ปี 1 ห้องเอ...
นี่ทุกคน.มีใครเห็นคาเมนาชิบ้าง

มากิตะโกนโวยวายเรียกหาคาเมะ..ก็เพราะการบ้านยังไม่เสร็จแล้วก็ชั่วโมงประวัติศาสตร์ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วด้วย.ทุกคนต่างลงความเห็นว่าไม่กันหมด
ช่วยตัวเองไม่ได้รึไง.คิดแต่เรื่องร้ายๆไม่เคยคิดเรื่องดีกับเค้ามันก็เป็นอย่างนี้แหละน้าาา..

จุนโนะที่นั่งอยู่.พูดขึ้นมาอย่างลอยๆ..ลอยเข้าหูมากิพอดีเป๊ะ
นี่นายว่าใครจุนโนะ
เปล่า..ใครอยากรับก็รับไปสิ.ชั้นไม่เห็นได้เจาะจงว่าใครซักหน่อย
พูดดีไปเถอะ.คนอย่างนายมันก็ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนนายหรอก.ปัญญาอ่อน.ทำอะไรไม่ทันคนซักวันจะโดนคนอื่นเค้าหลอกเอาง่ายๆ
หยุดนะมากิ
ทำไม..นายจะทำไมชั้น

มากิจ้องหน้ายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ.จุนโนะมองหน้าอย่างเจ็บแค้น..ในใจจุนโนะตอนนี้อยากจับมากิบีบคอกดน้ำให้ตายไปจากชีวิตนี้ซะเลย
เรียกหาชั้นเหรอมากิ.

คาเมะเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย..แต่นั่นไม่ใช่จุดสนใจ..สิ่งที่ทุกคนสนใจที่สุดตอนนี้ก็คือ..ผู้ชายที่เดินตามเข้ามาต่างหากล่ะ
อ..อาคานิชิคุง..มาได้ไง

จุนโนะเห็นภาพตรงหน้า..ตกใจแบบสุดๆทั้งๆที่มีข่าวลือ..แต่ก็ยังกล้าเดินมาด้วยกันแบบนี้..เค้าคิดจะทำอะไรของเค้านะ
ชั้นรู้แล้วล่ะ..เธอล่ะสิที่ปล่อยข่าวลือบ้าๆนั่น

จินพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย.มากิเริ่มรู้แล้วว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ดีแน่.และทุกคนในห้องก็กำลังมองอย่างใจจดใจจ่อว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
เธอไม่ต้องบอกหรอกว่าใช่หรือไม่ใช่.เพราะตอนนี้คำตอบมันก็บอกอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอแล้วนี่

ตอนนี้ทุกคนในห้องต่างส่งเสียงนินทามากิกันหนาหู..จนมากิแทบจะทนไม่ได้
รู้ได้ไงว่าเป็นชั้น.เอาที่ไหนมาพูด.มีหลักฐานรึเปล่า
ยอมรับมาเถอะน่ามากิ..ว่าเธอน่ะเป็นคนปล่อยข่าว.

จุนโนะช่วยสมทบอีกแรง.มากิหันมามองตาขวาง
ทำไมชั้นจะต้องยอมรับ.ก็ชั้น
ไม่ได้ทำใช่มั้ยงั้นดี..ชั้นจะบอกเรื่องราวเกี่ยวกับเธอให้หมดเลยว่าอยู่นอกโรงเรียนน่ะเธอเป็นยังไง

ตอนนี้ทุกคนต่างพูดกันเสียงดัง.ร้องเรียกให้จินบอกเร็วๆ..มากิเริ่มเลิ่กลั่ก..ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว
ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้.กับพวกที่มุงดูอยู่ข้างนอก.ขอให้รู้ไว้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่บริสุทธิ์แล้ว.ใครคิดจะชอบเค้าก็ขอให้เลิกคิดซะ.เพราะถ้าชอบต่อไป..ผู้หญิงคนนี้จะหลอกใช้พวกนายเหมือนทาส
นี่นายเอาอะไรมาพูดน่ะ.ทุกคนอย่าไปฟังนะ
ถ้าไม่ให้ชั้นพูดต่อ..งั้นเธอก็ยอมรับมาสิ.แม่สาวนั่งดริ๊งค์

คราวนี้มากิได้ฟังแล้วแทบจะทรุดลงตรงหน้า.รู้ได้ยังไง.ทั้งๆที่ก็ปิดเงียบแล้วนะ.ตอนนี้มากิคงจะทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจาก.ยอมรับไปอย่างหน้าด้านๆ
ก็ได้.ชั้นยอมรับก็ได้..ทำไมล่ะ.คนอย่างมันก็เป็นได้แค่เบ๊ประจำห้องนั่นแหละ.ทำนิดทำหน่อยแค่นี้ทำเป็นสำออยไม่มาโรงเรียนตั้งหลายวัน.ทุเรศ

คาเมะได้ฟัง.กำมือแน่น..ไม่รู้ว่าจะตอบโต้ยังไง..จินสังเกตได้ถึงท่าทีของคาเมะ.จับมือน้อยนั้นปลอบใจอยู่ใกล้ๆ
ชั้นจะไม่พูดต่อหรอกนะ.เพราะแค่นี้ทุกคนก็คงจะแน่ใจแล้วว่าเป็นไง.และขอให้ทุกคนรู้ไว้..ข่าวลือที่ทุกคนพูดกันมันจะไม่เป็นข่าวลืออีกต่อไป.เพราะชั้นกับคาซึยะ..เราเป็นอย่างนั้นจริงๆ.โอเค.งั้นวันนี้ชั้นขอตัวคาซึยะไปก่อน.แล้วตอนบ่ายชั้นจะเอามาส่ง

ว่าแล้ว.จินก็จูงมือคาเมะเดินไปท่ามกลางสายตาที่แทบจะหลุดออกมาด้วยความตะลึง.แต่ก่อนเดินออก..คาเมะหันมา.เดินไปหามากิ.จินมองตาม.คอยดูสิ่งที่คาเมะกำลังจะทำ
มากิ.ชั้นขอบอกอะไรเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะ

คาเมะพูดไป.เอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อของมากิ.ทำให้เหมือนกับที่มากิเคยทำกับตัวเองมาแล้ว..
คนอย่างชั้นน่ะ.เห็นเงียบๆแล้วเธออาจจะเห็นว่าชั้นเฉิ่ม.เป็นทาสคนอื่นเค้าตลอดเวลา

เมื่อพูดถึงตรงนี้.คาเมะหันไปมองหน้าจิน..ยิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนจะหันไปพูดต่อ.
แต่ความจริงแล้วชั้นน่ะ.ร้ายไม่แพ้กับเธอหรอกนะมากิ

พูดจบ.คาเมะผลักอกมากิจนล้มลงไปกองกับพื้น..
อ้อ.ที่สำคัญ.สมุดที่อยู่บนโต๊ะของชั้นน่ะ..มีของใครบ้างก็เอาไปทำให้หมดซะนะ.ขอให้รู้ไว้ว่าต่อไปนี้.ชั้นจะไม่เป็นทาสใครอีก.ถ้าใครคิดจะหือกับชั้นอีกล่ะก็ขอให้ดูนี่

ว่าแล้ว.คาเมะถลกแขนเสื้อของตัวเองขึ้น.เผยให้เห็นรอยแผลที่โดนมีดกรีดหลายแผล..ทุกคนที่มองดูอยู่.อึ้งทึ่งเสียวไปตามๆกัน.
ดูเอาไว้ว่าขนาดตัวชั้นยังกล้าทำตัวเองได้..แล้วคนอื่นล่ะทำไมชั้นจะไม่กล้าทำ

ว่าแล้ว.คาเมะก็เดินจากไปช้าๆ..พร้อมกับจิน.ทุกคนมองตามคาเมะอย่างเสียวๆ.คราวนี้ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรคาเมะแล้ว.รู้สึกว่าวันนี้คาเมะจะได้แก้เผ็ดแบบสะใจที่สุดเลยนะเนี่ยะ
ฮึ.เจ็บใจนัก

* * *

จินกับคาเมะเดินมาด้วยกันจับมือกัน..แต่แปลกที่ทั้งคู่..ไม่ได้พูดอะไรกันเลย.จินพาคาเมะมาที่ห้องพักหลังโรงยิมที่ๆทั้งคู่เจอกันจังๆครั้งแรก..จินเปิดฉากถามคาเมะในสิ่งที่ตัวเองกำลังค้างคาใจอยู่
คาซึยะรอยแผลที่อยู่บนแขนนาย.มันคืออะไร

พูดไป..ก็จับแขนของร่างบางขึ้นมาเบาๆ.มองดูหน้าด้วยความสงสัย
รอยนี่น่ะเหรอ..ที่ระบายอารมณ์ของชั้นไงล่ะ

จินอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน.ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงจะต้องทำอย่างนี้.เปิดฉากถามต่อไป
นายโกรธแค้นใครนักหนาคาซึยะ..แม่นายเพื่อนนายหรือว่ามากิ

คาเมะมองหน้าจินแล้วก็ยิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนที่จะตอบออกไป
ไม่ใช่ใครหรอก..นายไงล่ะอาคานิชิ จิน
ชั้น..

จินย้อนถามเพื่อความแน่ใจ..สายตาของจินมันฟ้องได้ถึงความเจ็บปวดภายในใจลึกๆในที่สุดสิ่งที่เค้าสงสัยก็เป็นความจริง
แต่ว่าคาซึยะ.นายไม่จำเป็นจะต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้นี่นานายมีวิธีอื่นไม่ใช่เหรอ
วิธีอื่นงั้นเหรอในช่วงเวลาที่ชั้นกำลังตกอยู่ในภาวะที่ไม่มีใครเหลียวแลชั้น.มีแต่คนกลั่นแกล้งชั้น.นายคิดว่าชั้นจะยังมีวิธีอื่นอีกงั้นเหรอ

คราวนี้จินไม่พูดต่อ.ทำได้แค่เพียงจับตัวคาเมะเข้ามากอดไว้แน่น.ปากก็พูดได้แต่เพียงคำว่าขอโทษ
ชั้นขอโทษนะคาซึยะ..ชั้นขอโทษ.นายจะแก้แค้นชั้นยังไงก็ได้.เชิญตามสบาย

ว่าแล้ว..จินก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคาเมะ.เล่นเอาคนที่ยืนอยู่แทบจะตั้งตัวไม่ทัน.ก็ขนาดไอดอลของโรงเรียนมาคุกเข่าให้อย่างนี้.มันก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา
นายอย่าทำอะไรบ้าๆนะ.ถ้าใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี.ลุกขึ้นสิ
ไม่..จนกว่านายจะทำชั้นคืน.ชั้นถึงจะลุก
อย่าดื้อได้มั้ย.เรื่องมันผ่านไปแล้วนะ
ชั้นบอกว่าไม่ก็คือไม่มันเป็นความผิดในใจของชั้น..นายเป็นคนเดียวที่จะลบล้างความผิดของชั้นได้
อยากให้เอาคืนมากนักใช่มั้ย.ได้..ชั้นจะทำให้

ว่าแล้ว..คาเมะก็นั่งลงตรงหน้าจิน..จ้องหน้าของจินอยู่ซักพักหนึ่ง.ก่อนที่จะ.ประทับจูบลงไปยังริมฝีปากบางของร่างสูง..จูบนี้นานแล้วก็ดูดดื่มยิ่งกว่าครั้งไหนๆ.คาเมะทำให้จินเคลิ้มเป็นครั้งที่สองแล้ว
ชั้นลงโทษนายได้แค่นี้แหละ..คนอย่างชั้นมันไม่กล้าทำใครหรอก..โดยเฉพาะคนที่ชั้นรักมากที่สุด
คาซึยะ..

จินคว้าตัวคาเมะเข้ามากอดไว้อีกเป็นครั้งที่สอง..ตอนนี้รู้แล้วว่าชีวิตเค้าต้องการใครมากที่สุด
อาคานิชิ..เมื่อกี๊ขอบคุณนะ.ถ้าไม่มีนายชั้นก็คงไม่กล้าได้ถึงขนาดนี้หรอก
ชั้นก็อึ้งในตัวนายเหมือนกันนะ.แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงกล้าได้ขนาดนั้น
ก็อย่างที่นายบอกไงล่ะ.ปัญหาของเรา.เราต้องช่วยกันแก้ไข.ถ้าชั้นไม่ทำอะไรซักอย่าง.มันก็เห็นแก่ตัวเกินไปน่ะสิ
ขอบใจนะคาซึยะ จินเอื้อมมือของตัวเองขยี้หัวคาเมะเบาๆ.คาเมะยิ้มรับกับสัมผัสนั้น
คาซึยะ.ชั้นบอกกับแม่นายแล้วนะว่าชั้นจะดูแลนายเอง...เพราะฉะนั้นต่อไปนี้นายจะไม่รู้สึกเหงาอีกแล้วนะ
ห๊าาา..พูดกับแม่ชั้น..นายกล้าเหรอ

คาเมะตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน.ขนาดตัวเองยังไม่กล้าพูด.แต่ทำไมจินถึงได้
ตอนแรกแม่นายสั่งห้ามไม่ให้ชั้นคบกับนาย.แต่ชั้นตอกกลับไปนิดหน่อย..แม่นายก็เลยเงียบไป.คาซึยะ.แม่เค้ารักนายมากเลยนะ

ตอนนี้คาเมะ.นิ่งสนิท.ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
งั้นเหรอ.ช่างมันเถอะ.ชั้นไม่อยากจำ
ก็ได้.ชั้นจะไม่พูดต่อ

จินจับหัวคาเมะมาซบไหล่ของตัวเอง.จูบไปที่หน้าผากใสช้าๆ..
อาคานิชิคุงขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย.นายมีพ่อแม่หรือญาติที่แสดงละครย้อนยุคบ้างรึเปล่า

จินสงสัยกับสิ่งที่คาเมะถามมา.ย้อนถามกลับไป
ไม่มีนี่.ทำไมเหรอ
ก็เปล่าหรอก..เพียงแต่คำพูดที่นายพูดกับชั้นแต่ละคำ.มันโบราณจนฟังดูบ้านนอกยังไงก็ไม่รู้

พูดถึงตรงนี้..คาเมะหลุดขำออกมา.จนจินเองหน้าแดงก่ำ.เก็บอาการไม่อยู่
ทะ.ทำไมล่ะ..ก็ชั้นไม่เคยพูดกับใครแบบนี้มันก็หาคำพูดยากน่ะสิ

พูดไป..คาเมะก็ยังไม่หยุดขำ.ฝ่ายจินก็ห้ามคาเมะไม่ได้..สุดท้าย.หลุดขำออกมาเหมือนกัน
เสียงหัวเราะดังสนั่นจนทำให้คนที่อยู่ข้างนอกหันมามองกันเป็นแถว..เข้าไปดูใกล้ๆ..แต่ประตูก็เปิดไม่ได้.สุดท้ายก็ยืนเกาหัวแกร็กๆอยู่ข้างนอก
มันหัวเราะมาราธอนกันเหรอวะ?

* * *

+ตอนบ่าย+
ชั้นส่งนายแค่นี้นะ

จินเดินจูงมือพาคาเมะมาที่อาคารเรียนปี 1.ปากบอกส่งแค่นี้.แต่ความจริง.พากันมายืนอยู่หน้าห้องปี 1เอได้ไงก็ไม่รู้
ขอบใจนะ
คาซึยะ..เย็นนี้ที่โรงยิมนะ

จินเดินจากไปแล้ว..ตอนนี้เหตุการณ์ในห้องจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้
เฮ้ย..คาเมะมาแล้วโว้ยทุกคน

ไอ้ตัวเก่าตะโกนบอกเพื่อนเหมือนเคย.แต่แปลกที่คราวนี้น้ำเสียงฟังดูอ่อนลง
คาเมะ..มีอะไรให้ชั้นช่วยบอกได้นะ

กลุ่มนักเรียนหญิงที่เคยเฝ้ากลั่นแกล้งคาเมะ..เข้ามาประจบประแจงกันเต็มที่.ด้วยความที่ท่าทีของคาเมะเปลี่ยนไป.ทำให้สถานการณ์ในตอนนี้..คาเมะกลายเป็นคนที่ดูป๊อบไปแล้วในสายตาของเพื่อน
ไม่มีหรอกช่างชั้นเถอะ

คาเมะเดินไปนั่งที่ของตัวเอง..สายตาเหลือบไปเห็นมากิที่จ้องมองตัวเองอยู่..มองกลับไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
มากิ.เราเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย

คาเมะยื่นมือของตัวเองให้จับ.อยากสร้างความเป็นมิตร..แต่สิ่งนั้นมากิมองไม่เห็น
อย่ามาตบตาให้คนอื่นเค้าเห็นว่านายเป็นคนดีหน่อยเลย..สะใจนายแล้วล่ะสิ..ชั้นเจออาจารย์สั่งหยุดพักการเรียน.แค่นี้คงพอใจนายแล้วสินะ

มากิปัดมือออก.วิ่งหนีออกไปข้างนอก.คาเมะมองตามด้วยสายตานิ่งเฉย.เพื่อนในห้องต่างมองว่าคาเมะเป็นคนที่หน้ากลัวไปแล้ว
ทุกคน.นั่งเถอะ..ใกล้เวลาอาจารย์มาแล้วนะ

คาเมะนั่งที่ของตัวเองช้าๆ..เพื่อนๆทุกคนต่างเชื่อฟังคำสั่งของคาเมะกันถ้วนหน้า..รีบวิ่งไปนั่งที่ของตัวเองอย่างไว.ซักพักอาจารย์ก็เข้ามา..บรรยากาศในห้องเรียนตอนนั้น.ดูตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม.ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันนักหนา

* * *

โรงยิม... 
จะซ้อมเสร็จรึยังน้าาา..
คาเมะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโรงยิม..เห็นจินกำลังซ้อมอยู่..ไม่กล้าเข้าไปรบกวน..ยืนรออยู่ข้างนอกมันนั่นแหละ
ขอโทษนะ.ที่นี่ที่อยู่ของชมรมบาสรึเปล่า

คาเมะสะดุ้งโหยง..หันกลับไปเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง.ผมสีน้ำตาลทอง.สูงปานกลาง..เสื้อยืดกางเกงยีนส์..สะพายย่ามมาอันหนึ่ง..ดูท่าทางเซอร์ๆ.เห็นแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ได้อยู่ในโรงเรียนนี้..สีผมทำได้เจ็บกว่าของยูอิจิอีก
ใช่ฮะ..มาหาใครเหรอฮะ

ก่อนที่ชายคนนี้จะตอบ.เดชะบุญจินออกมาพอดี.เข้ามากอดคอคาเมะ..เอาหัวตัวเองซบไหล่แบบอ้อนๆ
คาซึยะ.ทำไมวันนี้มาช้าล่ะรอนานแล้วนะ

จินยังไม่ทันได้ดูผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า..ยังคงอ้อนต่อไป..
ไอ้หมูจิน..แกทำอะไรเกรงใจคนอื่นหน่อยได้มั้ยวะ

จินตกใจกับเสียงนั้น..เงยหน้าขึ้นอย่างเร็ว..และแล้ว.
อะ..ทาคิซาว่า.มาได้ไงอ่ะ.ไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยเนี่ยะ

คาเมะจ้องสองคนนี้ตาค้าง..ทำไมดูสนิทกันจัง
มาไงก็มางั้นแหละแล้วนี่ใครล่ะ..อย่าบอกนะว่าแฟน
ถ้าใช่.แล้วจะทำไมล่ะ
แนะนำให้รู้จักหน่อยไม่ได้รึไงวะ
จริงๆก็ไม่อยากให้รู้จักหรอกนะแต่ก็จะบอกให้ก็ได้..นี่คาเมนาชิ คาซึยะ..
อ้อ..คาเมะจัง..หวัดดีนะ..ชั้นชื่อทาคิซาว่า ฮิเดอากิ..เรียกชั้นว่าทักกี้ก็ได้..ชั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจิน.เพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อตะกี๊นี้เอง

ทักกี้ยื่นมือให้จับ..แต่จินปัดมือออก..ของรักของหวงใครจะให้แตะต้องล่ะ
อะ.ลูกพี่ลูกน้อง..งั้นเหรอ

* * *

ใช่แล้วลูกพี่ลูกน้องกัน..เล่นกับมันมาตั้งแต่มันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยล่ะ.รู้มั้ย
นี่..หยุดพูดไปเลยดีกว่า.ไปอยู่นานเลยฟุ้งซ่านรึไง..กลับมาทั้งทีก็เอาของฝากมาให้น้องชายคนนี้หน่อยซิ จินแบมือเตรียมรับของเต็มที่..ทักกี้เลยสมนาคุณให้เต็มเท้า
พลั่กกก..
เฮ้ย.มาถีบกันทำไมวะ..เจ็บขึ้นมาแล้วจะไปแข่งกับเค้าได้ไงเล่า
ไม่ต้องแข่งน่ะดีแล้ว..คนเห็นแก่ได้อย่างแก..ไปแข่งที่ไหนก็ทำเค้าล่มจมทั้งนั้นแหละ
หน็อย..ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ

จินเข้ากระโดดกอดคอทักกี้.ไล่เตะกันอยู่ข้างนอก..คาเมะเห็นแล้วก็อดที่จะขำไม่ได้
อาคานิชิ.ทำอะไรอยู่น่ะ.รีบๆหน่อยสิ..เค้าจะประกาศชื่อตัวแทนเขตแล้วนะ โค้ชออกมาเรียกจินให้เข้าไป..เลยต้องหยุดเตะกันชั่วคราว
อาคานิชิคุง..โชคดีนะ

คาเมะอวยพรไล่หลัง..จินหันมาส่งยิ้มให้.เอื้อมมือจับแก้มใสเบาๆ
เฮ้ย..ไอ้จินโว้ย..โชกเลือดนะเฟ่ย
บอกให้หยุดพูดไงเล่า.กวนประสาทอยู่ได้

จินเดินเข้าไปแล้ว.ตอนนี้ก็เหลือคาเมะกับทักกี้อยู่กันแค่สองคน
คาเมะจัง.อยู่นี่ไอ้จินเป็นไงบ้าง

ทักกี้เปิดฉากถามในขณะที่สายตาก็มองคาเมะตั้งแต่หัวจดเท้า.แต่คาเมะไม่รู้
ก็ป๊อบเหมือนทุกวันแหละฮะ..แต่ผมว่าตั้งแต่เกิดเรื่องกับผมแล้ว.เค้าคงจะหายป๊อบไปนิดนึงแล้วล่ะมั้ง
อ้าว..ทำไมล่ะ
ก็

คาเมะเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเอง..ซึ่งมีจินเกี่ยวข้องอยู่ด้วย..จนละเอียด..เพราะไม่คิดว่าทักกี้จะเอาเรื่องของตัวเองไปพูด..ทักกี้ฟังแล้วก็ยิ้มที่มุมปาก
คาเมะจัง.นายเก่งมากเลยนะ..รู้มั้ยว่าไอ้จินมันเอาจริงแล้ว
เรื่องนั้นหลายคนก็พูดกัน..แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป
นั่นสินะ..แต่ชั้นไม่ยอมแพ้มันหรอก

มาถึงประโยคนี้คาเมะหันขวับมาที่ทักกี้..งงสุดๆ
ห๊าาา.

ทักกี้ไม่พูดอะไร.ได้แต่ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์..ยิ่งทำให้คาเมะงงเข้าไปอีก..หมายความว่าไง?
เอาน่า.ไปหาไอ้จินเหอะ..เดินหน้าบูดเป็นตูดลิงมาโน่นแล้ว

ยังไม่ทันได้ถาม.จินก็เดินเข้ามาพอดี..หน้าตาเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
อาคานิชิ.นายเป็นไงบ้าง

จินไม่ตอบ.ได้แต่ซบหน้าลงไปที่ไหล่บางกอดร่างนั้นแนบแน่น
อาคานิชิคุง..ไม่จริงใช่มั้ย

คาเมะรู้ได้ถึงความเศร้านั้น..กอดตอบร่างสูงแน่นเช่นเดียวกัน
ไอ้จิน..อย่าเศร้าเลยน่า..ขึ้นมหาลัยแกก็มีโอกาสรุ่งกว่านี้นี่หว่า

ทั้งทักกี้แล้วก็คาเมะต่างคิดว่าจินไม่ได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนเขต.แต่เค้าสองคนไม่รู้หรอกว่า..นี่น่ะเป็นแผนแกล้งของจินเอง.ปล่อยฮาออกมาจนทำให้ทุกคนสงสัย
จิน..แกขำอะไร..แค่นี้เพี้ยนเลยเหรอวะ
นั่นสิ
ชั้นไม่ได้เพี้ยน..พวกนายนั่นแหละ..นี่มันมุขของชั้นเองไม่รู้เลยเหรอ
อ้าว..ทำไมแกล้งกันงี้ล่ะ.แล้วตกลงว่า.
ก็ชั้นได้รับเลือกน่ะสิ..ตำแหน่งดีด้วย.ไปคู่กับไอ้ยูพอดีเลย

จินชูสองนิ้วให้..ว่าแล้วก็กอดคาเมะต่อ..ฝ่ายคาเมะก็ดีใจมากเหมือนกัน.ลืมโกรธไปซะสนิท
เออ..ดีใจกันเข้าไป..ใจคอจะไม่เลี้ยงฉลองที่พี่ชายแกกลับมาเลยรึไงวะ
เออใช่..ฉลอง..เราไปฉลองกันเหอะ..สองเรื่องในงานเดียวไปเลย.คุ้มดี..เดี๋ยวชั้นไปเรียกยูอิจิก่อนดีกว่า.ทาคิซาว่า..ฝากคาซึยะแป๊บนึงนะ

ว่าแล้วจินก็รีบวิ่งแจ้นไปหายูอิจิ..วันนี้จินดูเปลี่ยนไปถนัดตา.นี่เป็นเพราะทักกี้รึเปล่าเนี่ยะ?

* * *

ร้านนม...
โธ่เอ๊ย..ไอ้ทุเรศ..ชั้นบรรลุนิติภาวะแล้วนะเฟ่ย.พามาร้านนมเนี่ยะนะ..ไม่ได้จะสมฐานะนักศึกษามหาลัยศิลปะเล้ย
ทักกี้บ่นอย่างอารมณ์เสีย..แต่ทั้งสามคนก็ไม่ได้สนใจฟัง.ก็แกบรรลุแล้วแต่ว่าพวกชั้นยังไม่บรรลุนี่หว่า
หยุดบ่นได้มั้ย..จะให้เลี้ยงรึเปล่าล่ะ.พูดมากเดี๋ยวชวดนะเฟ่ย
นั่นสิทาคิซาว่าคุง..ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีแอลกอฮอล์หรอกน่า..ผมมีนี่

ว่าแล้วยูอิจิก็คว้าเอาเบียร์กระป๋องออกมา..ทักกี้เห็นแล้วตาแวววาว
เฮ้ยมาได้ไงวะ..ผสมกับนมเหรอ.เจ๋งเลยว่ะ

เมื่อคนเจ้าเล่ห์กับคนติงต๊องมารวมกัน..ในที่สุดผลลัพธ์ก็คือคุยเข้าขากันเป็นอย่างดี
อาคานิชิคุง..ชั้นเรียกจุนโนะมานะ
อ้าว.แล้ววันนี้จุนโนะไม่ทำงานพิเศษเหรอ
ไม่ทำหรอก..เห็นจุนโนะบอกว่าเจ้าของร้านเค้าปิดร้านไปเที่ยวกัน..ก็เลยว่าง
งั้นก็เอาสิ

ว่าแล้วคาเมะก็โทรไปหาจุนโนะ..ผลคือจุนโนะตอบตกลง..ครึ่งชั่วโมงต่อมาจุนโนะก็มาถึง
อ้าวจุนโนะ..มาช้าจัง..
ขอโทษนะ.พอดีว่าจำร้านไม่ได้อ่ะ..คาเมะจังนั่นใครเหรอ

คาเมะหันไปมอง..ทักกี้กำลังคุยกับยูอิจิ.หัวเราะเสียงดัง.มือก็ผสมนมกับเบียร์ไปด้วย
ทาคิซาว่าคุง.ลูกพี่ลูกน้องกับอาคานิชิคุง..เพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อเย็นนี้เอง
ห๊าาา..นายบอกใหม่ซิ..ทาคิซาว่า ฮิเดอากิรึเปล่า
ก็ใช่น่ะสิ..นี่นายรู้จักด้วยเหรอ

ไม่รอช้า.จุนโนะคว้าแขนของคาเมะออกมาให้ห่างจากตรงนั้นมากที่สุด.มันต้องมีอะไรแน่ๆ
คาเมะ..นายรู้มั้ยว่านั่นน่ะร้ายยิ่งกว่าตัวน้องอีกนะ
ยังไง..ร้ายกว่าตัวน้อง
นั่นน่ะเสือผู้หญิงตัวจริงเลยนะ..เค้าบอกว่าเค้าเรียนมหาลัยศิลปะที่ฝรั่งเศสด้วยใช่มั้ย
ก็ใช่อีกนั่นแหละ
นั่นไงล่ะชั้นว่าแล้วนายรู้มั้ยว่าตอนที่เค้าอยู่ที่นี่น่ะหลอกคนมาเป็นแบบให้วาดรูป..พอวาดเสร็จ.ก็ฟันเค้าเป็นค่าตอบแทนเลย..นายรู้บ้างรึเปล่า
ห๊าาาา..ไม่จริงม้างงงง

คาเมะแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง..ก็ท่าทางที่ดูใจดีแล้วก็เป็นมิตรขนาดนั้น..มันไม่น่าจะ
เอาเถอะ..จะคิดว่าเค้าเป็นพี่ชายแฟนแล้วคบชั้นก็ไม่ว่า.แต่ชั้นขออย่าง..ถ้าเค้าชวนนายไปเป็นแบบ..นายอย่าไปเด็ดขาด.เพราะดูรูปร่างนายแล้ว.ชั้นว่ารูปนู้ดชัวร์
จุนโนะ..พูดบ้าๆน่า.ชั้นถามจริงเหอะนายรู้เรื่องพวกนี้ได้ไงตั้งเยอะแยะ
ชั้นไม่ได้อยู่ในกะลาเหมือนนายนี่.จะได้อยู่ดักดานไม่รู้เรื่องอะไรเลย
จ้าาา..รู้ดีไปหมดเลยนะ..เข้าไปข้างในดีกว่า..อยู่ข้างนอกนานเดี๋ยวเค้าจะสงสัย

คาเมะกับจุนโนะเดินเข้าร้านไป..แปลกที่ว่าทำไมจุนโนะถึงได้จูงมือคาเมะไว้ตลอด..กลัวขนาดนั้นเชียวเหรอ
อ้าววววว.จุนโนะจ๋าาาาา..มาตอนหนายอ่าาาาา

ยูอิจิส่งเสียงทักทายจุนโนะ..กำลังเมาได้ที่..ทักกี้ก็เหมือนกัน
นี่ยูอิจิคุง.กินนมแค่นี้เมาได้ไงอ่ะ
บ้าเด่..ม่ายมาวซ้าหน่อย..ช้านม่ายมาวววว
อาคานิชิคุง.ผมว่า.กลับดีกว่านะ.เห็นอย่างนี้แล้วไม่ไหวแน่ๆ

จุนโนะส่ายหัวให้กับภาพตรงหน้าสั่งนมมา.แต่กลิ่นเบียร์งี้หึ่งเลย
ชั้นว่าก็ดีเหมือนกันนะ..ว่าวันนี้จะไปต่อซะหน่อย.แต่ดูแล้วคงไม่ไหว.จุนโนะนายช่วยไปส่งยูอิจิแทนชั้นหน่อยนะ..เพราะพี่ชายชั้นมันก็เมาเหมือนกัน
โอเคฮะ..ไปได้แล้วยูอิจิคุง.กลับบ้าน
ฮ้าาา.จุนโนะจ๋าาาาา.น่าร้ากจางเล้ยยยย

จุนโนะพยุงยูอิจิขึ้น..แทบจะล้มลงไปอยู่แล้ว..แค่เบียร์กระป๋องเดียวอ่อนหัดสุดๆ
ทาคิซาว่า.นายก็เหมือนกันลุกขึ้นเร็ว

จินพยุงทักกี้ให้ลุกขึ้น.กำลังหลับอยู่.แต่ว่าจู่ๆทักกี้ก็หันไปหาคาเมะ..เดินตรงไปยืนข้างหน้า..แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ทักกี้จูบไปที่ริมฝีปากบางของคาเมะอย่างรวดเร็ว..เร็วขนาดที่จินเองก็ยังไม่ทันตั้งตัวคนทั้งร้านหันมามองกันด้วยความตะลึง
ทาคิซาว่าแกทำอะไรของแกวะ

จินเลือดขึ้นหน้า..แยกทักกี้ออกจากคาเมะ..แต่แยกได้ไม่เท่าไรก็กลับไปทำอย่างเก่า
เฮ้ย.ทาคิซาว่า..แก

จินโมโหสุดๆ..ชกหน้าทักกี้ให้สร่างเมา.คราวนี้ทักกี้ไม่ใช่แค่สร่าง.แต่ถึงกับสลบไปเลย
คาซึยะเป็นไงบ้าง

จินเข้ามาเขย่าตัวคาเมะ..แต่คาเมะกำลังช็อกอยู่.ไม่มีแก่ใจจะมาพูดกับใครหรอก
แกนะแก.หยุดซ่าแล้วกลับบ้านได้แล้ว..ทุกคน.ขอโทษนะฮะที่ทำให้ตกใจ

ว่าแล้วจินก็แบกทักกี้ขึ้นหลังเดินออกนอกร้านโดยมีคาเมะตามหลังมา
ทั้งสามเดินมาจนถึงสวนสาธารณะ..หยุดพักแล้ววางทักกี้ลง..
คาซึยะ.นายกลับก่อนก็ได้นะ.ดึกมากแล้วนี่
ไม่เป็นไรหรอก..นายไปล้างหน้าเหอะ.เหงื่อออกมากแล้วนะ

คาเมะพูดพร้อมกับเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าของร่างสูง.จินมองหน้าคาเมะ..เชยคางขึ้น.ทันใดก็..จูบไปที่ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม
อาคานิชินายทำอะไร
ก็จูบส่วนที่นายเสียไปกับไอ้บ้านี่กลับคืนมาไงล่ะ..ชั้นไม่ยอมหรอก

ว่าแล้วจินก็เดินไปล้างหน้าอีกด้านหนึ่งของสวนสาธารณะ.คาเมะได้ช็อกอีกเป็นรอบที่สอง
มันไม่เคยยอมใครเลยน้าาา..ไอ้จินเนี่ยะ

ทักกี้ตื่นขึ้นมาแล้วแต่ดูท่าทางเหมือนกับว่าไม่ได้เมา
อ้าว..ทาคิซาว่าคุง..สร่างเมาแล้วเหรอ

ทักกี้ได้ฟัง.ยิ้มอย่างมีเลศนัย..หัวเราะในลำคอ.หันหน้ามาพูดกับคาเมะผิดกันเป็นคนละคน
ใครว่าชั้นเมา
อ้าว..ก็เมื่อกี๊นี้ดื่มเบียร์ไปไม่ใช่เหรอ
คาเมะจัง..เบียร์กระป๋องเดียวทำอะไรชั้นไม่ได้หรอกน่า
มะ.หมายความว่าไง
ไม่น่าถาม.ชั้นว่าคุ้มแล้วนะ.โดนชกหนึ่งหมัดแลกกับจูบตั้งสองครั้ง.ปากนายนี่หวานจนชั้นติดใจเลยล่ะ

คาเมะได้ฟัง.เริ่มเข้าใจในสิ่งที่จุนโนะพูดมาทุกอย่าง
อยากได้เป็นครั้งที่สามจัง..ขออีกครั้งนะชั้นก็จะเอาส่วนของชั้นคืนมาอีกรอบเหมือนกัน

ทักกี้เดินตรงเข้าไปหาคาเมะ.แต่คาเมะถอยไปไหนไม่ได้เลย.สุดท้ายก็ติดกับ
ทักกี้ค่อยๆโน้มหน้าลงไป.คาเมะเบือนหน้าหนี..ความรู้สึกกลัวมันพุ่งเข้ามาในจิตใจอีกแล้ว.ใกล้เข้ามาทุกทีๆ.จนตอนนี้ลมหายใจของทั้งสองมันจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่แล้ว..แต่ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย.จินเข้ามาเห็นพอดี
ทำอะไรกันน่ะ..

* * *

แกเอาอีกแล้วเหรอวะ..

จินจับทักกี้แยกออก..ชกเข้าไปตรงแสกหน้า.คราวนี้ไม่สลบแต่ว่าได้เลือดกลับมาแทน.
อาคานิชิคุง.พอเถอะ..เค้าคงจะ.เมาอยู่น่ะ..ช่างเถอะ

ไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นอีก..รู้อยู่ว่าจินรักแรง..แล้วก็หึงแรง.ถ้าเผื่อว่ามีเรื่องอีก..คราวนี้ไม่รู้จะโดนอะไร
นายเป็นอะไรมั้ยคาซึยะ..
ไม่เป็นไรหรอก..เค้ายังไม่ทันได้ทำอะไรชั้นเลย
ขอโทษนะ..ไอ้บ้านี่พอเมาทีไร..ได้ไล่จูบชาวบ้านเค้าทุกที

ทักกี้ได้ที..ทำเป็นเมาต่อ.ความจริงในตอนนี้..คาเมะรู้ดีกว่าใคร..คราวนี้เค้าเชื่อที่จุนโนะพูดเต็มๆ
ชั้นว่านายกลับบ้านไปก่อนดีกว่านะ..ถ้าอยู่ต่อไป..แล้วเกิดมันไล่จูบอีก..คราวนี้ชั้นคงได้ฆ่ามันตายแน่ๆ

ว่าแล้วจินก็พยุงตัวทักกี้ลุกขึ้นแล้วเดินไปตามถนน.คาเมะมองตามหลัง..ทันใดทักกี้ก็หันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกครั้ง..โดยที่จินไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย
สถานการณ์ในตอนนี้..คาเมะรู้แล้วว่ามันจะเป็นยังไง..ต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ.

* * *

ตอนเช้าที่โรงเรียน...
คาเมะเดินคิดเรื่องเมื่อวานมาตลอดทาง..เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้..มันเป็นความจริงรึว่าเป็นความฝันกันแน่.ไม่เข้าใจจริงๆ
คาซึยะ..มาแต่เช้าเลยนะ

คาเมะสะดุ้งกับเสียงเรียกหันไปทางด้านหลังเห็นจินยืนอยู่.หน้าตาเคร่งเครียด
อาคานิชิ..ทำไมหน้านาย.
ไม่ต้องถามมากหรอก.ชั้นขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย..
อะไรล่ะ
เมื่อไรนายจะเลิกเรียกชั้นว่าอาคานิชิซะที..เราเป็นแฟนกันนะ.ชั้นชื่ออะไรนายก็รู้ไม่ใช่เหรอ

คาเมะงง..ทั้งๆที่เรียกมาตั้งนาน
แล้ว..แต่จินเพิ่งจะมาทักท้วงเอาตอนนี้..เป็นอะไรของเค้านะ
ต่อไปนี้นายต้องเรียกชั้นว่าจิน..ถ้านายไม่ทำตาม.ชั้นจะสำเร็จโทษนายมันตรงนี้แหละ

พูดจบ.จินย่างสามขุมเข้ามาหาคาเมะ..ผลักไปจนชนกับล็อกเกอร์.จะร้องเรียกให้ใครช่วยก็ไม่ได้.ก็ตอนนั้นเช้าสุดๆ.ไก่ยังไม่ตื่นเลยมั้งนั่นน่ะ
นายจะทำอะไรน่ะ..นี่มันโรงเรียนนะ
ทำไมล่ะ..อยู่ที่โรงเรียนแล้วทำไม่ได้รึไง

จินจัดการเผด็จศึกแบบกระชั้นชิด..เริ่มด้วยไซร้ซอกคอช้าๆ..โอบกระชับเอวบางแน่น..มันทำให้คาเมะอึดอัดจนต้องใช้มือผลักอกของจินออก..แต่ยิ่งดันมากเท่าไร..แรงของจินก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
อาคานิชิ..หยุดนะ..ชั้นอึดอัด
อาคานิชิงั้นเหรอบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้เรียกยังไง..อย่างงี้คงต้องใช้ปากดูดคำพูดออกมาแล้วล่ะมั้ง

จินประทับริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็ว.ลิ้นสีชมพูของร่างสูงควานหาความหวานในปากนั้น..มันรุนแรงจนคาเมะเองแทบจะรับไว้ไม่ไหว.ร้องเรียกชื่อนั้นอย่างจำยอม
จิน..หยุดนะ

ได้ผล..จินหยุดทุกอย่าง..มองร่างบางแล้วยิ้มที่มุมปากนิดๆ..ก่อนที่จะเดินจูงมือคาเมะไป
นายจะพาชั้นไปไหน
ห้องเก็บอุปกรณ์
ไปทำไม
อย่าถามมากได้มั้ย..ตามชั้นมาก็พอ

ห้องเก็บอุปกรณ์...
นายดูสิ.ในห้องนี้มีอะไร

คาเมะมองไปรอบๆห้อง..เห็นเพียงลูกบาสสีส้มเต็มห้อง.ตอบจินไปตามนั้น..
ก็ลูกบาสไง.นายก็เห็นไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่
จะไม่ใช่ได้ไง.
ก็เพราะว่าในห้องนี้มีแค่เราสองคนน่ะสิ

ว่าแล้ว.จินเดินเข้าไปกอดคาเมะแน่นซบหน้าลงไปที่ไหล่นั้น..มันทำให้คาเมะไม่เข้าใจอะไรหลายอย่าง
จิน..วันนี้นายเป็นอะไร.แปลกไปนะ

ร่างบางลูบเส้นผมสีทองเบาๆ..เอาหน้าแนบกับไหล่ของร่างสูง.ช้าๆ
คาซึยะ..รู้มั้ยว่าเมื่อวาน..ทาคิซาว่ามันเอาแต่เพ้อถึงนายทั้งคืนเลย..มันบอกว่ามันจะแย่งนายไปจากชั้นด้วย
ห๊าาาาา..ล้อเล่นน่า
ชั้นไม่ได้ล้อเล่นนะ.ที่ชั้นต้องมาทำกับนายแบบนี้..ก็เพราะมันนั่นแหละ..ชั้นแค่อยากจะให้นายรู้ไว้ว่านายผูกมัดอยู่กับชั้นแค่เพียงคนเดียว..ไม่เกี่ยวกับคนอื่น..สัญญาได้มั้ยว่าถ้าเจอทาคิซาว่าคราวหน้า..นายจะไม่ยุ่งกับมันอีก
จิน..เค้าพูดเพราะว่า.เค้าเมานะ
ถึงจะเมาก็ช่าง.ชั้นเชื่อว่าถ้าคำพูดมันออกมาจากปากของคนเมา.จะต้องเป็นเรื่องจริงทุกเรื่อง..สัญญาสิ
สะ.สัญ.สัญญาก็ได้

ได้ยินเพียงเท่านั้น.คว้าตัวร่างบางเข้ามากอดไว้..จินดูไม่เหมือนกับตอนที่แอบชอบใหม่ๆ.ตอนนั้นจินดูเงียบขรึม.เท่ห์.เป็นที่จับตามองของสาวๆทั้งในและนอกโรงเรียน.ผ่านจากครั้งนั้น.ใครจะรู้ว่าความจริงแล้วจินละเอียดอ่อนขนาดไหน
นี่จินคงจะยังไม่รู้ใช่มั้ย..ว่าความจริงแล้ว..ทักกี้ไม่ได้เมา?

* * *

ปี 1 ห้องเอ...
คาเมะ..ชั่วโมงต่อไปเรียนอะไร

จุนโนะที่กำลังคุยกับเพื่อนอีกทาง.ตะโกนถามคาเมะขึ้นมา
ศิลปะ..รีบไปได้แล้วเดี๋ยวอาจารย์รอแย่เลย..

ห้องศิลปะ...
เอาล่ะทุกคน..ครูมีข่าวมาบอกนะ

เสียงนักเรียนที่กำลังคุยกันเสียงดัง..หยุดลงเพราะมีอาจารย์เข้ามา.แต่แปลกที่ไม่ใช่อาจารย์ศิลปะ.แต่กลับเป็นอาจารย์หัวหน้าหมวดมาแทน
อาจารย์ศิลปะของพวกเธอลาคลอดนะ..
เย้
อย่าเพิ่งดีใจไป..ครูยังพูดไม่จบ.ครูจะบอกว่า..มีอาจารย์ใหม่มาแทน..เค้าจะมาแค่ช่วงนี้เท่านั้น.เพราะฉะนั้นทำตัวให้ดีๆเอาไว้นะ..เดี๋ยวครูจะแนะนำให้รู้จัก..อาจารย์เชิญครับ

ปี 1 ห้องเอต่างจดจ่อกับอาจารย์ใหม่ที่จะเข้ามา..แม้แต่จุนโนะกับคาเมะที่ดูเงียบที่สุดในห้องก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
สวัสดีทุกคน..ผมทาคิซาว่า ฮิเดอากิ.จบจากมหาลัยศิลปะจากฝรั่งเศสโดยตรง..ยินดีที่ได้รู้จักนะ
ห๊าาาา..ไม่จริง

คาเมะกับจุนโนะนั่งอ้าปากค้าง..ทั้งๆที่สัญญากับจินเอาไว้แล้วว่าจะไม่เจอ.แต่ก็เจอจนได้
ผมขอตัวก่อนนะครับ.ฝากเด็กๆด้วยล่ะ

อาจารย์หัวหน้าหมวดออกไปแล้ว..ทักกี้โค้งให้ตามหลัง
อาจารย์ขา..น่ารักจังเลยค่ะ

สาวๆในห้องต่างส่งเสียงแซวกันถ้วนหน้า..สร้างความหมั่นไส้ให้นักเรียนชายเป็นอย่างมาก
อย่าเรียกผมว่าอาจารย์เลย..เราอายุห่างกันไม่เท่าไรเอง.เรียกว่าทาคิซาว่าก็ได้
ทาคิซาว่าคุง..เป็นอะไรกับอาคานิชิคุงชมรมบาสรึเปล่า.หน้าตาคล้ายกันเลย

นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามขึ้น.ทักกี้ยิ้มที่มุมปาก..แล้วก็พูดออกไป..ซึ่งคำพูดนั้น..คาเมะไม่อยากจะให้มันหลุดออกมาจากปากเลย
ไอ้จินน่ะเหรอ.ลูกพี่ลูกน้องกับผมเอง..เราสนิทกันมากเลยล่ะ
ห๊าาา.จริงๆเหรอ

ทุกคนในห้องส่งเสียงอุทานออกมาเหมือนกันหมด.แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง
ใช่แล้วล่ะ..ผมไม่โกหกหรอก.
แล้วนิสัยของอาคานิชิคุงตอนเด็กๆเป็นไงบ้างคะ..เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ
ไอ้จินน่ะเหรอ.เวลาเล่นของเล่นมันจะเป็นคนที่หวงของมากๆเลย..ไม่ยอมให้ผมแตะต้องเลยล่ะ..แต่ว่าสุดท้ายแล้ว.ผมก็แย่งของๆมันมาได้.ทำมันร้องไห้ตั้งหลายครั้ง.ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะยังเป็นอย่างนั้นอยู่รึเปล่านะ

พูดจบ.ทักกี้หันหน้ามามองคาเมะ..คาเมะเข้าใจในความหมายลึกๆของทักกี้.กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
แต่มันก็ไม่เคยโกรธผมเลยซักครั้งเดียว.อาจจะเป็นเพราะว่ามันรักผมมากล่ะมั้ง..มันก็เลยยอมเสียสละได้
จริงเหรอคะ..น่ารักจังเลยเนอะ

พวกสาวๆส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่..คาเมะไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลย..กำลังคิดว่าเรื่องราวระหว่างเรากับจินจะเป็นยังไงต่อไปนะ
ทาคิซาว่า.ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย

คาเมะโล่งอกที่มีนักเรียนชายถามขึ้นมา.ก็ผู้ชายคงจะไม่ถามเรื่องบ้าๆอย่างผู้หญิงหรอก.แต่คาเมะคิดผิดถนัด..ทันทีที่เพื่อนผู้ชายคนนี้เอ่ยปากออกมา..มันทำให้คาเมะแทบช็อก
แล้วถ้าเปลี่ยนจากของเล่นเป็นคาเมะแฟนเค้าล่ะ..ทาคิซาว่าคิดจะแย่งรึเปล่า
คิดจะแย่งรึเปล่างั้นเหรอ.ของอย่างนี้ก็คงจะต้องลองดูล่ะนะ.จริงมั้ยคาเมนาชิ

คาเมะนั่งจ้องหน้าทักกี้นิ่ง.ทักกี้นั่งหัวเราะในลำคอ..มองหน้าอย่างมีเลศนัย.เพื่อนๆในห้องต่างส่งเสียงเชียร์กันเต็มที่.ยุทักกี้ให้แย่งกลับ.แต่ทักกี้ก็จบเรื่องราวเพียงแค่นั้น.
พอได้แล้วล่ะ.เรามาเริ่มเรียนกันดีกว่านะ
อะไรกัน..มาคาบแรกเรียนแล้วเหรอ
อย่าบ่นน่า..ถ้าไม่สอนขึ้นมาผมได้ออกก่อนกำหนดนะ.แล้วพวกเราก็จะไม่ได้เห็นหน้าผมด้วย

ทักกี้เริ่มสอนบทเรียนแรก..ในชั่วโมงนั้น..คาเมะไม่มีสมาธิเรียนเลย..เวลาที่ทักกี้เดินมาใกล้ก็นั่งเกร็งตลอดเวลา.กลัวนะ..กลัวจริงๆ
*กลัวจินจะรู้สิ่งที่ทักกี้พูดมา.ทั้งหมด*

* * *

สิ่งที่คาเมะกลัว..มันได้เป็นจริงแล้ว..จินรู้เรื่องทุกอย่าง..เพราะเมื่อช่วงพักกลางวัน..ข่าวนี้แพร่สะพัดไปหมด..แล้วมันก็เข้าหูของจินอย่างรวดเร็ว.จินวิ่งไปยังห้องพักอาจารย์ศิลปะ..เห็นทักกี้กำลังยืนคุยกับสาวๆอยู่หน้าห้อง
ทาคิซาว่า..ชั้นมีเรื่องจะพูดกับแก

ทักกี้หยุดคุย..หันมามองน้องชายตัวเอง.สั่งพวกสาวๆให้กลับห้องเรียน
สาวๆไปก่อนนะ.เดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน
อย่าเบี้ยวนะ.ทาคิซาว่าคุง

สาวๆเดินจากไปแล้ว.คราวนี้ก็เป็นช่วงเวลาระหว่างสายเลือดซะที
ทาคิซาว่า..แกพูดอย่างนั้นไปได้ยังไง
พูดอะไร.ชั้นพูดอะไรไม่ทราบ
แกอย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย.ก็ที่แกบอกว่าจะแย่งคาซึยะไปจากชั้น.แกพูดจริงใช่มั้ย
อ๋อ.เรื่องนั้นน่ะเหรอ

สิ้นคำพูด..จินกระชากคอเสื้อทักกี้ขึ้นมา..ทักกี้ไม่ได้สะทกสะท้าน.กลับมองด้วยสายตาที่นิ่งเฉย
แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเค้าเป็นแฟนชั้น.เค้าเป็นของๆชั้นแล้ว
เหรอ..แล้วไงล่ะ
พูดอย่างนี้หมายความว่าไง..ทาคิซาว่า
เป็นแฟนแกแล้วจะทำไมล่ะ..เค้าคบกับคนอื่นโดยไม่บอกแกก็ได้ไม่ใช่เหรอ

ทักกี้แกะมือจินออก.ยืนมองหน้าอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า..จินกำมือแน่น..พี่น้องกันแท้ๆ.แต่กลับหักหลังกันได้
ชั้นน่ะ..เคยแย่งอะไรแกมา.แกก็เสียสละให้ชั้นทุกครั้งไม่ใช่เหรอ.คราวนี้ก็ขออีกซักเรื่องนะ

ทักกี้เดินผ่านหน้าจินไป.สร้างความคับแค้นใจกับจินเป็นอย่างมาก..ตะโกนไล่หลังทักกี้เสียงดัง
คราวนี้ชั้นจะไม่ยอมแกแน่.แกแย่งของมีค่าที่สุดของชั้นไปไม่ได้หรอกไม่มีทาง

ทักกี้ทำเหมือนกับคำพูดนั้น.เป็นแค่อากาศลอยผ่านหูเดินไปอย่างไม่แยแสคนข้างหลัง.จินมองตามด้วยความแค้นหันไปชกกำแพงด้านข้างอย่างบ้าคลั่ง
ทาคิซาว่า..แกไม่ใช่พี่ชายชั้น.ไอ้ทรยศ

* * *

ตอนเย็น...
คาซึยะ..อยู่ไหน

จินเปิดประตูเข้ามา.ทำให้คนที่อยู่ในห้องนั้น..หันมามองเป็นตาเดียว
จิน.นายมาทำไมที่นี่
ไม่ต้องพูดมาก.ไปกับชั้น

คาเมะยังนิ่งอยู่.เพราะไม่เข้าใจว่าจินทำอะไร.มันช่างบันดาลโทสะของจินสุดๆ.เดินไปหยิบกระเป๋าของร่างบาง.แล้วกระชากข้อมือเดินออกไปอย่างรวดเร็ว.ปล่อยให้คนที่ยืนอยู่ในห้อง.งงสุดๆ
จินเดินพาคาเมะมาส่งที่บ้าน..จูงมือมาตลอดทาง.แต่ว่าไม่ได้พูดอะไรกันเลย..คนอย่างคาเมะเหรอจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้.ยังไงวันนี้ก็ต้องรู้เรื่องให้ได้
จิน.นายเป็นอะไรนักหนา.ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะ
เป็นอะไรเหรอ.ชั้นควรจะถามนายมากกว่า..ว่านายไปเจอกับทาคิซาว่าได้ไง.
ก็ชั้นจะไปรู้เหรอ.เค้ามาเป็นอาจารย์แทนชั่วคราว.ชั้นก็ต้องเจอเค้าเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
แต่นายรู้มั้ยว่าการเจอครั้งนั้น...มันทำให้ทาคิซาว่าเป็นศัตรูกับชั้น
เป็นศัตรู..หมายความว่าไง
มันจงใจจะแย่งนายไปจากชั้น.แล้วมันก็จะทำจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง.ทักกี้ทำจริงๆด้วย.แล้วจินก็คงจะรู้แล้วว่าทักกี้ไม่ได้เมา
นายร้อนรนมากเลยเหรอจิน
ทำไมนายถามอย่างนั้น.ชั้นเป็นแฟนนายนะ
แฟนเหรอ.งั้นเราเลิกกันเถอะ
คาคาซึยะ.

อึ้งทึ่งตะลึงสุดๆ..คาเมะบอกเลิกทั้งๆที่ไม่รู้สาเหตุอะไรเลย.ทำไมล่ะ?
ถ้าเป็นแฟนกัน.แล้วไม่เชื่อใจกัน.ก็เลิกกันดีกว่า

คาเมะเดินเข้าบ้านไปอย่างช้าๆ..จินวิ่งไปคว้าข้อมือไว้.
นี่มันอะไรกันคาซึยะชั้นไม่เข้าใจ
นายไม่เข้าใจชั้น.ชั้นก็ไม่เข้าใจนายเหมือนกัน.ปากนายบอกว่าเป็นแฟน.แต่นายก็ไม่เคยเชื่อใจชั้นเลย.นายระแวงอยู่ตลอดเวลา.สัญญาก็คือสัญญาสิ.พูดคำไหนก็เป็นคำนั้นชั้นไม่ไปไหน.ชั้นไม่เจอใครก็คือไม่เจอ.นายเข้าใจชั้นจริงๆซะทีสิ

จินก้มหน้านิ่ง.ไม่เอ่ยปากออกมาซักคำ.ปล่อยให้ค้างคาอย่างนี้ไม่ได้หรอก.คว้ามือจินเข้าไปในบ้าน.และนี่คงเป็นครั้งแรกที่คาเมะพูดกับแม่.แทบจะช็อกคาห้องครัว
แม่ฮะ.กลับมาแล้วฮะ
อะเอ้อ.จ้ะคาเมะจัง
ผมพาจินมานะฮะ.ขอขึ้นไปบนห้องก่อน

ตอนนี้ไม่รู้ว่าแม่ควรจะดีใจหรือว่าตกใจดี..เพราะเพิ่งเคยได้ยินเสียงลูกเป็นครั้งแรก.ในรอบ 2 ปี

* * *

บนห้อง...
จินยังคงซึมเศร้าอยู่.คงจะกำลังคิดว่า..ที่ตัวเองทำน่ะ.มันเกินไป
จิน.มานั่งตรงนี้หน่อยสิ

จินเดินมาหยุดอยู่ที่เตียงนอน..นั่งลงข้างๆ
ตกลงว่าจะเลิกกับชั้นมั้ย

คาเมะถามย้ำอีกรอบ.จินที่นั่งฟังอยู่หันมามองหน้าด้วยแววตาเจ็บปวด
นายอยากจะเลิกกับชั้นมากเลยเหรอคาซึยะ.นายชอบทาคิซาว่าใช่มั้ย

คาเมะถอนหายใจยาว.ในที่สุด..จินก็ไม่เข้าใจอยู่ดี.ถามเป็นคำถามสุดท้าย
นายเชื่อใจชั้นมั้ย.จิน.
ชั้นเชื่อใจนายเสมอนะคาซึยะ
ไม่จริงหรอก..นายยังไม่เชื่อใจชั้นดีพอ..นายมองหน้าชั้นนะจิน

จินเงยหน้าขึ้นมองตามคำสั่ง.คาเมะจ้องหน้ากลับ.มันยาวนานมาก.และเมื่อถึงจังหวะ..คาเมะเอื้อมแขนไปโอบรอบคอจิน..จูบเบาๆที่ริมฝีปากของร่างสูง.คราวนี้เป็นทีของคาเมะบ้าง.ค่อยๆใช้ลิ้นควานหาความหวานในปากนั้น.อย่างชำนาญ.รับรู้ได้ถึงความหอมหวานนั้น..จินโอบกระชับรอบเอวร่างบางแน่นจูบนั้นยาวนานมากจนแทบจะผละออกจากกันไม่ได้.
จิน.แล้วทีนี้นายรู้รึยังว่านายเชื่อใจเชื่อความรู้สึกชั้นได้มากแค่ไหน
ชั้นเข้าใจแล้ว..ชั้นขอโทษนะคาซึยะ

ทั้งคู่พูดด้วยกัน..ในขณะที่แขนก็ยังโอบกอดซึ่งกันและกันอยู่.จินจูบที่หน้าผากใสเบาๆ
จิน.ชั้นเข้าใจนายเสมอนะ..
ชั้นรู้.ชั้นขอโทษ.ชั้นคงรักนายมากเกินไป..ชั้นขอโทษ
ไม่ต้องพูดหรอกบอกแล้วไงว่าชั้นเข้าใจแล้ว.ถ้าเจอเค้าอีก.ระงับอารมณ์ให้ได้นะ
เป็นธรรมดาที่ชั้นเจอเค้าชั้นก็ต้องคุยกับเค้าบ้าง..แต่นั่นก็ถือว่าเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์ไม่ใช่เหรอ
คาซึยะวันนี้ชั้นอยากอยู่กับนาย.ทั้งคืนเลย

ว่าแล้ว.จินก็เอนหัวซบไหล่คาเมะ.คาเมะมองจินแล้วก็ยิ้มขำๆ.จากนั้น..ลุกออกไปข้างนอก.ไปหาแม่.
แม่ฮะ.
มีอะไรเหรอ..คา.เมะจัง

แม่ประหม่าที่จะเรียกชื่อลูกของตัวเอง.ด้วยความไม่เคยชิน
วันนี้จินเค้าจะอยู่ติวหนังสือให้ผมนะฮะ.คงจะต้องนอนค้างด้วย..แค่นี้ล่ะฮะ
จ้ะ.ลูกแต่เดี๋ยวก่อนคาเมะจัง
อะไรฮะ
ทำไมถึงพูดกับแม่ล่ะ

คาเมะยืนมองหน้าแม่จากทางด้านบน..ยิ้มให้
ไม่รู้สิฮะ..คงเป็นเพราะเค้ามั้งที่ทำให้ผมกล้า

ว่าแล้วคาเมะก็เดินเข้าห้องไป.เป็นครั้งแรกที่แม่ยิ้มออกมาเหมือนกัน
จิน..วันนี้นายก็อยู่กับชั้นก็ได้นะ..ชั้นบอกแม่แล้ว
คาซึยะ.มานี่หน่อยสิ

คาเมะเดินเข้าไปหาจินที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง.แต่อยู่ๆ.จินก็กระชากตัวคาเมะจนล้มลงไปนอนอยู่บนเตียงทั้งคู่..จินคว้าตัวคาเมะกอดไว้แน่น
จิน..เป็นอะไรอีกล่ะ

จินไม่ตอบ.เพียงแต่บ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น
คาซึยะ.ชั้นชอบห้องนายจัง.มันเหมือนกับห้องใต้หลังคา..ดูดาวผ่านหน้าต่าง.ชั้นฝันไว้ตั้งแต่เด็กแล้วนะ
แล้วตอนนี้ยังไม่ได้อีกเหรอ
ใช่.ชั้นไม่มีทางได้หรอก..เพราะทาคิซาว่ามันแย่งของๆชั้นไปแล้ว.แล้วชั้นก็ต้องจำยอมให้มัน

จินเริ่มจะกลับเข้ามาอยู่ในอารมณ์เศร้าอีกครั้ง..คาเมะเห็นท่าไม่ดี..กอดปลอบจินแน่น
อย่าไปคิดถึงมันสิตอนนี้นายอยู่กับชั้นนะ
นั่นสินะ..หลับตาก็คงหาย
ดีแล้วล่ะ.นอนพักเถอะนะ.เจอเรื่องร้ายมามากพอแล้วนี่