แกร๊ก
จินพาคาเมะที่นอนไร้สติมายังแมนชั่นของตัวเองทันที.แมนชั่นนี้พ่อของจินซื้อเอาไว้ก่อนที่จะย้ายไปทำงานที่เมืองอื่น.จิน
ขออยู่ที่นี่เพราะไม่อยากจะทิ้งอนาคตของตัวเองแล้วก็อยากจะจดจำสถานที่ที่เคยได้อยู่กับแม่ไปนานๆด้วย
ไอ้ตัวเล็ก.ถึงแล้วนะ

จินหันไปบอกคาเมะที่นอนอยู่บนหลังของตัวเอง.แต่คาเมะก็ไม่รับรู้แม้แต่น้อย.จินพาคาเมะมาที่โซฟาสีฟ้าใส.จับตัวคาเมะนอนลงไปช้าๆ..จัดการเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้
คาซึยะ.วันนี้ชั้นเป็นทาสนายวันนึงก็แล้วกัน.แต่ถ้านายหายเมื่อไรนายโดนแน่
พ่อ.อย่าไปนะ..พ่อ.อย่าจากผมไป

คาเมะเพ้อออกมาเบาๆ.ทำเอาจินที่กำลังเช็ดตัวอยู่ต้องหยุดชะงัก.ฟังเสียงที่ส่งออกมาจากปากของคาเมะอย่างตั้งใจ.ยิ่งเมื่อฟัง.เท่าไร.มากแค่ไหน.ก็เริ่มที่จะสงสารอยู่ลึกๆ
ชีวิตนายเป็นไงกันแน่.ทำไมมันถึงสับสนวุ่นวายขนาดนี้

จินนั่งมองหน้าคาเมะที่หลับอย่างเหนื่อยอ่อน.เผลอเอามือของตัวเองลูบไปที่เส้นผมสีน้ำตาลเบาๆ
เฮ้อ..นอนตรงนี้ไม่ดีแน่ล่ะ.ชั้นพานายไปนอนข้างในดีกว่า

ว่าแล้ว.จินก็อุ้มคาเมะพาไปยังห้องนอนของตัวเอง.เพื่อจะได้ทำอะไรเอ๊ย!!.ดูแลอะไรให้สะดวกๆหน่อย
อย่างแรกชั้นคงจะต้องจัดการกับตัวนายแล้วล่ะมั้งเนี่ยะ

จินจัดการถอดเสื้อผ้าของคาเมะออก...แกะกระดุมทีละเม็ดๆ.เผยให้เห็นผิวขาวๆของคาเมะ.ให้ตายเถอะ..ทำไมถึงสวยอย่างนี้นะ.จะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว.แต่จินก็คงจะไม่ใจร้ายพอที่จะทำคนป่วยได้หรอกน่า
เอ๊ะ!!!รอยแผลนี่.อะไรกัน

จินบังเอิญไปสะดุดตากับรอยแผลหลายแผลที่อยู่บนแขนเรียวของร่างบาง.เห็นได้ชัดว่านี่แหละ..คือรอยที่เจอมีดกรีด.แต่ว่า.คนทำเป็นตัวคาเมะรึว่าไอ้เดนนรกเมื่อกี๊นี้ล่ะ
คาซึยะ.นายคงจะไม่เครียดถึงขนาดจะฆ่าตัวตายหรอกนะ

จินสัมผัสไปที่แผลนั้นเบาๆ..มือสั่นอย่างเห็นได้ชัด.รอยแผลที่เห็นนี่..เราก็คงจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เค้าคิดทำอะไรบ้าๆใช่มั้ย..ไม่นึกเลย
อะโอ๊ยจะ.เจ็บ

คาเมะรู้สึกตัวตื่นขึ้น..ร้องครวญครางนอนกุมท้องของตัวเอง.จินเบนสายตาไปยังหน้าของคาเมะ..ไถ่ถามอาการ
คาซึยะ.เป็นไงบ้าง
อะ..อาคานิชิ..มาได้ยังไง..แล้วที่นี่ที่ไหน

คาเมะพยายามจะลุกขึ้น..แต่ความเจ็บมันวิ่งพล่านไปทั่ว..ทำให้ต้องล้มตัวนอนอย่างเดิม
นายไม่ต้องลุกหรอก.ยังไม่หายเจ็บเลยไม่ใช่เหรอ

จินพูดไปก็ทำท่าจะเช็ดตัวไปด้วย.ทำเอาคาเมะปัดมือออกอย่างเร็ว
นายจะทำอะไรน่ะ.แล้วเสื้อของชั้น..นี่นายถอดเหรอ
ใช่.ทำไม
นายกล้าดียังไง.ไปให้พ้นนะ

คาเมะฉุนจัด.คว้าหมอนบนเตียงขว้างใส่จินไม่เลี้ยง.แทบจะหลบไม่ทัน
เฮ้ย.นี่ชั้นช่วยนายนะทำอย่างนี้ได้ไงฟะ
ช่วยเหรอ.แล้วนายมาแก้ผ้าชั้นทำไมล่ะ.ไอ้วิตถาร

คาเมะยังไม่ยอมหยุด.ขว้างแบบไม่ลืมหูลืมตา..ส่วนจินก็เริ่มโกรธแบบไม่ลืมหูลืมตาเหมือนกัน..กระโดดขึ้นคร่อม.ยึดแขนคาเมะไว้แล้วมองหน้า
หยุดบ้าซักทีได้มั้ย.อย่าลืมสิว่านายเป็นทาสชั้นอยู่.
ทาสบ้าทาสบออะไรกันล่ะ..ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า
โธ่เว้ย!!!..อยากให้หยุดด้วยจูบรึไงวะ

ไม่ปล่อยให้พูดมากอีก.คราวนี้จินใช้โอกาสที่ตัวเองกำลังขึ้นคร่อม.ก้มตัวจูบร่างบางที่อยู่ด้านล่าง.ตอนแรกก็ดูขัดขืนดีอยู่หรอก.แต่ต่อไปทำไมมันนิ่งจังวะ
อ๊ะ.โอ๊ยยยย!!!!!

นั่นไงล่ะ.คาเมะใช้มือที่หลุดออกจากพันธนาการนั้น.ทุบลงไปที่ท้ายทอยของจินอย่างแรง.คราวนี้จินลงไปนอนหมอบอยู่ข้างเตียงกุมหัวของตัวเองไว้แน่น.คาเมะได้ทีเตรียมจะหนีออกไป.แต่ว่า..
ห๊าาา..หัวนาย.ทำไม..

คาเมะเห็นเลือดสีแดงฉานไหลออกมาไม่หยุด..มือของจินที่กำลังจับอยู่.ก็โดนเลือดกลบจนกลายเป็นสีแดงไปหมด..จินร้องครวญครางเสียงดัง..คงจะทรมานมาก
อาคานิชิ.นายทำใจดีๆไว้นะ.เดี๋ยวชั้นจะไปเรียกรถพยาบาลมาให้นะ

คาเมะกระตือรือร้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋า.จินรวบรวมกำลังเงยหน้าบอกคาเมะ
ไม่ต้อง.อย่าเรียกนะ
ทำไมล่ะ.ถ้าไม่ไปโรงบาลนายจะตายเอาง่ายๆนะ
ไม่ได้นะ..บาสของชั้นล่ะถ้าอาจารย์รู้ว่าชั้นเป็นอะไร..ชั้นจะหมดสิทธิ์เป็นตัวแทนเขต.นายอย่าเรียกนะ
แล้วจะให้ชั้นทำยังไงล่ะ..ถ้านายตายชั้นหนีจริงๆนะ
ชั้นไม่ตายหรอกน่า..ไปเอาผ้าชุบน้ำแล้วก็กล่องปฐมพยาบาลมาสิ

คาเมะตั้งสติได้.รีบวิ่งไปหยิบของตามที่จินสั่ง..ไม่กี่วินาทีก็กลับมาพร้อมกับของครบชุด
ลุกไหวมั้ย.ระวังนะ

คาเมะพยุงตัวจินขึ้นนั่งพิงข้างเตียงอย่างทุลักทุเล..คาเมะจับหัวจินมาพิงไหล่ของตัวเอง.แล้วก็ค่อยๆเอาผ้าชุบน้ำเช็ดไปที่บาดแผล
โอ๊ยยยย!!!!เบาๆหน่อยเซ่..
นายก็อยู่เฉยๆสิ..ดิ้นอย่างนี้มันทำแผลยากนะ

คาเมะจัดการทำแผลของจินเรียบร้อย.ใส่ยา.พันผ้าให้เสร็จสรรพ.ฝ่ายจินสลบคาไหล่คาเมะไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
หลับไปซะแล้วเหรอเนี่ยะ.โธ่เอ๊ย!!ใจเสาะเป็นบ้าเลย

คาเมะจัดการพยุงตัวจินขึ้นไปนอนบนเตียง..มองหน้าอยู่ครู่นึง.แล้วก็ตัดสินใจจะกลับไปบ้าน.แต่ว่า.
อย่าเพิ่งไป..คาซึยะ

จินคว้าข้อมือคาเมะไว้แน่น..คาเมะพยายามจะแกะมือ.แต่ก็ทำไม่ได้เลย
อยู่เป็นเพื่อนชั้นก่อนนี่คือคำสั่ง.ห้ามไปไหนทั้งนั้น
อะไรกันน่ะ..คำสั่งอะไรแบบนี้เนี่ยะ

คาเมะบ่นอย่างอารมณ์เสีย.แต่แปลกที่ยอมทำตามโดยง่าย
มานอนข้างๆชั้นซิ
จะบ้าเหรอ..อยากได้อีกแผลรึไง

จินไม่พูดอะไรต่อ.ทำเพียงแค่กระชากตัวคาเมะเข้ามากอดไว้.ตอนนี้เค้าอยู่ในอ้อมกอดของจิน.ที่สำคัญบนเตียงด้วย
อาคานิชิ.นายทำอะไร.ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ
ชั้นไม่ปล่อยนายไปไหนหรอก.ถึงกลับไปแม่นายเค้าก็ไม่เคยสนใจนายอยู่แล้วนี่

คาเมะช็อกกับประโยคที่หลุดออกมาจากปากของจิน.เค้ารู้ไปถึงครอบครัวเรา.มันก็ถูกของเค้าล่ะนะ..แม่ไม่เคยคิดที่จะสนใจเราเลย.สักครั้งเดียว!
คราวนี้คาเมะหยุดอยู่ในกอดของจิน.ไม่ไปไหน.ไม่ขยับเขยื้อน
คาเมะกอดชั้นทีสิ.ชั้นหนาว

คาเมะไม่พูดอะไร.ทำตามที่จินบอกอย่างว่าง่าย..ค่อยๆยกแขนของตัวเองโอบจินเบาๆ.จับหัวให้แนบชิดกับอกตัวเอง..จูบไปที่หน้าผากเบาๆ..สัมผัสได้ถึงความร้อนในตัว.ใช่.จินกำลังจะเริ่มเป็นไข้แน่ๆ
อาคานิชิ.ชั้นจะอยู่กับนาย

* * *

+ตอนเช้า+
แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน..สว่างจนต้องกับสายตาของคนตัวเล็ก..งัวเงียตื่นขึ้น.มองร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ.เอามือเล็กๆสัมผัสกับหน้าผากของจิน..
ห๊าาาา.มีไข้นี่นา

ร่างสูงนอนตัวสั่นอยู่บนเตียง..คาเมะรีบหยิบผ้าห่มที่อยู่ปลายเตียงห่มให้เพื่อคลายความหนาวแล้วค่อยๆลุกออกจากเตียงช้าๆ..รีบไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้.ทำไปสายตาก็มองจินที่กำลังเพ้ออยู่ตลอดเวลา
ปะ..ปวดหัว.โอ๊ยยยย
ไม่เป็นไรนะอาคานิชิ.เดี๋ยวชั้นไปเอายามาให้นะ

คาเมะรีบวิ่งไปที่ห้องรับแขก.หยิบยาแก้ปวดหัวมา 2 เม็ดพร้อมกับน้ำอีกแก้ว.พยุงตัวจินให้ลุกขึ้นช้าๆ
กินยาก่อนนะ..แล้วก็นอนพักซะ

จินจัดการกับยาเรียบร้อย..ค่อยๆล้มตัวลงนอน.แต่นอนได้ไม่นานก็เพ้อออกมาอีกแล้ว
น..หนาววววว

จินนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม..คาเมะลุกลี้ลุกลนไม่รู้จะทำไงดี.ร้อยวันพันปีไม่เคยดูแลคนป่วยเลยนี่นา
ใช่แล้ว.รอแป๊บนะอาคานิชิคุงเดี๋ยวชั้นไปหาผ้าห่มมาให้

คาเมะรีบวิ่งไปเอาผ้าห่มมาให้..เอามาจนเกือบหมดบ้าน.แต่จินก็ยังไม่หาย
ให้มันได้อย่างนี้สิ..แล้วแผลนายไปโดนอะไรมาเนี่ยะ..

คาเมะนั่งอยู่ข้างๆจิน.เอามือเล็กลูบหัวร่างสูงเบาๆ.ก่อนที่จะคิดอะไรได้.ซึ่งมันเป็นทางสุดท้ายแล้วที่จะต้องทำ
โธ่เอ๊ย..ชั้นจนปัญญาแล้วนะ

คาเมะจัดการถอดเสื้อผ้าของจินออก..ที่สำคัญ..คาเมะถอดของตัวเองด้วยนี่สิ.จะทำอะไรเนี่ยะ
ชั้นก็ไม่อยากทำหรอกนะแต่ถ้าไม่ทำนายก็ไม่หายสั่นซักทีน่ะสิ

คาเมะค่อยๆขยับกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม.รู้สึกได้ถึงความร้อนภายในนั้น.ร่างเล็กค่อยๆเอื้อมมือไปลูบผมสีทองนั้นอย่างทะนุถนอม.ลูบไล้เบาๆ..จ้องหน้าที่นอนหลับอย่างเหนื่อยอ่อน.จากนั้นก็ใช้แขนเรียวโอบร่างสูงเบาๆ
เมื่อร่างเปลือยเปล่าแนบกัน.ความอบอุ่นก็เกิดขึ้น.จินรู้สึกได้ถึงความร้อนนั้น..กอดคาเมะไว้แน่นซึ่งคาเมะก็ไม่ได้ขัดขืนแม้แต่นอน..กลับให้กอดอย่างเต็มใจ.คาเมะเองก็กอดตอบสัมผัสของจินแน่น..แทบจะไม่อยากไปไหนเลย

*และแล้ว..ทั้งคู่ก็ไม่ได้ไปโรงเรียน*

ซึ่งในวันนั้นทั้งวัน..เป็นที่โจษจันท์กันมาก..ด้านห้องคาเมะก็แปลกใจเต็มที่ว่าทำไมนักเรียนเรียนดีแต่แสนเฉิ่มอย่างคาเมะถึงได้ไม่มาโรงเรียน.ส่วนฝ่ายของจิน..หลายคนก็สงสัยว่าทำไมถึงไม่มาซ้อมบาสตอนเช้า..เพราะปกติแล้วถ้ามาถึงโรงยิมเมื่อไรจะต้องเห็นซ้อมอยู่ทุกเช้า.แต่ว่าวันนี้.ไปไหน?

ทุกคนต่างพูดคุยกันหนาหู..ยกเว้นยูอิจิกับจุนโนะที่ไม่แปลกใจกับเสียงนินทานี้เลย..ทั้งสองนัดกันไปหลังโรงเรียนพูดคุยกันถึงเรื่องนี้
จุนโนะ..เพื่อนนายพาไอ้จินไปไหนเนี่ยะ.ร้ายไม่เบาเลยนะ
จะบ้าเหรอ..มีแต่เพื่อนนากามารุคุงนั่นแหละที่ลักพาตัวเพื่อนผมไป
แหม.พูดยังกับเพื่อนชั้นเป็นไอ้เฒ่าหัวงูงั้นแหละนี่มันอุตส่าห์ไปช่วยเพื่อนนาย.ยังจะมาพูดอย่างนี้อีกเหรอ
ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ..ตอนนี้อาจจะพาเพื่อนผมไปที่บ้านแล้วก็จัดการฟันมันเรียบร้อยแล้วก็ได้
เออใช่.บ้านไอ้จิน.จุนโนะนายมีโทรศัพท์มั้ย
มี.จะเอาไปขายรึไง
จะบ้าเหรอ..ชั้นจะโทรเข้าบ้านไอ้จิน..แป๊บเดียวน่า
ก็เอาไปสิ.ใครห้ามล่ะ

จุนโนะยื่นโทรศัพท์มือถือให้ยูอิจิ..ยูอิจิรีบกดเบอร์อย่างเร็ว...รอฟังเสียงคนรับ.ถ้าเป็นคาเมะก็แสดงว่าใช่.แต่ถ้าเป็นเสียงจิน.ก็แปลว่าไม่ใช่

[กริ๊งงงงงงง..]

[กริ๊งงงงงงง..]

[กริ๊งงงงงงง..]

โธ่เว้ย..รับสิวะ.ไอ้จิน..คาเมะก็ได้ ยูอิจิรอเสียงคนรับอย่างใจจดใจจ่อแต่ขอโทษ.รอยังไงก็ไม่มีใครรับหรอก.ก็ตอนนี้ทั้งคู่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันบนเตียงนอน..ภายใต้ผ้าห่มหนากันอย่างมีความสุขสุดๆน่ะสิ
แมนชั่นมันไม่มีลิฟท์รึไงวะ..รับโคตรช้าเล้ย

จุนโนะเห็นแล้วรำคาญตาสุดๆ.กระชากมือถือออกมาจากมือยูอิจิ..
เฮ้ย.เดี๋ยวดิ.ใกล้ความจริงแล้วนะ
หยุดเหอะยูอิจิคุง..โทรยังไงก็ไม่มีใครรับหรอกน่า.โทรมากแบตเสื่อมหมด
อ้าว.แล้วจะทำยังไงอ่ะ
ก็ไม่ต้องทำ.อยู่เฉยๆก็พอแล้ว.เค้ามาโรงเรียนตอนไหนก็ถามเอาตอนนั้นแหละ
อะ..ก็ได้..จุนโนะถามอะไรหน่อยนะ.ในห้องนายคาเมะเค้ามีเพื่อนบ้างรึเปล่า
มีสิ.เพื่อนเห็นแก่ตัวไงล่ะ
เพื่อนเห็นแก่ตัว..หมายความว่าไง
ยูอิจิคุงน่าจะรู้นะ.คนที่เฉิ่มๆตามใครไม่เคยทันอย่างคาเมะ.ไม่เป็นเบ๊ก็ไม่รู้ว่าชาตินี้จะไปเป็นอะไรได้อีกแล้วพวกผู้หญิงในห้องก็มีแต่ร้ายๆทั้งนั้น.ขอให้ทำโน่นทำนี่สารพัด.พอไม่ทำให้ก็จัดการจ้างคนมาทำร้ายซะสะบักสะบอมเลย
ขนาดนั้นเลยเหรอ..
ก็ใช่น่ะสิ..กี่โมงแล้วล่ะ
สี่โมงครึ่งแล้ว..
งั้นผมกลับก่อนนะ..บาย
เฮ้ย.อย่าเพิ่งดิ.กลับเร็วจัง
เร็วบ้าอะไร.ผมมีงานพิเศษตอนห้าโมงครึ่ง.ต้องรีบไปแล้ว
งั้นนายรอชั้นก่อนดิ.ชั้นไปด้วย
อ้าว..ยูอิจิคุงไม่อยู่ซ้อมบาสเหรอ
ไม่หรอก.ไม่มีไอ้จินแล้วโยนห่วงไม่มันส์ยังไงก็ไม่รู้.รอแป๊บนะ
ขณะที่จุนโนะกำลังรอยูอิจิอยู่นั้น..ก็มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่พวกเค้าทั้งคู่..ที่สำคัญได้ยินที่คุยกันหมดแล้วด้วย
แหม.ดันผ่านมาเข้าหูสาวสวยมากิคนนี้อีกแล้วนะ..คราวนี้ชั้นไม่มีทางชวดเหมือนคราวก่อนแน่.คาเมนาชิ คาซึยะ

* * *

หกโมงเย็น...
คาเมะตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย..ร่างบางยังนอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนานั้นอยู่..ตะแคงข้างเพื่อจะมองหน้าของจิน.แต่ว่าจินล่ะ..จินลุกไปไหน
คาซึยะ..นายหาอะไรอยู่

คาเมะหันขวับไปหาเสียงเรียกนั้น.เห็นจินนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยร่างเปลือยเปล่า.สายตาจับจ้องมาที่ร่างบางที่กำลังนอนอยู่
อะ..อ้าว.นายหายดีแล้วเหรอ
ยังหรอก.ยังรู้สึกปวดหัวแล้วก็มีไข้อีกนิดหน่อย
งั้นเหรอ.ถ้างั้นนายกินยาแล้วก็นอนพักซะนะ.เดี๋ยวชั้นไปก่อนละกัน
เดี๋ยวสิ.จะไปไหนล่ะ

จินค่อยๆเลื่อนตัวจากเก้าอี้ข้างเตียงมายังร่างบางที่กำลังนอนมองหน้าเค้าอยู่..จับยึดแขนทั้งสองข้างไว้.คาเมะเห็นเพียงแค่นั้น.ค่อยๆเลื่อนตัวเองไปเรื่อยๆจนติดกับหัวเตียง..นั่นคือไปไหนไม่ได้ซะแล้ว
อาคานิชิ.นายจะทำอะไรน่ะ.นายยังไม่หายดีเลยนะ
ทำอะไรน่ะเหรอ.ก็จัดการกับคนที่ชอบฉวยโอกาสน่ะสิ

จินโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบาง.ไล้ลงมาที่ซอกคอร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบกัน.จากความอบอุ่นกลายเป็นความร้อน..เหงื่อไหลโทรมกาย.จินค่อยๆใช้มือล่วงล้ำไปใต้ผ้าห่ม.ลูบไล้ส่วนนั้นเบาๆ..นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เค้าทำแบบนี้.แล้วอย่างนี้ใครกันแน่ที่ฉวยโอกาส
อะ..อาาาาา

คาเมะรับรู้ถึงสัมผัสอันร้อนแรง.หยุดไม่ได้ซะแล้ว.มือเล็กลูบไล้ไปที่แผ่นหลังกว้างขึ้นลงๆอยู่อย่างนั้น.ปล่อยอารมณ์ไปตามแรงกระทำของร่างสูง..
คาเมะ.ตัวนายอุ่นมากเลยนะ.ชั้นอยากจะกอดนายให้หนำใจไปเลย

จินจูบไปที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง.กดลงไปจนแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกัน.ปลายลิ้นสีชมพูควานหาความหวานภายในปากของร่างบาง.จินใช้ปลายลิ้นสีชมพูเลียไล้ลงมาเรื่อยๆยังจุดเล็กๆบนหน้าอกของร่างบาง.กัดเม้มจนคาเมะแทบจะระงับอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ไหว
อะ.อาคานิชิอย่า..
ไม่นะ.เรียกจินสิ.จินไงล่ะ
จะ..จิน.
ใช่แล้ว.คาเมะจัง..ดีมาก

จังหวะที่ร่างบางกำลังเคลิ้ม..ส่วนนั้นของจินเริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปยังช่องทางคับแคบของร่างบาง ยกสะโพกมนขึ้น.ลูบไล้ตรงช่วงเอวอย่างเบามือ
อะ..อ๊าาาา..อย่า
อย่าหยุด..ใช่มั้ยล่ะ
ยะ.อย่า.อย่าหยุดนะ..อย่าหยุด
ได้สิ..ชั้นจะสนองตอบให้

จินจับตัวคาเมะนอนคว่ำ..ไซ้ซอกคอจากทางด้านหลังกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ
คาซึยะ..ชั้นรักนาย.บอกสิ..ว่านายก็รักชั้น

ส่วนนั้นของจินลุกล้ำเข้าไปยังช่องทางเล็กๆนั้นอีกครั้ง..กระตุกเข้าจนสุดปลาย.แรงจนร่างบางระงับอารมณ์ไว้ไม่ได้.ขยำผ้าปูที่นอนจนยับไม่มีชิ้นดี
บอกสิ..คาซึยะ
ชะ..ชั้นรัก.รักนาย

อารมณ์ของร่างบางถึงจุดสุดยอด.หลั่งน้ำสีขาวขุ่นภายในตัวออกมาจนที่นอนสีขาวบางเบาเปรอะเปื้อน..พร้อมกับเลือดสีแดงที่ไหลมาเหมือนบอกให้รู้ว่าไม่มีความบริสุทธิ์ในตัวเหลืออยู่แล้ว
บทเรียนของทาสที่ชอบฉวยโอกาส..รู้ไว้ว่านายจะต้องเป็นทาสของชั้นตลอดไป
อะ.อื้มมม

คาเมะตอบกลับอย่างว่าง่าย.จินยังคงกระทำต่อไป.เหมือนกับว่าจะไม่มีทางหยุดกลางคันแน่นอน
วันนี้นายอยู่กับชั้นอีกคืนนะ.อย่าไปไหนนะ

ร่างสูงค่อยๆใช้ริมฝีปากบางไล้เลียไปตามร่างกายของคาเมะ.กัดเม้มจนเป็นรอยแดงทั่วตัว..ความร้อนจากริมฝีปากบางนั้นแทรกซึมลงไปจนวิ่งซ่านไปทั่วร่างกาย
ที่สุดของอารมณ์.ร่างสูงถอนกายออก..ทรุดกายนอนลงข้างๆคนตัวเล็ก.หันตัวไปด้านคาเมะ.ใช้ลำแขนโอบร่างบางจนแน่นหนา..เหมือนกับไม่อยากจะปล่อยไปไหนเลย
คาซึยะ..คืนนี้นายสวยจริงๆเลย

จินมองใบหน้าสีชมพูที่นอนอยู่ในอ้อมแขน..จูบเบาๆที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน
รู้มั้ยว่าเวลาชั้นเห็นนาย.ชั้นระงับอารมณ์ตัวเองไม่ได้ทุกที

ผละจากหน้าผากใส..สัมผัสไปที่ไหล่เนียนขาวของร่างบางช้าๆ.
คำพูดเมื่อกี๊นี้..นายแน่ใจแล้วเหรอ

คาเมะถามจินเบาๆ..ทำเอาจินนอนครุ่นคิดอยู่นาน
เมื่อกี๊นี้เหรอ..แล้วชั้นพูดอะไรออกไปล่ะ

คาเมะได้ยินเสียงที่หลุดออกมา..รู้ได้ทันทีว่าจินไม่ได้ตั้งใจจะพูดจริงๆหรอก
ช่างมันเถอะ..ตัวชั้นคงจะหวานเกินไป.จนน้ำตาลมันเข้าไปทำลายสมองส่วนความจำของนายหมดแล้วมั้ง
เป็นทาสก็อย่าทำมาตีฝีปากหน่อยเลย.พูดน้อยๆน่ะดีแล้ว
แล้วทาสไม่ใช่คนรึไงล่ะ..น่ารำคาญ

จินมองหน้าคนตัวเล็ก.ยิ้มที่มุมปากนิดๆ.จากนั้นก็หลับไปโดยที่ไม่ได้สนใจร่างบางในอ้อมแขนอีก..คาเมะนอนมองหน้าจินอยู่นาน.เกิดหมั่นไส้.ยื่นมือน้อยๆไปหยิกแก้มของจินเบาๆ.แลบลิ้นใส่ร่างสูงที่นอนหลับอยู่..ตะแคงตัวไปอีกด้านนึง.แล้วก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

ประมาณ ตี 4....
ท้องฟ้าในยามนี้ยังคงเป็นสีดำ.คาเมะตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย..หันไปหาร่างสูงที่นอนอยู่ด้านข้าง..ยังหลับสนิทอยู่เลย
คาเมะหันไปมองนาฬิกาที่อยู่ข้างๆบอกกับตัวเองว่าเช้าแล้วสินะ
ร่างบางค่อยๆยกแขนของจินที่กำลังโอบตัวเองออกเบาๆ..ลุกขึ้น.เก็บเสื้อผ้าที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาใส่.แล้วก็หันไปเขียนอะไรบางอย่าง..เขียนไปก็มองหน้าคนที่อยู่บนเตียงไป
อาคานิชิ จิน.ลาก่อนนะ

คาเมะละสายตาจากกระดาษ..หยิบกระเป๋าของตัวเอง.จูบไปที่หน้าผากของร่างสูงที่กำลังหลับอยู่.เบาๆ..แนบกระดาษที่เขียนนั้นไว้บนโต๊ะตัวใหญ่ที่อยู่ข้างเตียง..แล้วร่างบางก็เดินจากไป
และเพียงไม่กี่นาทีต่อมา.จินก็ตื่นขึ้นจะเอื้อมมือไปโอบคนตัวเล็กเพื่อหาไออุ่น.แต่ว่า.เค้าไปซะแล้ว.
อะ..คาซึยะ

จินมองหาในห้องตัวเองก็ไม่พบ.ที่ไหนก็คงจะไม่พบ.เดินกลับมานั่งที่เตียง.ในที่สุด.ตาของจินก็เหลือบไปเห็น.กระดาษแผ่นนึงวางไว้..หยิบขึ้นมาอ่าน.สายตาโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด.

อาคานิชิ จินขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างทาสอย่างชั้น..คงจะหมดหน้าที่แล้ว.ต่อจากนี้เราไม่มีอะไรต้องติดค้างกันอีกลาก่อน.คาเมนาชิ คาซึยะ

จินอ่านจบ.กำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น..คาซึยะ.กล้ามากนะที่ทำแบบนี้
ชั้นยังไม่จบหรอก.คาซึยะ.นายต้องเป็นทาสของชั้น..ตลอดไป

* * *