"คาซึยะ...อยู่ไหน"

จินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ...เดินเช็ดหัวออกมาจากห้อง....มองหาคาเมะ....แต่ไม่เห็นเลย
"ไปไหนของเค้านะ....คาซึยะ....อยู่ในครัวรึเปล่า...."

หาทั่วบ้านก็ไม่เจอ....เดินออกมาข้างนอก....แล้วก็พบ....ร่างเล็กๆยืนอยู่ที่ริมน้ำ....ใบหน้าที่สวยอยู่แล้ว....พอกระทบกับแสงจันทร์ในตอนกลางคืน...ทำไมถึงทำให้สวยเป็นพิเศษขนาดนี้นะ.....
"ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ....นึกว่าหายไปไหนซะแล้วสิ"

จินสวมกอดจากทางด้านหลัง....จูบเบาๆที่เส้นผมสีน้ำตาลนั้น....
"พวกนั้นทำไมยังไม่มาอีกนะ....ค่ำแล้วด้วย"
"พวกนั้นคงตั้งใจจะให้เราอยู่ด้วยกันล่ะมั้ง"
"ไม่จริงง่ะ...จิน....ถามจริงนะ....ไม่เบื่อบ้างเหรอ.....อยู่กับชั้นบ่อยๆ....เห็นหน้ากันทุกวัน"
"เบื่อสิ...แต่เบื่อตอนที่ไม่เห็นหน้านายมากกว่า"
"ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ....ฟังแล้วอยากอ้วก"
"พูดจริงๆนะ....มันลิเกมากเลยเหรอ..."
"นิดหน่อย.....ไม่ต้องหวานมากได้มั้ย....ขอแบบของนายน่ะ....."
"แบบของชั้นเหรอ...อืมมม...."

จินยืนคิด....ทำหน้าเคร่งขรึม
"ทำไมชั้นจะต้องเบื่อ....มีเหตุผลอะไรที่ขั้นจะต้องเป็นแบบนั้น"
"นี่แหละ....อาคานิชิ จินตัวจริง.....น่ารักมากๆ"

หยิกแก้มเบาๆ....ยิ้มทั้งคู่
ถามอะไรได้มั้ยจิน..."
"อะไรล่ะ....."
"ถ้าสมมุติว่าชั้นไปไหนไกลๆ.....นายจะทำยังไง"
"หมายถึงไปอังกฤษใช่มั้ย"

น้ำเสียงจินฟังดูเรียบเฉยจนน่าตกใจ.....มันดูเรียบเฉยเกินไป
"ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ"
"ชั้นไม่ให้ไปหรอก...."

จินพูดเสียงหนักแน่น...มันทำให้คาเมะกลุ้มขึ้นอีกเยอะ
"ให้ชั้นอยู่ที่นี่....ทั้งๆที่อนาคตของชั้นก็ไม่ได้ก้าวเดินไปไหนเลยน่ะเหรอ"
"อนาคตของนาย....ชั้นจะทำให้มันเดินไปเอง....ชั้นจะทำให้ชีวิตนายดีขึ้นกว่านี้.....ชั้นสัญญา"
"แต่ว่าจิน.....โรงเรียนนั้น....ชั้นกลับไปไม่ได้อีกแล้วนะ....ชั้นเกลียดเสียงนินทาพวกนั้น....ชั้นจะไม่มีวันกลับไปอีก"
"เปลี่ยนโรงเรียนก็ได้นี่"
"พูดง่ายจังนะ....นายยังไม่เข้าใจอะไรดีพอหรอกจิน"

หันหน้ามาหา....จับแก้มของจินเบาๆ
"วุฒิภาวะของนาย....ยังไม่ถึงขั้นที่จะเลี้ยงดูใครได้หรอก....เชื่อชั้น"
"แต่ชั้นมั่นใจว่าชั้นทำให้นายมีความสุขได้...และนายก็จะต้องเชื่อชั้นเหมือนกัน...ชั้นไม่อยากให้นายไปไหนก็คือไม่ไป....ชั้นจะไม่ยอมเสียนายอีกแล้วนะ....แค่นี้มันก็จากกันมากเกินพอแล้ว....อย่าให้มันต้องมีครั้งใหม่อีกเลย.....เห็นใจชั้นเถอะ....ถ้าไม่มีนายแล้วความฝันของชั้น.....จะเก็บไว้ให้ใครชื่นชมล่ะ...."

จินคว้าตัวเข้ามากอดแน่น....คาเมะค่อยๆกอดตอบ.....แค่นี้ก็คงจะมั่นใจได้แล้วสินะ...ว่าจินจะไม่ทิ้งเค้าไปจริงๆ.....ความรู้สึกมันสื่อถึงกันได้...รู้ดีว่าคนๆนี้จริงใจแล้วก็ละเอียดอ่อนแค่ไหน....ทิ้งเค้าไปไม่ได้หรอก
"ชั้นก็แค่พูดเล่น....ไม่ได้ไปไหนจริงๆซะหน่อย....เรื่องนั้นชั้นบอกปฏิเสธอาชั้นไปตั้งนานแล้ว....อาชั้นรู้เรื่องแล้วล่ะ"
"พูดจริงใช่มั้ย...."
"แน่นอน....ดูปากชั้นนะ...ชั้น.....ไม่.....ไป....อังกฤษ....แล้ว"

จินกอดแน่นสุดๆ.....เพราะว่าดีใจ....ที่คนๆนี้ไม่จากไป....และตัวคาเมะ....ก็คงจะมั่นใจแน่นอนแล้ว....ว่าเค้าตัดสินใจถูกต้อง?

* * *

ตอนเช้า....................
"ติ๊ด....ตี.....ดิ๊ด"
"ฮัลโหล....ใคร"

จินตื่นมารับโทรศัพท์ด้วยความงัวเงีย....มีคาเมะอยู่ในอ้อมกอด.....นอนอยู่ข้างๆ....ภายใต้ผ้าห่มหนา
[ยูอิจิเอง...เป็นไงบ้างวะ....อุ่นล่ะสิท่า....จิ๊กกริ้วววว!!!]
"ไอ้ทะลึ่ง....ยังไม่ทันทำอะไรเลย...."
[อะไรวะ....เปิดโอกาสขนาดนั้นยังไม่ทำอีกเหรอ....วัยรุ่นเซ็งเลย]
"โทรมาทำไม"
[แหม....ใจคอจะไม่กลับบ้านเลยล่ะสิ.....ชั้นกับจุนโนะมารับแล้วเฟ่ย....อีกครึ่งชั่วโมงคงจะถึง.....เตรียมตัวได้แล้ว]
"เออๆ....ช้าๆกว่านี้ก็ได้ชั้นไม่ว่า.....ง่วงอยู่เว่ย..."
[ได้....เดี๋ยวชั้นแวะนอนข้างทางก็ได้.....ซื้อของซักชั่วโมงด้วยดีมั้ย]
"ถ้าแกทำได้อย่างนั้นจะเป็นพระคุณอย่างมาก....."
[โอเค...ไม่กวนแล้ว....มีความสุขมากๆนะเฟ่ย]
"เออ...ดี"

วางโทรศัพท์ลงที่ข้างเตียง....พลิกตัวหาร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่....นอนมองคาเมะ....น่ารักที่สุด
"คาซึยะ.....เช้าแล้วนะ"

กระซิบที่ข้างหู....แต่ก็ไม่ตื่น....ซุกหัวกับแผงอกเปลือยเปล่านั้น....
"กี่โมงแล้วจิน...."

ถามทั้งที่ตาก็ยังหลับอยู่....จินดูนาฬิกาข้างเตียง.....ถึงเวลา....
"โมงครึ่งแล้ว...."
"งั้นตื่นได้แล้วล่ะ....ไปเถอะ"

คาเมะลุกขึ้นจากที่นอนช้าๆ....ยังไม่ทันจะลุกก็โดนจินฉุดลงไปที่เตียงเหมือนเดิม
"อย่าเพิ่งไปเลยนะ...."

ยึดแขนทั้งสองข้างไว้...มองหน้าคาเมะ.....ที่ตอนนี้รู้แล้วว่า....โดนแน่ๆคราวนี้
"จะทำอะไร"
"คิดถึงอะไรหวานๆนิดหน่อย.....อยากจะกินนายก็แค่นั้น"

ไม่รอให้คาเมะพูดต่อ....จินจัดการจูบไปที่ริมฝีปากบางนั้นทันที.....รสชาดที่อยู่ข้างในนั้น....ยังคงหวานไม่เปลี่ยน...ลิ้นยังคงพัวพันต่อไป.....เหมือนกับว่า.....ยังเก็บเกี่ยวความหวานไม่เสร็จสิ้น
"จิน....ไม่เอาแล้วนะ...."
"ไม่เป็นไรหรอก....นิดเดียวเอง...."
"แต่ชั้นว่ามันจะไม่นิดน่ะสิ"
"ตรงนี้ก็น่ากินนะ....ขอชิมหน่อยสิ"

ไซ้ซอกคอขาวๆ.....กัดเม้มจนเป็นรอยแดง....เสื้อของจินที่ตัวเองใส่อยู่....หลวมมากจนแทบจะหลุดลงไปกองอยู่กับพื้น.....ไหล่ขาวๆนั้น.....กระตุ้นอารมณ์ของจินได้ดีเหลือเกิน
"สวยๆอย่างนี้....ปล่อยไปไหนไม่ได้หรอก"
"แต่ตอนนี้นายต้องปล่อยชั้นนะ......เดี๋ยวยูอิจิคุงกับจุนโนะจะมาไม่ใช่เหรอ....."
"รู้ได้ไง....."
"เมื่อคืนตอนนายหลับ....ชั้นแอบออกไปคุยโทรศัพท์กับจุนโนะ....จุนโนะบอกทุกอย่างเลยด้วย.....ร้ายจริงนะ"

คาเมะจับหน้าจินส่ายไปมา.....จินเซ็งสุดๆ
"ทำไมต้องบอกด้วยล่ะ...ไม่เอาหรอก...ชั้นไม่ให้ไป"

ล้มตัวลงทับคาเมะที่อยู่ด้านล่าง....เล่นเอาร่างเล็กๆขยับไปไหนไม่ได้เลย
"จิน...ตัวหนักขนาดนี้ยังจะทับอีกนะ....เดี๋ยวชั้นก็ตายหรอก"
"ไม่ตายหรอก.....มีความสุขซะด้วยซ้ำ....ใช่มั้ยล่ะ"

จินมองหน้าคาเมะ....หน้าที่แดงอยู่แล้วกลับยิ่งแดงเข้าไปอีก....จินทนไม่ได้...หอมแก้มสีขาวอมชมพูนั้น...เนิ่นนาน
"ไปอาบน้ำก่อนนะ...."

คาเมะดันตัวจินออก....มองตามไปจนถึงประตูห้องน้ำ
"คาซึยะ...อาบด้วยได้มั้ย"
"ไม่ได้หรอก....เดี๋ยวก็ไม่ได้อาบอย่างคราวนั้นอีก......เล่นแต่ในอ่างน้ำ....ชั้นไม่เอาด้วยแล้วนะ"

จินนอนยิ้มอยู่บนเตียง....สุขจริงนะ....แต่ความสุขตรงนี้....จะนานแค่ไหนกัน.....อยากจะรู้?

* * *

หน้าบ้านคาเมนาชิ......
"ถึงแล้วคาเมะจัง"

รถจอดสนิทอยู่หน้าบ้าน...คาเมะเดินลงจากรถ.....แต่จิน....ตามลงไปทำไม
"บายนะ...จุนโนะ....ยูอิจิคุง"
"แล้วไอ้จิน....แกลงไปทำไมวะ"

มองจินที่ยืนอยู่ข้างๆ.....งง
"จะอยู่ที่นี่ก่อนซักพัก....แล้วจะกลับ"
"ชั้นกลัวแกจะไม่กลับน่ะสิ.....จริงมั้ยจุนโนะ"
"ใช่เลย.....คาเมะระวังตัวไว้ให้ดีนะ...."
"อื้มมม.....ขอบใจนะจุนโนะ"
"ไปนะ.....มีความสุขมากๆล่ะ...."
"โชคดีเว่ยไอ้ยู"

รถแล่นออกไปต่อหน้า....คาเมะเดินนำหน้าจินเข้าบ้านไป.....แต่พอจะไขกุญแจเท่านั้น....ก็ได้ยินเสียงใครก็ไม่รู้เรียก
"เคจัง....."

คาเมะสะดุ้งเฮือก.....เสียงนั้น...ต้องใช่แน่ๆ...หันหน้าไปดู....พบกับ....
"อา....!!!!"
"ใช่....อาเอง"

โคอิจิเดินเข้ามาหา....พบจินที่ยืนอยู่ข้างๆ...มองตั้งแต่หัวจดเท้า.....
"นี่ใช่มั้ย....แฟนแก"

คาเมะไม่ตอบ....แต่มองแค่แววตาข้างในก็รู้
"ใจคอจะคุยกันอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ....ไม่เชิญอาเข้าไปหน่อยรึไงเคจัง"
"กะ....ก็ได้.....อาเข้ามาก่อนสิ"

คาเมะไขประตูด้วยความกระวนกระวายใจ....จินกับโคอิจิยังคงมองหน้ากัน....ไม่มีใครยอมแพ้ใครจริงๆ
"เชิญฮะ"

โคอิจิเดินเข้ามาในบ้าน.....สำรวจไปเรื่อยๆ.....
"บ้านนี้ยังเหมือนเดิมเลยนะ....ถึงคนอยู่จะหายไปตั้งสองคน.....แต่มันก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลยซักนิดเดียว"
"อานั่งก่อนสิ....จินด้วยนะ"

ทั้งคู่นั่งลงบนโซฟาที่หันหน้าเข้าหากัน....ยังไม่เลิกมองหน้ากันเหมือนเดิม....โคอิจิเปิดฉากถามจินก่อน
"เราชื่ออะไร......"
"อาคานิชิ จินครับ"

ถามตอบเหมือนกับอิคคิวซัง....คาเมะที่อยู่ในครัว.....เห็นทั้งสองคนแล้วใจไม่ดีเลย
"ไปเจอกันได้ยังไง....ตอนไหนเมื่อไร"
"ตอนต้นเทอมที่คาซึยะอยู่ปี1....ผมอยู่ปี3....หน้าโรงยิมที่ผมกำลังซ้อมบาส....เวลา6โมงเย็น....ชอบเค้าตั้งแต่ตอนนั้นครับ"

ทั้งคู่ถามตอบกันอย่างรวดเร็ว....แทบจะไม่ได้หายใจเลย.....อะไรกันนักหนานะ
"เรียกคาซึยะเลยเหรอ....ขนาดชั้นสนิทกับเค้าที่สุด....ยังไม่เรียกเลย"
"ถ้าผมรู้สึกพิเศษกับใครถึงขั้นรักแล้ว.....ผมจะเรียกชื่อจริงของคนๆนั้น....เพราะเค้าเป็นคนพิเศษของผมจริงๆ"
"แต่มันก็สนิทเกินไปไม่ใช่เหรอ"
"ทางด้านคุณเองก็เรียกเค้าว่าเคไม่ใช่เหรอ....ก็พอกันล่ะครับ"

คาเมะรู้สึกได้ถึงกระแสไฟที่อยู่ระหว่างสายตาของคนทั้งคู่.....ขัดจังหวะตอนนี้ท่าจะดีกว่า
"อา....เอากาแฟมั้ย"
"ขอบใจ....ขอขมๆเข้ากับสถานการณ์หน่อย"
"แต่อาไม่กินแบบนี้นี่นา"
"บอกให้เอามาก็เอามาเหอะน่า"
"ดะ....ได้ฮะ....จินล่ะ"
"ขอน้ำเปล่า"
"อ่อนหัดจริงนะ.....หน้าตาก็ออกจะกร้านโลก....สั่งแค่น้ำเปล่า"

จินเลือดขึ้นหน้า....สั่งไม่ห่วงตัวเองเลย
"คาซึยะ....ขอแบบเดียวกัน.....เอาให้เหมือนกันที่สุดด้วย"
"กะ....ก็ได้"

คาเมะยืนชงกาแฟด้วยอาการสั่น.....ถือออกไปที่ห้องรับแขก....วางลงตรงหน้า...ทั้งสองคนหยิบแก้วกาแฟดื่มพร้อมกัน....แต่ด้วยรสชาดที่สุนัขก็ยังไม่รับประทาน....ทำให้สำลักออกมาพร้อมกัน
"พรวด!!!!"
"เคจัง...ทำไมมันขมขนาดนี้เนี่ยะ...."
"ใช่.....คาซึยะ....แกล้งกันเหรอ"
"ก็สั่งแบบขมๆชั้นก็ทำให้ไง"
"แต่นี่มันขมเกินไป"

ทั้งคู่พูดพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว....ทำเอาคาเมะหลุดขำออกมาต่อหน้า
"เคจัง...ขำอะไร"
"ใช่...คาซึยะ...นายขำอะไร"
"ก็ทั้งสองคน....ฮะๆๆๆ.....พูดพร้อมกัน...ทำอะไรก็เหมือนกันอีก....มันก็เลย...ฮะๆๆๆ.....ไม่ไหวแล้วนะ"

ทั้งจินกับโคอิจิหันหน้าเข้าหากัน....มองหน้า....แล้วในที่สุด.....ก็ยิ้มให้กัน....หัวเราะด้วยกันอีก
สุดท้าย.....บ้านหลังนี้....ก็มีแต่เสียงหัวเราะดังลั่น.......?

ตอนเย็นของวันนั้น...........
"นายจะเรียนวิศวะเหรอ"
"ใช่ครับ....ฝันไว้ตั้งนานแล้วล่ะ....แล้วคาซึยะเค้าก็อยากให้ทำด้วย"
"เชื่อฟังกันจังเลยนะ.....รักมากล่ะสิท่า"
"แหงล่ะครับ...ไม่งั้นตอนที่คาซึยะเค้ากรีดข้อมือตัวเอง....ผมจะให้เลือดผมไปทำไมล่ะ"

ทั้งคู่นั่งคุยกันสนุกสนาน....คราวนี้คาเมะก็เลยกลายเป็นก้างขวางคอซะเอง
"แล้วเคจังรักเค้ามากแค่ไหน....บอกซิ"

โคอิจิถามซึ่งๆหน้า....ตัวเองเคยแต่พูดให้คนอื่นฟัง....ไม่เคยพูดต่อหน้าจิน....มันก็ต้องเขินเป็นธรรมดา
"อาถามอะไรตอนนี้ล่ะ.....ไว้จินกลับก่อนค่อยถามสิ"
"แกจะอายอะไรวะ....อารู้นะว่าพวกแกสองคนมีอะไรที่มันมากกว่านั้น....ใช่มั้ย"
"ใช่ครับ....คาซึยะน่ารักมากๆด้วย"

จินพูดออกนอกหน้านอกตา....ไม่อายใครเลย
"จิน....พูดอะไรก็คิดหน่อยสิ....กล้าเกินไปแล้วนะ"
"ก็มันเรื่องจริงนี่...รึนายจะเถียง"
"มันก็...............ไม่รู้ดิ.....หยุดพูดได้มั้ยล่ะ"

จินมองหน้าคาเมะตอนเขิน....เห็นอย่างนี้ใครไม่รักก็เกินไปแล้ว
"อาดูแค่นี้ก็รู้แล้ว.....แกไม่ต้องพูดหรอก...."
"งั้นอาก็นั่งดูจินไปก่อนแล้วกัน.....เคจะขึ้นไปอาบน้ำ"

ลุกขึ้น.....เดินไปจนถึงบันได....ต้องหยุดเดินเพราะเสียงๆนึง
"คาซึยะ.........ขึ้นไปช่วยมั้ย"
"อะ.....แฮ่ม....หลานชั้นนะเว่ย....อามันนั่งอยู่นี่เกรงใจกันหน่อย"

โคอิจิกระแอมขัดจังหวะ...ทำเอาจินนั่งจ๋องเหมือนเดิม...คาเมะหัวเราะเยาะเย้ยนิดๆ....ก่อนจะขึ้นไปบนห้อง.....ลับตาคนทั้งสอง....คราวนี้.....โคอิจิได้โอกาสเต็มๆ
"นายรักเค้ามากมั้ย"
"มากสิครับ.....เมื่อก่อนผมมันประเภท.....คบอย่างต่ำสามวันก็เลิกแล้ว...แต่เค้านี่สิ....ทำให้ผมเปลี่ยนไป....จากสามวันมันกลายเป็นเกือบ1ปีแล้วนะครับ"
"งั้นนายก็เชื่อเค้ามากเลยสินะ"
"เชื่อสิครับ....เชื่อทุกอย่าง.....เค้าเป็นคนดีด้วย.........ผมก็เลยรักมาก"
"ถ้างั้นก็คงอยากจะให้เค้าเจออนาคตที่ดีใช่มั้ยล่ะ"
"แน่นอนครับ.....อนาคตของเค้าสำคัญที่สุด....ผมไม่ให้เค้าจมปรักอยู่กับอดีตแน่นอน"
"นายพูดเองนะ.....ห้ามเปลี่ยนใจเด็ดขาด....."
"ชัวร์ครับ"
"งั้นนายก็ให้เค้าไปอังกฤษกับชั้นซะ"
"ว่าไงนะ"
"ห่วงอนาคตเค้าไม่ใช่เหรอ...."

จินอึ้งไปพักใหญ่ๆ.....สิ่งที่เค้าพูดไปเมื่อกี๊.....มันเป็นการปล่อยคาเมะไปชัดๆ
"ใช่......ผมห่วง....แต่ผมอยากจะให้เค้าอยู่ที่นี่"
"อย่าคิดอะไรที่มันเห็นแก่ตัวอย่างนั้นสิ.....นายเองก็รักเค้า....เค้าก็รักนาย....เพราะฉะนั้น...นายก็ต้องปล่อยเค้าไปสิ"
"แต่ว่า....ผมอยู่โดยไม่มีเค้าไม่ได้นะ.....ถ้าเค้าไป........ใครจะดีใจไปกับความสำเร็จของผมล่ะ"
"แล้วนายไม่คิดบ้างเหรอ.....ว่าการที่เค้าจะต้องมาทำตามใจนาย....เค้าน่ะ...ลำบากใจไม่แพ้นายหรอกนะ.....เค้าเองก็อยากจะเดินตามอนาคตของตัวเองเหมือนกัน....ในเมื่ออยู่ที่นี่ก็เจอแต่เรื่องเลวร้าย....แล้วนายจะให้เค้าอยู่ทำไม....ถ้าเค้าคิดฆ่าตัวตายขึ้นมาอีก....แล้วนายช่วยไม่ได้....มันก็เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างสูญเปล่านะ....ลองคิดดูแล้วกัน"

โคอิจินั่งมองจินที่กำลังก้มหน้านิ่ง.....คิดถึงว่า....ตัวเองทำเกินไปรึเปล่า....ที่มัวแต่กักกันความรู้สึกของคาเมะ....จนไม่เคารพการตัดสินใจของอีกฝ่ายเลย
"แล้วจะให้ผมทำยังไง....ผมเองก็อยากเห็นเค้ามีความสุข....มีอนาคตที่ดี...แต่ว่า....ผมทำใจไม่ได้...ผมกลัวว่า...ถ้าเค้ากลับมาที่นี่....เค้าอาจจะจำผมไม่ได้....อาจจะลืมหน้ากัน....ถ้าเป็นอย่างนั้นผมอยู่ไม่ได้หรอกนะ"
"นายจะห่วงอะไร.....เลือดของนายก็อยู่ในตัวเค้า....เพราะฉะนั้น....ความรู้สึกนายก็ส่งผ่านถึงเค้าได้ตลอดเวลา......เชื่อชั้นเถอะ....."

จินไม่พูดอะไรออกมา....ยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น
"ชั้นรู้ว่านายรักเค้ามาก....แต่นายรู้มั้ย....ว่าคาเมะเค้าเคยพูดอะไรไว้....เค้าไม่ใช่แค่รักนาย....แต่เค้าศรัทธา....แล้วก็เชื่อมั่นในตัวนายมากๆด้วย.....ถ้าอย่างนั้น.....ก็ทำให้เค้าเชื่อมั่นในสิ่งที่ถูกต้องสิ....ทำให้เค้ามั่นใจว่านายอยากจะให้เค้าได้ดี....คำพูดของนายสำคัญกับเค้าทุกอย่าง.....พูดในสิ่งที่ควรพูดแล้วกัน....."

จินดูเหมือนกับว่าจะคิดได้.....เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ.....รอยยิ้ม....ที่ดูแปลกไปกว่าทุกที....มันเป็นรอยยิ้ม....ที่เปิดกว้าง...และเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง
"ผม....เข้าใจแล้วครับ....ผมจะให้เค้าไป...ผมจะพูดกับเค้าเอง"

โคอิจิยิ้มออก....ในที่สุดสิ่งที่พ่อของคาเมะฝากเอาไว้ก่อนตาย...ก็เดินทางมาพบความสำเร็จแล้วครึ่งหนึ่ง....ดีใจที่ตัวเองทำให้พี่ชายไม่ผิดหวัง
"งั้นก็....ฝากด้วยแล้วกันนะ....อีกสองเดือน.....ชั้นจะมารับเค้าไป....วันนี้กลับก่อนดีกว่า.....นายจะได้ใช้เวลาตรงนี้ที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่า...."

โคอิจิหยิบเสื้อนอกของตัวเอง....มองไปที่บันได....ยิ้มให้กับคาเมะที่กำลังอยู่บนนั้น....เดินออกไปต่อหน้า....จินโค้งตามหลัง...มองตามโคอิจิออกไปจนลับตา
"ชั้นทำถูกแล้วสินะ"

* * *

1 ชม.ต่อมา........
"จิน.....อาล่ะ"

คาเมะเดินลงมาข้างล่าง....ใส่ชุดนอนสีฟ้าใส.....น่ารักอีกตามเคย
"กลับไปแล้ว....เห็นว่ามีงานด่วน..."
"สองทุ่มเนี่ยะนะ.....งานอะไรของเค้า"

คาเมะเดินถือขนมวางไว้ที่โต๊ะข้างหน้า....นั่งใกล้จินที่กำลังดูทีวีอยู่....ปิดไฟเงียบ
"จิน.....ปิดไฟทำไมล่ะ....น่ากลัวออก"
"อยู่กับชั้น.....ไม่ต้องกลัวหรอก"

จินกดรีโมต....เปิดไปเจอหนังผี....กำลังสยองได้ที่
"ที่แท้ก็จะให้เข้ากับบรรยากาศว่างั้นเหอะ.....เล่นอะไรเป็นเด็กอีกแล้วนะ"

จินนั่งดูทีวีด้วยสายตาที่เมินเฉย....กำลังรวบรวมคำพูดอยู่....จะทำยังไงไม่ให้ทำร้ายจิตใจคาเมะมากที่สุด
"คาซึยะ.....กลัวรึเปล่า"
"ก็หนังผีอ่ะนะ....ไม่ใช่นายนี่....นั่งดูหน้าตาไม่สะทกสะท้านอะไรเลย"

คาเมะเอาหัวซบไปที่ไหล่ของจิน....กลิ่นแชมพูอ่อนๆปะทะจมูก....เชิญชวนให้สัมผัส....ปลายจมูกกระทบกับเส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ....สูดกลิ่นความหอมนั้น...เนิ่นนาน.....คาเมะหลับตานิ่ง
"ที่ชั้นถาม....ชั้นหมายถึง...นายกลัวการลาจากรึเปล่า"

คาเมะยังคงไม่สงสัยกับคำถาม....ตอบกลับ....
"ไม่กลัวหรอก....ถ้าคนสองคนไม่ลืมกันซะอย่าง....ระยะทางไม่ใช่อุปสรรคหรอกนะ"
"นั่นสินะ....ชั้นก็คิดแบบนั้น"

จินล้มตัวลงนอนบนตักของคาเมะ...มือน้อยๆลูบหัวของร่างสูงเบาๆ.....จ้องหน้ากัน
"แล้วถ้านายไปอยู่อังกฤษ....ชั้นก็คงจะไม่ต้องห่วงแล้วสินะ"
"หมายความว่าไง"
"ชั้นหมายความว่า....นายควรจะไปตามหาอนาคตของนายได้แล้ว....ชั้นรู้นะว่านายอยากจะไป....แต่ติดที่ความต้องการของชั้นมันรั้งความรู้สึกของนายไว้.....ต่อไปนี้....ชั้นจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว.....นายสำคัญที่สุด....ความสำเร็จของชั้น....ชั้นรู้ล่วงหน้าได้....แต่อนาคตของนาย....มันไม่ได้มีตัวตน...มันจับต้องไม่ได้....จนกว่านายจะคว้ามันไว้....มันถึงจะเผยตัวตนให้นายได้เห็น"

คำพูดของจิน...ทำเอาคาเมะหยุดชะงัก....ุทุกอย่างที่พูด....คงจะหมายถึง.....
"นายจะให้ชั้นไปอังกฤษกับอาใช่มั้ย"
"มองตาชั้น......นายก็น่าจะรู้แล้วนี่นา....ไปเถอะ....ไม่ต้องห่วงชั้น....ชั้นมั่นใจว่ายังไงเราก็จะต้องกลับมาเจอกันอีกเหมือนเดิม....ชั้นสัญญาว่าชั้นจะไม่ลืมนายเลย"
"แต่การไปครั้งนี้....ชั้นไม่แน่ใจ....ว่าเราจะได้กลับมาเจอกันอีกรึเปล่า...."
"ถ้าเรายังมีความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกัน...มั่นใจสิ....ว่าเราต้องได้เจอกันแน่.....ชั้นเป็นคนแบบไหน...นายบอกได้ใช่มั้ย"
"ใช่.....ถ้าห่วงใคร....รึว่าหวงใครซักคน...จะแรงมาก....แล้วก็....ใส่ใจคนๆนั้น....เหมือนกับว่าอยากจะอยู่ด้วยตลอดชีวิต"
"ใช่มั้ยล่ะ....ชั้นมีแค่คนเดียวเท่านั้นนะ"

จูบลงบนมือของคาเมะเบาๆ....มองตาของคาเมะ....ที่ดูจะซึมลงไปทุกที
"จิน....ชั้นบอกตามตรงนะ....ว่าชั้นยังสับสนอยู่...ใจนึงชั้นก็อยากไป....แต่ใจนึงชั้นก็ไม่อยากไป....ชั้นเป็นห่วงนายนะ"
"ไม่ต้องห่วงชั้นหรอก.....ไปเถอะนะ...อาของนายพูดถูก....ชั้นมันเห็นแก่ตัวเกินไป.....ไม่ดูจิตใจของนาย.....ปากบอกแต่ว่าจะให้นายอยู่....ไม่เคยรู้เลยว่า...ความรู้สึกของนายเป็นยังไง....ขอโทษนะ"
"ไม่เป็นไรหรอก...ถ้าจินให้ชั้นไป....ชั้นก็จะไป"
"ศรัทธาในตัวชั้นใช่มั้ย....."

คำพูดนี้....เล่นเอาคาเมะอึ้ง....ไม่เคยบอกให้ใครรู้....ทำไมถึง.....
"อาของนายบอกชั้นเอง....ขอบใจนะ"

จินลุกขึ้นนั่งข้างๆ....กอดคาเมะแน่น.....เอาให้นานที่สุด....ไม่ได้เจอกันอีกนาน....ชั้นคงจะคิดถึงนายมากเลยนะ...คาซึยะ
"จินอย่าเพิ่งลืมชั้นนะ....อย่ามีคนอื่นนะ.....ได้มั้ย"

น้ำตามันพาลจะไหลออกมาทุกที....ในที่สุด....คาเมะก็เก็บมันไว้ไม่ได้
"ชั้นสัญญา...ชั้นไม่มีใครหรอก...ชั้นจะไม่ลืมนายแน่นอน...มีแต่นายนั่นแหละ....จะลืมชั้น"

จินผละออก.........เช็ดน้ำตาให้คาเมะ.....ร่างบางยกแขนขึ้นมา....ชี้ไปที่รอยแผลบนข้อมือ....
"ชั้นไม่มีทางลืมแน่นอน...เลือดของนายอยู่ในตัวชั้น....ถ้าชั้นอยากจะลืม....ชั้นจะเอามันออกเอง..."
"คาซึยะ......"
"แต่ตอนนี้....ชั้นจะขอตามรังควานนาย....ให้ถึงที่สุด....จนกว่านายจะเอาความสำเร็จนั้นมาบอกชั้น....แล้วชั้นจะไป"

จินคว้าตัวคาเมะเข้ามากอด....รู้สึกใจหายอยู่เหมือนกัน....แต่ว่า....ถ้านึกถึงความสุขของร่างเล็กๆที่อยู่ในอ้อมกอดนี้แล้ว....มันก็พอจะตัดความคิดนี้ไปได้
"อยากรังควานก็เอาเลย.....ชั้นจะคอยดูแล้วกันนะ"
"ดูเรื่องนี้จบแล้วค่อยขึ้นนอน....ดีมั้ย"

จินก้มหน้ามองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอด.....ยิ้มให้กัน
"ไม่รู้ว่าจะนอนหลับรึเปล่าน่ะสิ....นี่มันหนังผีนะ"
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า.....ชั้นอยู่นี่ทั้งคนนะ....วันนี้จะให้นอนกอดฟรีๆเลย....เอามั้ย"

คาเมะมองหน้าของจิน....แววตากลมใสนั้น....บ่งบอกถึงความสุขของทั้งคู่....กอดจินแน่นบนโซฟาตัวใหญ่....ถึงหนังจะน่ากลัวแค่ไหน....แต่ก็ทำลายคนทั้งคู่ไม่ได้หรอก

ทำไมความรู้สึกของคนสองคน....................
......................................ถึงได้ตรงกันอย่างง่ายดาย?
คงเพราะว่า..................
พบเรื่องราวมานาน....อุปสรรค....คือบทเรียน......ที่ทำให้คนทั้งคู่........
.......................................เข้าใจกัน.............?

* * *

วันต่อมา.......
"ผู้จัดการกลับมาแล้วเหรอคะ"

เลขานามิเดินถือแฟ้มเข้ามา...พบโคอิจินั่งอยู่ที่เก้าอี้ในห้องทำงาน...สายตาจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์
"ใช่.....จัดการเรื่องเรียบร้อย...คุณนามิ...มีงานอะไรเข้ามารึเปล่า...."
"เท่าที่ดูเมื่อวานนี้....มีแต่แฟ้มมาให้เซ็นพิจารณาแล้วก็....ลูกค้าที่ผู้จัดการนัดไว้....ก็ไม่มีใครมีปัญหาเลยค่ะ"
"งั้นก็ดีแล้ว...คุณออกไปทำงานได้แล้วล่ะ"
"ค่ะผู้จัดการ"

โคอิจินั่งหลับตานิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่....มองโทรศัพท์ในห้องตัวเอง....รอการตัดสินใจที่มาตามสาย...และแล้ว......
"กริ๊งงงงง........"
"ฮัลโหล....."
[อา...เคเองนะ]

เสียงนั้น....ทำเอาโคอิจิลุ้นว่าคำพูดต่อๆไปจะเป็นยังไง
"ว่าไง....ตัดสินใจได้แล้วใช่มั้ย"
[ใช่....จะไปอังกฤษกับอา]

โคอิจิรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก.....คำพูดนี้มีค่าที่สุดเลยนะ
"เค้าพูดกับแกใช่มั้ย.....แกถึงได้ไป"
[ใช่....ถ้าเค้าไม่พูด....คงจะไม่มีทางเชื่อ...ไม่มีทางไปไหน..]
"งั้นก็ดีแล้ว.....อาทิตย์หน้าจะได้ไปทำพาสปอร์ต.....อาดีใจนะที่แกคิดได้"
[ถ้าถึงวันนั้น....ขออะไรอย่างนึงได้มั้ย]
"แกจะให้เค้าไปด้วยเหรอ"
[ไม่ใช่....เคแค่อยากจะให้อา....กำหนดวันไป....ตรงกับวันที่ประกาศผลสอบของจิน]
"เพื่ออะไร"
[ก็เพื่อ...อยากจะไปในวันที่เห็นเค้ามีความสุข....อยากไปในวันเดียวกัน...ถึงตอนนั้น....อยากที่จะไปเลย....ไม่ต้องมีการร่ำลาอะไรอีก]
"ทำไมแกถึงคิดจะทำอย่างนั้น...ทั้งๆที่รู้....ว่าการไปครั้งนี้....อาจจะไม่ได้เจอกันอีก"
[แค่เป็นการพิสูจน์....และก็เชื่อว่าเค้าไม่ลืม...เท่านั้นแหละ]
"กลัวจะทำใจไม่ได้...ว่างั้นเหอะ....เอาล่ะ....อาจะทำให้...."
[ขอบคุณนะ.....แค่นี้ล่ะ....]

วางหูไปแล้ว....โคอิจินั่งมองไปนอกหน้าต่างออฟฟิศ....นั่งยิ้มอย่างมีความสุข....การตัดสินใจครั้งนี้...ไม่ใช่การบังคับ...แต่เป็นความสมัครใจ...ของตัวคาเมะเอง...
คาเมะละจากหูโทรศัพท์....มองโทรศัพท์ที่ตัวเองถืออยู่....คิดว่าคงทำถูกแล้ว.....เรื่องนี้จินไม่รู้....ถ้ารู้...คงจะไม่ยอมแน่ๆ
"คาซึยะ....นั่งทำอะไรอยู่..."

จินเดินลงมา....เห็นร่างบางนั่งอยู่บนโซฟา....กำลังเหม่อ
"แค่โทรไปบอกอาแล้วก็เท่านั้น...."
"บอกแล้วใช่มั้ย....ดีแล้วล่ะ"

จินเดินมานั่งข้างๆ....ทั้งคู่ยังคงเงียบ...ไม่พูดอะไรกัน....
"นายจะไปเมื่อไร....."
"อีกสองเดือนข้างหน้า....บางทีก็อาจจะไม่ถึงสองเดือนซะด้วยซ้ำ...แล้วนายล่ะ....รู้ผลเมื่อไร"
"เท่าๆกับนายนั่นแหละ....ถ้าสมมุติว่าเรามีวันนี้พร้อมกัน.....จะเป็นไงนะ....ชั้นอาจจะดีใจหรือว่าเสียใจ...ในขณะที่นายจากไปอยู่ที่อื่น...ที่ไม่มีชั้นก็ได้"

คาเมะเห็นหน้าของจิน....แววตานั้นบ่งบอกได้อย่างดี....ว่ากลัวการลาจากแค่ไหน....จินซบหน้าลงบนไหล่ของร่างบาง....คาเมะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า....ปลอบใจคนๆนี้....ให้รู้สึกดี
"คาซึยะ....ถ้านายกลับมา.....อย่าเอาใครกลับมาด้วยนะ....ได้มั้ย"
"ไม่เอากลับมาหรอก....ชั้นไม่ใช่รสนิยมแบบต่างชาตินะ....แบบนายดีที่สุดแล้ว"
"วันไป....ชั้นขออะไรอย่างได้มั้ยคาซึยะ"

จินจับมือคาเมะ....บีบแน่น....จนคาเมะเองก็รู้สึกได้
"นายอย่ามาพูดคำว่าลาจากกับชั้น....อย่าทำให้ชั้นเหมือนกับเห็นหน้านายเป็นครั้งสุดท้าย....ชั้นอาจจะทำใจไม่ได้....แล้วก็...อาจจะไม่ปล่อยนายไปไหนอีกเลย"
"ได้สิ.....ชั้นก็คิดไม่ต่างจากนายหรอก.....ถ้าชั้นไปแล้ว...นายสัญญากับชั้นได้มั้ย"

คาเมะเอื้อมมือลูบแก้มของจินเบาๆ....มองให้นานที่สุด
"อยู่นี่จะไม่อารมณ์ร้อน....ตั้งใจเรียน....อย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบเหมือนคราวที่อยู่กับชั้นอีก....ทำได้มั้ย"
"ได้สิ....จะพยายามนะ"

จินรับคำหนักแน่น....แค่นี้ก็คงจะทำให้คาเมะเบาใจขึ้นมากแล้ว
"เอ้อ...ชั้นมีอะไรด้วยล่ะ....รอแป๊บนะ"

คาเมะนั่งมองจินที่ค้นของบางอย่างในกระเป๋า.....หยิบสิ่งนึงขึ้นมา
"กล้องถ่ายรูป....เอามาทำไม"
"ก็เมื่อวานที่ไปเที่ยวกัน....ชั้นว่าจะเอาไปถ่ายรูป....แต่ไม่มีโอกาสซักที....เลยเอามาใช้วันนี้ซะเลย"
"นายถ่ายเป็นเหรอ"
"ชั้นติดเชื้อศิลปินจากทาคิซาว่ามานิดหน่อย....ก็เลยถ่ายเป็น"

จินเช็กกล้องอยู่ซักพัก....แล้วอยู่ๆ....ก็คว้าตัวคาเมะเข้ามา....
"ถ่ายอย่างนี้เนี่ยะนะ....มันจะสวยเหรอ"
"เอาน่า....เชื่อมือชั้น...ยิ้มนะ....1...2...3"

เสียงชัตเตอร์ดังภายใต้ความเงียบของบ้าน....ทั้งคู่ยิ้มให้กัน....คาเมะไม่รู้หรอก...ว่าฟิล์มที่ถ่ายไปก่อนหน้านั้น....จินแอบถ่ายคาเมะไว้ตั้งหลายรูป
"ขอบคุณครับผม...."

จินโค้งให้....คาเมะหลุดขำนิดๆ
"จินนี่ก็บ้าดีเหมือนกันนะ...."
"ก็แหงสิ...ไม่งั้นจะอยู่กับนายได้เหรอ"
"ขอบใจนะ.....ว่ากันใช่มั้ยเนี่ยะ"
"เปล่าซักหน่อย.....พูดเล่นน่ะ....ขอจูบหน่อยได้มั้ย....."

จินทำหน้าตาอ้อนวอนเต็มที่.....อยากขนาดนั้นเชียว
"จะให้ดีมั้ยนะ....ไม่ให้ดีกว่า"
"ทำไมล่ะ.....ขอเถอะนะ"
"ก็ชั้นจะขอนายก่อน....แต่นายดันตัดหน้าชั้น....ชั้นจะยอมได้ไงล่ะ"

พูดจบ....คาเมะจับหน้าจิน....ริมฝีปากแตะกันโดยอัตโนมัติ....แนบแน่นจนดูเหมือนกับเป็นหนึ่งเดียวกัน....คงจะหวานมาก....เลยจูบนานขนาดนั้น
"ของนายหวานกว่าชั้นอีกนะ......"
"งั้นเหรอ....ก็ไม่เคยโดนใครจู่โจม....มันก็ต้องเก็บความหวานไว้นานหน่อยสิ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง....คาเมะโผเข้ากอดจินแบบไม่ทันตั้งตัว....ล้มลงนอนบนโซฟาตัวใหญ่ทั้งคู่.....รอยยิ้ม....เสียงหัวเราะ.....ที่ใครๆก็อาจจะเห็นว่ามันเป็นครั้งสุดท้าย.....แต่เค้าสองคน....ไม่คิดอย่างนั้น.....มันจะยังคงมีอีกเรื่อยๆ.....ไม่หยุด....และไม่เปลี่ยนแปลง

* * *

"อา...หาเจอรึยัง"
[เดี๋ยวสิ....แกบอกแต่ชื่อ...ไม่บอกรหัสประจำตัวนักเรียน....อาจะหาให้แกได้มั้ยล่ะ]
"เออใช่.....ลืมไปเลย....แป๊บนึงนะ"

คาเมะวิ่งขึ้นลงบันไดเป็นว่าเล่น.....หารหัสประจำตัว....ในที่สุด....
"เจอแล้ว.....xxxxxxxxxxxxxx.....จดทันมั้ย"
[เออๆ....แป๊บนึง]
"ว่าไง....อา....อย่าเงียบสิ.....ตื่นเต้นนะ"
[คนได้ยาวเหยียดขนาดนี้....หาเจอที่ไหนล่ะ...เคจัง....นี่มันเกือบจะหมดแถวแล้วนะ....ยังไม่เจอชื่อเลย]
"อาหาต่อไปเรื่อยๆสิ....มันต้องมีแน่ๆ...."
[เคจัง.....ข่าวร้าย....มันหมดแถวแล้ว....ไม่มีชื่อของอาคานิชิ จินเลย]
"ไม่จริง....อาอย่าโกหกกันสิ...."
"จริงๆนะ....เสียใจด้วย...เจ้านั่นคงจะยังไม่รู้ล่ะสิ....ว่าตัวเองไม่ได้"

คาเมะหน้าเสีย...คิดถึงจิน.....ถ้ารู้ว่าตัวเองหมดหวังแล้ว...จะเป็นยังไง
"แล้วจะทำยังไงล่ะ....เค้าจะเสียใจแค่ไหนกันนะ"
[ไม่ต้องทำอะไร....แล้วก็ไม่ต้องเสียใจด้วย]
"จะบ้าเหรอ.....เอ็นท์ไม่ติดใครมันจะดีใจล่ะ"
[แช่งกันอีกแล้ว....ใครว่าเจ้านั่นเอ็นท์ไม่ติด]

คาเมะเริ่มมีความหวังขึ้นอีกครั้ง....แต่อีกใจก็เริ่มสงสัยว่าโคอิจิอำชัวร์
[อาคานิชิ จิน....ไม่ติดในสี่ร้อยอันดับ....แต่มันดันติดยี่สิบอันดับแรกที่แยกออกมาอีกทีน่ะสิ.....]
"ห๊าาาา!!!....ยี่สิบอันดับ"
[ใช่....เก่งไม่เบาเลยนะ.....อนาคตไกลชัวร์....ยินดีด้วย....แกไม่เอาข่าวไปบอกหน่อยเหรอ.....]
"ไม่หรอก.....เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าก็รู้...."
[ไปดูทำไมพรุ่งนี้....ในเน็ตก็มีไม่เปิดดู]
"อย่าพูดถึงเรื่องคอมพิวเตอร์....รายนั้นไม่ค่อยชอบเปิดดูหรอก...ตอนนี้ก็คงอยู่แต่ในบ้านนั่นแหละ"
[อืมม....งั้นพรุ่งนี้....เตรียมตัวให้พร้อมนะ.....เครื่องออกสี่โมงเช้า.....อาจะไปรับตอนสองโมงครึ่งแล้วกัน]
"ฮะ...แล้วเจอกัน"

คาเมะวางหู.....แต่อีกซักพักก็มีสายเข้ามาอีก
"คาเมนาชิฮะ...."
[คาเมะจัง...จุนโนะนะ....รู้ยังว่าอาคานิชิคุงได้....ยี่สิบอันดับแรกเลยนะ]
"รู้แล้ว....ให้อาดูให้เมื่อกี๊นี้เอง"

ขณะเดียวกัน...อีกด้านนึง....ยูอิจิดีใจยิ่งกว่าใคร....ตะโกนดังจนเสียงเข้าโทรศัพท์...."เพื่อนชั้นเองคาเมะจัง....ไอ้จินโคตรเก่งเลย.....ไชโย!!!"
[คาเมะจังได้ยินมั้ย....]
"ได้ยินสิ....ดีใจเหมือนตัวเองเอ็นท์ติดเลยเนอะ....เอ้อ....จุนโนะ....เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกจินนะ....."
[ทำไมล่ะ...พรุ่งนี้นายจะไปแล้วไม่ใช่เหรอ.....ไม่อยากเห็นเค้าดีใจหน่อยรึไง]
"ไม่หรอก....พรุ่งนี้ชั้นจะไปเห็นหน้าเค้าเอง"
[ไปแสดงความยินดีว่างั้นเหอะ....โอเคๆ.....เดี๋ยวชั้นจะกำชับยูอิจิคุงให้แล้วกัน....ไปนะ......โชคดีแล้วกัน....อย่าเพิ่งลืมกันนะคาเมะจัง....ไว้ชั้นจะเมล์ไปหานายที่อังกฤษบ่อยๆนะ....]
"ขอบใจนะจุนโนะ....นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลย....บาย"

จุนโนะกับยูอิจิ...ยังคงไม่รู้ว่าคาเมะไม่ได้จะทำแบบนั้น.....แค่เห็นหน้า....ห่างๆ...หลังจากนั้น....ก็จะไปเลย
"ยินดีด้วยนะจิน....ชั้นจะช่วยอวยพรให้นายเองนะ"

วันที่ทั้งสองคน....ต้องจากกัน.....สั้นลงทุกที.....ทุกที.....
ข้อตกลงระหว่างคนทั้งคู่....จะปิดกั้นความรู้สึกกันได้รึเปล่า....ยังไม่รู้....
ไม่ได้พูดกัน...ไม่ได้เจอหน้ากัน....ไม่ได้ยิ้มให้กันตลอดเวลา....วันนั้นจะนานซักแค่ไหนกัน....
ยังไม่มีใครกำหนดได้.....อาจจะ1ปี...2ปี....3ปี....รึว่าตลอดชีวิต.....?
พวกนายสองคนจะทนได้แค่ไหนกันนะ....อยากจะรู้?

* * *