

วิ่งจูงมือคาเมะเข้ามาในบ้าน....ตะโกนเรียกพ่อตัวเอง
"พ่อ.....พ่ออยู่ไหน....พ่อ"
"จิน....เบาๆก็ได้.....เค้าได้ยินกันทั่วซอยแล้ว"

สายตายังคงสอดส่ายหาไปทั่วห้อง.....ไม่พบ....จนกระทั่ง....
"เรียกอะไรดังนักหนาวะ....."

หันมา.....พ่อยืนถือถ้วยกาแฟ....มองหน้าลูก
"อยู่นี่เอง....นึกว่าหายไปไหน.....พ่อดูนี่ดิ....."

ยื่นให้....ใบปริญญาใบนั้น....ที่เป็นความหวังของครอบครัว.....อยู่ตรงหน้าของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ.....มองหน้าจินที่ยิ้มหน้าบาน.....ความจริงก็ดีใจ....แต่ต้องไว้ท่าหน่อย
"ใบปริญญาที่ได้มาด้วยความเหนื่อยยากนิดๆ....นี่ไงๆ"

วางถ้วยกาแฟลง....รับมาอ่าน...แอบยิ้มอยู่นิดๆ.....
"แล้วไง.....ก็แค่หลักฐานว่าจบการศึกษา....ไม่เห็นน่าตื่นเต้น....."
"เหอะน่า....ผมทำได้แล้วนะ.....บัณฑิตจากรั้วมหาลัย....เพิ่งจบมาหมาดๆ....ผมรู้ว่าพ่อก็ดีใจ...."
"ใช่...ไอ้ชั้นก็ดีใจ.....แต่คนที่ดีใจมากกว่านั้น....ไม่ใช่ชั้นหรอก.....โน่น...ข้างบน....แม่แกยังรอดูใบปริญญาแกอยู่.....เอาไปให้เค้าดู....เค้าจะดีใจมากกว่าชั้นอีก"
"นั่นสินะ....ไปหาแม่ดีกว่า"

หันหน้ามาหาคาเมะที่ยืนมองตาแป๋ว....
"ชั้นขึ้นไปหาแม่ก่อนนะ....นายจะไปด้วยกันมั้ย"
"นายไปคุยกับแม่นายเถอะ....ชั้นอยู่ตรงนี้ได้"
"ถ้างั้น....พ่อ.....อย่าทำอะไรคาซึยะนะ"
"เออ....ชั้นไม่ทำหรอก...ห่วงจริ๊ง...."

ไม่พูดต่อ.....รีบวิ่งขึ้นบันไดไป....ปล่อยให้คาเมะยืนอยู่ข้างล่าง.....มองตามหลังจิน
"คาเมะจัง"
"ฮะ...."

หันหน้ามาอย่างรวดเร็ว.....ทำหน้าสงสัย
"เรียกอย่างนี้ได้นะ...."
"ฮะ....เรียกอย่างนี้ก็ได้...."
"ไปคุยกันที่ห้องรับแขกดีกว่านะ....."

เดินนำหน้าไป...คาเมะใจเต้นตึกตัก.....ไม่รู้ว่าจะโดนถามคำถามอะไรบ้าง....เดินมาจนถึงที่....นั่งลงทั้งคู่.....
"รักกับมันมากี่ปีแล้ว"
"เท่าที่รู้....ก็4-5ปีได้แล้วฮะ....."
"นานจังนะ.....ยังไงก็ขอบใจคาเมะจังด้วยแล้วกัน....ที่ทำให้มันเปลี่ยนแปลงตัวเองได้"
"เปลี่ยนยังไงฮะ....."
"ก็มันน่ะ....เอาแต่สนใจเรื่องบาส....จนการเรียนแย่.....คาเมะจังเคยพูดอะไรที่ทำให้มันฮึดสู้บ้างมั้ย"
"ก็เคยบ้างฮะ.....ตอนที่เค้าบอกว่าอยากเข้าวิศวะ....ก็บอกให้เค้าตั้งใจ.....ไม่รู้ทำอีท่าไหน....เค้าดันฮึดขึ้นมาได้"
"ก็มันรักคาเมะจังมากเลยน่ะสิ....ขอบใจนะ....ที่ทำให้มันเป็นแบบนี้....ถามอีกอย่างได้มั้ย"
"ฮะ"
"เคยเปลี่ยนใจไปชอบใครบ้างมั้ย....เคยคิดอยากจะเลิกกับมันบ้างรึเปล่า"
"ไม่เคยฮะ....ไม่เคยคิดเลยซักครั้ง"
"มั่นใจจังนะ...เพราะอะไรล่ะ"
"เพราะว่า.....เราสองคน....เคยเปรียบเอาไว้....ว่าพวกเราเป็นสี.....สีแดงกับสีน้ำเงิน....เราเอามันมารวมกัน......คงรู้ใช่มั้ยฮะว่าสีที่ผสมกัน...มันจะแยกออกจากกันไม่ได้....ไม่ว่าจะทำวิธีไหน....มันก็ยังผสมกันเป็นเนื้อเดียวอยู่อย่างนั้น....ถึงจะมีใครมาทำให้แตก.....เราก็ยังอยู่ด้วยกัน.....รู้มั้ยฮะว่าตัวช่วยที่ทำให้สีอยู่รวมกันคืออะไร"
"นั่นสิ.....แล้วมันคืออะไร"
"คือกระป๋องเล็กๆ.....ที่รวบรวมเอาไว้.....ไม่ให้มันแยกจากกัน.....เปรียบมัน....เสมือนกับความรักความเข้าใจ....ถึงจะมีบุบ.....มียุบไปบ้าง.....แต่มันก็ยังอยู่ในนั้น....นานเข้า....สีภายในก็แข็งตัว....ก็เหมือนกับเราสองคน....ที่เป็นหนึ่งเดียวกัน....ถูกต้องมั้ยฮะ"
"เข้าใจพูดดีนะ.....งั้นขอฝากอะไรหน่อยได้มั้ย"
"ได้ฮะ"
"ชั้นฝากมัน.....ให้คาเมะจังช่วยดูแล....ดูแลให้ดีที่สุด.....มันเป็นคนอารมณ์ร้อน.....ซึ่งนายก็รู้ดี....เตือนมันหน่อยนะ.....มันคงจะฟังแค่คาเมะจังคนเดียว...."
"ได้ฮะ.....จะดูแลให้ดีที่สุด...."

คำพูดที่ดูมุ่งมั่น....ทำให้ผู้เป็นพ่อดูจะเชื่อมั่นเอามากๆ......ยิ้มให้....
"คุยอะไรกันอยู่....."

จินเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ.....ใช้มือทั้งสองข้างโอบไหล่เอาไว้.....
"ก็ไม่ได้คุยอะไร.....ความลับระหว่างเรา....ใช่มั้ยคาเมะจัง"
"ใช่ฮะ.....เราจะไม่พูด"

จินสงสัยหนักเข้าไปอีก....คาดคั้นถามใครก็ไม่มีใครพูด....พ่อก็ดันชิ่งหนีซะนี่
"ไปดีกว่า....อยากรู้อะไรถามแฟนแกเอง.....โชคดีนะ.....พ่อจะไปงานเลี้ยงบริษัท...อยู่นี่ปิดบ้านให้ดีๆล่ะ"
"คร้าบบ....คุณพ่อ"

ชายวัยกลางคนเดินจากไป....คาเมะมองตามด้วยรอยยิ้ม......แต่จิน...กลับจ้องคาเมะตาเป็นมัน
"จ้องอะไรชั้นนักหนา"
"จ้องคนเก็บความลับ.....บอกมาเดี๋ยวนี้....คุยอะไรกับพ่อชั้น"
"เปล่าซักหน่อย....ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ....ชมรมมีเลี้ยงส่งไม่ใช่เหรอ.....ทำไมไม่ไปเตรียมตัว....ไปอาบน้ำได้แล้ว....เหม็นตัว"

ผลักอกจินออก.....แต่ไม่ขยับเขยื้อนเลย...กลับขยับตัวมาเรื่อยๆ....จนชิดหัวโซฟา.....ถอยหนีก็ไม่มีประโยชน์
"นายจะทำอะไรชั้น"
"จะบอกรึไม่บอกล่ะ"
"ไม่บอก.....ให้บังคับยังไงก็ไม่มีทางบอกหรอก..."

ใช้จังหวะที่จินกำลังจ้อง.....วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว....จินรีบวิ่งตาม.....กว่าจะคว้าตัวมาได้....เล่นเอาเหนื่อย
"มานี่เลย....ไม่ยอมบอกใช่มั้ย"
"ไปไหน.....ชั้นจะกลับบ้านแล้ว....."
"ไม่ต้องกลับ....วันนี้จะกักตัวเอาไว้ในห้อง...ไม่ให้หนีแน่ๆ"

โอบเอวจนแน่น....ลากขึ้นห้อง....คาเมะ...รู้แล้วล่ะสิว่านายจะโดนอะไร
"อย่าทำบ้าๆนะจิน....ชั้นไม่เล่นแล้วนะ" โดนลากเข้ามาในห้องจริงๆ....ล็อกประตูเอาไว้.....จับตัวนอนลงกับเตียง....ขึ้นคร่อม...มองหน้าจ้องตาไม่กะพริบ
"อยากรู้มั้ยว่าจะโดนอะไร"
"ไม่ต้องบอกก็รู้"
"งั้นก็พูดสิ....ว่าคุยอะไรกับพ่อชั้น"
"มันไม่สำคัญเลยนะ...หนักจะตายอยู่แล้ว....อ้วนแล้วยังมาทับอีก....ออกไป"

พยายามผลักออก...แต่ก็ไม่ลุกไปไหน.....หายใจไม่ออกแล้ววววว?
"เจอขั้นที่หนึ่ง.....เริ่มล่ะนะ"

ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองทีละเม็ด....เท่านั้นไม่พอ....ยังปลดกระดุมเสื้อของคาเมะด้วย....ตกใจสุดๆ
"อย่าทำบ้าๆนะ.....มายุ่งอะไรกับเสื้อชั้น....นายก็แก้ของนายไปคนเดียวสิ"
"ขั้นที่สอง....ต่อเลยนะ"

จับมือทั้งสองข้างของคาเมะ....โอบรอบคอของตัวเอง.....จูบไล้จากริมฝีปากบางเรื่อยไป....จนถึงใบหู....ขบเม้มจนเป็นรอยแดง....เรื่อยลงมาอีกจนถึงซอกคอ....เสียงหอบ.....เสียงกระเส่าของร่างบางที่อยู่ด้านล่าง....ยั่วอารมณ์ได้ดีเหลือเกิน
"จ...จิน.....ไม่...."
"ไม่อยากให้ทำนายก็บอกสิ.....ไม่งั้นชั้นไม่รับประกันว่าชั้นจะทำนายข้ามคืนรึเปล่า"
"ข้ามคืน....ไม่.....ไม่เอา....."

ยังคงกระทำต่อ....เล็บสีชมพูอ่อนจากมือน้อยๆ....ข่วนลงที่หลังของจิน....เสื้อของทั้งคู่เลื่อนหลุดลง....เหลือเพียงกางเกงที่ยังไม่ได้แก้?
"ไม่บอก....อยากลองขั้นสามมั้ย.....คราวนี้....นายไม่เหลืออะไรแน่ๆ"
"ชั้นอายนี่นา....อย่าให้ชั้นพูดเลยนะ"
"สรุปคือไม่พูด.....โอเค....สงสัยจะร้อน....เดี๋ยวชั้นช่วย"

มือใหญ่.....รูดซิปกางเกงลงอย่างรวดเร็ว.....ถอดมันออก....ไม่นาน...คาเมะก็เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า....
"ทำไมจะต้องทำแบบนี้ด้วย.....ก็แค่เรื่องนิดเดียว...ชั้นว่านายไม่ได้อยากรู้ความจริงหรอก....อยากทำแบบนี้มากกว่า....ใช่มั้ย"
"คงงั้นมั้ง....แล้วนายก็อยากให้ชั้นทำแบบนี้ด้วยเหมือนกัน.....ใช่มั้ยล่ะ....คาซึยะ....ชั้นรักนายนะ"

ปลดเข็มขัด.....ถอดกางเกงสีดำนั้นออก.....สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรกันทั้งคู่
"เราไม่ทำแบบนี้กันนานแล้วนะ....ขอชั้นได้มั้ย....ชั้นคิดถึงนาย"

ลูบไล้ตรงช่วงสะโพกมน....จูบลงที่ไหล่ขาวเนียนนั้นเบาๆ....เพียงเท่านี้ก็กระตุ้นอารมณ์ของร่างบางได้ดีแล้ว
"อย่าไปไหน.....ได้มั้ย"

พลิกตัวคาเมะเบาๆ....ส่วนนั้น.....ล้ำลึกลงไปยังช่องทางเล็กๆ....แทรกเข้าจนสุด....เจ็บ....แต่ก็ดูมีความสุข.....น้ำสีขาวขุ่นไหลลงมาตามช่วงขาอ่อน....ไม่มีสีของเลือด.....เพราะความบริสุทธิ์มันเสียไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง....คงหมดไปนานแล้ว
"อาาาา....จิน....ไม่....ตรงนั้น...."
"รู้สึกดี....อย่างนั้นรึเปล่า"
"ดี...ดีที่สุด.....แต่....ชั้นเจ็บ"
"เจ็บเหรอ....ไม่เห็นต้องเจ็บนี่....ชั้นก็ไม่เป็นไร"
"นายรุก.....แต่ชั้น....รับ.....ชั้นก็ต้องเจ็บ....สิ.....อ๊าาาาาา!!!"

ยังแทรกตัวอยู่อย่างนั้น....ค่อยๆผ่อนคลายมันออก....ปลายลิ้นสีชมพู....ยังคงไล้ลงเรื่อยๆตรงช่วงตัว.....กัดเม้มจนทั่วร่าง....สีแดงเล็กๆนั้น.....บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ถาโถมเข้าไป....จินกระซิบที่ข้างหูของคาเมะที่คว่ำตัวลง....บอกเบาๆ....พร้อมกับกัดนิดๆที่ใบหู....
"นายต้องอยู่กับชั้น....ตลอดไป....ชั้นจะขังนายเอาไว้....ในที่ของชั้น"

คำพูดนั้นเหมือนกับการผูกมัด.....แต่ก็เต็มใจยอมรับมันด้วยดี
"ลองอีกซักรอบมั้ย.....คาซึยะ"

พลิกตัวกลับคืน....ใบหน้าสีขาวอมชมพูเมื่อกี๊.....กลับเป็นสีแดงระเรื่อ.....เพราะความร้อนที่ถูกถ่ายเทจากร่างที่อยู่ด้านบน.....เหงื่อที่ไหลจนโทรมกาย.....ผิวที่แนบชิดกัน.....มันทำให้ความร้อนเพิ่มมากขึ้น....
"ไม่.....ไม่...."
"ยอมแพ้แล้วเหรอ"
"ไม่ได้ยอมแพ้......แต่ชั้นจะทำนายต่อ"

ร่างเล็กๆลุกขึ้น.....โถมตัวเข้าหาจิน....จูบรุนแรงที่ริมฝีปากของร่างสูง....ไขว่คว้ารสชาติหอมหวานที่อยู่ภายใน....ไล้ลงไซ้ซอกคอเบาๆ.....แล้วก็นิ่งไป?
"คาซึยะ.....ไม่ทำต่อล่ะ....คาซึยะ"

เขย่าตัวเบาๆ.....ไม่มีคำพูดเล็ดลอดออกมา.....นอนแน่นิ่งอยู่บนแผงอก....ใบหน้าซุกอยู่ที่ซอกคอของร่างสูง.....จินกอดร่างนั้นเอาไว้แนบอก....ยิ้มขำๆ
"ยอมชั้นจนได้....ขอโทษนะคาซึยะ...."

จูบเบาๆที่เส้นผมสีน้ำตาล....หลับตาลงช้าๆ....นอนหลับภายใต้ผ้าห่มที่เพิ่งคลุมได้ไม่นาน....ถึงเหงื่อจะออกมากแค่ไหน.....แต่กลิ่นกายหอมหวานของร่างบางที่หลับอยู่บนแผงอก.....ก็ไม่จืดจางไปเลยซักนิด....ความรักที่ถูกถ่ายเทในรูปแบบที่ดูเหมือนทรมาน....แต่ก็มีความสุขดีมากๆ.....มากจนอยากจะลิ้มรสความสุขนั้นอีกรอบ.....แต่คาเมะ....คงไม่ไหว
"รักนายที่สุดเลยนะคาซึยะ"

* * *

เช้าวันต่อมา.......
แสงที่ส่องผ่านผืนม่าน....กระทบกับใบหน้าของทั้งคู่.....ดูเหมือนจะตื่นพร้อมกัน.....ลืมตาพร้อมกัน....มองตากัน....ยังคงกอดแนบชิดกันไว้ไม่ไปไหน
"อรุณสวัสดิ์....นายสวยขึ้นเยอะเลยนะ"
"ขอบใจ.....เพราะนายไงชั้นถึงเป็นแบบนี้...."
"ยังเจ็บอยู่รึเปล่า...."
"ไม่เจ็บแล้ว.....สัมผัสกับผิวที่มีไอร้อนของนาย.....ก็หายแล้ว"
"จริงเหรอ....ชั้นขอสัมผัสมันหน่อยได้มั้ยล่ะ"
"บ้า.....ใครจะให้นายจับง่ายๆ"

ลุกขึ้น.....ทับร่างของจิน.....มองตาลึกซึ้ง....ผิวขาวๆกระทบกับตัวของจิน.....น่าจูบที่สุด
"ผิวสวยจัง....ทำยังไงนะ"

ลูบไล้ที่ช่วงไหล่....เบาๆ
"ใช้ยายี่ห้ออาคานิชิล่ะมั้ง......ถามบ้าๆ"

นอนลงกับตัวของจิน....มือของร่างสูงลูบหัวเบาๆ.....มองคาเมะที่นอนยิ้ม
"เสียงหัวใจนาย....เต้นแรงจัง"
"ตื่นเต้นที่เห็นคนบางคนใกล้ๆล่ะมั้ง.....จูบหน่อยสิ.....เผื่อมันจะเต้นเบาลง"

ทำตามที่พูด.....ริมฝีปากสัมผัสเบาๆที่แผงอก....ยิ้มให้หลังจากนั้น.....
"ลุกขึ้นนั่งมั้ย....นอนนานปวดหัวนะ"

ลุกนั่งบนเตียงทั้งคู่....คาเมะนั่งตรงหว่างขาของจิน.....แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอก....ใบหน้าเนียนซุกที่ซอกคอของร่างสูง....จินก้มลงมอง...จูบหน้าผากเบาๆ
"ชั้นกังวลเหมือนกันนะ....ถ้าไปอยู่ที่นั่น....."
"กังวลอะไร"
"ก็กังวลว่าเค้าจะยอมรับ....เกย์....อย่างพวกเรา...ได้มั้ย"
"นายจะกลัวอะไร.....เรารู้ตัวว่าเราเป็นใคร.....เป็นยังไง.....ก็พอแล้ว....สายตาของใครก็ไม่สำคัญทั้งนั้นล่ะ"
"แล้วจะจำไว้ในใจน้าาาา....."

ร่างของจินพิงหมอนเอาไว้....คาเมะพิงตามไปด้วย.....หลับตาสบายใจ....แต่คาเมะยังคงนั่งสงสัย
"จิน....อย่าเพิ่งหลับ....ตื่นมาพูดกันก่อน"
"พูดอะไรอีก"
"ก็จินไม่อยากรู้แล้วเหรอ....ว่าชั้นพูดอะไรกับพ่อ"

คาเมะหันตัวมาหา....นั่งมองหน้า....
"ก็กินนายอิ่มแล้ว....เลยคิดว่ารู้ไปก็ไม่มีประโยชน์...."
"แต่ตอนนี้ชั้นอยากบอกนายแล้วสิ...."
"แต่ชั้นไม่อยากรู้แล้ว....ง่วง....นอนก่อนนะ"

นอนลงซะเฉยๆ....คาเมะรั้งตัวขึ้นมา....ในสภาพสะลึมสะลือ
"บอกอะไร.....พูดมาสิ"

คาเมะยิ้มที่มุมปาก.....ดูมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซักอย่าง....โน้มตัวกระซิบที่ข้างหู.....
"จริงๆแล้ว......ไม่มีอะไรหรอก"
"อ้าว....ทำไมล่ะ......"

หน้าตาดูผิดหวัง.....ไหนว่าไม่อยากรู้แล้วไง
"จริงๆแล้วมันไม่มีอะไรหรอก.....พูดเล่น....ให้ตายก็ไม่ยอมบอก....."

แลบลิ้นใส่.....นายชนะจนได้คาซึยะ....
"จริงๆเล้ย....."

ทุบหัวเบาๆ....ยิ้มขำๆ
"วันนี้ไปบ้านชั้นนะ.....ไปช่วยจัดของหน่อยสิ.....ได้มั้ย"
"โอเคครับ...ไปก็ไป"
"ดีมากๆ"

พิงที่ตัวจิน....กอดแน่น....นอนด้วยกันอีกครั้งภายใต้ผ้าห่มหนา...เราจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆแล้วนะ.....จิน

* * *

วันนั้น.....ที่ใกล้จะมาถึง
"วันนี้.....ร้านเราขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ด้วยน้าาาา"

ยูอิจิเปิดขวดไวน์ที่เพิ่งเขย่าใหม่ๆ.....ไวน์ที่อยู่ภายในกระจายออก.....สาดใส่คนที่อยู่รอบข้าง
"เฮ้ย.....แกจะให้มันกระจายทำไมวะ....เปื้อนหมดเลย"
"อ้าว....ก็ทำแบบในหนังไง....หนุกดีออก....ดูสดชื่นดีมั้ยล่ะ"
"สดชื่นมันก็สดชื่นอ่ะนะ.....แต่ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้....."

จินกับจุนโนะเช็ดเสื้อใหญ่....ยกเว้นคาเมะ....ที่ดูจะสนุกกับสิ่งที่ยูอิจิทำ
"ดูมันส์ดีออก....ไม่เห็นจะต้องเครียดกันเลย....วันนี้มาสนุกกันนะ...ไม่ใช่มานั่งผูกคิ้ว....เอาน่า....หยวนๆนะ"

คาเมะยืนข้างยูอิจิ....หน้าตายิ้มแย้มดี....เห็นแค่นั้นก็คงไม่เครียดแล้วล่ะ
"เออๆ....หนุกก็หนุก....รินดิ๊ยูอิจิ....หิวเหล้า"
"โอเค.....ยื่นมาเลยโว้ย!!"

ไวน์สีแดงเข้มถูกรินลงแก้วทรงสูง....ชนแก้วไปกับมิตรภาพที่จะจดจำไว้ตลอดไป
"รสชาติดีมากๆ....ยูอิจิคุงเอามาจากไหน"

คาเมะพูดจบดื่มไวน์ต่อ
"ขโมยปู่แกมาล่ะสิ....."

จินพูดเล่นๆ.....แต่นั่นน่ะ....คือความจริง
"ถูกเป๊ะเลย....พวกนายกินของโจรซะแล้ว...สะใจโว้ย"

ทุกคนทำหน้าประมาณว่า....หลงกลมึงจนได้ไอ้ยู
"ไอ้จิน....ไหนๆก็จะไปแล้ว.....ขอคุยอะไรแบบลูกผู้ชายหน่อยได้มั้ย....."
"คุยอะไร...."
"เอาน่า....ไปคุยกันหน่อย....ตามชั้นมานะ....จุนโนะ....คาเมะ.....รออยู่นี่แหละ....เข้าใจมั้ย"

ยูอิจิวางแก้วไวน์ลง....เดินนำหน้าไปยังห้องด้านหลัง....จินเดินตามไป.....
"คุยอะไรของเค้า...อยากรู้จัง....ว่ามั้ยคาเมะ"

จุนโนะมองตามจนลับตา.....พูดกับคาเมะที่ยืนยิ้ม
"ไม่รู้สิ....แต่ชั้นก็มีเรื่องจะพูดกับนายเหมือนกันนะจุนโนะ"

เดินไปนั่งที่โต๊ะข้างกระจกบานใหญ่.....จุนโนะนั่งตรงกันข้าม
"มีอะไร...."
"ชั้นน่ะ.....อยากพูดมาตั้งนานแล้ว....เจอหน้านายก็ไม่เคยมีโอกาสได้ถาม...."
"ถามอะไร"
"ชั้นอยากถาม...ว่านาย....เคยคิดที่จะ.....เลิกคบกับชั้นเป็นเพื่อนบ้างมั้ย"
"ทำไมถามอย่างนั้น"
"ไม่รู้สิ.....แค่อยากรู้....ชั้นรู้สึกนะว่าชั้นแก้ปัญหาไม่ได้เลย....ทุกอย่างจะต้องให้นายช่วยหมด.....เรื่องส่วนตัวธรรมดาๆก็ยังจะให้นายช่วย......จนบางทีชั้นก็กลัว....ว่าถ้าชั้นไปอยู่ที่นั่น....แล้วเกิดมีปัญหากับจิน....ชั้นจะทำยังไง...."
"ไม่เห็นจะต้องทำยังไง....คาเมะจัง....ชีวิตนาย....นายตัดสินใจได้เองนี่นา.....จะดีหรือจะเลวร้าย.....มันก็อยู่ที่ตรงนี้.....ดูนะ"

หยิบทิชชู่ที่อยู่บนโต๊ะ....พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มลงไปในไวน์สีแดง.....วาดบางสิ่งบางอย่างลงบนโต๊ะ....
"นายทำอะไร"
"ลองเอาทิชชู่วางลงไปสิ....แล้วจะรู้"

คาเมะหยิบทิชชู่หนึ่งแผนวางลงไป.....ภาพตรงหน้าที่เกิดขึ้น....คือรูปหัวใจสีแดง....ไม่ได้คงรูปสวยงาม....เพราะน้ำที่ซึมลงไปเรื่อยๆ
"รูปหัวใจ...."
"ใช่.....หัวใจของนายไง....น้ำที่ซึมออกมา....ก็คือความไม่มั่นใจของนาย.....ที่มันแตกออกจากใจ....นายต้องกำจัดมันออกให้หมดนะ.....เมื่อถึงเวลาที่มันสลาย....ใจของนายก็จะบริสุทธิ์.....มีแต่ความมั่นใจ....และพร้อมที่จะใช้ชีวิตกับเค้าอย่างราบรื่นที่สุด..."

เริ่มที่จะเข้าใจ.....ยิ้มให้กับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งกระจ่าง....ชีวิตของชั้น.....มันจะมีค่า.....ก็ต่อเมื่อมีนายนะ.....อาคานิชิ จิน

* * *

"คุยอะไรวะ.....อย่าบอกว่าแกจะสารภาพรักกับชั้น.....แล้วกะปล้ำชั้นใช่มั้ย...อย่านะเว่ย.....ฟ้องคาซึยะนะ"
"ไอ้ทุเรศ....ชั้นเอาแกไม่ลงหรอก.....หุ่นยังกะหมีขาว....ที่ให้มาที่นี่ก็เพราะมีเรื่องนิดเดียว....จะพูดกับแก"
"เรื่องอะไรอีกล่ะ....คุยซะในซอกในมุม....แน่จริงไม่ลงไปคุยกันในลังนมเลยล่ะ...."
"เออๆ.....รับนะ"
"รับอะไร"

ยังไม่ทันจะพูดต่อ.....ยูอิจิก็ปล่อยหมัดเสยคางจินไปเต็มๆ....เลือดซิบๆไหลที่ข้างปาก.....จินงงจนไม่รู้จะงงยังไง
"แกต่อยชั้นทำไมวะ"

นั่งจับปากตัวเอง....เจ็บนะเฟ่ย
"ก็ไม่เคยเห็นแกใจร้อนเลย....เดี๋ยวนี้ใจเย็นจนเว่อร์....เร็วเด้.....ต่อยคืนเด่ะ"

ยูอิจิตั้งท่าเต็มที่....แต่ดูเหมือนจินจะไม่เล่นด้วย
"ไม่อยากต่อยใครว่ะ....ขอโทษ"
"ทำไมวะ.....ไม่กล้านี่หว่า.....ถ้าแกไม่ต่อยชั้นคืนนะ....ชั้นจะจัดการกับคาเมะจังของแกขั้นเด็ดขาด"

จินที่กำลังจะเดินออกไป....หันกลับมา....
"แกอย่านะเว่ย"
"แกรู้เหรอว่าชั้นจะทำอะไร"
"ไม่รู้.....แต่ยังไงแกก็ห้ามทำอะไรเค้า"
"ไม่สนเว่ย.....ถ้าแกไม่ต่อยชั้น....ชั้นก็จะโทรไปบอกไอ้โคคิ....ให้มันมาเอาตัวคาเมะจังได้เลย....แล้วบอกมันด้วยว่า.....คาเมะจังเลิกกับแกแล้ว....คิดแล้วน่าสนุกว่ะ.....ทำเลยดีกว่า"
หยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา....ทำเป็นกดยั่วโมโห.....ได้ผล....จินเข้าชกหน้ายูอิจิเต็มๆ......กระเด็นไปชนลังข้างหลังล้มระเนระนาด.....เลือดกำเดาไหล....มองหน้าจินที่เหนื่อยหอบเพราะความโกรธ.....หัวเราะสะใจ
"ในที่สุดชั้นก็กำจัดความเย็นของแกลงได้....ดีใจโว้ย...."
"แกนี่มันโรคจิตจริงๆ"

นั่งลงข้างๆ.....ห้องเงียบ....เสียงพูดไม่มี....จนกระทั่ง....
"ต่อไปนี้ชั้นจะไปหาเรื่องใครดีวะ....แกก็ไปออสฯ.....ชั้นก็ยังเป็นไอ้แก่เฝ้าร้านอยู่อย่างเนี้ยะ...."
"ก็เมล์หากันเด่ะ...."
"มันไม่ได้พูดกันน่ะดิ....ไอ้จิน.....แกต้องดูแลคาเมะจังให้ดีนะเว่ย.....ของสำคัญในชีวิตของแก....รักษาให้ดีที่สุด...."
"แน่นอน.....คนอย่างชั้น....ถึงมันจะไม่ค่อยเอาไหนเท่าไหร่....แต่สำหรับเค้า.....จะพยายามเต็มที่...."
"คิดได้อย่างนั้นก็ดี.....ชั้นได้หมัดหนักๆจากแกก่อนไปก็ดีใจแล้วว่ะ....ของขวัญวันลา....โชคดีนะเว่ยไอ้จิน"
"เออ....ขอบใจ.....ลุกกันได้ยัง"

ยื่นมือให้จับ....ลุกขึ้นพร้อมๆกัน.....เดินกอดคอกันออกไปข้างนอก....ใบหน้าของทั้งคู่....เขียวจนจุนโนะกับคาเมะแตกตื่น
"ไปทำอะไรกันมา.....ทำไมหน้าเขียวขนาดนี้"

รีบลุกเดินมาดูหน้าของจิน....จับเบาๆ......พิจารณารอยแผลนั้น......เป็นห่วง
"ยูอิจิคุง.....เล่นอะไรบ้าๆอีกล่ะสิ"

จุนโนะยืนท้าวเอวมองหน้า.....ยูอิจิทำไม่รู้ไม่ชี้ซะอย่างงั้น
"จิน...ไวน์แก้อาการปวดแผลได้น่ะเว่ย....ลองดิ"

ยูอิจิบอก.....ชี้ไปที่ไวน์.....ชี้ไปที่คาเมะ.....รู้กัน
นั่นสิ....คาซึยะ...เอาไวน์ให้หน่อยสิ....อยากดื่ม"

คาเมะยังคงไม่สงสัย....หยิบให้ตามคำสั่ง.....รินลงที่แก้ว.....ยื่นให้
"มันต้องกินในห้อง....จริงมั้ยยูอิจิ"
"เออ....เชิญชั้นสอง....ตรงนี้มันประเจิดประเจ้อเกินไป....."

คาเมะสงสัยขึ้นมาซะแล้ว....จินคว้ามือนั้น.....เดินขึ้นไปโดยที่ไม่ได้บอกอะไร.....หายไปกัน2คน

บนห้อง......
"ทำไมกินข้างล่างไม่ได้...มันเป็นอะไร"

จินยิ้มเจ้าเล่ห์....ยื่นแก้วไวน์ให้
"นายกินก่อนสิ...จะได้รักษาชั้น"

คาเมะงง....ไม่รู้เรื่อง.....
"ทำไมต้องกิน...นายนั่นแหละ"
"เอาน่า....กินสิเร็วเข้า"

คาเมะรับมาซะเฉยๆ....ดื่มไวน์เข้าไป.....
"หมดแก้วเลยนะ....หมดแก้ว....นั่นแหละ"

มองดูคาเมะที่ดื่มไวน์นั้นช้าๆ....หลับตานิ่ง....จินใช้จังหวะนั้น.....คว้าร่างบางเข้ามา.....ประทับจูบเร่าร้อนทันที
"อุ๊บ......!"

ตกใจกับสิ่งที่จินทำ....เอวบางถูกโอบเอาไว้แน่น...รุนแรงจนแทบจะล้มทั้งยืน.....แขนเรียวโอบรอบคอเอาไว้....ไม่ให้ล้มลงไป....แก้วไวน์ที่อยู่ในมือ.....ถูกทิ้งลงบนโซฟา.....ผลักร่างเล็กนั้นเบาๆ....กระทบกับผนังห้อง....ยังคงไม่ละจากจูบที่แสนหวาน....น้ำสีแดงๆไหลลงจากปากของทั้งคู่....จูบเน้นย้ำอยู่อย่างนั้น....ไม่ผละออกง่ายๆ
"ทำไมเล่นแบบนี้....ชั้นจะสำลักอยู่แล้ว"

ถอนจูบออก....มองหน้าลึกซึ้ง.....คราบสีแดงยังไม่หายดี.....ปลายลิ้นสีชมพูเลียไล้ตรงแก้มเนียน.....ตบท้ายด้วยจูบที่แก้มเบาๆ
"แผลชั้นหายปวดแล้ว.....ดีจังนะวิธีนี้....ไอ้ยูเข้าใจคิดจริงๆ" นิ้วของคาเมะลูบไล้ที่แก้มของจิน...เช็ดไวน์ที่เปื้อนแก้ม....เลียนิ้วรับเอาความหวานร้อนแรงนั้นไว้.....
"ไปอยู่ที่นั่น.....ชั้นไม่ต้องทำอย่างนี้กับนายทุกวันเลยรึไง"
"ไม่ใช่แค่ทุกวันหรอกนะ..จะให้วันนึงมีซักสามครั้งหลังอาหารเลยล่ะ....ดีมั้ย"
"น่าเกลียด"

ผลักอกจิน.....นั่งลงที่โซฟา...จินตามมา.....นอนตัก....จับมือของคาเมะเอาไว้
"พรุ่งนี้แล้วใช่มั้ย...ตื่นเต้นจัง"
"นายจะตื่นเต้นทำไม.....กลัวชั้นเล่นจ้ำจี้ทุกวันรึไง....ไม่หรอกน่าคาซึยะ....."
"จะบ้าเหรอ....ที่ชั้นตื่นเต้น....ก็เพราะว่า....ชั้นจะได้ไปอยู่กับคนบางคนที่นอนอยู่บนตักชั้นก็แค่นั้น"
"เฮ้อ....เว่อร์จังนะ....ก้มหน้ามาหน่อยสิ....มาใกล้ๆ....จะบอกอะไรให้ฟัง"

ค่อยๆโน้มตัวเข้าไปหา....เงี่ยหูฟังเสียงที่ใกล้จะได้ยิน......เพียงแค่พูดออกมา.....ก็ยิ้มซะแล้ว
"บอกรักชั้นหน่อยสิ"
"ทำไมต้องบอกด้วย......"
"ก็ชั้นไม่เคยได้ยิน....พูดหน่อยได้มั้ย....นะ....คาซึยะ...."
"ก็ได้"
{{ชั้น....รัก....นาย}}

* * *

วันที่ทั้งคู่จะต้องไป........
"จิน........เสร็จยังวะ......คาเมะจังมารอแล้วนะ"

จินวิ่งวุ่นเตรียมของอยู่ในห้อง.....นอนเพลิน....ของก็เลยไม่ได้ทำอะไร.......
"เดี๋ยวผมลงไปนะ......คาซึยะ......มาช่วยเตรียมของหน่อยสิ"

ตะโกนลั่นบ้าน....มองคาเมะที่ขึ้นบันไดมา......วุ่นวายเหมือนเดิม

You've got mail......You've got mail!!

ใครเมล์มาตอนนี้วะ......กูรีบอยู่เนี่ยะ.....จริงๆเล้ย"

วิ่งมาที่โน้ตบุ๊คเครื่องสีดำ.....คลิกเมาส์เปิดอ่าน
"จากทาคิซาว่า......ส่งอะไรมาวะ.....รู้อยู่ว่ากูรีบ"

มีปัญหามาให้แกทาย......ถ้าทายถูก......ขอให้ชีวิตคู่ราบรื่น
แกเดินทางไปที่ๆนึงกับคาเมะจัง...แกไม่มีอะไรติดตัวเลย....นอกจาก....เสื้อผ้าที่ติดกาย.....เดินเคียงคู่กันไปเรื่อยๆ...จนกระทั่ง.....
แกไปเจอกับผู้วิเศษ.......ซึ่งเห็นว่าคู่ของแก....มีความรักต่อกันมากมาย......เค้าเลยอยากที่จะให้แกลองเล่นเกมที่เค้าได้ตั้งขึ้นมา.....นั่นคือ.....
ให้แกเลือกระหว่าง.....สิ่งของจูงใจมากมาย....ที่จะทำให้แกสบายไปตลอดชาติ.....กับการไม่เลือกอะไรเลย....อ่านคำถามจบ......ใจแกคิดยังไงขอให้ตอบ
ส่งคำตอบมาให้ชั้นอย่างเร็วที่สุด...มันเป็นปัญหาที่เกี่ยวกับคาเมะจังแล้วก็แก....คิดให้ดีก่อนตอบ.....โชคดี

จินนั่งยิ้ม.....เพียงแค่เห็น....ก็ตอบได้ทันที....นั่งพิมพ์ไปอย่างใจเย็น.....คาเมะเดินเข้ามาทางด้านหลัง....มองจินที่กำลังนั่งง่วนอยู่หน้าจอ....
"จิน.....เตรียมของเสร็จรึยัง"

สะดุ้งโหยง....มือไม้ปัดไปมา.....ทำตัวไม่ถูก........รีบปิดคอม.....กลัวคาเมะจะรู้
"นี่ใกล้ถึงเวลาแล้วนะ.....มัวนั่งทำอะไรอยู่....."
"โทษครับๆ....จะเสร็จแล้ว....เดี๋ยวชั้นแต่งตัวแป๊บนะ....จัดของให้หน่อยสิคาซึยะจังจ๋า"
"คาซึยะจัง......เรียกอย่างนี้ชั้นกระดากหูมากเลย.....เรียกเหมือนเดิมน่ะดีแล้ว....รีบไปแต่งตัวซะ....ทางนี้ชั้นจัดการเอง"
"ครับผม"

วิ่งเข้าห้องน้ำ......ปิดประตูเงียบ....คาเมะมองกลับมาที่โน้ตบุ๊ค....แอบเปิดดูนิดๆ.....เห็นแล้วนั่งยิ้ม

จากที่แกได้ถามชั้นเอาไว้....ชั้นตอบแกได้ทันที.......ไม่จำเป็นต้องคิด.....ชั้นเลือกที่จะไม่มีอะไรจะดีกว่า
ชั้นน่ะ......แค่มีคาซึยะอยู่ใกล้ๆ....มันก็เหมือนกับมีทุกสิ่งทุกอย่างอยู่แล้ว
ของมีค่าอะไร.....ก็แลกไม่ได้กับความรักที่คนๆนี้มีให้ชั้น
ชั้นรักเค้ามากๆ......แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะรักชั้นมากแค่ไหน.....อยากรู้จัง?

คาเมะนั่งยิ้มอยู่ที่หน้าจอ....บรรจงพิมพ์ต่อ.....ต่อจากข้อความของจิน....คงจะยาวมาก....ก็ขนาดจินแอบมายืนข้างหลังยังไม่รู้
"คาซึยะ.....ทำอะไร"

รีบปิดทันที.....หันหน้ามายิ้ม.....จินที่แต่งตัวเรียบร้อย....ยืนมอง
"เสร็จแล้วเหรอ.....ไปกันเถอะ"
"นายเขียนอะไรลงไปรึเปล่า"
"เปล่าซักหน่อย.....ของๆนายก็จัดเสร็จแล้วนี่....จะเอาอะไรไปอีกล่ะ.....หาซื้อที่โน่นดีกว่านะ....."

ลากแขนจินเดินออกไป....ยังคงสงสัยในร่างเล็กๆนี้อยู่
"เดี๋ยวก่อน....เอาโน้ตบุ๊คไปด้วย"

หยิบกระเป๋ากับโน้ตบุ๊คเดินลงไปพร้อมกัน.....มองหน้าคาเมะที่เดินอมยิ้มเคียงข้าง.....นายต้องมีอะไรแน่ๆเลยใช่มั้ยเนี่ยะ?

สนามบิน......
"ไปนะพ่อ"

ยืนลากันอยู่ตรงประตูทางเข้าสนามบิน.....ผู้เป็นพ่อจับไหล่ลูกชาย
"อยู่ที่นั่น....แกอย่าใช้อารมณ์....เคารพหัวหน้างานเค้านะเว่ย....เข้าใจมั้ย.....อย่าให้เสียชื่อพ่อแกล่ะ"
"คร้าบบบผม....."
"คาเมะจัง....ฝากดูมันด้วยนะ...."
"ได้ฮะ"

ยิ้มให้กัน....บรรยากาศที่ดูมีความสุข.....น่าจดจำ
"ไอ้จิน.....โชคดีนะเว่ย...."

ยูอิจิยืนอยู่ข้างจุนโนะ....อวยพร
"คาเมะจังด้วยนะ....โชคดี....พวกนายจะได้อยู่ด้วยกันของจริงแล้วนะ.....มีอะไรก็ให้อภัยกันล่ะ....มีวันหยุดยาวๆก็กลับมาเยี่ยมกันบ้าง....ส่วนพวกชั้นน่ะ....จะเก็บเงินให้ได้มากกว่านี้ก่อน....แล้วจะบินไปหา..."
"อื้มมม....ขอบใจนะจุนโนะ....."
"พ่อว่าไปได้แล้วนะ....เครื่องจะออกแล้วนี่"
"ครับ....ไปนะทุกคน...."
"โชคดี....เจอกันใหม่นะ"

โบกมือลา....กอดลากันส่งท้าย.....สายตาทุกคู่ยืนจับจ้องไปที่คนสองคน....ที่เดินไปด้วยกัน....รอยยิ้มที่ได้เห็น.....ทำให้หลายคนอุ่นใจ....ว่าทั้งคู่....จะรักกัน....และไม่เปลี่ยนไป
บนเครื่อง.......
"จิน......โน้ตบุ๊คอยู่ไหนล่ะ"

คาเมะมองหาที่มืออีกข้างของจิน.....
"ก็อยู่นี่ไง....มีอะไรรึเปล่า...."

จินหยิบออกมา....เปิดหน้าจอ.....คาเมะยิ้มเล็กๆ
"ไม่มีอะไรซักหน่อย....นายเช็คเมล์รึยัง"
"ยัง...."
"งั้นก็รีบเช็คซะ......ดูในเมล์บ็อกซ์ตรงที่ยังไม่ได้ส่งก่อนนะ"
"มาแปลกแฮะ....เขียนอะไรลงไปรึเปล่า"
"เปล่าซะหน่อย....แต่จะว่าอย่างนั้น.....มันก็ใช่อ่ะนะ.....เอาเป็นว่า....นายต้องเช็คเมล์ด้วย.....แต่ว่าให้ชั้นหลับไปก่อนแล้วกัน"

ว่าแล้วก็นอนพิงไหล่ของจิน....กอดแขนแน่น....จินยิ้มขำๆ
"บ้ารึเปล่า.....เฮ้อ!!"

ส่ายหัวนิดๆก่อนจะเช็คเมล์ดู....คลิกที่อินบ็อกซ์.....พบกับข้อความนึงที่ยังไม่ได้ส่ง...เปิดอ่าน
"มันก็ที่เราจะส่งไปหาทาคิซาว่านี่หว่า....มีอะไรเยอะแยะ...."

คลิกเม้าส์เลื่อนลง....พบกับข้อความนึง...ตัวเองก็ไม่ได้พิมพ์ลงไป....แต่ใครล่ะ.....
"นายอีกล่ะสิคาซึยะ.....จุ้นจริงๆ"

อ่านข้อความนั้น....ยิ้มเต็มปาก.....ข้อความนั้นที่คาเมะเขียนต่อ.....มันทำให้จิน.....รักคนๆนี้มากขึ้น

จากที่แกได้ถามชั้นเอาไว้....ชั้นตอบแกได้ทันที.......ไม่จำเป็นต้องคิด.....ชั้นเลือกที่จะไม่มีอะไรจะดีกว่า
ชั้นน่ะ......แค่มีคาซึยะอยู่ใกล้ๆ....มันก็เหมือนกับมีทุกสิ่งทุกอย่างอยู่แล้ว
ของมีค่าอะไร.....ก็แลกไม่ได้กับความรักที่คนๆนี้มีให้ชั้น
ชั้นรักเค้ามากๆ......แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะรักชั้นมากแค่ไหน.....อยากรู้จัง?

อยากรู้เหรอว่ามากแค่ไหน....?
ทาคิซาว่าคุงเป็นพยานนะ....
อย่าว่าชั้นคิดอะไรไม่ออกเลย.....ชั้นน่ะคิดว่า....เวลา....กับสองเรา.....มันเป็นเครื่องพิสูจน์ใจ....
เวลามันไม่มีที่สิ้นสุด....ก็เหมือนกับตัวชั้น.....ที่รักจินอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนกัน.....
ถึงถ่านของนาฬิกามันจะหมด.....จนทำให้เข็มชีวิตของเราไม่เดิน
แต่ไม่นานต่อจากนั้น.....มันจะมีถ่านก้อนใหม่ที่ชื่อว่าความเข้าใจเข้ามาแทนที่
ชั้นคิดว่าชั้นโชคดีที่สุดที่ได้มาเจอเค้า.....ถึงแม้จะอารมณ์ร้อน....หึงแรง.....ไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลง่ายๆในบางที
แต่ชั้นก็รักเค้ามาก.....ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ
ชั้นตอบแทนให้แล้วนะ.......สิ่งที่จินอยากรู้....เราได้ไปด้วยกัน.....ได้เดินด้วยกัน.....ได้คุยกันในเรื่องที่บางคนไม่เข้าใจ
แต่ว่าเราสองคนเข้าใจเป็นอย่างดี......ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตเรา.....จะเก็บมันไว้....ภายในกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ
ที่ชื่อว่า.....Pink Memory.....และจินก็รับรู้ได้....ด้วยใจของเค้าเอง

หันหน้ามองใบหน้าของคาเมะที่กำลังหลับสนิท....พิงไหล่อยู่ข้างๆตัวเอง....ก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ....ซึ่งคาเมะก็รับรู้ได้....รอยยิ้มคลี่บนใบหน้าที่กำลังหลับนั้น.....ช้าๆ
"ขอบใจนะที่บอกชั้น....ชั้นก็รักนายมากเหมือนกัน"

จับมือน้อยๆนั้นเอาไว้.....หัวแนบชิดกัน....มือคลิกที่คำว่าsend....ข้อความนั้นถูกส่งผ่านไปยังทักกี้.....รออ่านคำตอบที่ดูธรรมดา....แต่มีค่าและลึกซึ้งมากมาย

"รู้อะไรมั้ย....เราสองคน......เป็นสีแดงกับสีฟ้า....ที่ยังคงเป็นหนึ่งเดียวกัน.....และมีความผูกพันให้กันเสมอมา....."
"พวกคุณที่นั่งมองชีวิตของพวกเรา...คงจะรู้กันดี"
"คำสัญญาของเราสองคน....ทำสำเร็จแล้วครับ...."
"ผมจะพาคาเมนาชิ คาซึยะคนนี้.....ไปกับผม.....อยู่บนเส้นทางสีขาวอมชมพู"
"เส้นทางที่เราช่วยกันถักทอมันขึ้นมา....แข็งแรงและยืนนาน.....ไม่มีใครจะทำลายมันได้"
"เส้นทางนั้น.....พวกคุณรู้มั้ยว่ามันชื่ออะไร"
"ผมจะบอกให้.....เส้นทางนั้น.....ชื่อว่าความรักไงครับ..................."

{{{{{{{{{{{{{{{{{{{{The End}}}}}}}}}}}}}}}}}}}}