ที่โรงเรียน...
จินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่สุดแสนจะหงุดหงิด..เพราะอะไรน่ะเหรอ..ดูเอาเองสิ..
เนี่ยะเหรออาคานิชิ จิน..ที่มีอะไรกับคาเมะปี 1
นั่นสิ..เท่ห์ดีเนอะ
เฮ้ย..พวกแกดูดิไอ้นี่เองที่เค้าลือกัน
เออว่ะ.หน้าตาก็ดีทำไมถึงไปยุ่งกับไอ้เฉิ่มแบบนั้นได้วะ
มาแล้วโว้ยๆ..คนนี้เองเหรอวะเนี่ยะ
ทุกคนที่อยู่ตามทางเดินของอาคารเรียนยืนมองจินเป็นตาเดียวกัน..ทำเหมือนกับกำลังดูขบวนโชว์คานิวัลอย่างนั้นแหละ.
จินเดินสะกดกลั้นอารมณ์มาเรื่อยๆ.จนถึงสนามบาส..คราวนี้ล่ะได้ปลดปล่อยแล้ว
เอ่อ..โค้ชฮะ..รุ่นพี่เค้าเป็นอะไรไปฮะ
ไม่รู้ว่ะ..ชั้นมาถึงมันก็เป็นอย่างนี้แล้ว

จินปล่อยอารมณ์กับลูกบาสในสนามเต็มที่.ขว้างเอาๆแบบไม่สนใจว่าใครจะยืนอยู่แถวนั้น..แล้วตอนนี้เป็นที่รู้กันว่า..สนามบาสแห่งนี้เป็นที่ส่วนบุคคลของอาคานิชิ จินไปชั่วขณะ
หวัดดีทุกคน..ยูอิจิสุดหล่อมาแว้ววววว

เหมือนเห็นแสงสว่างส่องทาง..รุ่นน้องในชมรมทุกคนต่างกรูกันเข้ามาหายูอิจิ.จนยูอิจิไม่รู้ว่า..จะตกใจรึว่าจะแปลกใจดี
เฮ้ย..พวกแกเป็นอะไรกันวะ
พวกผมไม่เป็นอะไรหรอกแต่เพื่อนรุ่นพี่สิเป็นอะไร

ยูอิจิชะโงกหน้าไปดูด้านหลังรุ่นน้อง.เห็นจินกำลังโยนลูกบาสอย่างบ้าคลั่ง.จะเข้าแป้นหรือว่าไม่เข้ากูก็ไม่สนใจทั้งนั้น
ม..มันเป็นอะไรไปวะ

ยูอิจิถามเสียงสั่น..ก็ลองว่าจินโมโหแบบนี้.เอาคืนไม่ได้ซักคน
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน..มาถึงมันก็เป็นแบบนี้แล้วอ่ะ
ย.อย่าบอกนะว่าพวกแกจะให้ชั้น..

ยูอิจิรู้คำตอบทุกอย่าง.รุ่นน้องผงกหัวอย่างรู้กัน.เอาแล้วไง.ซวยซะแล้ว
เออๆ..ก็ได้วะ

ยูอิจิค่อยๆย่างกรายเข้าไปในสนามช้าๆ. เข้าไปถามเพื่อนสนิทของตัวเอง.
ไอ้จินเป็นอะไรไปวะ

จินหันขวับกลับมาอย่างเร็ว.ทำตาขวางใส่.เล่นเอายูอิจิถอยหลังกรูด
ไอ้ยูอิจิแกมานี่เลย

จินกระชากคอเสื้อของยูอิจิไปทางสวนหลังโรงเรียน...ความซวยเข้าครอบงำยูอิจิเป็นระยะๆ..
แง้กรูผิดอะไร?

* * *

มาถึงสวนหลังโรงเรียน..จินทุ่มยูอิจิลงกับพื้น.ใช้เท้าเหยียบไปที่หน้าอกยูอิจิอย่างแรง.
โอ๊ยยย..ไอ้บ้าจิน..พูดกันดีๆก็ได้นี่หว่า.มีเรื่องอะไรวะ
แกเอาเรื่องของชั้นกับคาซึยะไปป่าวประกาศใช่มั้ย..

จินพูดจบ..เล่นเอายูอิจิเอ๋อรับประทาน.นี่เราพูดตอนไหนวะ
แกไปเอาข่าวมาจากไหนวะ..จิน
จะเอามาจากไหนล่ะ..พวกที่อยู่ในอาคารเรียนมันลือกันให้แซ่ดขนาดนั้น..ต้องเป็นแกแน่.แกใช่มั้ย

จินขยี้เท้าลงไปบนอกของยูอิจิ.ทำเอาจุกนิดๆ
เฮ้ยยยย..เบาโว้ย..แกอย่าใส่ความกันสิวะ

ยูอิจิใช้กำลังยกเท้าของจินออกช้าๆ..แล้วก็ลุกขึ้นอย่างเร็ว
ชั้นเป็นเพื่อนแกน่ะเฟ่ย.แกเชื่อใจชั้นหน่อยสิวะ
เชื่อใจเหรอ..ได้.ชั้นจะเชื่อแก.แต่แกก็ลองแก้ตัวมาซิ..เอาให้เนียนก็แล้วกัน

ยูอิจิมองหน้าจิน..ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย
แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าชั้นเป็นคนยังไง..ชั้นไม่เอาเรื่องเพื่อนไปขายหรอกน่า
แล้วถ้าไม่ใช่แกมันจะเป็นใครล่ะ
ไม่ใช่ชั้นมันก็ต้องเป็นเฮ้ย.ไม่มั้งงงงง

ยูอิจินึกได้.ถอยหลังรีบวิ่งไปอย่างเร็ว..ปล่อยให้จินยืนมองอย่างสงสัย
ยูอิจิวิ่งมาที่ชั้นเรียนปีหนึ่ง..ทำเอาสาวๆที่นั่นแตกตื่นกันเป็นแถว..ก็หนุ่มป๊อบของโรงเรียนมาทั้งทีนี่นา
เธอ..ดูนั่นสิ..ยูอิจิคุงนี่นา
ไหนๆ..กรี๊ดดดด!!..เท่ห์จังเลย
ไม่แพ้จินคุงเลยเนอะ

ปกติยูอิจิจะต้องหลงตัวเองแล้วเดินไปทักทายสาวๆ.แต่ว่าวันนี้พี่แกสะกดอารมณ์อยู่.มุ่งหน้าตรงไปปี 1 ห้องเออย่างเดียว

!!!ครืด!!!

จุนโนสุเกะ ทางุจิ..อยู่ไหน

ทุกคนต่างแตกตื่นกับคนที่เปิดประตูเข้ามา.ร้อยวันพันปีไม่เคยมีนักเรียนปี 3 โผล่มา.ไหงวันนี้มันมาได้วะ
เอ่อรุ่นพี่.จุนโนะไม่อยู่หรอกฮะ.รุ่นพี่มาตอนนี้ก็ไม่เจอมันหรอก
ไม่อยู่งั้นเหรอ.ดีล่ะ.ชั้นจะรออยู่ที่นี่.

ว่าแล้ว.ยูอิจิก็นั่งลงที่โต๊ะเรียนในห้องปีหนึ่ง..ไม่สนใจเสียงใครทั้งนั้น
อะ.รุ่นพี่.ไปก่อนเถอะนะฮะ..เดี๋ยวอาจารย์ก็เข้ามาแล้ว
ไม่ไปโว้ย.ชั้นจะอยู่ตรงนี้จนกว่าจะได้เจอกับจุนโนะ..ไม่เป็นไรหรอกน่า.หน้าตาชั้นก็ออกจะกลมกลืนกับปี 1

ยูอิจิพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน.ไม่คิดจะดูเลยว่าปี1 เป็นไงปี 3เป็นไง.เด็กมันหัวดำ.แต่แกน่ะหัวทองอยู่คนเดียว
มีอะไรกับผมไม่ทราบ

ยูอิจิหันขวับไปตามเสียงนั้น.เห็นจุนโนะยืนหน้าบึ้งอยู่
มาแล้วเหรอไอ้ตัวดี.ตามชั้นมานี่ ยูอิจิเดินล็อกคอจุนโนะออกไป..ท่ามกลางสายตาของปี 1..ทั้งชั้น

สวนหลังโรงเรียน
จินโว้ย..ชั้นพาไอ้ตัวปล่อยข่าวมาแล้ว

จุนโนะดิ้นขลุกขลักอยู่ในแขนของยูอิจิ.ร้องตะโกนโวยวาย
ปล่อยข่าวอะไรเล่า.ไม่เห็นรู้เรื่องเลย.ปล่อยนะเฟ่ย
นายไม่ต้องมาทำไก๋เลยนะ..บอกมาเลยดีกว่าว่านายน่ะ.ทรยศเพื่อน

ยูอิจิใส่คำพูดเอาซะจุนโนะอึ้งปนเอ๋อ..
ข่าว..ข่าวอะไร.แล้วมันเกี่ยวกับผมด้วยเหรอ
เกี่ยวแน่ล่ะ.ก็นายใช่มั้ยที่ไปปล่อยข่าวว่าไอ้จินกับคาเมะกำลังกิ๊กกันอยู่
อ๋อ.ข่าวนั้นเองเหรอ

จุนโนะปล่อยประโยคนี้ออกมา.เล่นเอาจินกับยูอิจิหันมามองเป็นตาเดียว
เฮ้ย..อย่ามองอย่างนั้นดิ..ผมไม่ได้ปล่อยข่าวนะ.ผมเองก็ได้ยินมาเหมือนกัน.ข่าวเด่นข่าวดังเลยด้วยดีนะที่วันนี้คาเมะไม่มาโรงเรียน.ไม่งั้นเจอพวกสาวๆรุมแหลก
แล้วเอาไงวะทีนี้..จะแก้ข่าวก็ไม่ได้ด้วย

ยูอิจิกับจุนโนะยืนคิดกันอยู่นานและแล้ว
ชั้นคิดออกแล้วจุนโนะ.วันนี้นายไปสืบมาให้ได้.แล้วเอามาบอกชั้น..ส่วนชั้นก็จะไปสืบแถวๆนี้เอง..เข้าใจนะ
ทั้งคู่ต่างตกลงกันอย่างดี..แต่จินไม่คิดจะทำอย่างนั้น
ชั้นจะไปที่ฝ่ายประวัตินักเรียน
ฝ่ายประวัตินักเรียน.ไปทำไมวะ
ไปถามที่อยู่ไอ้ตัวเล็ก.เย็นนี้ชั้นจะไปหาเค้าที่บ้าน

จินพูดจบเดินจากไปท่ามกลางสายตาของคนทั้งคู่..ปกติแล้วถ้าเกิดเรื่องแบบนี้จินจะไม่สนใจเลยซักนิดเดียว..แต่ว่าคราวนี้.
จุนโนะ..ชั้นว่าคราวนี้มันเอาจริงแล้วนะ
นั่นสิฮะ..

* * *

ตอนเย็น...
จินตามสืบถามที่อยู่คาเมะที่ฝ่ายประวัตินักเรียนมาได้.และแล้ว.ก็มายืนอยู่หน้าบ้าน.คาเมนาชิ.

!!!กิ๊ง.ก่อง!!!

ประตูเปิดออก.เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนที่ออกมาต้อนรับ
คือผมมาหาคาซึยะครับ.ไม่ทราบว่าเค้าอยู่มั้ยครับ
อะ.เอ่อ.คือว่า.แป๊บนึงนะจ๊ะ

แม่หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมกดส่งเมล์เรียก.เผลอทำสิ่งที่ขัดหูขัดตาจินขึ้นมา
ไม่ต้องหรอกครับ..ถ้าอยู่บนห้อง..เดี๋ยวผมขึ้นไปเองก็ได้

จินเดินผ่านหน้าไปโดยที่ไม่ได้สนใจ.ปล่อยให้แม่คาเมะมองตามด้วยความตะลึง

!!!ก๊อก.ก๊อก!!!

คาซึยะ.ชั้นจินนะ.เปิดประตูหน่อยสิ

คาเมะไม่ตอบกลับ.ประตูก็ไม่ขยับเขยื้อนเรียกอยู่นาน..ก็ไม่มีวี่แวว
ถ้านายไม่เปิด.ชั้นพังจริงๆนะ

จินถอยออกมา..เตรียมวิ่งชนประตู..แต่แล้ว
เดี๋ยวจ้ะ.อย่าพังนะ.น้ามีกุญแจ

แม่คาเมะรีบเอากุญแจมาไขให้..ในที่สุดประตูก็เปิดออก
เรียบร้อยแล้วจ้ะ.งั้นน้าลงไปข้างล่างก่อนนะ
ขอบคุณครับ

จินเบนสายตาจากหญิงวัยกลางคนมาที่ประตูห้องที่เปิดอยู่ตรงหน้า..เดินเข้าไปช้าๆ..
คาซึยะ.นายอยู่ไหน

ไม่มีเสียงตอบ.จินเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่เตียงนอน.นั่งลงข้างๆ
คาซึยะ.นายตอบชั้นหน่อยสิ

จินเขย่าตัวเรียก..แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย.จินเอามือของตัวเองจับไปที่หน้าผากของร่างบางเบาๆ..ไอร้อนนั้นแทรกซึมไปที่มือใหญ่อย่างรวดเร็ว..
นายไม่สบายนี่นา.ให้ตายเถอะ.เดี๋ยวชั้นไปเรียกแม่นายมาให้นะ

จินเตรียมจะวิ่งออกไป.แต่คาเมะก็คว้าเอาไว้
อย่านะ..อย่าเรียกเค้า
ทำไมล่ะมัวแต่ทำแบบนี้ก็ไม่หายซักทีน่ะสิ
ชั้นบอกว่าไม่ไงล่ะ.นายอยู่กับชั้นก็พอ

จินนั่งมองคนตัวเล็กที่นอนสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม..ลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้น.แววตาแสดงความสงสารอย่างเห็นได้ชัด.เดินไปหยิบผ้ากับน้ำมาเช็ดตัวให้.ถลกแขนเสื้อของตัวเองขึ้น.เช็ดตัวเบาๆ
นายรู้มั้ยคาซึยะ.ที่โรงเรียนตอนนี้..เรื่องของเรามันแพร่สะพัดแล้วนะ

คาเมะได้ยิน.ทำเพียงแค่หัวเราะออกมาเบาๆ
นายคงจะลงโทษชั้นล่ะสิ..ที่ชั้นเลิกเป็นทาสของนาย.นายเลยจัดการปล่อยข่าวให้ชั้นเสียหายไปทั้งโรงเรียน

จินหยุดทุกอย่าง..มองหน้าคาเมะอย่างไม่เข้าใจ
ใช่.คาซึยะ..ชั้นโกรธนายมาก.ทั้งๆที่ชั้นไม่อยากจะปล่อยนายไปแท้ๆ.นายกลับทรยศชั้นได้แต่ขอให้ฟังชั้นก่อนชั้นไม่คิดอยากจะทำให้นายต้องเจ็บไม่อยากจะทำให้นายต้องอับอายคนทั้งโรงเรียน.ขอให้รู้ว่าชั้นไม่ได้ทำ
แล้วมีเหตุผลอะไรล่ะที่นายจะไม่ทำ..ทั้งๆที่นายก็บอกชั้นว่านายจะทำอย่างนั้น
เหตุผลเหรอ.เพราะชั้น.ชอบนายไงล่ะ

คาเมะหยุดพูด..นอนมองหน้าจินด้วยความตกใจ.ตั้งใจพูดให้ป่วยไปมากกว่านี้รึไง
ชั้นคงพูดอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้หรอก.แต่ขอให้รู้ไว้ว่าสิ่งที่ชั้นพูดเมื่อตอนนั้นมันเป็นเรื่องจริงชั้นไม่ได้หลงในรสของนายจนชั้นลืมหรอกนะ

คาเมะหน้าแดงเมื่อได้ยินประโยคนั้น..ก็ตอนที่เค้าพูด.เรากำลัง.
นายแน่ใจแล้วเหรอนายไม่คิดดูให้ดีก่อนล่ะ

จินยิ้มกับร่างบางที่นอนอยู่.ถอดเสื้อนอกออกขยับกายเข้าไปใต้ผ้าห่มกอดร่างบางที่นอนอยู่แน่น..ให้ความอบอุ่นกับคนตัวเล็ก
คนอย่างชั้นมันไม่ต้องคิดหรอกถึงจะคิด..ชั้นก็คิดกับนายแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ

จินจูบหน้าผากใส..ลูบแก้มคนตัวเล็กเบาๆ..คาเมะเหลือบเห็นแผลที่หัวจิน.ถามอย่างสงสัย
อาคานิชิคุง.แผลบนหัวน่ะไปโดนอะไรมากันแน่

คาเมะพูดไปก็ลูบหัวจินไปด้วย.จินได้ยินแค่นั้น.เขกหัวคาเมะเบาๆ
ก็ไปช่วยนายนั่นแหละ..โดนมันฟาดเอา..จนเลือดอาบอย่างนี้ไงล่ะ.รู้แล้วนายต้องรับผิดชอบด้วยนะ
ทำไมชั้นต้องรับผิดชอบด้วยล่ะ..นายโดนเองนายก็ดูแลเองสิ

จินมองหน้าคาเมะ.หัวเราะให้กับความน่ารักของคนตัวเล็ก.เอาหัวชนกับหน้าผากนั้น.แล้วจูบลงไปที่ริมฝีปากบาง.ช้าๆ.แต่ก็แฝงไปด้วยความเร่าร้อนเหมือนเคย
อาคานิชิ..นายเคยทำอะไรอ่อนโยนอย่างคนอื่นเค้าเป็นบ้างมั้ย
อ่อนโยน.หมายความว่าไง
ก็เวลานายจูบชั้นทีไร..รู้สึกว่ามันรุนแรงตลอดเวลาเลยนี่นา

จินหน้าแดง.ไม่เคยมีใครพูดอย่างนี้กับเค้ามาก่อน
ทำยังไงล่ะ..เวลาชั้นทำ.ไม่จำเป็นต้องรู้สึกอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ
นายน่ะ.ไม่เคยล่ะสิ.ชั้นสอนให้มั้ยล่ะ

คาเมะจับหน้าของจิน.ขยับกายเข้าไปใกล้ๆ.ค่อยๆจูบไปที่ริมฝีปากบางของร่างสูงเบาๆ.ความอ่อนโยนนั้น..ทำเอาจินเคลิ้มไปชั่วขณะ.
คาซึยะ.นายนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ
เพิ่งรู้เหรอ.ขอบคุณที่ชมนะ.ชั้นมันร้ายอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว.อย่าซื่อบื้อไปหน่อยเลยน่า

จินมองคนตัวเล็กที่พูดเจื้อยๆอยู่ในอ้อมแขนของตัวเองกอดแน่นยิ่งกว่าเก่า..ความอบอุ่นในกาย..คงจะพอทำให้คาเมะฟื้นไข้ขึ้นมาบ้าง

จนถึง 3 ทุ่ม
คาเมะหลับไปนานมากแล้ว..จินนอนมองหน้าร่างบางที่กำลังหลับอย่างมีความสุข.จูบไปที่หน้าผากใสช้าๆ.
คาซึยะ..ชั้นกลับก่อนนะ

จินลุกขึ้น.แต่ก็ขยับเขยื้อนไม่ได้..เพราะคาเมะ.เล่นจับเสื้อไว้แน่นเลย
คาซึยะ..พรุ่งนี้เจอกันนะ.ชั้นไม่ไปไหนหรอก

จินค่อยๆแกะมือเล็กออกจากเสื้อของตัวเอง..กุมมือคาเมะ...จูบอย่างทะนุถนอม.มองหน้านั้นแล้วยิ้มนิดๆ..คาเมะ.นายจะเป็นทาสในใจของชั้นแค่เพียงคนเดียว
จินเดินออกมาจากห้องของคาเมะ..พบแม่ยืนอยู่ตรงปลายบันได.มองหน้าผู้หญิงคนนี้.นานจนทำให้อีกฝ่ายหลบสายตา
คาซึยะ..เค้าหลับไปแล้วนะครับ..มีไข้นิดหน่อย.เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนได้

จินถือเสื้อนอกเดินผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ.แม่คาเมะมองตามแล้วร้องเรียก
เธอ.ตามชั้นมาที่ห้องรับแขกหน่อยได้มั้ย.ชั้นมีเรื่องจะพูดด้วย

จินหันหลังกลับ..มองหน้าผู้หญิงคนนี้.นิ่งสนิท.ก่อนจะตอบรับอย่างว่าง่าย
ได้สิครับ

คุณน้ามีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ

จินนั่งนิ่ง.สีหน้าเรียบเฉย.จ้องหน้าแม่คาเมะอย่างไม่วางตา.ก่อนที่จะเอ่ยประโยค
นึงออกมา
ชั้นอยากจะขอร้องเธอ.ให้เลิกยุ่งกับคาเมะจังเค้าได้มั้ย..

จินนั่งฟัง..ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น.ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นผู้ใหญ่
ได้สิครับ..ถ้าคุณน้าต้องการอย่างนั้น.ผมจะทำให้
งั้นก็ดีแล้วล่ะ.อย่าลืมคำที่เธอได้พูดวันนี้ก็แล้วกัน

แม่ของคาเมะกำลังจะเดินออกจากห้องไป..แต่แล้ว.
แต่ก่อนที่ผมจะทำตามที่คุณน้าขอร้อง..ผมขอถามอะไรอย่างนึงได้มั้ยครับ

จินลุกขึ้นยืน.หันไปทางหญิงวัยกลางคนที่กำลังยืนหันหลังรอฟังอยู่
คุณน้าคิดเหรอว่าจะดูแลเค้าได้..

แม่หันกลับมา..ถามด้วยน้ำเสียงที่ตกใจนิดๆ
ทำไมเธอถึงถามอย่างนั้น..นี่ชั้นเป็นแม่เค้านะ
เป็นแม่เหรอครับ.แล้วถามหน่อยเถอะว่าคุณน้าเคยแคร์ความรู้สึกของเค้ารึเปล่า

จินถามด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว.พูดต่อด้วยความคับข้องใจ
การที่คุณน้าพูดคุยกับเค้าผ่านเมล์ทางโทรศัพท์..คุณน้าเคยรู้บ้างรึเปล่าว่าเค้าจะรู้สึกยังไง..คุณน้ารู้บ้างมั้ยว่าความรู้สึกของเค้ารุนแรงแค่ไหน.เค้าถึงขนาดจะฆ่าตัวตายมาแล้ว.เคยรู้บ้างรึเปล่า
.ฆ่าตัวตาย..จริงเหรอ
นั่นไงล่ะ.ไม่เคยรู้มาก่อนใช่มั้ยล่ะครับ..แล้วรู้มั้ยว่าอยู่ที่โรงเรียนเค้าโดนรังแกสารพัด..พอไม่ทำตามใจก็โดนซ้อมจนแทบจะห้ามอะไรไม่ได้เลย

แม่คาเมะได้ฟังถึงกับน้ำตาเอ่อ.จินถือโอกาสนี้พูดต่อทันที.
อีกอย่างนึง.คุณน้ามีนี่มั้ยครับ

จินทุบไปที่อกด้านซ้ายของตัวเอง.แต่แม่ก็ยังคงสงสัยอยู่
หัวใจไงครับ..หัวใจที่มีความรักอยู่เอ่อล้น..ความเห็นอกเห็นใจ..ความรู้สึกที่อยากจะเข้าไปถึงข้างในใจของเค้า.คุณน้ามีมั้ยล่ะครับ

แม่คาเมะมองดูจินด้วยความทึ่ง..กล้าพูดได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา.เค้าคิดถึงพ่อมาก..เค้าไม่เคยอยากอยู่ห่างจากพ่อของเค้าเลย..คุณน้ารู้มั้ยครับ.ว่าในใจของเค้าตอนนี้มันไม่มีคำว่าแม่เหลืออยู่

แม่คาเมะได้แต่อึ้ง.ไม่มีเสียงตอบรับใดๆหลุดออกมาทั้งสิ้น
ถ้าคุณน้าอยากจะให้เค้าหันมาเรียกคุณน้าว่าแม่อย่างเต็มใจ..ขอให้คุณน้ามีอย่างที่ผมได้บอกไว้..แต่ถ้าคุณน้าไม่มีผมบอกได้เลยว่าผมขอตัวกับหัวใจของเค้า..ผมจะดูแลเค้าเอง..จะดูแลให้ได้ดีกว่าที่คนที่ได้ชื่อว่าแม่อย่างคุณน้าไงล่ะครับ
พูดจบ.จินหยิบเสื้อนอกที่วางอยู่.จากนั้น.เดินผ่านหน้าไปโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น.จนกระทั่งลับตา
*คาเมะ.ชั้นจะไม่ทิ้งนายแน่.ชั้นสัญญา*

* * *

ที่โรงเรียน...
จนแล้วจนรอด.คาเมะก็ไม่มาโรงเรียน.ด้วยความที่อาการป่วยยังไม่หายดีก็เลยมาไม่ได้.คราวนี้จุนโนะกับยูอิจิก็เลยตามสืบได้อย่างสบายโดยที่ไม่ต้องมานั่งกังวลใจอะไรอีก
Tululu...."
ยูอิจินอนอยู่บนดาดฟ้า.ตื่นขึ้นมารับด้วยความงัวเงีย..ใจคอจะไม่กระตือรือร้นซ้อมบาสกับเค้าเลยรึไงเนี่ยะ
ฮา.โหล..หวาดดี..คับอึ้นเองค้าบผม
[ยูอิจิคุง.อยู่ไหน..มีข่าวด่วนสุดๆเลยนะ.]
ข่าวอะไรเล่าไว้วันหลังน่า.คนจะหลับจะนอน

ยูอิจิพูดจบวางหูใส่จุนโนะโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ยูอิจิสะดุ้งกับเสียงกระซิบอันดังสนั่นของจุนโนะ..คว้ากระเป๋าเตรียมจู่โจม
พอได้แล้ว.นอนพอรึยัง.ผมรู้แล้วนะว่าใครเป็นตัวปล่อยข่าว
เออๆ.แล้วใครอ่ะ
คนนี้ยูอิจิคุงรู้จักด้วยล่ะ.เคยเห็นหน้าแล้วด้วย

ยูอิจิคิดอยู่นาน.ในที่สุด.
ใครวะ.
นั่นไง.ว่าแล้วว่าต้องมามุขนี้.ก็ยัยมากิที่เรียนห้องเดียวกับพวกผมไง..ยัยนี่แหละหัวโจกของห้องเลยล่ะ.ร้ายสุดๆ
แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าเป็นมากิจัง
ทำไมจะไม่รู้..ก็ตอนเช้าก่อนที่ผมจะเข้าห้องเรียน.ผมได้ยินยัยมากิพูดเรื่องนี้กับเพื่อนของเค้าด้วยล่ะ.น้ำเสียงฟังดูแล้วท่าทางจะสะใจสุดๆเลยนะ
แล้วพูดว่าไงบ้างล่ะ.
ก็

ล็อกเกอร์...
เฮ้อ.สนุกจังเลยนะได้แก้เผ็ดไอ้เฉิ่มแล้ว.สบายใจจริงๆ

มากิพูดด้วยหน้าตายิ้มแย้ม.ไม่สะทกสะท้านกับความทุกข์ร้อนของคนอื่นเลย
เธอนี่มันร้ายจริงๆเลยนะมากิ..ชั้นล่ะนับถือเธอมากๆเลย
ขอบใจที่ชมนะ..ตอนนี้ทั้งโรงเรียนก็คงจะพูดกันให้แซ่ดไปหมดแล้วล่ะมั้ง.อาคานิชิ จินกับคาเมนาชิ คาซึยะเหรอ.แหม.คู่ขวัญประจำปี.เชื่อมสัมพันธ์ปี 1กับปี 3ดูท่าว่ามันจะเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงของชั้นเลยนะเนี่ยะ
แล้วเธอไปรู้เรื่องของเค้าได้ไงล่ะมากิ
ก็ชั้นเห็นยูอิจิคุงกับจุนโนะไปพูดกันที่สวนหลังโรงเรียนน่ะสิ..ชั้นไปเห็นเข้าพอดีก็เลยได้ยินมานิดหน่อย
อ๋อ..อย่างนี้นี่เอง
เก่งใช่มั้ยล่ะฮะๆๆๆ
มากิก้มหน้ามองดูนาฬิกา.ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ.อีกไม่กี่นาทีก็จะได้เห็นหน้าจืดๆของคาเมะแล้ว..แต่เดชะบุญ.คาเมะไม่มาโรงเรียน.รอดไปอีกวัน

+แล้วเรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละ+

ชั้นว่าแล้วเชียว.เรื่องก่อนยัยนี่ก็เป็นต้นเหตุทำให้คาเมะโดนฉุด.คราวนี้ยังไม่พอใจอีกเหรอ

ยูอิจิหน้าเครียดขึ้นมาทันที.จุนโนะก็ไม่แพ้กัน
แล้วยูอิจิคุงคิดว่าเราจะทำยังไงต่อไป
ชั้นว่า..อยู่เฉยๆดีกว่า
ห๊าา..อยู่เฉยๆ..จะบ้าเหรอ.นี่ช่วยคิดรึเปล่าเนี่ยะ
ฟังก่อนสิ..มันก็ไม่เชิงว่าจะอยู่เฉยๆอ่ะนะ..แค่ทำให้ยัยมากิรู้สึกหน้าแตกก็เท่านั้นเอง
หน้าแตกยังไง
คืองี้.เราก็ทำตรงกันข้ามกับที่ยัยนั่นต้องการจะให้เป็นไงล่ะ..ยัยนั่นอยากให้คาเมะกับไอ้จิน.อับอายไม่กล้าพบหน้ากันกลัวจนออกมาแก้ข่าวไม่หวาดไม่ไหวใช่มั้ย.ทำตรงข้ามกันก็สิ้นเรื่อง
หมายความว่า.ให้สองคนนั้นเป็นแฟนกันเพื่อตัดปัญหางั้นเหรอ
ถูกต้องนะค้าบบบ
ทั้งสองมองหน้ากันยิ้มอย่างมีเลศนัย.ดูไปยูอิจิก็แสนรู้เหมือนกันนะเนี่ยะ..แต่ว่า..
คิดช้าไปรึเปล่า.ยูอิจิจ๋า..

* * *

สนามบาส...
ทั้งๆที่มีเรื่องอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี..แต่จินก็ยังมีความสุขยิ้มหน้าระรื่นอยู่ได้.ทำเอารุ่นน้องแถวนั้นมองด้วยความงง..งงแล้วงงอีก
เฮ้ย.จิน.แกไม่สบายรึเปล่าวะ

ยูอิจิเดินเข้ามาพอดีจับหัวจินดูว่ามีไข้รึเปล่า.เพราะดูแล้วมันผิดปกติยังไงก็ไม่รู้
จะเป็นอะไรล่ะวะ.ชั้นก็เป็นอย่างนี้ของชั้นอยู่แล้ว..แกคิดมากไปเองมั้ง..
ชั้นว่าไม่ใช่หรอก..แกแปลกมากเลยนะจิน.วันนี้ดูบ้าเป็นพิเศษ.มีอะไรรึเปล่าวะ
ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นอะไร..อย่าเซ้าซี้ได้มั้ยวะ
เออ.ถ้าไม่มีอะไรก็ดีแล้ว.ชั้นจะได้พูดเรื่องนี้กับแกซักที
เรื่องนี้.เรื่องอะไรวะ
ก็เรื่องแกกับคาเมะจังไง.แกรู้ใช่มั้ยว่าทุกคนในโรงเรียนรู้กันหมดแล้ว
เออ
แล้วแกจะตามแก้ข่าวมั้ย
ไม่จำเป็น..แก้ไปก็เท่านั้น.ยิ่งแก้ก็ยิ่งเหมือนกับร้อนตัว.เพราะฉะนั้นไม่มีทางเด็ดขาด
แล้วแกจะแก้ปัญหายังไง.เรื่องเป็นแบบนี้คาเมะจังเค้าเสียหายนะเฟ่ย
ไม่รู้ว่ะ.จะแก้ปัญหายังไงชั้นก็ยังคิดไม่ออกเลย
ดีเลย.งั้นชั้นจะช่วยแกเอง..อยากรู้มั้ยล่ะ

จินหันหน้าไปหายูอิจิอย่างเร็ว.มันมีอะไรมาบอกอีกล่ะเนี่ยะ
ทางที่ดีที่สุดตอนนี้.แกน่ะควรจะทำตัวเป็นแฟนกับคาเมะจังเค้าซะ.เพื่อว่าทุกคนจะได้ตายใจไม่สงสัยอะไรอีกเค้าจะได้เลิกพูดไปซะ.ไอ้ตัวปล่อยข่าวก็จะได้หน้าแตกด้วย.เป็นไงแผนชั้น..แกจะยอมทำตามรึเปล่าล่ะ

จินมองหน้ายูอิจิอีกรอบ.หลุดขำออกมาจนดังลั่นสนาม
ฮ่าๆๆๆๆ
แกขำอะไรของแกวะนี่ชั้นเครียดนะเฟ่ย

จินได้ยินแค่นั้น.ตบหัวยูอิจิไปป้าบใหญ่.ไล่ความเครียดออกไปเกือบหมดหัว
โอ๊ยยย..แกตบหัวชั้นทำไมวะ.นี่หวังดีนะเฟ่ย
แกไม่ต้องมาหวังดีกับชั้นหรอก.ไอ้แผนของแกน่ะมันลูกไม้ตื้นๆ..ใครเห็นเค้าก็จับไต๋ได้หมดนั่นแหละ..อีกอย่างนึง.ชั้นก็ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นด้วย..เพราะตอนนี้ชั้นกับเค้าน่ะ.เป็นแฟนฉันของจริงไม่มั่วนิ่มโว้ย

ยูอิจิได้ยินถึงกับอึ้งนั่งมองหน้าเพื่อนตาค้าง.มันไปสารภาพกันตอนไหนวะ
แกเป็น.แฟนกัน..จริงเหรอวะ.แล้วแกกับเค้ามีอะไรกันรึเปล่าอ่ะ
คนอย่างชั้นอ่ะนะยูอิจิ..มันก็ต้องมีผูกมัดกันบ้างเป็นธรรมดา..
งั้นก็มีแล้วอ่ะดิ
เออ.แล้วคนนี้ชั้นขอบอกว่าชั้นเอาจริงโว้ย..ไม่มั่วอย่างเมื่อก่อนแล้ว.ไปซ้อมบาสดีกว่าว่ะ.นั่งกับแกเดี๋ยวเป็นบ้า

จินลุกขึ้นไปซ้อมบาสกับรุ่นน้องโดยที่ไม่ได้สนใจไอ้เอ๋อที่นั่งอยู่ข้างล่างเลยซักนิดเดียว.ปล่อยให้งงไปงั้นแหละ
เฮ้ยแผนชั้นก็เจ๊งหมดดิ.หักหน้ากันนี่หว่าไอ้จิน

ตอนเย็น...
เฮ้ย..ไอ้จิน.เย็นนี้จะไปไหนมั้ยวะ

ยูอิจิเข้ามาชวนจิน.หน้าตาระรื่นอย่างเห็นได้ชัด.หน้าที่แตกๆอยู่ก็เก็บขึ้นมาต่อใหม่ได้แล้ว
ไม่ไปไหนนี่หว่า.มีอะไรรึเปล่า
งั้นดีเลย..วันนี้ไปเที่ยวเป็นเพื่อนหน่อยดิจะแวะไปหาจุนโนะที่คอนวิเนี่ยนด้วย
ไอ้ยูเอ๊ย.ชอบเค้าจะไปหาเค้าก็ไปสิวะ..ไม่ต้องเอาเพื่อนไปเป็นก้างหรอกเฟ่ย
อะ.เออน่า.จะไปไม่ไปเล่า
เออๆ..ไปก็ได้วะ.อยากไปเห็นคนหน้าแดงเหมือนกันแหละว่ะ
แกหยุดพูดไปเลยนะ.จะไปก็รีบๆสิวะ
ยูอิจิกับจินเดินคุยกันมาตลอดทาง..กำลังจะเดินเลี้ยวไปอีกทางนึง.แต่แล้วยูอิจิก็หยุดชะงัก.ทำเอาจินแปลกใจ
ไอ้ยูแกหยุดทำไมวะ..เดี๋ยวก็ไม่ได้คุยกับจุนโนะของแกหรอก
ไอ้จิน..เงียบก่อน

ยูอิจิพาจินหลบไปข้างพุ่มไม้ใกล้ๆกับสวนสาธารณะ.เงี่ยหูฟังเสียงสนทนาระหว่างคนสองคน
จิน.ยัยนี่แหละตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด.แกจำหน้าเอาไว้ซะ

จินตกใจกับคำพูดที่ยูอิจิปล่อยออกมา..เงี่ยหูฟังอีกคน
ซุบารุ.นายอย่ามายุ่งกับชั้นได้มั้ย.งานก็ทำไม่สำเร็จยังจะหวังฟัน.ฝันไปเถอะ
เถอะน่ามากิจังยังไงเรามันก็เคยเป็นคู่ขาที่ดีต่อกันเสมอมานี่นา.หลังทำงานทุกครั้งเธอก็ให้ตัวเธอเป็นรางวัลกับชั้นไม่ใช่
เหรอ

ซุบารุพูดไป..พร้อมกับใช้สายตาโลมเลียร่างของมากิช้าๆ..ตั้งแต่หัวจดเท้า
นายอย่ามาทำลามกกับชั้นนะ..ชั้นบอกแล้วว่าชั้นจะไม่ไปกับนายก็คือไม่ไป.ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แค่นี้แล้วกัน
แหมเธอคงอยากจะให้คนที่โรงเรียนเค้ารู้กันใช่มั้ยว่าเธอน่ะกำลังทำงานพิเศษเป็นสาวนั่งดริ๊งค์ให้ไอ้พวกเฒ่าหัวงูมันลูบคลำเล่นอยู่..แล้วแถมยังโกงอายุตัวเองอีก.คงอยากจะให้เป็นอย่างนั้นใช่มั้ยล่ะ..น่าสนุกจริงๆเลยนะ..อยากรู้จังเลยว่าทางโรงเรียนเค้าจะว่ายังไงถ้ามีสาวใจแตกอย่างเธออยู่ในโรงเรียนของเค้า

ตอนนี้ซูบารุถือไพ่เหนือกว่า..มากิไม่มีทางจะขัดคอได้อีก
นายอย่าทำอย่างนั้นนะ
ถ้าไม่ให้ชั้นทำ.เธอก็ไปกับชั้นสิ

ซูบารุโอบไหล่มากิเดินไปแล้ว..ทุกถ้อยคำที่สองคนนั้นพูดออกมา.จินได้ยินทั้งหมด.และที่สำคัญ..จินรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้.มีวิธีแก้เผ็ดเยอะซะด้วย
ยูอิจิ..ชั้นมีวิธีแก้ปัญหาได้แล้วว่ะ

* * *

ตอนเช้าที่โรงเรียน...
คาเมะมาโรงเรียนด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวอยู่.ข่าวลือนั่นยังไม่จางหายไปไหน.เวลาที่คาเมะเดินไปตามที่ต่างๆ..ก็ยังมีเสียงคนนินทากันอยู่ไม่ขาดสาย..หน้าที่ซีดอยู่แล้วยิ่งแต่ซีดกว่าเก่า.ทนรับสภาพนั้นอย่างจำยอม
แหม..มาแล้วเหรอจ๊ะ..คาเมนาชิ คาซึยะ

มากิส่งเสียงแจ๋นมาแต่ไกล..น้ำเสียงฟังดูเยาะเย้ยเต็มที่
ข่าวลือนี่ท่าทางจะเป็นฝีมือเธอใช่มั้ยมากิ..

คาเมะมองมากิตาขวาง.จะทำอะไรได้ไปมากกว่านี้ล่ะ
ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่เด็กน้อย

มากิก้มลงกระซิบข้างหูคาเมะที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียน.เล็บยาวๆจิกลงไปที่อกของคาเมะจนเลือดซิบ.กระชากคอเสื้อคาเมะขึ้นมา
ทีนี้นายก็คงจะรู้แล้วล่ะนะว่าถ้าหือกับชั้นเมื่อไหร่..อะไรมันจะเกิดขึ้น

มากิผลักอกคาเมะลงไปจนกระเด็นติดกับพนักเก้าอี้.ใบหน้าที่ยิ้มเยาะอย่างเหลือร้ายเมื่อกี๊.กลับกลายเป็นยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร..ผิดกันเหมือนเป็นคนละคน
คาเมะจัง.ถ้างั้นวันนี้นายก็ช่วยทำการบ้านให้ชั้นด้วยนะ.ของเพื่อนชั้นด้วยล่ะ..อ้อ.อีกอย่างนะ.วันนี้วิชาประวัติศาสตร์นายช่วยตอบคำถามให้ชั้นด้วยนะจ๊ะ..คาเมะจังจ๋าาา

พูดจบมากิยิ้มอย่างผู้ชนะ.เดินออกไปด้วยความที่ตัวเองถือไพ่เหนือกว่าคาเมะได้แต่มองตามด้วยความเจ็บใจ..โกรธจนตัวสั่น.แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
มากิ.ชั้นจะฆ่าเธอ..

คาเมะพูดออกมาอย่างเหลืออด.อยากที่จะระบายกับใครซักคน.แต่นี่มันตอนเช้า.คงจะไม่มีใครอยากฟังเรื่องของเค้าให้จิตใจหดหู่หรอก
ชั้นจะลองดูอีกซักครั้งว่าถ้าชั้นไม่ทำในสิ่งที่เธอขอมามันจะเป็นยังไง

คาเมะตัดสินใจเดินออกนอกห้องไป.ลองโดดให้มากิเจ็บใจเล่นอีกซักครั้ง.ดูซิว่าคราวนี้เค้าจะเจออะไร
คาเมะเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า.นอนมองท้องฟ้าที่อยู่เบื้องบนนี่คงจะโดดเป็นครั้งที่สองแล้วใช่มั้ยเรา.หลับตาลงให้สบายใจ.ผ่อนคลายซักพักคงจะทำให้ดีขึ้น
ทำไมถึงมานอนคนเดียวล่ะ..ไม่เรียนเหรอ

มีคนอยู่ที่นี่อีกคนหนึ่ง.แต่คาเมะก็ไม่ได้จะสนใจเลยแม้แต่น้อย.ยังคงหลับตาต่อไป
อย่ามายุ่งได้มั้ย..ไปไกลๆเลยไป

คาเมะไล่อย่างไม่แยแส..แต่ซักหน่อยก็รู้สึกเหมือนกับมีอะไรเย็นๆมากระทบที่ใบหน้าเนียนนั้น..ทำให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาจนได้
อ้าว..อาคานิชิคุง.มาได้ไงอ่ะ

คาเมะนั่งมองหน้าจินที่ยืนถือกระป๋องน้ำแอ๊ปเปิ้ลอย่างอึ้งๆ.ไม่ได้เจอกันตั้งสองวัน.มาเห็นอีกครั้งเลยรู้สึกแปลกๆ
เมื่อกี๊เจอจุนโนะ.เลยถามหานาย.เค้าบอกว่าให้ลองไปดูที่สวนกับดาดฟ้า.ชั้นไปหาที่สวนแล้วไม่เจอก็เลยมาที่นี่ไงล่ะ.แล้วก็เจอจริงๆด้วย

จินนั่งลงข้างๆคาเมะ.ยื่นกระป๋องน้ำแอ๊ปเปิ้ลให้.จากนั้นโน้มหัวไปสัมผัสที่หน้าผากของคาเมะช้าๆ.ทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงไปเลย
ยังมีไข้อยู่เลยนี่นา.หน้าก็ซีดด้วย.งั้นก็กินซะนะ.แอ๊ปเปิ้ลช่วยลดไข้ได้ดีเลยล่ะ

พูดจบ.เงยหน้ามองท้องฟ้า.รับแสงแดดยามเช้าอย่างสดชื่น.ตรงข้ามกับร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ..หน้าตาดูกลุ้มใจอย่างเห็นได้ชัด.จินก็รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
ข่าวลือนั่นใช่มั้ยล่ะที่ทำให้นายกลุ้มใจ..
ไม่ใช่..
อ้าว..แล้วกลุ้มใจอะไรล่ะ.นั่งหน้าบึ้งมาตั้งนานแล้วนะ
มากิ.ผู้หญิงที่วางแผนแกล้งชั้น..เค้ายังไม่จบง่ายๆหรอกนะ.แค่นี้มันยังน้อยไป

คาเมะพูดจบ..กำกระป๋องน้ำไว้แน่นสายตาแข็งกร้าว..ดูเหมือนกับไม่ใช่คาเมะที่เคยรู้จัก..ดูเครียดยิ่งกว่าเดิม
นายกลัวเหรอคาซึยะนายจะมานั่งพูดอย่างนี้โดยที่ไม่ทำอะไรเลยรึไง

จินพูดอย่างรู้ไต๋..คาเมะรีบแก้ตัวทันควัน
ชั้นไม่ได้กลัวนะ..เพียงแต่ชั้น.เพียงแต่ชั้น
ไม่รู้จะทำยังไงใช่มั้ยล่ะ..

คาเมะหันมามองหน้าจิน..ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปช้าๆจินคว้าตัวร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น..เต็มใจที่จะช่วยเมื่อมีปัญหา..ยังจะอยู่เคียงข้างเสมอไป
ชั้นจะช่วยนายเอง..นายเป็นของๆชั้นนะคาซึยะ..ชั้นไม่ให้ใครมาทำร้ายของมีค่าของชั้นหรอก.ไม่มีทาง

คาเมะได้ฟัง..น้ำตาแทบไหล.ซบอกของจินแน่น.ความอบอุ่นมันเกิดขึ้นตรงนี้เอง
ไปกันเถอะคาซึยะ

จินผละออก.คว้าข้อมือคาเมะให้ลุกขึ้น
จะไปไหน..
ก็ไปจัดการกับยัยตัวแสบนั่นไง..ชั้นรู้วิธีที่จะแก้เผ็ดยัยนั่นแล้วนะ..มาสิ.ปัญหาของเรา.เราต้องช่วยกันแก้ไม่ใช่เหรอ
ในตอนนั้น.คาเมะรู้สึกถึงคำว่า เรา ได้อย่างชัดเจน.พร้อมจะแก้ปัญหาด้วยกัน..อย่างเต็มใจ..คราวนี้ล่ะ..มากิ.เธอจะรอดหรือไม่รอดก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของจินแล้วล่ะ

* * * .แต่จุนโนะก็ยังจะตามอยู่เรื่อยไป.กดหายูอิจิอีกทีนึง.คราวนี้ด่าใส่หูโทรศัพท์ซ้ำอีกต่างหาก
Tululu........
อะไรอีกวะ..กวนอยู่นั่นแหละ
[ยูอิจิคุง.อยู่ไหนโว้ย.นอนอุตุอยู่นั่นแหละ.ไอ้บ้า.]
แล้วมีอะไรเล่า.ก็บอกมาเซ่
[ตอนนี้ผมรู้ไอ้ตัวกระจายข่าวแล้ว.ถ้าไม่สนใจก็แล้วไป.ตามหาเองก็แล้วกัน.หวัดดี]
เฮ้ยๆๆ.อย่าเพิ่งนายขึ้นมาหาชั้นตอนนี้เลยนะ.ชั้นอยู่บนดาดฟ้า..นะ
จุนโนะวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าอย่างเร็ว.ไปทันพอที่จะเห็นยูอิจิกำลังหลับสบาย.จุนโนะเห็นแล้วส่ายหัวอย่างเบื่อหน่ายเข้าไปกระซิบใกล้หู
"!!!!!!ยูอิจิคุงโว้ยยยยย..ตื่นได้แล้ว!!!!!!!"
เฮ้ยยใครวะ.อย่าเข้ามานะเฟ่ย