1 เดือน...........
"คาเมะจัง.....หวัดดี"
"อ้าว......จุนโนะ.....มาเร็วจัง"

ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง....จุนโนกับคาเมะก็ปรับความเข้าใจกันแล้วเรียบร้อย
"มารับนายกลับบ้านนะ.....ยูอิจิคุงแอบขับรถมาด้วยแหละ....."
"ยูอิจิคุงขับรถ...ชั้นว่า...ยังไม่ทันจะถึงบ้าน....ชั้นต้องได้กลับมาที่นี่อีกแน่ๆเลย"
"นายก็พูดไป....."

จุนโนะช่วยเก็บกระเป๋า....พยุงตัวคาเมะเดินออกไปด้วยกัน...ยังไม่ทันจะถึงลิฟต์.....ยูอิจิก็วิ่งเข้ามาหา....หน้าตาตื่น
"คาเมะจัง.....นายหมดศัตรูคู่อาฆาตแล้วนะ...."
"หมายความว่าไง....พูดให้มันเคลียร์ๆกว่านี้ได้มั้ย...คาเมะจังยิ่งจะสงสัยนะ"
"ก็ยัยมากิน่ะสิ.....โดนไล่ออกแล้วนะ......"
"ห๊าาา...ยูอิจิคุงพูดจริงดิ"
"ก็เออน่ะสิ.....ฝ่ายปกครองเค้ารู้ว่ายัยนั่นแอบส่งยาอยู่....แถมเสพย์ซะจนติดงอมแงมอีกต่างหาก....คาเมะ....นายรู้แล้วเป็นไง...."
"คาเมะ.....อย่าบอกนะว่าสงสารยัยนั่น"

จุนโนะกับยูอิจิยืนมองหน้ารอฟังคำตอบ.....จากใบหน้าที่นิ่งเฉย....กลับเป็นยิ้มสะใจ
"ไม่สงสารหรอก.....ดีใจซะด้วยซ้ำ.....กรรมสนองแล้วไม่ใช่เหรอ"

พูดจบ....เดินนำหน้าคนทั้งคู่ไป....เล่นเอายูอิจิขนลุก
"จุนโนะ.....คาเมะจัง....ผิดคาดจริงๆนะ"
"นั่นสิ....เปลี่ยนไปอีกแล้ว"


ที่บ้าน........
"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ...."

คาเมะเดินเข้าไปในนั้น.....พบกับทุกสิ่งทุกอย่าง.....ดูสดใสและน่ามองกว่าตอนที่เค้าออกไปคราวนั้น.....ดูดีขึ้นมากเลย
"นั่งอยู่นี่ก่อนนะ.....เดี๋ยวชั้นไปดูในตู้เย็นก่อน.....มีอะไรให้นายกินบ้าง"

จุนโนะเดินเข้าไปในครัวกับยูอิจิ....คาเมะนั่งมองไปรอบๆ.....เห็นรูปที่ทักกี้วาดให้....ยิ้มนิดๆ
"ยูอิจิคุง......จินล่ะ"
"ไอ้จินเหรอ....มันบอกว่าค่ำๆมันจะมา....กะลังอ่านหนังสือหน้าเคร่งเครียดเลย....ชั้นอยากให้ไปดูที่ห้องมันจริงๆ...."

พูดไป.....ก็เดินถือน้ำผลไม้กับขนมออกมา.....นั่งอยู่ที่โซฟาเดี่ยวข้างๆ
"ห้องจินเป็นไร"
"นายจะเชื่อมั้ยล่ะ....ชั้นไปวันก่อน.....นึกว่าห้องมันเป็นทะเลสูตร....ทั้งเคมี ชีวะ เลข.....แล้วก็วิทย์.....ติดตามประตูบ้างล่ะ....โต๊ะบ้างล่ะ.....แล้วก็ตู้เย็นบ้างล่ะ....ชั้นเนี่ยะมองแล้วแทบอ้วก....หนังสือนี่กองยังกับจะเอาไปขาย....อีกอย่างนะ.....มันใส่แว่นหนาขนาดนี้เลย" ยูอิจิวัดขนาดแว่นให้คาเมะดู....เล่นเอาคาเมะหลุดขำ.....
"พูดจริงเหรอ.....ชั้นยังไม่เว่อร์ขนาดนั้นเลยนะ"
"ก็นายมันเด็กเรียนดีนี่นา.....แค่เล่มสองเล่มก็เข้าใจไปถึงไหนๆแล้ว"
"จุนโนะ...นายไม่รู้อะไร.....ชั้นเคยถามเค้าเรื่องเกรดนะ...แต่ละปีได้ตั้ง3.8...3.9...พอๆกับชั้นเลยด้วย"
"แหงล่ะ....ไอ้จินมันเก่งที่สุดในห้องนั้นแล้ว....ชั้นนี่ก็แค่ปลายห้องเองมั้ง...ที่มันต้องอ่านเยอะก็เพราะว่า....มันทุ่มกับบาสจนลืมเรื่องเรียนไปหมดอ่ะดิ....เลยต้องรื้อฟื้นใหม่แต่ต้น"
"ก็น่าอยู่หรอกนะ.....ยูอิจิคุง....ช่วยอะไรหน่อยสิ"

ยูอิจิที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่เต็มปาก.....รอฟัง
"พาชั้นไปหาจินหน่อย....."

* * *

"กิ๊งก่อง.....กิ๊งก่อง"
"ครับผม....แป๊บนึง"

เดินไปเปิดประตู.....เจอยูอิจิยืนยิ้มหน้าบาน
"มาทำไม"
"โห....เห็นเพื่อนแล้วพูดหมาๆอย่างนี้เนี่ยะนะ"
"นี่ชั้นให้ไปอยู่เป็นเพื่อนคาซึยะไม่ใช่รึไง"
"เอาน่าๆ.....ตามลงไปข้างล่างหน่อยดิ....ชั้นเอาหนังสือของพี่สาวชั้นมาให้....."
"แล้วทำไมแกไม่เอาขึ้นมาให้ชั้นล่ะ"
"ก็ว่าจะอย่างนั้นอ่ะนะ....แต่มันลืมหยิบว่ะ"
"เออ...ให้มันลืมทุกวันนะเว่ย"

ว่าแล้วก็เดินตามยูอิจิลงไป....มองเห็นรถคันสวยจอดเด่นอยู่
"ขโมยใครมาวะ...."
"จะขโมยใคร...รถกูเอง"
"แน่ใจ.....?"
"เออๆ.....กูแอบจิ๊กพ่อมา...สงสัยกลับไปโดนใส่เป็นชุดแน่เลยว่ะ"
"มันก็แหงอยู่แล้ว....ไหนล่ะหนังสือ"

ยูอิจิเปิดประตูรถ....หยิบหนังสือเล่มนึงขึ้นมา......ส่งให้จิน
"แล้วจุนโนะทำไมไม่มาด้วยกัน"
"ก็เฝ้าคาเมะอยู่ไง....ค่ำนี้แกไม่ต้องไปก็ได้นะ....คาเมะจังเค้าไม่อยากจะเห็นหน้าแกที่นั่น"

คำพูดนี้ทำเอาจินหน้าเสีย....ทำไมล่ะ
"หมายความว่าไง"
"ก็แกเอาแต่อ่านหนังสือจนไม่ได้เยี่ยมเค้าบ่อยๆนี่หว่า.....อาทิตย์นึงก็แค่สองครั้งเองมั้ง....ถ้าเป็นชั้นก็ต้องน้อยใจเป็นธรรมดาแหละ"
"เค้าน่าจะเห็นใจชั้นนี่หว่า...."

จินยืนนิ่ง....แต่ยูอิจิพูดแบบไม่รักษาน้ำใจซักนิด
"เอาเหอะ....ไปก่อนนะ....ตั้งใจอ่านหนังสือสอบล่ะ"

ขึ้นรถได้...ขับออกจากแมนชั่นนั้น....จินที่มองตามไป....คิดถึงคำพูดของยูอิจิ...กูผิดอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ยะ.....เดินคอตกขึ้นห้องไปอย่างเหนื่อยๆ....หน้าหงิกจนได้
"แกร๊ก....."
"แค่นี้ต้องโกรธด้วยเหรอ....ไหนว่าเข้าใจไง"

จินเดินบ่นอยู่ในห้อง.....นั่งลงที่โซฟา....หยิบแว่นที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาใส่......กะอ่านให้ตายกันไปข้างนึงเลย
"เดี๋ยวว่ากัน....ไปแล้วโว้ย"

ว่าแล้วก็เดินไปที่ห้อง....แต่เพียงแค่เปิดประตูเข้าไปเท่านั้น....ก็เห็นร่างๆนึงนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ....ตกใจ
"คาซึยะ....."

คาเมะหันหน้ามา....มองจินที่มีแว่นหนาๆอยู่บนหน้า....ยิ้มขำๆ
"ใส่แว่นแล้วน่ารักขึ้นนะ...."
"นายมาได้ไง....ไหนยูอิจิบอกว่านายไม่อยากเห็นหน้าชั้นที่นั่น"
"ก็ไม่อยากเห็นหน้าที่นั่น....แต่อยากเห็นหน้าที่นี่"

ลุกเดินมาหาจินที่กำลังอึ้ง.....มือน้อยๆจับที่แก้มของร่างสูงเบาๆ......เสยผมให้
"ทำไมดูผอมลงล่ะ....หน้าตาซีดลงนะ.....กินอะไรบ้างรึเปล่า"
"แกล้งชั้นอีกแล้วใช่มั้ย"
"แค่วางแผนกับยูอิจิคุงหลอกนายก็เท่านั้น....โกรธเหรอ"
"ไม่โกรธหรอก....แค่ใจเสีย"
"ทีนายยังวางแผนกับทาคิซาว่าคุงอำชั้นเลย....เอาคืนบ้างสิ"
"แต่เอาคืนแล้วนายพูดแบบนั้น....ชั้นก็ใจไม่ดีเหมือนกันนะ"
"น้อยใจล่ะสิ...ขอโทษนะ.....ให้ทำไงก็ได้"
"ทำไงดีล่ะ....อย่างนี้ดีกว่า"

โน้มตัวจูบเบาๆที่ปากแดงๆอมชมพูนั้น....กัดเม้มที่ซอกคอขาว....จนร่างบางจั๊กจี้
"ไม่เอาน่าจิน....ฮะๆๆๆ....พอได้แล้ว"

จินผละออก....แต่ก็ยังไม่วายโดนจูบหน้าผากส่งท้ายจนได้
"ไปอ่านหนังสือต่อนะ.....รู้มั้ย....ที่ทำไปน่ะ.....100ข้อ ได้ตั้ง86แน่ะ....."
"จริงเหรอ"
"หมายถึงข้อผิดนะ"
"ทำไมเป็นงั้นล่ะ"
"ต้องการคนติวให้มั้ยล่ะ"

จินมองหน้ายิ้มๆ.....คาเมะก็เหมือนกัน
"ก็ได้....."
"งั้นก็....มานี่เลย...หยิบหนังสือออกไปข้างนอกดีกว่า....ติวกันยาวแน่ๆ....ทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยนะ....แค่สูตรง่ายๆก็ทำไม่เป็น.....แย่จริงๆเลย....อย่างนี้แข่งกับเด็กประถมยังแพ้เลยรู้มั้ย...ถ้าแฟนคลับนายรู้นะ...มีหวังเรตติ้งหล่นฮวบแน่นอน"

คาเมะเดินจูงมือจินออกไปอ่านหนังสือข้างนอก....บ่นไม่หยุด.....แต่คาเมะเป็นอย่างนี้....ก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ

* * *

ทุ่มกว่าๆ.......
"ตรงนี้นะ....ต้องแทนด้วยสมการXกำลังN....แล้วมันก็จะได้ตัวนี้....เข้าใจมั้ย"

ถามความเห็นจากคนข้างๆ.....แต่ว่า....หลับคาไหล่ไปซะแล้ว
"จิน....อธิบายไปทั้งหมดนี่หลับเหรอ....บ้าที่สุดเลย"

ส่ายหัวยิ้มๆให้กับร่างสูงที่หลับอยู่.....หยิบหมอนที่โซฟาด้านหลังไว้บนตัก....จับตัวจิน....ล้มตัวลงช้าๆ....นอนบนตักของคาเมะ
"หลับไปเถอะ...ชั้นจะอ่านไปเรื่อยๆ.....แล้วพอนายตื่นมาชั้นจะไม่ทวนใหม่ด้วย"

ว่าแล้วก็อ่านไปเรื่อยๆ....คาเมะ....รู้มั้ยว่าจินไม่ได้หลับหรอกนะ...หรี่ตาดูคาเมะนิดนึง.....นั่งอ่านไปไม่รู้อะไรเลย.....มันน่าขำมั้ยเนี่ยะ
"Tululu......."
"ฮัลโหล.....คาเมะฮะ"

รับโทรศัพท์.....ละจากหนังสือตรงหน้า....
[เคจัง....อาเองนะ]
"อาโคอิจินี่นา....อาจริงๆด้วย"
[ก็ใช่น่ะสิ.....เราเป็นไงบ้างล่ะ...ทำอะไรอยู่]
"ทำอะไรเหรอ....."

ก้มลงมองจินที่นอนหลับอยู่.....พูดกระทบซักนิด
"นั่งอ่านหนังสือให้หมูตัวนึงฟัง....แถมหลับอีกต่างหาก"

จินขมวดคิ้ว....ว่าใครเนี่ยะ......พลิกตัวหันเข้าหาคาเมะ.....กอดเอวแน่น
[พูดแปลกดีนะ....อามีอะไรจะถามแกหน่อย]
"อะไรฮะ"
[อาจะไปอังกฤษอีกสี่เดือนข้างหน้าแล้วนะ.....หัวหน้าให้ไปประจำอยู่ที่นั่น]
"จริงเหรอ....แล้วอาจะถามอะไรล่ะ"
[อาจะพาแกไปอังกฤษด้วย....ไปกันนะเคจัง...ไหนๆแม่แกก็ไม่อยู่แล้ว....ไปกับอาแล้วอาจะดูแลแกเองนะ]

คาเมะอึ้ง....นั่งเงียบอยู่พักใหญ่....เล่นเอาจินแปลกใจนิดๆ
"ทำไมถึงคิดจะให้เคไปอยู่ด้วย....เรียนที่อังกฤษมันดีตรงไหน"
[ดีสิ....ที่สำคัญแกจะได้ไม่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายอีกไง....ไปเถอะนะ....อาอยากเห็นแกมีชีวิตใหม่ซะที....อาทำเรื่องแล้วนะ]
"ไปอังกฤษเหรอ.....ขอคิดดูก่อนนะ...เพราะว่า...."
[เพราะอะไร]
"เพราะ......มีคนๆนึงอยู่ที่นี่....รักเค้ามากๆ....แล้วก็ไม่อยากจะไปไหนด้วย"
[คิดดูอีกทีแล้วกัน.....แล้วสิ้นเดือนนี้อาจะมาเอาคำตอบกับแก.....ไปนะ]
"โชคดีฮะ"

คาเมะวางหูลง....นั่งคิดอยู่นาน....มองหน้าจินที่กำลังหลับอยู่.....จะทำยังไงกับชีวิตตัวเองดีนะ
และ.....ทุกคำพูด....นายรู้มั้ย.....ว่าจินได้ยินหมดทุกอย่าง....รู้สึกเหมือนการลาจาก....คืบคลานเข้ามาหาตัวเองช้าๆ....ความกลัวเข้ามาใกล้.....กลัวคาเมะจะเดินออกห่างไปจริงๆ.....กอดเอวของคนตรงหน้าจนแน่นแทบจะหายใจไม่ออก
"จิน.....เป็นอะไรรึเปล่า....กอดแน่นจัง"

ปัดเส้นผมที่ปรกหน้าให้...มองดูจินที่คิ้วยังขมวดอยู่
"หนาวเหรอ...."

จับหน้าผากวัดไข้.....แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา
"ปรับฮีตเตอร์ดีกว่า...."

พูดจบก็ค่อยๆดันตัวจินออก....จะลุกขึ้น....แต่ก็โดนฉุดจนล้มลงไป
"จิน...เล่นอะไร"

จินไม่มีแม้กระทั่งสีหน้ายิ้ม....มองหน้าคาเมะที่ดูจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"คาซึยะ....เมื่อกี๊คุยกับใคร"

จ้องจริงจัง...รู้แล้วว่า.....
"นี่นายแอบฟังชั้นนี่....ไม่ได้หลับใช่มั้ย...น่าเกลียดที่สุด"
"คาซึยะ....ตอบชั้นมา"

น้ำเสียงน่ากลัวนั้น....ทำเอาหวาดๆนิดหน่อย
"อาของชั้น......"
"แล้วไงต่อ...."
"จิน....มันจะคาดคั้นเกินไปแล้วนะ...."
"ถ้าไม่มีอะไรปิดบังกันก็พูดได้นี่"

คาเมะมองหน้าจิน....หุบยิ้มเหมือนกัน.....
"เค้ามาชวนชั้นไปอยู่อังกฤษ"
"จริงๆด้วยสินะ...."
"แต่ชั้นไม่ไปหรอก....."
"ทำไมล่ะ....."
"ถ้าชั้นยังไม่เห็นนายทำความฝันให้เป็นจริงได้.....ชั้นก็ไปไหนไม่ได้หรอก.....รู้มั้ยว่านายน่ะ.....ถึงจะดูเข้มแข็งในสายตาคนอื่น....แต่ในสายตาชั้น...นายเป็นคนที่แก้ไขปัญหาไม่ค่อยได้เลยนะ.....ดูเหมือนอ่อนแอตลอดเวลา.....ถ้าไม่มีชั้น....นายคิดเหรอว่าจะอยู่คนเดียวได้"
"แล้วถ้าชั้นบอกว่าอยู่ได้ล่ะ....นายจะไปใช่มั้ย"
"ไม่ไป....จะอยู่ที่นี่.....ถึงไล่ก็ไม่ไป"

เห็นสายตาที่มุ่งมั่นนั้น....รู้ทันทีว่า....ถึงจินจะลองใจหรือเอาจริง....คาเมะก็ยังจะยืนยันคำเดิม
"ขอบใจนะ....ที่คิดจะอยู่ใกล้ๆกับคนอย่างชั้น"
"คนอย่างนาย....มีชั้นคนเดียวที่จะอยู่ใกล้ๆได้ตลอดเวลา....อย่าลืมสิ.....ว่าชั้นสยบนายได้นะ"

จินยิ้มออก....เป็นครั้งแรกที่คาเมะได้เห็นรอยยิ้มของจินที่ดูจริงใจ....มันดูดีจนตัวเองรู้สึกว่า....ให้ความหวังกับคนๆนี้รึเปล่า?
"พอได้แล้ว....เล่มนี้ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะ....มาดูตรงนี้กันดีกว่า"

คาเมะเปิดหนังสือติวต่อ....ช่วงที่คาเมะกำลังเผลอ....จินก็จับตัวคาเมะ....นั่งลงตรงหว่างขาตัวเอง....คางเกยไหล่ของร่างบาง....กอดแน่น
"เอาอีกแล้วนะ....ตั้งใจหน่อยสิ"
"ก็ตั้งใจอยู่ไง....ติวต่อสิ
"จริงๆเลยน้าาาา...."

จินมองดูรอยยิ้มคาเมะอยู่ตลอดเวลา....หอมแก้มชมพูนั้นโดยไม่รู้ตัว (จริงดิ!!!.....จิน)
"หยุดเล่นได้แล้วนะ"
"คาซึยะ....คืนนี้อยู่ด้วยกันนะ"
"ต้องคิดดูก่อนนะ...จะอยู่ดีป่าวน้าาาา"

คาเมะหันหน้ามองจินที่กำลังรอฟังอยู่.....คางเกยไหล่
"อยู่ก็ได้....ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอก.....เข้าใจมั้ยยยยย...."

คาเมะขยี้หัวจินเบาๆ....รอยยิ้มยังคงเด่นชัดอยู่บนหน้าของทั้งคู่
"นอนด้วยกันนะ.....คาซึยะ"

* * *

ตี 4.................
บนเตียงนอนภายในห้อง.....คาเมะยังคงนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนา....พลิกตัวหาความอบอุ่นจากร่างสูงที่อยู่ใกล้ๆ...แต่....ไปไหนแล้วล่ะ....
"จิน....."

ค่อยๆลืมตาขึ้น......ปะทะเข้ากับแสงที่ส่องมาจากโคมไฟบนโต๊ะ....มองชัดๆถึงได้รู้
"อ่านหนังสืออยู่เหรอ....ขยันจังนะ"

มองจินที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนโต๊ะ....ใส่แว่นหนาเตอะ.....ที่ตัวมีเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาว......ใส่แค่นั้น.....ไม่หนาวรึไงนะ
"อ้าว....ตื่นแล้วเหรอ....แสงแยงตารึเปล่า"

หันหน้ามา.....พบคาเมะที่นอนมองอยู่....สวยจังนะ
"ก็นิดหน่อย.....หนาวมั้ย"
"ไม่เท่าไหร่หรอก.....ฮีตเตอร์ตัวเดียวก็อุ่นแล้วล่ะ"
"อย่าปากแข็งหน่อยเลย....."

ลุกขึ้น....เดินหยิบเสื้อกันหนาวตัวโคร่ง....เดินมาคลุมให้....สวมกอดจากทางด้านหลัง
"ตัวเย็นขนาดนี้.....ยังบอกไม่หนาวอีกนะ"
"คาซึยะ....นายอยากไปใช่มั้ย....อังกฤษน่ะ"
"ทำไมอยู่ๆถึงถาม....."
"นั่นสินะ....ทำไมล่ะ....คงเพราะ....อยากจะทำให้นายแน่ใจล่ะมั้ง.....แน่ใจว่านายจะไม่ไปไหน"

จินจับมือน้อยๆแน่น....เป็นครั้งแรก...ที่คาเมะรู้สึกไม่แน่ใจตัวเองเอาซะเลย
"อย่าไปไหนได้มั้ย.....อยู่กับชั้น....อยู่เป็นเพื่อนชั้น....อยากจะแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเอง....นะ"

ดูจินที่นั่งทอดสายตาไปข้างหน้า....แต่ทว่าแววตานั้น.....กลับมีความหวังในตัวเค้าอยู่เต็มร้อย....ในใจก็คิดถึงอนาคตตัวเอง....แต่อีกใจ.....ก็อยากจะอยู่ใกล้ๆ....สับสนขึ้นมาซะแล้วสิ
"ได้.....ชั้นจะอยู่ที่นี่กับนายนะ.....ไม่ไปไหนหรอก"

สายตาของจินค่อยๆเลื่อนมองคนด้านหลังที่กำลังสวมกอดเค้าอยู่....รอยยิ้มคลี่ออกช้าๆ....รอยยิ้มที่คาเมะรู้สึกว่า....ได้ให้ความหวังกับคนๆนี้แล้วจริงๆ

* * *

บ้านคาเมนาชิ...
คาเมะกลับมาถึงบ้าน.....นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่....เหนื่อย....กับคำพูดของคนสองคน....สำคัญกับเค้าทั้งคู่....เสียงนึง....อยากจะให้ไปเพื่ออนาคตและชีวิตที่ดีของตัวเอง....แต่อีกเสียง....กลับไม่อยากให้ไปไหน.....เพียงเพราะอยากจะแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเอง...แล้วก็....รู้สึกว่ารักมากที่สุด
"ทำไมจะต้องมีเรื่องไม่จบไม่สิ้นด้วยนะ.....แล้วชั้นจะตัดสินใจยังไง"

ล้มตัวลงนอน....มองไปรอบๆบ้าน.....เห็นรูปของทักกี้....นึกถึงคำพูดนึงที่ทักกี้เคยพูดให้ฟัง....คนเรากับความรักเป็นเหมือนวัฏจักร...เข้าใจในความต้องการ.....ในที่สุด....ก็ตัดสินใจได้.......
"ตื๊ดดดดดด........ตื๊ดดดดดดดด"
"ฮัลโหล.....ขอสายคุณโคอิจิ โดโมโตะด้วยฮะ....บอกว่าคาเมนาชิโทรมา"

รอสายซักพัก.....เสียงของชายคนนึงก็พูดขึ้น
[ว่าไง.....ตัดสินใจเร็วจังนะ]
"ใช่.....เมื่อกี๊นี้เอง....."
[ว่าไงล่ะ.....จะไปกับอารึเปล่า]
"ไม่ไป....จะอยู่ที่นี่....จะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

โคอิจิ....เงียบไปซักพัก.....เหมือนกับว่า....คิดอะไรอยู่....คาเมะก็ยังรอฟัง
[อาว่าแกยังไม่แน่ใจตัวเองหรอก.....ฟังอาพูดนะ....แล้วแกลองกลับไปคิด]
"ตกลงว่าอาจะให้ไปให้ได้ใช่มั้ย"
[ใช่.....แกไม่คิดถึงอนาคตตัวเองบ้างเหรอ]
"อนาคต....."
[คนๆนั้นที่แกพูดถึง....แกคิดว่าเค้าจะอยู่ดูแลแกได้ตลอดเวลางั้นเหรอ....แกคิดว่าแกจะอยู่โดยที่ตัวเองต้องพึ่งคนอื่น....บอกกับใครๆว่าตัวเองเรียนไม่จบปี1....แล้วก็ประกาศให้คนอื่นรู้ทางอ้อมว่าแกน่ะ.....ไม่มีปัญญา...ต้องไปพึ่งสมองคนอื่น....ไปพึ่งจมูกคนอื่นเค้าหายใจงั้นสิ]
"ทำไมอาพูดแบบนี้ล่ะ.....มันแรงเกินไปแล้วนะ"
[แล้วแกคิดว่าไอ้ที่อาพูดมาทั้งหมด....มันไม่จริง....ถ้ามันไม่จริงก็ขอโทษด้วยนะ.....]
"แต่ว่าเคไม่อยากไปจริงๆนะ......อยากอยู่ที่นี่กับเค้า"
[ก็แล้วแต่แก....ถ้าตัดสินใจอย่างนั้นก็แล้วแต่แก....แต่อาก็จะให้เวลาแกคิดอีกครั้งนึง...ถ้าตกลงอาจะดีใจมากเลยนะที่แกคิดถูก....ไปล่ะ]
"หวัดดีฮะ...."

คาเมะวางโทรศัพท์ลง....เริ่มไม่แน่ใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ตัดสินใจลงไป.....มันจะเป็นการเห็นแก่ตัวรึเปล่า....ความรู้สึกของจิน.....สำคัญมากแค่ไหนตัวเองก็รู้.....แต่....ความรู้สึกของตัวเองตอนนี้....มันสับสนจนคิดไม่ออกจริงๆ.....
"ชั้นจะต้องไม่ไปไหน...จะอยู่ที่นี่......เพื่อจิน"

1 เดือน....วันสอบ.....วันตัดสิน......
"ไอ้จิน.....วันนี้เสือกตื่นสายอีกนะ....รู้อยู่ว่ามีเอ็นท์....เจริญมั้ยล่ะ"

ยูอิจิขับรถ.....บ่นมาตลอดทาง.....จุนโนะนั่งอยู่กับคาเมะ....มองยูอิจิที่กำลังบ่นอย่างเมามัน
"ข้างหน้าก็ถึงแล้ว....แกจะบ่นอะไรหนักหนาวะ....เหลือเวลาอีกตั้ง15นาที..."
"แต่ก็น่าจะกระตือรือร้นหน่อยดิวะ....ไอ้นี่....เดี๋ยวพ่อก็ไม่พาไปสอบซะหรอก"
"ทั้งสองคนหยุดทะเลาะกันได้มั้ย.....ให้คนสอบเค้าอารมณ์ดีหน่อยสิ.....ยูอิจิคุงนี่ประจำเลยนะ"
"อ้าวว.....ชั้นผิดเหรอเนี่ยะ....อะไรฟะ.....ใช่สิ.....มันหน้าตาดีนี่.....ถึงเข้าข้างมัน.....งอนแล้วนะเฟ่ย"
"โอ๊ยยย.....ไอ้ปัญญาอ่อน.....มึงงอนให้ตลอดนะ....สอบเสร็จกูไม่เลี้ยงข้าวมึงด้วย"
"เออ.....ก็ได้....กูไม่งอนก็ได้.....เห็นแก่ที่มึงเลี้ยงข้าวกูหรอกนะ......ถึงแล้ว"

รถจอดสนิท.....จินเปิดประตูวิ่งลง...แต่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงที่เรียกตามหลัง
"จิน....."

หันหน้ามา......พบคาเมะที่กำลังเดินเข้ามาใกล้...
"เอานี่ไป....เครื่องรางอันนี้.....จะทำให้นายโชคดี"

จินรับมา....ดูสิ่งนั้น.....ยิ้มเต็มๆ
"ขอบใจนะ......"

ขยี้หัวคาเมะเบาๆ....วิ่งไป.....มองตามด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
"อาคานิชิคุงทำได้อยู่แล้วนะ.....คาเมะจัง"
"อื้มม....."
"คาเมะจัง...โทรศัพท์....."

ยูอิจิยืนชูโทรศัพท์.....แค่นั้น...คาเมะก็รู้ว่าใครโทรมา....เตรียมคำตอบเอาไว้อยู่แล้วล่ะ
"ฮัลโหล"
[ว่าไงล่ะ.....อามาขอคำตอบนะ]
"เตรียมไว้อยู่แล้วล่ะ...."
[ตัดสินใจได้แล้วใช่มั้ย]
"ใช่.....ไอ้อังกฤษอะไรนั่นน่ะ.....ไม่....ไม่ไป....ไม่อยากไปแล้ว......อาไปเถอะ"
[แต่น้ำเสียงแกดูไม่มั่นใจเลยนะ...]
"ทำไมจะไม่มั่นใจ....เค....เคจะไม่ไปไหน.....จะอยู่ที่นี่......แล้วก็อย่าพยายามพูดหว่านล้อมอะไรอีกนะ....ไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก...." สิ้นเสียง....ยูอิจิที่นั่งอยู่ในรถ....หันขวับ....เงี่ยหูฟังเต็มที่.....ถึงคำพูดจะดูมุ่งมั่น...แต่น้ำเสียงนั้น....ยูอิจิรู้ดีว่ามันไม่ได้มั่นใจเลยซักนิด
[แน่ใจแล้วใช่มั้ย.....ที่พูดแบบนี้ออกมา....อนาคตแกนะ]
"อนาคตก็ส่วนของอนาคต....แต่ปัจจุบัน....จะอยู่ที่นี่.....และมันก็จะเป็นปัจจุบันตลอดไป....จะอยู่กับจิน....แล้วจินก็อยากจะให้เคอยู่ด้วย"
[ชื่อจินงั้นเหรอ....คนๆนั้น.....สำคัญกับแกมากสินะ....ถึงได้เชื่อเค้า]
"ไม่ใช่แค่เชื่อ.....แต่ศรัทธา"

เพียงคำนั้น....ยูอิจิที่เงี่ยหูฟังอยู่ตลอด......รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
[แค่นี้ละกัน...ไปนะ]
"โชคดีฮะ....."

วางหูโทรศัพท์.....หันหน้าไปที่ตึกเรียนมหาลัย....ยิ้มอย่างมีความสุข.....ความเชื่อมั่นนั้น.....ส่งผ่านถึงจินได้แค่ไหนกันนะ

"คุณนามิ....ผมจะออกไปข้างนอกนะ....มะรืนนี้กลับ....ถ้ามีลูกค้านัดบอกให้เลื่อนวันได้เลย"
"ค่ะ....แล้วจะให้บอกว่าไปไหนดีคะ"
"ไปจัดการเรื่องๆนึง.....ใหญ่ที่สุด.....ไปนะ"

โคอิจิหยิบเสื้อสูทเดินออกไป.....ตั้งใจแน่วแน่...ว่าการออกไปครั้งนี้....จะไปทำให้คาเมะคิดได้....ไม่ใช่.....บังคับ?
"พ่อแกสั่งอาไว้ก่อนตาย....อาไม่ทำไม่ได้หรอกนะคาเมะ"

* * *

"ไอ้จินเมื่อไรมันจะลงมาวะ.....ร้อนใจโว้ย"

ยูอิจิเดินไปเดินมาร่วมชั่วโมง....ทำเอาจุนโนะเวียนหัวสุดๆ
"นั่งลงได้มั้ย.....ลงมาก็รู้เองแหละ....."
"ชั้นกลัวมันจะทำไม่ได้อ่ะดิ....อุตส่าห์จะช่วยก็ไม่เอา"
"แล้วจะช่วยยังไง.....พูดยังกะตัวเองมีโพยข้อสอบงั้นแหละ"
"ก็มีอ่ะดิ"

พูดจบ...ยูอิจิหยิบกระดาษที่ต่อกันได้ประมาณ3เมตรออกมา....ไอ้ตัวหนังสือที่อยู่บนนั้นน่ะ......โพยล้วนๆ
"ไปเอามาจากไหน....เก็บเดี๋ยวนี้นะ....."
"ก็นายอยากเห็นไม่ใช่เหรอ...อ่ะ...เอาไป"
"จะบ้ารึไง.....อย่างนี้มันโยนคุกโยนตะรางให้เพื่อนเลยนะรู้มั้ย"
"ใช่....ไอ้บ้ายู.....แกระวังไว้"

เสียงนั้น....ทำเอายูอิจิสะดุ้ง....จินมาตั้งแต่เมื่อไร
"ไอ้จินลูกพ่อ....ทำได้มั้ย"

กระโดดกอดเพื่อน....ขยี้หัวเล่น
"ฝีมือเว่ย....ได้คนติวดีนี่หว่า....ใช่มั้ยคาซึยะ"

หันหน้ายิ้มให้กับคาเมะ....แต่....ไม่มีรอยยิ้มตอบกลับ....ยังคงนั่งเหม่อ....คิดถึงเรื่องนั้นอยู่....คิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องแล้วใช่มั้ย
"คาซึยะ....ไม่สบายรึเปล่า"

จินเดินมานั่งข้างๆ.....จับหน้าผาก....
"ไม่เป็นไรหรอก....ชั้นกำลังคิดว่า.....ฝีมือชั้นมันจะแน่ขนาดนั้นรึเปล่านะ"

แก้ตัวไปเรื่อย...จินไม่สงสัย...แต่ยูอิจิ....ไอ้ตัวดักฟัง...จับพิรุธอยู่นะ
"แน่นอน...นายต้องทำให้ชั้นเอ็นท์ติด...ชัวร์....ใช่มั้ยไอ้ยู"

จินหันมาหายูอิจิ....ที่กำลังมองหน้าคาเมะนิ่ง....พอโดนเรียกสติก็กลับคืน
"ไอ้ยู....เป็นไรวะ....เมื่อกี๊เห็นกระแดะออกนอกหน้านอกตา"
"เปล๊าาาา......ไม่มีอะไร.....ไปยังล่ะ"
"ไปดิ....พรุ่งนี้ค่อยกลับกันนะ"
"ยูอิจิคุง.....อาคานิชิคุง....จะไปไหนกัน"

จุนโนะผิดสังเกตมาตั้งนานแล้ว.....เห็นมองหน้าแล้วก็ยิ้มกันตั้งหลายรอบ
"ก็.....พามันไปปลดปล่อยหลังสอบไง.....ไปตากอากาศนิดหน่อย"
"ยูอิจิคุง...ไปทะเลใช่มั้ย...."

คาเมะถามอย่างสนใจ....
"ไม่ไปหรอกทะเล.....คนเยอะ.....ไปภูเขากันดีกว่า....ลมเย็น....แถมตอนค่ำเดินตากลมริมน้ำก็ไม่เหนียวตัวด้วย"
"ไปนะคาซึยะ"

จินยิ้มให้....ถ้าขัดใจก็เกินไปแล้ว
"ไปสิ....."

จินเดินจูงมือคาเมะไปที่รถ....ยูอิจิยังคงไม่เลิกสงสัย.....มันเรื่องอะไร....ที่ทำให้คาเมะนั่งเหม่อนั่งคิด....แล้วก็พูดคำที่น่าขนลุกได้ขนาดนั้น....มันอะไรกันนะ?

* * *

1 ชม.บนรถ.......
"ใกล้ถึงยังอ่ะยูอิจิคุง"

จุนโนะชะเง้อมองทางข้างหน้า....หันหน้าไปหายูอิจิ
"อีกแป๊บเดียว....จุนโนะ...รู้มั้ยว่ามีใครกำลังรออยู่ที่นั่นนะ"
"ใครอ่ะ..."
"ไปถึงก็รู้เองแหละ.....ไอ้สองคนนั้นทำไมเงียบจังวะ....."
"เบาๆสิ....จินหลับอยู่นะ"

ยูอิจิมองไปที่กระจกหลัง....เห็นจินนอนซบไหล่คาเมะอยู่....ดูเป็นเด็กไปเลย
"ไอ้จินมันคงจะติดนายมากเลยนะ....แล้วถ้าเผื่อว่านายไปไหนไกลๆ.....มันจะทำยังไงน้าาาา"

ยูอิจิพูดติดปริศนานิดๆ....
"ยูอิจิคุง....ทำไมพูดแปลกๆ.."
"เปล่าหรอกคาเมะจัง.....อย่าคิดมากกับคำพูดของชั้นเลย.....ชั้นมันก็ชอบพูดอะไรไปเรื่อยแหละ.....ดูทางข้างหน้าดีกว่า....ป้ายตรงนั้นแหละ.....ถึงแล้ว"

คาเมะไม่ได้สนใจทางข้างหน้า....กำลังสนใจยูอิจิ.....ที่พูดอะไรดูจะเปิดเผยเหลือเกิน....
"บ้านกลางธรรมชาติ....เชิญชมกันได้เลยคร้าบบบบ"

รถจอดสนิท....คาเมะหันมามองจินที่ยังหลับอยู่....ปลุกเบาๆ.....
"จิน....ถึงแล้ว...."
"อะไร...คนจะหลับจะนอน"

ละเมอตามฟอร์ม....ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น....
"ไม่ตื่นใช่มั้ย"

ใส่กำปั้นลงบนหัวอย่างแรง.....เล่นเอาร่างสูงสะดุ้งตื่น
"เจ็บนะ...."
"ก็ไม่อยากตื่นเองทำไม....ลงไปได้แล้ว.....ถึงแล้วนะ"

จินเดินตามลงมา...กำลังงัวเงีย....แต่พอโดนอะไรเกาะซักหน่อย....ตาสว่างขึ้นมาทันที
"ว่าไงไอ้น้องชาย"
"เฮ้ย...ทาคิซาว่า"

ทักกี้กระโดดเกาะหลัง....ยิ้มสุดๆ
"นี่ไงล่ะ.....คนที่กำลังรออยู่...."

ยูอิจิเดินเข้ามาหา....แท็กทีมกัน
"อ๋อ.....เตี๊ยมกันไว้งั้นสิ....เซอร์ไพรส์ตายห่ะเลย"
"โห....ไอ้จิน....แกพูดงี้เหรอ...."
"เออดิ..."
"ไอ้จิน....พอเหอะ....เอาของไปเก็บในบ้านพักไป.....จุนโนะกับคาเมะด้วยนะ"

ยูอิจิสั่งไม่ได้จะสนใจใครเลย....เดินไปหน้าตาเฉย
"ยูอิจิคุง.....ลืมอะไรไปแล้วล่ะสิ"

ยูอิจิที่เดินไปพร้อมกับทักกี้แล้วก็จิน....หันกลับมาพร้อมกัน
"ชั้นกับคาเมะไม่มีเสื้อผ้ามา....แล้วจะเอาอะไรไปเก็บกับเค้า"

จุนโนะจ้องยูอิจิตาเขียว....ซวยแล้วกรู
"จริงด้วย....งั้นพวกแกไปก่อนก็ได้....ชั้นจะพาจุนโนะกับคาเมะไปในเมืองก่อน...."
"จุนโนะไปคนเดียวก็ได้นี่หว่า"

จินเดินมา....โอบไหล่คาเมะ
"เสื้อผ้าคาซึยะ....ชั้นเตรียมไว้แล้ว.....เอามาจากห้องชั้นเอง"

คาเมะมองหน้าแบบอึ้งๆ....กล้าพูดต่อหน้าคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอ
"อะ....เอ่อ....งั้นทาคิซาว่าคุง....จะไปด้วยกันมั้ย"
"ไป....ไปก็ได้.....ไม่อยากเป็นก้างใครว่ะ"

ว่าแล้วทั้งสามก็เดินจากไป...สายตายังคงมองอยู่.....อะไรขนาดนี้วะจิน.....
รถแล่นออกไป....จินเดินจูงมือคาเมะเข้าไปในบ้านพัก.....คาเมะยังรู้สึกอึ้งอยู่
"จิน....เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นนะ....พูดแบบนั้นได้ไง"
"ทำไมจะไม่ได้....ก็นายเป็นของชั้น"

พูดแบบไม่สนใจอะไรเลย....แล้วอย่างนี้....จะทิ้งไปอยู่อังกฤษคนเดียวได้ไง
"คาซึยะ.....นอนห้องเดียวกันนะ....."
"จะบ้าเหรอ....แล้วให้จุนโนะไปนอนกับยูอิจิคุงรึไง....รายนั้นยิ่งหื่นๆอยู่"
"จุนโนะเค้าอนุญาตชั้นตั้งนานแล้ว....นะ....นอนด้วยกันนะ"

คาเมะไม่ตอบ.....ทำเพียงแค่เดินเข้าห้อง....เท่านี้ก็คงจะรู้แล้วสินะ

ความจริงปรากฏอีกทางด้านนึง...........
"คาเมะจังนี่ไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆเล้ย....คืนนี้ต้องอยู่ต่างถิ่นกับไอ้จิน.....ทั้งคืนเชียวนะ....ทั้งคืน"

ยูอิจิดูจะตื่นเต้นเต็มที่....แต่อีกสองคน...ไม่เลย
"ชั้นว่ามันเป็นเรื่องปกติของพวกเค้าอยู่แล้วนะ....ช่วงที่อาคานิชิคุงเตรียมสอบ.....คาเมะเค้าก็ยังไปอยู่ติวให้ตั้งหลายคืน....ไม่งั้นคงไม่ลืมชุดเอาไว้ที่บ้านหรอก"
"จุนโนะพูดถูกนะ.....แต่ชั้นว่า.....มันก็หนุกดีเหมือนกันว่ะ.....ไม่อยากคิดเล้ย....ไอ้จินทนมานาน.....คราวนี้มันตบะแตกชัวร์"
"ทาคิซาว่าคุงคิดเหมือนกันเลย....เจ๋งจริง"

ทักกี้กับยูอิจิเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย....จุนโนะมองตามก็ได้แต่ส่ายหัว
"อาคานิชิคุงนี่ก็ร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะ.....วางแผนซะเนียนเลย"
นั่นดิ....จุนโนะ...นายรู้มั้ยว่าคาเมะเค้าจะไปไหน"

จุนโนะกับทักกี้หันหน้าไปมองยูอิจิพร้อมกัน....รู้อะไรดีๆมาแน่ๆ
"ไปไหน"
"เห็นเมื่อเช้านี้.....คาเมะจังคุยกับใครก็ไม่รู้....บอกว่าจะไม่ไปอังกฤษ....เสียงพูด....ฟังดูแล้วไม่ค่อยมั่นใจเลย....ยังบอกอีกนะ...ว่าจะอยู่กับไอ้จิน....แล้วแถมไอ้จินมันก็อยากจะให้อยู่ด้วย....แสดงว่าไอ้จินต้องรู้เรื่องแล้วแน่เลย"
"จริงดิ...แล้วนายไปดักฟังเค้าเนี่ยะ.....ได้อะไรมาอีก"
"มีคำพูดนึงอ่ะนะ....ที่เค้าพูดขึ้นมา....พูดถึงไอ้จิน.....ที่ทำให้ตัวเองเชื่อ....แล้วก็ศรัทธา" จุนโนะกับทักกี้ขนลุกกับคำพูดนี้.....นั่นเป็นคำพูดจากปากคาเมะจริงๆเหรอ
"ตอนนี้ที่ชั้นยังไม่แน่ใจเกี่ยวกับคาเมะจังอ่ะนะ.....ก็คือ...."

ทั้งจุนโนะกับทักกี้รอฟัง....คำๆนั้น....คืออะไร
"เค้าตัดสินใจถูกแล้วเหรอ...ที่จะอยู่ที่นี่กับไอ้จิน....อนาคตของตัวเองเชียวนะ"
"แต่ชั้นไม่คิดอย่างนั้นนะยูอิจิคุง"