"ทาคิซาว่า....แกรู้เรื่องทุกอย่างได้ยังไง"

จินถามในขณะที่นั่งรถไปกับทักกี้....สายตามองไปข้างหน้า
"ก็ชั้นบอกไปแล้วไงล่ะ....ว่าเค้าโทรมาหาชั้น....ระบายทุกสิ่งทุกอย่าง...."
"เค้าคงไว้ใจแกมากเลยสินะ.....ทำยังไงล่ะ....ถึงได้หลงกลขนาดนั้น"
"ไอ้จิน......ตอนที่เค้าไม่เหลือใครแล้ว.....ตอนที่คนๆนึงน่าสงสารที่สุด....ใครมันจะกล้าแกล้งกล้าหลอกเหมือนแกล่ะ....."

จินนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านๆมา....ตัวเองก็เป็นอย่างทักกี้พูดจริงๆด้วย
"เค้าพูดเหมือนกับ.....อยากจะทำให้ตัวเองตายไปจากโลกใบนี้....เค้าเล่าเรื่องของตัวเอง....พูดไปน้ำตาก็ไหล....สั่งเสียไว้มากมาย....ชั้นว่าจะตรงไปบ้านเค้าอยู่แล้ว....แต่...."

ทักกี้ไม่อยากจะพูดต่อ....เหมือนกับว่าพูดไป....จะทำร้ายใจตัวเองมากขึ้น
"แต่อะไร...."
"แต่....ชั้นคิดว่า....เค้าอยากจะเห็นหน้าแกมากกว่า.....ชั้นพยายามรั้งเค้าไม่ให้คิด.....แต่เค้าก็ยังที่จะพูดคำเดิมอยู่อย่างนั้น.....ว่าเค้ามีใครไม่ได้....นอกจากแก"

จิน....หันมามองหน้าทักกี้....สายตาบอกว่า....ไม่เชื่อเรื่องที่ทักกี้บอก
"ขอให้เชื่อ....เค้าต้องการแก....แต่ถ้าช้ากว่านี้....เค้าอาจจะไม่รอแกก็ได้....เพราะเค้าเหนื่อยมามากพอแล้ว....แม่ก็ตาย....เพื่อนก็หนีหน้า....แล้วอย่างนี้.....แกคิดว่าเค้าจะปรึกษากับใครได้....นอกจากความตาย"

จินใจเสีย....รีบเร่งทักกี้ให้ขับรถเร็วๆ
"ทาคิซาว่า...ขับให้เร็วที่สุด....ชั้นยังไม่อยากให้เค้าตายนะเว่ย"
"ชั้นก็เร็วที่สุดแล้ว.....ไอ้แก่ของชั้นถึงมันจะดูหรูอ่ะนะ....แต่มันก็เร่งกว่านี้ไม่ได้หรอก....ใจเย็นดิ"
"คนกำลังจะตาย.....แกจะให้ชั้นใจเย็นรึไง......"
"เออ.....นั่งเฉยๆ....ยิ่งรีบยิ่งช้า.....แกจะเอารึไงวะ"

จินจำต้องอยู่เฉยๆ....ใจร้อนมากขึ้นๆ...กว่าจะถึง....แล้วตอนนั้น....คาเมะจะทำอะไรลงไปแล้วบ้าง.....ไม่อยากจะคิดเลย
ด้านคาเมะ.........
นั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง....มีเพียงแสงไฟสลัวๆ....ที่เค้าคิดว่า.....มันน่าจะเป็นเพื่อนเค้าในวินาทีสุดท้าย
"พ่อ....แม่....คิดถึงจัง....รออีกแป๊บนะฮะ....ไม่กี่นาทีหรอก....เราจะได้เจอกัน...จะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

คาเมะพูดไป....พร้อมกับถือรูปพ่อกับแม่ในมือ....มองด้วยสีหน้าที่ซึมเศร้า....น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว....พยายามจะหยุดแต่ทำไม่ได้....หยดน้ำตากระทบกับรูปภาพ....เช็ดมันออก....แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งจะเพิ่มมากขึ้น
"จิน....ชั้นไม่มีโอกาสได้เจอหน้านายอีกแล้วนะ...ชั้นคิดถึงนาย.....คิดถึงที่สุด....เจอกัน.....ในความฝันของนาย....ชั้นอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว....ขอโทษนะ"

ร้องไห้หนักขึ้น.....ร่างบางตัดสินใจ....หยิบคัตเตอร์อันเล็กๆในกระเป๋านักเรียน....ถือเดินลงไปข้างล่าง....พร้อมๆกับรูปภาพ....และสร้อย....ลัคกี้อินเลิฟ....ที่รักมากที่สุด.....ร่างของคาเมะในตอนนี้....มีเพียง....เสื้อมีฮู้ดตัวสีฟ้า.....กับกางเกงขาสั้น....ชุดนั้น....ที่จินบอกว่าชอบมัน....หิมะตก.....อากาศหนาวเย็นขนาดนี้....แต่ทำไมถึงได้ใส่แค่นั้นนะ
คาเมะจะเดินไปไหน........เค้าคิดจะทำอะไร.....แต่ที่รู้ๆ....บ้านหลังนี้.....ไม่ใช่ที่ตายของเค้า.....แน่นอน.....

ทักกี้พาจินมาจนถึงหน้าบ้าน....ไม่พูดอะไรมาก....จินก็ลงจากรถ.....วิ่งเข้าไป....

"ออดดดดดดดดดดดดด..........."
"ออดดดดดดดดดดดดด.........."

"คาซึยะ.....อยู่มั้ย.....ชั้นจินนะ.....เปิดประตูหน่อยสิ....."

ไม่มีเสียงตอบ....จินเรียกไปเรื่อยๆ.....ไม่ยอมหยุด.....ในตอนนั้น....ทักกี้เดินไปที่ประตู....ลองบิดลูกบิด.....แล้วก็.......
"ไอ้จิน....ประตูไม่ได้ล็อกว่ะ....."

ทักกี้เปิดเข้าไป.....ภาพที่เห็น....ทำเอาทั้งคู่.....รู้สึกถึงความวังเวง.....เงียบเหงา....รู้ว่าเจ้าของบ้านไม่มีใครแน่ๆ
"ทำไมมันมืดขนาดนี้วะ....โห....นี่ไม่ได้ทำความสะอาดบ้านมากี่วันแล้วเนี่ยะ....ฝุ่นเขลอะเชียว....คาเมะจังเค้าอยู่ยังไงนะ"
"ทาคิซาว่า.....แกจะทำอะไรก็ทำ....ชั้นจะขึ้นไปดูคาซึยะก่อน...."

ว่าแล้วก็วิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว....ตรงไปที่ห้องของคาเมะ.....ค่อยๆเปิดประตูเข้าไป....แต่แล้ว....ก็พบกับความว่างเปล่า....คาเมะล่ะ....คาเมะไปไหน?
"ทาคิซาว่า....คาซึยะหายไป"
"ห๊าาา....ว่าไงนะ"

จินค้นหาทุกห้อง.....ทุกที่....ไม่มีแม้แต่เงาของคาเมะ.....วิ่งลงมาข้างล่าง....พบกับรองเท้าที่วางอยู่....เสื้อกันหนาวที่แขวนอยู่....ทุกอย่างอยู่ครบ....แล้วตัวคาเมะไปไหนล่ะ......
"คงไม่ได้ออกไปไหนหรอกนะ....."

ว่าแล้วก็รีบวิ่งออกไปข้างนอก....ทันใดสายตาก็สะดุดกับพื้นหิมะ....มีรอยเท้าของใครคนนึง....เลี้ยวออกไปทางด้านซ้าย.....
"ด้านซ้าย.....สวนสาธารณะ....ทาคิซาว่า....ไปเร็วเข้า"

จินกับทักกี้รีบขับรถตามไป....ในใจก็ภาวนาว่าขอให้ทันด้วยเถอะ
"เดินเท้าเปล่าทั้งๆที่อากาศเป็นแบบนี้น่ะเหรอ....เสียสติเกินไปแล้วนะ....คอยดูเถอะ"

ความโมโหปนกับความห่วง....ทักกี้เห็นแล้วก็อดที่จะห่วงจินไม่ได้
"ไอ้จิน....สัญญากับชั้นได้มั้ย.....เจอหน้าเค้าจะไม่โมโห....จะไม่ต่อว่าเค้า.....เค้ากำลังทุกข์สุดๆอยู่นะ...."
"ชั้นรู้.....ชั้นจะทำให้ได้"

ทักกี้ไม่ได้จะเชื่อซะทีเดียว....ยังไงก็ขอกังวลไว้ก่อน....จินไม่ใช่พวกที่จะรับปากทันทีถ้าไม่เห็นสภาพของคนๆนั้น....เรื่องนี้มีแต่ทักกี้ที่รู้คนเดียว
"เฮ้ย....ไอ้จิน.....นั่นรึเปล่าวะ"

ทักกี้ชะลอรถช้าๆ....มองคนๆนึงที่นั่งอยู่ในสวนสาธารณะ....นิ่งเฉย.....ไม่ขยับเขยื้อน
"มันใช่เหรอวะ.....คาเมะจังไม่น่าจะตัวขาวซีดขนาดนั้นนะ"
"แกไม่ได้ใช้ใจแกมองน่ะสิ"

พูดเพียงเท่านั้น.....ก็ลงจากรถรีบวิ่งเข้าไปหา....ทักกี้อึ้งกับประโยคที่หลุดออกมาจากปากจิน....คำพูดนั้น.....ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลยนะ....
"คาเมนาชิ คาซึยะ....ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้..."

ในเวลานั้นไม่มีใครอยู่.....จินตะเบ็งเสียงเต็มที่
"คาซึยะ....ชั้นพูดกับนายอยู่นะ.....รู้มั้ย.....ทำอย่างนี้แล้วคนอื่นเค้าเป็นห่วงแค่ไหน....รู้ตัวบ้างรึเปล่า"

ร่างบางยังคงนิ่งเฉย....ไม่โต้ตอบ....ไม่มีแม้แต่เสียงร้องไห้....นั่งเหมือนกับกำลังรอคอยใครซักคน....จินเห็นท่าไม่ดี.....เดินเข้าไปหา
"คาซึยะ....เอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่ได้....เป็นไรรึเปล่า"

จินเรียกไป....แต่ก็ไม่มีเสียงตอบ....ในขณะเดียวกัน.....ทักกี้ที่นั่งมองอยู่บนรถ....ตกใจกับภาพๆนึง....ที่พื้นที่มีหิมะสีขาวโพลน....ใต้ม้านั่งที่คาเมะกำลังนั่งอยู่....ทำไมถึง......
"คาซึยะ....ได้ยินชั้นมั้ย....คาซึยะ....."

จินเริ่มใจไม่ดี....เพราะปกติ....คาเมะจะต้องตอบโต้กลับเสมอ....แต่ว่า....กลับนิ่งซะอย่างนั้น....ตัดสินใจ....เอื้อมมือไปแตะไหล่.....แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส.....ร่างบางก็โอนเอนล้มลงไปข้างหน้า.....
"คาซึยะ....!!!"

จินทรุดเข่าลงอย่างแรง.....ช้อนตัวคาเมะที่ตอนนี้.....ตัวเย็นเฉียบ....ขาวซีด.....ทันใดก็มองเห็นพื้นหิมะสีขาว...ปรับเปลี่ยนกลายเป็นสีแดง.....สีของเลือด....เลือดที่ออกมาจากร่างเล็กๆที่อยู่ในอ้อมกอด....จากข้อมือน้อยๆ....มันเป็นเลือดที่ไม่มีใครต้องการ......เลือดที่ตัวเองอยากจะเอามันออกไปตั้งนานแล้ว
"ไม่นะคาซึยะ.....ทาคิซาว่า!!!ลงมาหน่อย"

ทักกี้รีบวิ่งลงมา....เห็นสภาพของคาเมะใกล้ๆ.....พูดไม่ออก....เพราะมันช็อก....จนอ้าปากไม่ได้
"โธ่เอ๊ย....คาเมะจัง....ทำจริงๆเหรอเนี่ยะ....ไอ้จิน...แกรู้มั้ย....เค้ารอแกอยู่นะ....เค้าทนรอให้แกมาหา....แล้วเค้าก็.....จากแกไป"

จินมองใบหน้าของคาเมะ....ตาปิดสนิท....แต่ทว่า.....รอยยิ้มที่อยู่บนนั้น....กลับเด่นชัดยิ่งกว่า.....นี่มันคือครั้งสุดท้ายจริงๆเหรอ
"เค้าต้องไม่ตาย.....ชั้นไม่ยอมหรอก.....ชั้นยังไม่ได้บอกสิ่งที่สำคัญที่สุดไปเลย....นายไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวนี่นาคาซึยะ.....นายจะทิ้งชั้นไปได้ยังไงล่ะ....."

ทักกี้หยิบรูปที่ตกอยู่ใกล้ๆคาเมะ....พร้อมกับคัตเตอร์อันเล็กๆ.....ที่เต็มไปด้วยคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท.....เห็นภาพที่ดูมีความสุขที่สุด.....พ่อ....แม่...และคาเมะในตอนเด็ก....ร่างเล็กร่างนี้....คงอยากจะไปหา.....อยากจะเอาเรื่องราวเลวร้าย.....ทิ้งไว้ที่นี่สินะ
"อย่าเป็นอะไรนะ....."

จิน....ตั้งใจจะพาคาเมะไปโรงพยาบาล...ทันทีที่เอามือน้อยที่เต็มไปด้วยเลือดมารวบไว้....ก็พบกับของบางอย่าง....ค่อยๆแกะมือออกดู.....เพียงแค่นั้น....ก็ทำเอาน้ำตาลูกผู้ชาย....ร่วงลงบนใบหน้าเนียนของร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด....บอกให้รู้ว่า....จินคือคนที่สำคัญที่สุด....ตลอดไป....ของสิ่งนั้น.....สร้อยที่จินให้.....ขาดเป็นสองท่อน....แต่พออยู่ในมือของคาเมะ...ทำไมมันถึงสวยอยู่ตลอดเวลานะ
"ทาคิซาว่า....ไปเร็ว....."

จินถอดเสื้อกันหนาวตัวหนาของตัวเอง....คลุมให้....พาตัวคาเมะขึ้นรถ...แล่นไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล......ระหว่างทางนั้น.....ทักกี้ก็พูดบางอย่าง.....
"จิน.....แกรู้มั้ย....แกทำให้คาเมะจังเค้าไม่สบายใจอีกแล้วนะ"

ทักกี้มองทางกระจกหลัง.....เห็นน้ำตาของจิน.....ที่ไหลให้เห็นเป็นครั้งแรก...คนที่สำคัญที่สุดเท่านั้นที่จะได้เห็น....และคนๆนั้นก็คือ....คาเมะ
"ตอนที่เค้าโทรมาหาชั้น.....เค้าฝากบอกอะไรแกอย่างนึง....เค้าบอกว่า....ถ้าเค้าตายจริงๆ.....ขอให้แกมีรอยยิ้ม....เมื่ออยู่ต่อหน้าศพของเค้า....ขอให้หัวเราะอย่างร่าเริง....คนอย่างเค้า...ไม่มีดีให้ใครมาเสียใจด้วย....ทำตามนะจิน"
"ไม่มีทาง.....ก็เค้ายังไม่ตาย....แกจะให้ชั้นทำได้ไง....ทาคิซาว่า.....แกหุบปากไปดีกว่า...ชั้นไม่อยากได้ยิน"
"ไอ้จิน....เค้าโทรมาหาชั้นนานมากแล้วนะ.....ถ้าเค้าคิดฆ่าตัวตายจริง.....เค้าก็ทำตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว.....ป่านนี้ก็คง.....เอาเถอะ....แกตัดใจเถอะน่าไอ้จิน"

ทักกี้ยังปักใจเชื่อว่า....คาเมะตายแน่แล้ว....แต่จิน.....ความรู้สึกในใจ.....มันบอกว่า....คาเมะไม่ได้ตายแน่ๆ
"ทาคิซาว่า....ถ้าแกยังขืนพูดอย่างนี้ต่อไป....แกก็หยุดรถ....ชั้นจะพาเค้าไปเอง....."
"เออๆ.....ข้างหน้านี่แหละ.....ใจเย็นดิวะ"

ทักกี้เลี้ยวรถเข้าไปยังโรงพยาบาล...จินก้มหน้ามองเลือดของคาเมะที่ไหลมากขึ้นทุกทีๆ....มากจนเสื้อยืดของจิน....เต็มไปด้วยของเหลวสีแดงที่ไหลออกมา...ทำเอาจินไม่แน่ใจ.....ว่าตอนนี้....คาเมะมีเลือดในตัวเหลืออยู่กี่ลิตร
"เร็วเข้าจิน.....เวลาไม่รอนะเว่ย"

จินอุ้มร่างเล็กวางที่เตียงผู้ป่วย....เคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว.....จินกับทักกี้วิ่งตาม....มองคาเมะที่หลับไหลไม่ได้สติ....จนกระทั่งลับตา....ในห้องฉุกเฉิน
"ทาคิซาว่า.....ชั้นจะทำยังไงดี....ชั้นทนไม่ไหวแล้วนะ"

จินนั่งกอดเข่าพิงผนัง....คราบน้ำตานั้น....ยังคงชัดเจนอยู่
"ของนั้น...แกมีเหมือนกับเค้าไม่ใช่เหรอ.....เอามันมารวมกัน....แล้วอธิษฐาน....ถ้าเชื่อมั่นว่ามันช่วยยื้อชีวิตของคาเมะจังได้.....นายก็จงทำ....นะ"

จินมองหน้าทักกี้....เสียงพูดที่ดูจริงจังของทักกี้....ทำให้จินยิ่งเชื่อว่า.....มันจะสามารถช่วยให้คาเมะ....พบหน้าเค้าไปได้อีก....ชั่วชีวิต
"ขอพระเจ้า.....ช่วยให้เค้า....กลับมาหาผม....ขอให้เค้าเหมือนเดิมทุกอย่าง....ถ้าท่านยังเชื่อ....ว่าความรู้สึกของผมไม่เปลี่ยนแปลงไปไหน....ท่านจงช่วยผมด้วย"

จินกำสร้อยทั้งคู่นั้นแน่น....ปล่อยไปไม่ได้....สายตา...ก็เอาแต่มองที่ประตูห้องฉุกเฉิน...ว่าเมื่อไร....จะมีคนออกมาบอกคำตอบกับตัวเอง....ซักที

ครึ่งชั่วโมง.....ผ่านไป....
"ธนาคารเลือดมีเลือดกรุ๊ปบีมั้ย"
"ไม่พบเลยค่ะ....เจ้าหน้าที่แจ้งมาว่าตอนนี้.....มีแค่เลือดกรุ๊ปเอ....แล้วก็กรุ๊ปอื่นๆค่ะ"
"กรุ๊ปโอล่ะ...."
"ไม่พบเหมือนกันค่ะ"

จินที่นั่งก้มหน้า....เงยขึ้น....พบกับหมอและพยาบาลที่กำลังวุ่นวาย.....หน้าตาเครียดกันทั้งคู่
"ขอโทษครับ....คนป่วยในห้องนั้นเป็นไงบ้าง"

จินถามออกไป....พร้อมๆกับทักกี้ที่ลุกขึ้นมาหาเหมือนกัน
"งั้นเดี๋ยวคุณติดต่อไปที่โรงพยาบาลอื่นนะ.....ขอเลือดกรุ๊ปบีให้ได้.....ยื้อชีวิตเค้าให้เร็วที่สุด"
"ค่ะ....."

พยาบาลรีบวิ่งไปยังห้องประชาสัมพันธ์.....จินที่ได้ยินประโยคเมื่อกี๊....ใจเสียที่สุด
"หมายความว่าไงครับหมอ....ยื้อชีวิตเค้าให้เร็วที่สุด"
"คุณเป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ"
"ครับหมอ"
"ตอนนี้เค้าเสียเลือดมากนะครับ....ไม่มีเลือดกรุ๊ปบีเหลืออยู่เลย....เราพยายามจะยื้อชีวิตเค้าให้ได้เร็วที่สุด.....ผมอยากให้คุณเผื่อใจไว้บ้าง...ขอตัวนะครับ.....ผมต้องรีบทำเรื่องติดต่อ"

หมอเดินผ่านหน้าจินไป.....ปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไม่ได้นะ
"แล้วจะมีวิธีไหนบ้างมั้ยครับ.....ที่จะยื้อเค้าได้.....หมอบอกผมเถอะ"

หมอหันหน้ามา.....พบกับสีหน้าของจินที่ในตอนนี้.....ร้อนรนไม่เป็นอันทำอะไร....
"เลือดกรุ๊ปโอ.....เป็นเลือดที่เข้ากับกรุ๊ปอื่นได้ดีที่สุด....คุณจะหาให้ได้มั้ยครับ"
"แน่นอนครับหมอ.....ผมเลือดกรุ๊ปโอ...."

ไม่พูดมาก....หมอรีบพาตัวจินเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที....
"ขอโทษครับ...คุณญาติคนไข้เหมือนกันรึเปล่า"

หมอหันมาถามทักกี้....ที่กำลังยืนมองคนทั้งคู่อยู่
"ใช่ครับ"
"ช่วยไปบอกพยาบาลเมื่อกี๊ให้ผมด้วยนะครับ...ว่าไม่ต้องทำเรื่องขอเลือดแล้ว....ขอความกรุณาด้วยนะครับ"
"ได้ครับหมอ...."

ว่าแล้วทักกี้ก็รีบวิ่งตามพยาบาลคนนั้นไป....ตอนนี้....ก็เหลือแต่จิน....ที่จะต้องเข้าไปช่วยคาเมะ....ให้ถึงที่สุด
คุณนอนอยู่ตรงนี้นะครับ"

จินพาร่างชองตัวเองนอนลงบนเตียงผู้ป่วย....ข้างๆคาเมะ....หมอจัดการทิ่มเข็มไปที่แขนของจิน....เลือดข้นๆไหลออกมาจากร่างจินสู่ถุงให้เลือด....อยากที่จะมองหน้า...แต่ว่า.....เค้าเห็นคาเมะไม่ได้....ม่านสีขาวบางถูกปิดเอาไว้....เพื่อไม่ให้ผู้ให้เลือดกลัวและใจเสียไปมากกว่านี้....สิ่งที่จินรู้ก็คือ.....เสียงที่พยาบาลหลายคนวุ่นวายอยู่กับเตียงอีกฟาก
"ความดันผู้ป่วยเท่าไร.....วัดชีพจรด้วย"
"คุณหมอคะ....คนไข้หายใจไม่ปกติค่ะ"
"ออกซิเจนใกล้หมดแล้วค่ะ......"
"คนไข้หัวใจไม่เต้นแล้วค่ะหมอ.....พยาบาลเรมิ.....ขอเครื่องปั๊มหัวใจด้วย"

จินหลับตานิ่ง.....ทนกับเสียงพวกนั้นไม่ไหว....พยายามจะบีบมือให้เลือดไหลให้เร็วที่สุด....คาเมะกำลังรออยู่....เลือดของจินจะสามารถช่วยชีวิตของคาเมะเอาไว้....ได้มากแค่ไหนกันนะ
"พยาบาล....ตรวจดูชีพจรอีกที...."

เสียงเครื่องปั๊มหัวใจที่หมอวางทาบทับบนหน้าอกของคาเมะ.....ทำเอาร่างนั้น....โอนอ่อนไปตามแรงของเครื่อง....แรงมาก.....แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย....จินมองเห็นภาพนั้นลางๆ.....ทำหลายครั้งจนจิน....อยากจะเข้าไปห้าม....แต่ว่า.....ทำอะไรไม่ได้เลย
"ชีพจรขึ้นแล้วค่ะ.....หัวใจเต้นแรงขึ้นค่ะหมอ"
"เตรียมเลือดให้ผู้ป่วยด้วย....ทางฟากนั้น"

สิ้นคำสั่ง....พยาบาลก็รีบจัดการถอดสายให้เลือดจากแขนจิน.....นำถุงเลือดไปยังอีกด้านนึง.....
"คุณนอนเฉยๆก่อนนะคะ.....ซักพักค่อยลุก"

จินทำตามคำสั่ง....แต่ใจจริง....อยากจะไปดูคาเมะ.....ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรไปบ้าง....อ่อนบางขนาดนั้น....คงจะบอบช้ำน่าดู
"โอเค.....ปลอดภัยแล้วล่ะ.....เดี๋ยวอีก15นาทีค่อยมาดูอาการใหม่.....ให้คนไข้พักผ่อนก่อน"

พยาบาลทั้งหมดแยกย้ายกันออกไป.....หมอเลื่อนม่านที่กั้นไว้ออก....ภาพที่จินอยากเห็นเต็มๆก็มาถึงแล้ว.......
"คาซึยะ....ทำไม....ขนาดนี้เลยเหรอ"

ภาพที่เห็น....คาเมะ....อยู่ภายใต้หน้ากากอ๊อกซิเจน.....หายใจแรง.....ที่แขน....มีทั้งสายน้ำเกลือแล้วก็สายส่งเลือดในเวลาเดียวกัน....ที่ข้อมือ....ผ้าพันแผล.....พันเอาไว้.....หนามากๆ....แต่ทว่า....เลือดสีแดงๆ.....กลับไหลลงมาไม่หยุด.....ห้ามไม่ได้.....จนเลือดนั้น.....หยดลงเต็มพื้น....แขนเรียวๆเหมือนกับไม่มีแรง....ห้อยพักอยู่ข้างเตียง...หน้าซีดจนกลายเป็นสีขาว......อย่าเพิ่งนะคาซึยะ.....เลือดของชั้นยังไม่ได้ช่วยนายเต็มที่เลยนะ
"หมอ.....หมออยู่ไหน......"

จินพยายามบังคับตัวเองให้ลุกขึ้น......เดินไปที่หน้าห้องให้เร็วที่สุด.....ตะโกนเรียกหมอเสียงดัง
"หมอครับ...พยาบาล.....คาซึยะ.....ไม่ไหวแล้ว.....ช่วยเค้าด้วย"

ทักกี้รีบเข้ามาประคองน้องชายตัวเองที่แทบจะล้มทั้งยืน....ไม่มีวี่แววของหมอและพยาบาลเลย
"หายไปไหนกันหมด....คนจะตายอยู่แล้วนะ.....รีบๆเซ่!!!"
"ไอ้จิน.....แกไม่ไหวอยู่นะ....อย่าใช้แรงสิ"
"หมอ!!!!"

สิ้นเสียง......ทั้งหมอและพยาบาลก็วิ่งเข้ามา.....หนีหายไปในห้องนั้น.....จินจะตามเข้าไป.....แต่...
"คุณอยู่นี่ก่อนนะครับ......"

จินเข้าไปไม่ได้.....หมอสั่งห้ามเด็ดขาด.....เล่นเอาเจ้าตัวเดือดพล่าน
"เฮ้ย!!กูจะเข้าไป....มึงมาห้ามกูได้ไงวะ"
"ไอ้จิน.....พอได้แล้ว....เสือกออกมาทำไมล่ะ....เค้าไม่ให้เข้าเลย"
"แล้วหมอกับพยาบาลเสือกไปไหนล่ะวะ.....ไม่อยู่ในห้องซักคน....ถ้าชั้นไม่ออกมาตามคงไม่รู้กันหรอก.....ทาคิซาว่า....แกปล่อยชั้น" จินดิ้นแรง....จนลืมนึกไปว่า.....ร่างกายตัวเองสู้ไม่ไหว...ล้มลงไปต่อหน้าต่อตา
"ไอ้จิน....เฮ้ย!!....ชิบหายล่ะมึง.....พยาบาลครับ....อยู่แถวนี้มั้ยครับ.....น้องผมล้มครับ"

* * *

ห้องผู้ป่วย...
ทักกี้นั่งอยู่ข้างๆจินที่กำลังหลับสนิท.....มองหน้าน้องตัวเอง....ยิ้มนิดๆ
"แกเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วนะจิน.....แต่....ยังไม่เลิกโมโหร้ายซักที....ชั้นยอมแพ้แกแล้วนะจิน....สู้ไม่ได้จริงๆว่ะ"

เอื้อมมือจับหัวน้องชายตัวเอง...ทำเหมือนกับสมัยเด็กๆที่ชอบเล่นบ่อยๆ.....
"Tululul......"
"ฮัลโหล....ยูอิจิเหรอ....ว่าไง"
[ตอนนี้ทาคิซาว่าคุงอยู่ไหน]
"อยู่โรงบาล...."
[ทำไมอยู่ที่นั่นล่ะ....คาเมะจังเป็นอะไร]
"เค้าฆ่าตัวตาย.....กรีดข้อมือ.....ตัวเอง...อยู่ห้องฉุกเฉิน"
[ว่าไงนะ.....ตอนนี้อยู่โรงบาลไหน]
[โรงบาล___รีบมาก็แล้วกัน....บอกคนที่อยู่ข้างนายด้วยนะ....ว่าผลงานมันเป็นยังไง]

ว่าแล้วก็วางหูไป....ยูอิจิหันมาหาจุนโนะที่รอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ.....
"คาเมะกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย....ทาคิซาว่าคุงบอกว่า.....ให้นายรีบไปดูผลงานด่วน"
"ผลงาน.....ทำไมล่ะ.....ชั้นไม่ได้ตั้งใจนี่นา"

จุนโนะตาแดงก่ำ....น้ำตาแทบไหล....ยูอิจิแทบจะห้ามไม่ทัน
"จุนโนะ....นายอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปสิ.....ไปฟังเค้าก่อนนะ....."

ยูอิจิจับมือจุนโนะ.....ให้กำลังใจ.....
แต่จุนโนะ...คาเมะเค้าให้อภัยนายแน่ล่ะ....แต่จินนี่สิ......ไม่อยากจะนึกภาพนั้นเลย......

ที่โรงบาล....ครึ่งชั่วโมงต่อมา...........
"ติ๊ด....ตี....ดิ๊ด"
"ฮัลโหล....ว่าไง"
[ทาคิซาว่าคุงอยู่ไหน]
"อยู่ห้องพักผู้ป่วยชั้นเจ็ด....หาเองแล้วกันว่าอยู่ห้องไหน"
[ทำไมอยู่นั่นล่ะ....ไหนว่าคาเมะจังเค้าอยู่ห้องฉุกเฉินไง]
"เออน่า....มาก่อนเถอะ....แล้วจะเล่าให้ฟัง"

ว่าแล้วก็วางสายลง....เพียงไม่กี่นาที...ยูอิจิก็มาถึง.....พร้อมกับจุนโนะ
"ทำไมไอ้จินเป็นงี้ล่ะ...."

ยูอิจิเดินมาดูเพื่อนที่ข้างเตียง....หลับไม่รู้เรื่อง
"ก็คาเมะจังอ่ะดิ.....เลือดไม่พอ....ไอ้จินก็เลยให้เลือดมันไป....แกก็รู้ใช่มั้ยว่าถ้ามีอะไรไม่พอใจมันขึ้นมา....มันจะอาละวาด....ผลก็เป็นอย่างนี้แหละ....ล้มไปซะเฉยๆ"

ทักกี้หันหน้ามาดูจินอีกครั้ง...หน้าตาดูอ่อนแรงลงไปมาก
"ไอ้จินเอ๊ย....เสียภาพพจน์นักกีฬาหมด.....อย่าให้ใครรู้นะเฟ่ยเรื่องนี้"

ยูอิจิมองหน้าจิน....ยิ้มนิดๆ
"ชั้นผิดเองหมดทุกอย่าง.....ถ้าชั้นคิดอีกนิด....เรื่องก็คงไม่เป็นอย่างนี้หรอก"
"จุนโนะ...นายอย่าเอาแต่โทษตัวเองสิ....ไม่มีใครผิดหรอกน่า"

ยูอิจิปลอบเต็มที่.....แต่จุนโนะก็ยังจะพูดอยู่อย่างนั้น
"ยูอิจิพูดถูก.....พวกเรา....ไม่มีใครผิดทั้งนั้น...คนที่ผิดที่สุด....คือผู้หญิงคนนั้น.....มีความแค้นไม่มีที่สิ้นสุด....นายเชื่อชั้นเถอะ....เค้าจะต้องโดนกรรมสนองซักวัน...."
"แต่ยังไงชั้นก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี....ชั้นว่าคาเมะเค้าไว้มาก....เค้าก็คงจะโกรธชั้นมากด้วย"
"จุนโนะ....นายเชื่อทาคิซาว่าคนนี้เถอะ.....คาเมะจังเค้าไม่โกรธนาย....ก่อนที่เค้าจะฆ่าตัวตาย....เค้าโทรมาหาชั้นบอกว่า....ถ้าเค้าทำอะไรให้นายไม่พอใจ.....เค้าต้องขอโทษนายด้วย.....เค้าไม่เคยโทษนายเลยซักนิด....มีแต่นายนั่นแหละที่เอาแต่โทษตัวเอง...."
"แต่.....ถึงคาเมะเค้าจะยกโทษให้ชั้น....แต่อาคานิชิคุงเค้าก็คงไม่คิดอย่างนั้นหรอก"
"ไม่รู้สิ.....แต่ลองดูแล้วกัน....."
"ไอ้จินฟื้นแล้วนี่นา" จินลืมตาขึ้น.....พบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้.....
"ชั้นอยู่ไหน....."
"แกอยู่ในห้องพักฟื้น.....ดันอาละวาดจนเป็นลมนี่หว่า....ทำไงได้"
"คาซึยะล่ะ.....ชั้นจะไปหาเค้า"

จินพรวดพราดลุกออกจากเตียง.....ห้ามเกือบไม่ทัน
"แกยังไม่หายดีนะเว่ยจิน...."
"ยูอิจิพูดถูกนะ......แกนอนก่อนเถอะว่ะ"
"ไม่เว่ย....แกปล่อยชั้น" ลุกขึ้นมาได้.....ยังไม่ทันจะก้าวขา....สายตาก็พบกับจุนโนะที่ยืนมองอยู่.....แทบคลั่ง
"มาทำไม....อยากเห็นเค้าตายไม่ใช่รึไง"
"ไม่นะ...ชั้นไม่ได้ต้องการอย่างนั้น...."
"ไม่ต้องพูด....ชั้นไม่น่าเชื่อใจคนอย่างนายจริงๆ.....ไปให้พ้น!!!"

จุนโนะตกใจกับเสียงนั้น....ยืนนิ่ง.....จินจะมัวโกรธไม่ได้อีกแล้ว....รีบวิ่งออกไปข้างนอก....ตามติดไปด้วยทักกี้กับยูอิจิ....
"ไอ้จิน.....หยุดก่อนดิ.....แกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นนะ....เชื่อชั้นสิวะ"

ทั้งคู่ตามติดจนจินเริ่มรำคาญ......ทันใดก็เห็นพยาบาลกำลังเข็นรถเครื่องมือหมอมา.....คิดอะไรได้อย่าง....หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา
"ไอ้จิน......แกจะทำอะไรของแกวะ"
"พวกแกอย่าเข้ามานะ....ถ้าพวกแกเข้ามา....ชั้นจะกรีดข้อมือตัวเองตามไปนอนเป็นเพื่อนคาซึยะอีกคน....เอาสิ"

จินเหวี่ยงมีดหาคนทั้งคู่....เห็นเป็นโอกาสเหมาะ.....วิ่งหนีไปทันที
"ไอ้จิน....."
"ยูอิจิ.....ปล่อยมัน.....ห้ามใจมันไม่ได้แล้วล่ะ"

* * *

จินวิ่งมาจนถึงหน้าห้องฉุกเฉิน.....พบหมอเดินออกมาพอดี
"หมอครับ....คาเมนาชิ คาซึยะที่อยู่ในห้องนั้นเป็นไงบ้าง"
"คุณ....ทำใจดีๆไว้นะครับ"
"หมอหมายความว่าไง...."

จินหน้าเสีย....ไม่เข้าใจเลย
"คนไข้...ปลอดภัยแล้วนะครับ....ยินดีด้วย"

หมอยิ้มให้.....จินเองก็ไม่แพ้กัน....
"จริงนะหมอ....ขอบคุณครับ....ขอบคุณมากๆ"
"แต่ผมขอบอกอย่างนึงนะครับ...."

จินละความดีใจนั้น.....ตั้งใจฟัง
"สภาพจิตใจของคนไข้....ต้องได้รับการเยียวยาอย่างเร็วที่สุด....ถ้าขืนไม่รักษา....เค้าอาจจะคิดทำอะไรแบบนี้อีกก็ได้.....ขอตัวนะครับ"
"ครับหมอ.....แต่ผมเยี่ยมเค้าได้มั้ย...."
"ไว้พรุ่งนี้ดีกว่า.....ผมอยากจะให้คนไข้พักผ่อนให้มากกว่านี้"
"ครับหมอ....ขอบคุณครับ"

ทันทีที่หมอไป....ทักกี้ก็เดินมา.....ไร้เงาของยูอิจิ
"ไอ้ยูล่ะ"
"กลับไปแล้ว.....กับจุนโนะ"
ทาคิซาว่า....แกรู้มั้ย....คาซึยะเค้าปลอดภัยแล้วนะ...."
"จริงดิ....เฮ้ย....โกหกชัดๆ"
"โกหกบ้าอ่ะดิ....จริงๆเว่ย....."
"ดีใจด้วยๆ.....แกทำได้แล้วนะ"
"นั่นดิ....ขอบใจนะทาคิซาว่า...."

ว่าแล้วก็โผเข้ากอดพี่ชายของตัวเอง.....ทักกี้มองดูจิน....ยิ้มให้นิดๆ....
"แกเข้าไปเยี่ยมเค้ารึยัง"
"เยี่ยมไม่ได้....หมอให้เยี่ยมพรุ่งนี้ว่ะ"
"งั้น...วันนี้แกก็กลับบ้านไปก่อน...พรุ่งนี้มาใหม่แล้วกัน"