ที่ห้อง........
"จิน.....กินอะไรมั้ย...."

ทักกี้ที่กำลังหาของกินในตู้เย็น....หันหน้ามาถามจินที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โซฟาข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่....เป็นห่วงนิดๆ
"แกเป็นอะไรอีกวะ...."
"ชั้น.....กังวล"
"กังวล.....บ้าอ่ะดิ....คาเมะเค้าไม่เป็นไรแล้วแกจะกังวลทำหอกอะไรวะ"
"ไม่รู้ว่ะ.....ชั้นกลัวว่าเค้าจะทำอะไรบ้าๆอีก"
"แกห่วงเค้ามากเกินไปน่ะสิจิน.....ฟังชั้นนะ"

ทักกี้นั่งลงข้างหน้าจิน....พร้อมกับกาแฟสองถ้วย
"ถ้าวันไหนที่แกยังอยู่กับเค้าตลอดไป.....เค้าจะไม่มีทางทำอะไรบ้าๆอย่างนั้นแน่นอน"
"ทาคิซาว่า....ทำไมแกถึงตัดใจได้ง่ายขนาดนั้น"
"ใครว่าชั้นตัดใจ.....รู้มั้ยว่าตอนที่คาเมะจังเค้าบอกว่าเลิกกับแกแล้ว.....ชั้นดีใจแทบตาย...ชั้นถือว่าขั้นชนะแกด้วยซ้ำ...แต่..."
"แต่อะไร...."
"หน้าตาของคาเมะจังในตอนนั้น....มันทำให้ชั้นรู้ว่า....แกยังสำคัญกับชีวิตเค้าอยู่....รักแกมากด้วยนะ"
"ก็น่าจะรู้นี่.....ว่าชั้นก็ไม่ต่างกัน"

จินหันหน้ามองหิมะที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า......มองไปข้างหน้า....ด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลาย
"เค้ามีอิทธิพลกับแกมากเลยนะจิน....เปลี่ยนไอ้คนชอบฟันไปทั่วอย่างแกได้.....ภายในเวลาสองวัน.....ทำได้ไงวะ.....คาเมะจังต้องมีของแน่เลย"
"แกก็พูดไป.....ชั้นแค่รู้สึก...อยากเก็บไว้นานๆก็แค่นั้น....นานเข้าจนชั้น....อยากเอาไว้ตลอดชีวิต....."
"พูดเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ....งั้นขอต้อนรับความเป็นผู้ใหญ่ของแกหน่อยละกัน....อะ....รับนะ"

ทักกี้โยนรูปๆนึงมาให้.....เป็นรูปผู้ชายคนนึง....กำลังมองดูความฝันของตัวเอง......
"แกวาดให้ชั้นเหรอ...."
"ใช่..ชั้นวาด.....แต่คนคิด....เป็นคาเมะจังนะ"

จินมองหน้าทักกี้.....ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง....
"เค้าจำได้ว่าแกฝันอยากจะเป็นอะไร...เค้ากลัวว่าแกจะลืม.....ก็เลยให้ชั้นวาดให้....ทำให้ได้อย่างที่เค้าหวังล่ะ"

จินมองรูปๆนั้น....ยิ้มออกมา....ทันใดก็ตัดสินใจอะไรได้...บางอย่าง
"ทาคิซาว่า.....ชั้นจะทำความฝันของชั้นอย่างจริงจัง.....แกว่าดีมั้ย"
"ก็ดีเด่ะ....แต่....แกจะทำไงล่ะ"
"ชั้นจะลาออกจากชมรม....ชั้นจะสอบเข้ามหาลัย......จะทำให้ได้"
"แก.....เอาจริงดิ.....ไอ้ยูกับโค้ชของแกได้อาละวาดตายแน่ล่ะมึงเอ๊ย!!!"
"ช่างมัน....เดี๋ยวมะรืนนี้ล่ะ....จะไปบอก....แต่วันพรุ่งนี้ชั้นจะไปหาคาซึยะก่อน"
"ตามใจละกัน....นอนเหอะ.....ง่วงว่ะ....ขอนอนห้องเดียวกับแกนะ.....ราตรีสวัสดิ์"

ทักกี้กำลังจะเดินเข้าห้อง....จินพูดรั้งไว้
"ทาคิซาว่า...."
"อะไร....."
"เรายังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนะ....ชั้นขอโทษที่พูดไปวันนั้น...."

ทักกี้มองจินนิ่ง.....สุดท้ายรอยยิ้มก็คลี่ออกช้าๆ
"เออ.....นอนก่อนนะเว่ย"

ทำเหมือนไม่สนใจ....แต่ความจริง....ยิ้มแก้มแทบปริ
จินมองรูปนั้นอีก....ความหวังที่จะทำให้คาเมะดีใจ.....มีความสุข....เค้าต้องทำให้ได้....

* * *

ตอนเช้า......ที่โรงบาล........
"โทษครับ.....คนไข้ที่ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะ....อยู่ห้องไหน"
"อยู่ห้อง232ค่ะ....."
"ขอบคุณครับ"

จินเดินขึ้นไปข้างบน.....เท้ากำลังจะก้าวเข้าห้อง....แต่สายตาก็ปะทะเข้ากับ.....พยาบาลที่เดินออกมา....มีผ้าพันแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือดอยู่เต็มมือ....
"โทษครับ...ในห้องนี้คาเมนาชิ คาซึยะใช่มั้ย"
"ใช่ค่ะ....."
"แล้วเลือดนี่....."

จินมองไปที่ผ้าพันแผลนั้น....ไม่เข้าใจ
"คือ.....ดิชั้นบอกอะไรไม่ได้มากหรอกค่ะ....ไปถามคุณหมอในห้องดีกว่า"

ทันทีที่พยาบาลเดินผ่าน...จินก็วิ่งเข้าห้องไป.....พบหมอที่กำลังตรวจอาการอยู่
"หมอครับ...เค้าเป็นไร"
"เมื่อคืน....เค้าตื่นกลางดึก....คงจะมีภาพฝังใจ.....ก็เลยอาละวาด....."
"ทั้งๆที่ไม่มีแรงอย่างนั้นน่ะเหรอครับ"
"ถ้าภาพมันเกิดขึ้นกับใคร....ถึงจะไม่มีแรงยังไง.....อยากจะอาละวาดขึ้นมามันก็ทำได้หมดล่ะครับ"

จินเดินเข้ามาใกล้ๆเตียง.....มองหน้าคาเมะที่ยังดูขาวซีดเหมือนเดิม
"ผมเปลี่ยนผ้าพันแผลให้แล้ว.....คนไข้หลับอยู่.....ยังไงก็ช่วยเบาๆด้วยนะครับ"

หมอเดินจากไป....ตอนนี้...เหลือเพียงจินที่ยืนมองหน้าคาเมะ....ขยับเก้าอี้ให้ใกล้กับเตียง.....เอื้อมมือลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้น....ไม่กล้าจับมือ....เพราะกลัวจะไปกระทบจนเลือดทะลักอีกเป็นครั้งที่3
"คาซึยะ....ถึงร่างกายนายจะดีขึ้น....แต่ว่าจิตใจ....ชั้นจะทำยังไงดีนะ"

จินนั่งมองหน้าคาเมะอยู่นาน....รู้สึกง่วงขึ้นมา.....ว่าจะหลับข้างๆ.....แต่.....
"แม่.....แม่อยู่ไหน"

จินลุกพรวด.....เรียกเบาๆ
"คาซึยะ.....ฟื้นแล้วเหรอ....คาซึยะ"

คาเมะ....ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น.....เห็นหน้าของจิน....แทนที่จะอาละวาด....กลับร้องไห้ออกมาซะอย่างนั้น
"จิน....จินใช่มั้ย"

จินคว้ามือคาเมะ....จับเบาๆ....
"ชั้นเอง.....ไม่ร้องไห้นะ....."
"แม่ชั้น....แม่ชั้นไม่อยู่แล้ว....ไม่มีใครอยู่กับชั้นแล้ว....ชั้นอยากตาย"
"พูดอะไรบ้าๆ...นายยังมีชั้นนี่นา.....ชั้นอยู่ตรงนี้นะ....ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว....."
"มากิล่ะ....มากิอยู่แถวนี้รึเปล่า...."

คาเมะทำสายตาร้อนรน....มองซ้ายมองขวา....เหมือนกับคนที่หวาดกลัวอะไรบางอย่าง
"ไม่อยู่....ยัยนั่นทำอะไรนายไม่ได้หรอก.....เชื่อชั้น....."

จินคว้าตัวคาเมะเข้ามากอดไว้....สิ่งที่กังวล....ก็คงจะเป็นเรื่องนี้สินะ.....คาเมะ....นายคิดจะฆ่าตัวตายอีกงั้นเหรอ....อย่าเลยนะ....
"ชั้นกลัว.....อยู่กับชั้นนะ....อย่าไปไหนนะ"
"ไม่ต้องกลัวแล้ว....ชั้นอยู่กับนายที่นี่แหละ....พักผ่อนซะนะ....."

จับตัวคาเมะนอนลงช้าๆ......จับมือกันแน่น....ซับน้ำตาที่ไหลออกมาเรื่อยๆให้.....เห็นแล้วน้ำตามันจะไหลตาม.....
หลับซะ....อย่าไปคิดมาก....เข้าใจมั้ย" คาเมะหลับไปอย่างง่ายดาย....จินที่นั่งมองหน้าอยู่....ยังคงเป็นห่วง....นี่ถ้าเค้าออกไปไหนไกลๆ....คาเมะคงจะลุกขึ้นมาฆ่าตัวตายอีกใช่มั้ย.....อย่าเลยนะ....ขอร้องล่ะ...

* * *

จินหลับไปตอนไหนไม่รู้...รู้แต่ว่า.....มือนั้น....ไม่ปล่อยไปไหนเลย....
"จิน....จิน....."

เสียงเพ้อของคาเมะ...ยังคงไม่มีปฏิกิริยากับจินที่หลับไหลอยู่....จนกระทั่งคาเมะตื่น...เค้าก็ยังไม่รู้
ร่างเล็กๆ....มองซ้ายมองขวา....ค่อยๆพยุงตัวขึ้น...นั่งมองจิน.....แต่ด้วยภาพที่ฝังจำนั้นยังอยู่.....สายตาคู่นั้น....เกิดภาพหลอนบางอย่างขึ้น
"แม่.....แม่ใช่มั้ย....."

คาเมะมองตรงไปยังผนังห้องข้างหน้า.....พบกับภาพที่แม่ของตัวเองกำลังกวักมือเรียกอยู่.....ใบหน้ายิ้มแย้ม....บอกให้รู้ว่า...อยากให้คาเมะไปอยู่ด้วยแค่ไหน
"แม่....รอด้วย....แม่อย่าทิ้งผมไปไหนนะ"

น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว.....ภาพนั้น....แม่ของคาเมะ....ชี้ไปที่ข้อมือตัวเอง....บีบแน่น....บอกว่า....จงทำตามแม่...แล้วหลังจากนั้น....เราจะได้ไปอยู่ด้วยกันอีก
คาเมะค่อยๆแกะมือของตัวเองออกจากจิน....เอื้อมมืออีกข้างจับไปที่ข้อมือที่โดนผ้าพันแผลนั้นพันอยู่....สายตาที่เยือกเย็นนั้น...มองดูแผลตัวเองที่โดนบีบ.....แรงขึ้น.....แรงขึ้น.....จนปากแผลที่เกือบจะแห้งสนิท....กลั่นเลือดออกมาอีกครั้ง.....
"มันออกมาแล้ว.....แม่.....ผมทำได้แล้ว....."

สติที่เลื่อนลอยนั้น.....ไม่รับรู้ว่าความเจ็บปวดในครั้งนี้มันเป็นยังไง.....เลือดไหลออกมาเรื่อยๆ.....จนเลอะผ้าห่มที่กำลังคลุมตัวอยู่....
"จิน....ชั้นจะไปหาแม่แล้วนะ....อีกแป๊บเดียวเอง....."

เสียงเล็กๆนั้น....ทำให้จิน....สะดุ้งตื่นขึ้น.....ยังคงนอนหมอบอยู่....รู้สึกถึงแขนตัวเองมีของเหลวข้นๆกระทบอยู่เรื่อยๆ.....พอหันไปเท่านั้น....
"คาซึยะ...นายทำอะไรของนาย....."

จินตาสว่าง.....ลุกพรวด....พยายามจับแขนของคาเมะแยกออก.....แต่ยิ่งทำ.....ก็เหมือนกับยิ่งรัดแน่นมากขึ้น....
"ปล่อยชั้นนะจิน....ชั้นจะไปหาแม่.....อีกนิดเดียวเองนะ"
"จะบ้ารึไง....ทำอะไรบ้าๆอีกแล้ว...ห๊าาา!!"

หน้าตาของคาเมะดูร้อนรน....น้ำตายังคงไหลอยู่.....พยายามรั้งแขนของตัวเองไม่ให้หลุดออกจากกัน.....
"ชั้นไม่อยากใช้วิธีรุนแรงกับนายนะ"
"ปล่อยชั้นนะ....ชั้นจะไปหาแม่"

"เพี๊ยะ!!!!"

คาเมะโดนตบจนหน้าหันไปอีกทาง.....ทุกอย่างเหมือนกับหยุดนิ่ง....จินมองดูมือของตัวเอง.....ไม่อยากใช้วิธีนี้.....แต่นายเป็นคนสั่งชั้นเองนะ
"ขอโทษนะ....อย่าทำแบบนี้อีกเลย....คาซึยะ"

ก่อนที่จะทำอีกรอบ....จินก็คว้าตัวเข้ามากอดไว้แน่น....ระงับการกระทำทุกสิ่งทุกอย่าง....ในห้องนั้นเงียบ.....มีแต่เสียงร้องไห้ของคาเมะ.....ผสมกับเสียงดิ้นขลุกขลักที่อยู่ในอ้อมแขนเท่านั้น...ที่ดูจะเด่นชัดที่สุด....แขนของคาเมะป่ายไปทั่วแผ่นหลังของจิน....จนเลือดนั้น.....เปื้อนเสื้อ....แทบจะไม่เหลือสีเก่าเลย
"ไฮ.....ไอ้จิน....."

ยูอิจิเข้ามาพอดี....พร้อมกับจุนโนะที่ดูจะหวาดๆจินอยู่....
"แกเป็นไรวะจิน" ทั้งคู่เห็นเสื้อจินที่เปื้อนเลือด....พร้อมกับข้อมือของคาเมะที่มีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง....ทำอะไรไม่ถูก
"แกช่วยชั้นหน่อย....ยูอิจิรึว่าจุนโนะก็ได้...กดกริ่งที่อยู่บนหัวเตียงให้ชั้นที....เร็วเว่ย"

ทั้งสองคนรีบวิ่งไปทำหน้าที่ตัวเอง....ยูอิจิมากดกริ่ง.....ส่วนจุนโนะ.....เข้ามาดูอาการใกล้ๆ.....
"อาคานิชิคุง....ทำไมเป็นแบบนี้...."

จุนโนะถามออกไป.....จินที่ตอนนี้ลืมโกรธไปซะสนิท....ตอบกลับเหมือนปกติ
"เค้าไม่รู้เป็นอะไร....คงเห็นภาพฝังใจ.....ก็เลยคิดจะฆ่าตัวตายอยู่ตลอดเวลาเลย"

จินยังคงกอดคาเมะที่กำลังดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขน...มือก็ป่ายไปทั่ว....จนเลือดยิ่งจะกลั่นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
"มีอะไรคะ...."

พยาบาลวิ่งมาสองคน.....เห็นภาพข้างหน้า.....
"เค้าอาละวาด.....เลือดไหลไม่หยุดเลยครับ...ช่วยเค้าด้วย"

ทันทีที่รู้....พยาบาลคนนึงถูกรับคำสั่ง....ให้นำยาตัวนึงที่จินฟังแล้วแทบฉุน
"ไปเอารถเข็นปฐมพยาบาลกับยากล่อมประสาทมา....เร็วเข้า..."

พยาบาลคนนึงวิ่งออกไป.....จินหันไปถาม.....ฉุนขาด
"ทำไมคุณต้องใช้ยากล่อมประสาทด้วย...เค้าไม่ได้เป็นไรมากซะหน่อย"
"เราจำเป็นต้องใช้นะคะ.....ถ้าเค้ายังอาละวาดอยู่อย่างนี้....เราทำแผลให้ไม่ได้หรอกค่ะ.....ขอโทษนะคะ"

ทุกอย่างถูกส่งเข้ามายังห้องนี้อย่างรวดเร็ว....นางพยาบาลหยิบเข็มขึ้นมา....น้ำที่พุ่งออกมาจากกระบอกฉีดยา....บ่งบอกได้อย่างดีว่า....ตัวยาแรงแค่ไหน
"ระวังแขนด้วยนะคะ"

จินมองพยาบาลที่กำลังฉีด....หลับตานิ่ง
"อะไร....จิน....ช่วยด้วย.....ไม่เอานะ....อย่านะ!!!!"

คาเมะยังคงอาละวาดหนักอยู่....จนเข็มเบนซ้ายเบนขวา.....ฉีดไม่ตรงซักที.....
"ชั้นไม่อยากได้...อย่านะ....!!!!"

คาเมะได้แต่มองเข็มอยู่อย่างนั้น.....ตาขวาง.....จินอยากจะช่วย...แต่เห็นเลือดที่หลังของตัวเอง.....ถ้าขืนไหลเยอะขนาดนี้.....ไม่ดีแน่ๆ....คิดบางอย่างได้.....จับหัวคาเมะให้ซบที่ไหล่....ไม่ให้มองอีก....
"จับดีๆนะคะ...."

พยาบาลค่อยๆทิ่มเข็มลงที่ต้นแขนของคาเมะ.....เจ้าตัวแทบจะคลั่งตาย....เล็บจิกไปที่แผ่นหลังจนฝังเนื้อ....ส่วนปากก็กัดที่ไหล่ของจินจนเป็นรอยเลือดซิป.....จินเห็นแล้ว....ไม่รู้สึกเจ็บเลยซักนิด.....ที่เจ็บยิ่งกว่า.....คือเห็นคนที่ตัวเองรักทรมานอยู่อย่างนี้
"เรียบร้อยค่ะ.....เดี๋ยวช่วยออกไปข้างนอกด้วยนะคะ.....ดิชั้นจะทำแผลให้.....แล้วก็ตรวจร่ายกายอีกนิดหน่อย....แป๊บเดียวค่ะ"

จินวางตัวคาเมะที่โดนฤทธิ์ยากล่อมประสาททำงาน....นิ่งไปโดยอัตโนมัติ.....นอนราบไปกับเตียง.....หลับไปอย่างง่ายดาย...จากนั้น.....ทั้งสามคน.....ก็เดินออกมานอกห้อง
"จิน......แกเป็นไรปะ......ชั้นเห็นจิกกับกัดซะ....ท่าทางจะฝังเนื้อเลยนะนั่น"

พูดไป.....ก็ลูบไหล่เพื่อนตัวเองที่โดนกัด....
"ไอ้ยู....ชั้นขอคุยอะไรกับจุนโนะหน่อยได้มั้ย"
"คุยอะไรกัน...."
"มึงไม่เสือกซักเรื่องได้มั้ย....ไปไกลๆก่อนไป"
"เออ....กูไปก็ได้.....มีความลับกันนักนะ.....ยูอิจิไปก็ได้.....ฮึ!!"

ว่าแล้วก็เดินงอนตุ๊บป่องออกไป.....เหลือแต่จุนโนะที่กำลังมองดูจินที่นั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่.....คงจะเพลียมาก
"อาคานิชิคุงมีอะไรกับชั้นเหรอ"
"ชั้นบอกตามตรงนะจุนโนะ....ตอนแรกชั้นโกรธนาย....แต่ว่าตอนนี้...ไม่แล้วล่ะ.....อยากจะขอความช่วยเหลืออะไรนายหน่อย"

จุนโนะดีใจปนความสงสัย....ถามไป
"มีอะไรล่ะ"
"ชั้นอยากจะให้นายช่วยดูแลคาซึยะ....ตอนที่กลับบ้านแล้วให้ชั้นหน่อย.....เพราะช่วงนี้...ชั้นจะอ่านหนังสือสอบ.....คิดว่าคงจะได้เจอเค้าแค่ตอนเย็นเท่านั้นล่ะ"
"อาคานิชิคุงอ่านหนังสือสอบ.....หมายความว่าไง....แล้วบาสล่ะ"
"นี่ไงล่ะปัญหา.....นายอย่าเพิ่งบอกไอ้ยูนะ...เดี๋ยวมันอาละวาด....ชั้นจะลาออกจากชมรม....แล้วก็.....ทำความฝันให้มันจริงจังซักที"
"สรุปคือ.....ให้ชั้นเฝ้าตอนกลางวันงั้นสิ...."
"ใช่.....เดือนหน้าก็ปิดเทอมแล้วนี่....ช่วยชั้นหน่อยแล้วกัน.....เฝ้าให้ดีๆล่ะ.....ชั้นจะลองเชื่อใจนายอีกครั้ง"

พูดกันเพียงไม่กี่นาที...พยาบาลก็ออกมา.....
"เสร็จแล้วนะคะ....ตอนนี้คุณต้องระวังให้ดีๆ....ถ้าขืนเป็นแบบนี้อีก....เค้าอาจจะเสียเลือดไปอีกก็ได้"
"ครับ...ขอบคุณครับ"
"อาคานิชิคุง....เดี๋ยวมานะ.....ไปหายูอิจิคุงก่อน"

จินพยักหน้ารับรู้.....เดินเข้าไปดูคาเมะข้างในห้อง.....ที่กำลังหลับอยู่....แต่คราบน้ำตา...ก็ยังไม่จางหาย
"เป็นอย่างนี้ชั้นจะสบายใจได้ไงนะ"

นั่งใกล้ๆ.....เอื้อมมือลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้นช้าๆ.....มองหน้าด้วยแววตาที่ยังเป็นห่วง....
"ชั้นจะทำให้นายกลับมาเป็นคนเดิมให้ได้....นายจะไม่ต้องกลัวอีกแล้ว....เชื่อใจชั้นเถอะนะ....."

เหมือนกับรับรู้....ตาที่หลับสนิท....กลับมีน้ำตาไหลออกมาช้าๆ.....
"ถ้าถึงวันนั้น.....เราจะอยู่ด้วยกัน....มีนาย.....มีชั้น...แค่สองคน....ฝันที่นายอยากให้ทำ....ชั้นจะทำให้นาย....จะทำให้ได้...."
"เฮ้ย.....จิน.....หมอบอกให้คาเมะจังพักผ่อนอ่ะ....กลับเหอะ"

ยูอิจิเดินเข้ามา....มองเห็นคนทั้งคู่....จริงๆก็ไม่อยากจะขัด.....แต่ว่าหมอสั่งมา
"อยู่ที่นี่อีกสองอาทิตย์สินะ....แล้วอาคานิชิคุงมีเงินจ่ายโรงพยาบาลแล้วเหรอ"

จุนโนะพูด.....
"ทาคิซาว่ามันจัดการให้....มันจะไปขอยืมตามัน.....ที่เคยช่วยจ่ายค่าเรียนที่ฝรั่งเศสให้...."
"แล้วพรุ่งนี้ช่วงกลางวัน.....ใครจะเฝ้าล่ะ"
"ทาคิซาว่ามันบอกมันจะมาให้....ไม่มีงาน....ก็เลยว่าง"
"ก็ดีนะ....งั้นกลับเหอะว่ะจิน...."
"ยูอิจิ.....เดี๋ยวพรุ่งนี้บอกพวกรุ่นน้องให้อยู่กันครบๆหน่อยนะ....โค้ชด้วย.....ชั้นมีเรื่องจะบอก"
"เรื่องอะไรวะ"

จุนโนะกลืนน้ำลาย....แค่นึกหน้าตอนยูอิจิอาละวาดแล้ว....มันเสียวยังไงก็ไม่รู้
"ไปกันได้แล้วล่ะ...."

จินลุกขึ้น.....เดินตามคนทั้งคู่ไป....แต่ก่อนไป....ขอพูดอะไรกับคาเมะซักนิดหน่อยนะ
"รักนายนะคาซึยะ"

จินก้มลงกระซิบที่ข้างหู....จูบไปที่หน้าผากใสเบาๆ.....มองดูใบหน้านั้น....ยิ้มให้....
"ไปกันเหอะ"

* * *

โรงเรียน......
"เฮ้ยจิน....ครบแล้วเว่ย...บอกดิเรื่องอะไร"

ยูอิจิกับโค้ชยืนมองหน้าจินที่กำลังโดนรุมล้อมจากรุ่นน้องหลายคน...ถอนหายใจ...ค่อยๆบอกออกไป
"ชั้น....จะลาออกจากชมรมนี้"
"ห๊าาาาา.....!!!"

ช็อกกันหมด.....แน่นอนว่ายูอิจิต้องอาละวาดแน่
"แกพูดอย่างนี้ได้ไงวะ....ใจคอแกจะทิ้งให้ไอ้พวกนี้เผชิญชะตากรรมใช่มั้ย.....!!!"
"ไอ้ยู....แก็ยังอยู่นี่หว่า....ฝีมือแกก็ไม่ต่างจากชั้นเลย.....เอาเถอะนะ...เห็นใจชั้นเหอะ"
"เห็นใจ....ถามจริงเถอะ....แกจะไปทำอะไร.....นี่มันเป็นสิ่งที่แกฝันไว้ตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอ....นักบาสเอ็นบีเอ....แกอยากไปไม่ใช่รึไง"
"ชั้นมีสิ่งที่ชั้นฝันไว้มากกว่านั้น.....ชั้นจะต้องทำ....เพื่อคนๆนึง"

ยูอิจิเงียบลง...รู้ดีว่าคนๆนึงที่จินพูด....หมายถึงใคร
"แกจะเอ็นท์ใช่มั้ย....."
"ใช่...."

คำสั้นๆ....แต่ทำให้หลายๆคน....เข้าใจความหมายได้ยืดยาวเหลือเกิน
"ไอ้จิน.....แกเอาจริงนะ"

โค้ชถามดูอีกทีเพื่อความแน่ใจ....รุ่นน้องทั้งหมดก็มองหน้ารอคำตอบ
"แน่นอนครับ"
"งั้นก็.....โชคดีแล้วกัน.....แกไป.....ไอ้พวกนี้มันจะได้เกิดซักที....ทำให้ได้นะ"

จินยืนมองหน้าทุกคน....รู้ดีว่าไม่อยากให้ออก...แต่รู้มั้ย....ว่าห้ามใจคนๆนี้ไม่ได้หรอกนะ
"ขอบคุณทุกคนมากนะ"

วันคริสต์มาส........
"คาเมะจัง....วันนี้วันคริสต์มาสแล้วนะ....."

ทักกี้นั่งใกล้ๆ....ยิ้มหน้าบาน.....ผิดกับคาเมะ....ที่ได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้านิ่งเฉย.....
"สำคัญกับชั้นด้วยเหรอ.....ไม่มีใครเค้าอยากจะข้องเกี่ยวกับไอ้คนที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่อย่างชั้นหรอก"
"ทำไมพูดอย่างนั้น.....นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะ....."
"ถึงจะมี....ชั้นก็ยังรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวอยู่ดี.....วันไหนก็ไม่สำคัญกับชั้นหรอก.....ที่สำคัญมากๆ....มันคือวันตายต่างหากล่ะ"

ประโยคนี้.....ทำเอาทักกี้ใจเสียสุดๆ.....เพราะหน้าตาที่พูดในตอนนั้น.....มันดูจริงจังมากๆ
"คาเมะจัง...อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยมั้ย.....ตอนค่ำอย่างนี้.....ดาวสวยมากเลยนะ....หิมะเต็มเมืองเลยล่ะ"

คาเมะหันหน้ามาช้าๆ.....เห็นทักกี้ที่ยิ้มให้....
"ไปนะ....."
"อื้ม....."
"เดี๋ยวชั้นไปเอารถมาให้นั่งละกัน.....รอแป๊บนะ"

ทักกี้เดินออกไปข้างนอก.....ไม่กี่อึดใจก็เข้ามาพร้อมกับรถเข็น
"ไปกันนะ"
ดาดฟ้าโรงบาล........
"ถึงแล้ว.....สวยมั้ยล่ะ"

ทักกี้พาคาเมะที่นั่งอยู่บนรถเข็นขึ้นมาที่นี่......อากาศหนาว....ดาวสวยๆ.....ทำให้ปล่อยวางอะไรได้ดี
"ท้องฟ้าสวยจัง.....ทาคิซาว่าคุง....."

คาเมะเงยหน้ามองท้องฟ้า....รอยยิ้มคลี่ออกบนใบหน้านั้นนิดๆ....
"ใช่มั้ยล่ะ....."
"แต่ว่า....จินไม่มาดูด้วยกัน"
"วันนี้...มันคงจะฉลองกับรุ่นน้องมันอยู่ล่ะมั้ง....ซักที่เนี่ยะแหละ"

หน้าตาคาเมะดูจะผิดหวัง.....แต่แปลกว่าทำไมทักกี้ถึงยิ้มอยู่ได้.....
"เห็นมั้ยล่ะ....วันนี้ก็ไม่มีคนอยู่กับชั้น.....ทั้งๆที่มันเป็นวันที่ชั้นอยากจะเห็นหน้า...................จิน"

พูดจบประโยค....อยู่ๆก็มีมือมาปิดตาเอาไว้....มองอะไรไม่เห็น
"ทาคิซาว่าคุง....เล่นอะไรอีกล่ะ.....ไม่เอาแล้วนะ....อยากนั่งสงบๆ"
"แน่ใจนะ.....แต่ชั้นให้นายนั่งคนเดียวไม่ได้หรอก"
"จิน.....!!!"

เสียงนั้น....เป็นของจิน....ยืนอยู่ด้านหลังคาเมะ....หลบอยู่ตั้งนานแล้วนะ
"แล้วทาคิซาว่าคุงล่ะ....."
"มันหนีไปตั้งนานแล้ว......ชั้นไล่มันไปเองแหละ"
"แล้วจินมาได้ไง.....ไหนว่ามีเลี้ยงกับรุ่นน้องไม่ใช่เหรอ"

คาเมะพูดด้วยเสียงงอนๆนิดหน่อย......จินเดินมานั่งอยู่ข้างหน้า....จับเส้นผมที่ปรกหน้า....ทัดหูให้.....รอยยิ้มบางๆ......มอบให้กับร่างเล็กๆที่อยู่ตรงหน้า
"นายอยู่ปีหนึ่ง....ชั้นอยู่ปีสาม.....แล้วอย่างนี้นายยังไม่ใช่รุ่นน้องชั้นอีกเหรอ"

จับมือ.....จูบเบาๆที่รอยแผลนั้น....บรรเทาความเจ็บปวดที่ใกล้จะเลือนหายไป
"ยังเจ็บอยู่มั้ย......"
"ก็นิดๆ.....โดยนายทำแบบนี้บ่อยๆคงจะหายไว"

โดนคำพูดแบบนี้เข้า....ทำเอาจินยิ้มขำๆ
"ถ้าโดนแบบนี้....คงจะไม่ใช่มือนายแล้วล่ะ.....ตรงที่นายพูดอยู่นั่นแหละ.....น่าจูบที่สุด"
"อยากลองก็เอาสิ"
"อย่าท้านะ"

จินโน้มตัวเข้าหา....จูบเบาๆที่ริมฝีปากสวยๆคู่นั้น....ไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไรแล้วนะ....ยังคงหวานเหมือนเดิม
"ลุกไหวมั้ย.....จะพาไปตรงนั้นหน่อย"

ถอนออกจากจูบนั้น....ประคองร่างเล็กๆให้ลุกขึ้น....เดินไปที่ริมระเบียงดาดฟ้า
"เห็นวิวข้างล่างมั้ย.....ไฟสวยมากเลยนะ"
"นั่นสิ.....อยากให้.....แม่ดูด้วยจัง"

หน้าเริ่มหงอยลงอีกครั้ง.....จินโอบที่ด้านหลัง.....ดึงตัวคาเมะเข้ามา....คลุมด้วยเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ที่ตัวเองก็กำลังใส่อยู่....ใบหน้าแนบกันจนแทบจะไม่ต้องพูดกัน.....ก็รู้แล้ว
"คาซึยะ.....นายไม่ต้องคิดมากแล้วนะ....อย่ามีภาพฝังใจเกี่ยวกับอดีตอีก.....ชั้นสัญญาว่าชั้นจะอยู่กับนาย....ให้มันรู้กันว่าใครจะตายก่อน"
"แต่ชั้นคิดถึงแม่.....จิน.....ถึงตอนนี้ชั้นก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าแม่ตายแล้ว.....แม่ไปจากชั้นแล้ว....ชั้นอยากกอดแม่"

พูดไปน้ำตาก็ไหลออกมา....ซับน้ำตาให้....ปลอบใจ
"ถึงไม่มีแม่ให้นายกอดแล้ว....แต่ชั้นยังอยู่นี่นา.....กอดชั้นก็ได้นะ....จนกว่านายจะลืมเรื่องราวเลวร้ายนั้นได้....อยู่อย่างนี้ทั้งคืนยังไหวนะ"

พูดเพียงแค่นั้น....คาเมะก็หันตัวเข้ามา......กอดจินแน่น....น้ำตายังคงไหลอยู่ในอ้อมกอดนั้น.....จินจูบเบาๆที่แก้มใส....ทำเหมือนกับจะบอกอะไรซักอย่าง
"Silent night~~~~~~~~~Holy night~~~~~~~~~All is calm~~~~~~~~All is bright~~~~~~~~~~.............."

เสียงนั้น....ไม่เคยมีใครได้ยิน.....จินร้องเพลงนี้ออกมา.....กระซิบที่ข้างหูเบาๆ......คาเมะที่ฟังอยู่.....เปลี่ยนจากร้องไห้กลายเป็นยิ้มได้อย่างง่ายดาย
"จิน....เอาอีกได้มั้ย.....เพราะดีนะ"
"ครั้งเดียวก็พอแล้ว....เรื่องแบบนี้ทำหลายครั้งไม่ได้หรอก"

หน้าผากชนกัน....มองหน้ากัน.....ยิ้มให้กัน
"ชั้นจะเอ็นท์แล้วนะ....คาซึยะ....อีกสี่เดือนก็รู้ผล....."
"จินทำจริงเหรอ.....ไม่โกหกชั้นนะ"
"ก็นายอยากให้ชั้นทำไม่ใช่เหรอ....."
"จินน่ารักจัง...."

หยิกหน้าจินจนแก้มยื่นออก....หัวเราะ....ร่าเริงขึ้นแล้ว
"ชั้นเอาไอ้นี่มาคืนนาย"

หยิบของในกระเป๋า....สร้อยเส้นนั้น....คาเมะมองมัน....ทำตาโต
"จินเอามาได้ไง...."
"ก็นายมีมันไว้ตลอด....ขนาดขาดแล้วนายก็ยังจะเก็บมันไว้"
"ของสำคัญ....จากคนสำคัญ....แต่จิน....มันขาดแล้วนะ"
"ชั้นซ่อมให้แล้ว....อย่าถอดมันอีกนะ...."

ค่อยๆใส่ไปที่คอของคาเมะ.....เวลากอดกันแล้ว....ดูเหมือนว่าสิ่งที่ทั้งสองใส่อยู่.....มันรวมเป็นหนึ่งเดียว
"หนาวมากแล้ว.....กลับห้องดีกว่านะ"
"อื้ม...!!!"

* * *

ด้านคุณป้าข้างบ้าน............
"กริ๊งงงง........."