ตอนเช้า...
จินตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย.มองดูนาฬิกาสายมากแล้ว..แต่คงจะไม่ต้องรีบ.ก็เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์.มีเวลาอีกเยอะ.ว่าแล้วก็นั่งมองร่างบางที่กำลังหลับอย่างสบายบนเตียง..เอื้อมมือไปลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้น.ยิ้มอย่างอ่อนโยน
อย่ายุ่งได้มั้ย.น่ารำคาญ

คาเมะปัดมือออก.แล้วก็พลิกตัวไปอีกทางหนึ่ง.จินเห็นแล้วก็ขำ.ที่แท้ก็ละเมอ
คาซึยะตื่นได้แล้วเช้ามากแล้วนะ

จินโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูจากนั้นก็จูบไปที่หน้าผากของร่างบางจนทำให้สะดุ้งตื่น
อะ.จิน.ตื่นแล้วเหรอ
ไม่ตื่นคงจะไม่มานั่งมองหน้านายอย่างนี้หรอก
แล้วกี่โมงแล้วล่ะ
สามโมงเช้าแล้ว
อ้าว.สายแล้วนี่นา.ไปเร็วเดี๋ยวไม่ทันนะ
นายจะไปไหนคาซึยะ
ก็ไปโรงเรียนไง.แล้วนายก็รีบกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดซะ..ขาดซ้อมตอนเช้ามันไม่ดีนะ
อย่ามั่วได้มั้ย

พูดจบ.จินใช้กำปั้นทุบไปที่หัวของคาเมะ.ทำเอาร่างบางลูบหัวตัวเองป้อยๆ.ก็มันเจ็บนี่หว่า
ทุบหัวชั้นทำไมเนี่ยะ
จะไม่ให้ทุบเหรอ.หัดดูปฏิทินซะบ้างนะนี่มันวันเสาร์นายจะไปโรงเรียนทำไมเล่า
อ้าว.วันเสาร์เหรอ.แฮ่ๆ.ขอโทษทีมันชินอ่ะ

จินหัวเราะไปกับความน่ารักของคาเมะ.ก็เพิ่งเห็นมันปัญญาอ่อนก็วันนี้แหละ
อื้ม.ดีขึ้นแล้วนี่นาจิน

คาเมะนั่งมองหน้าจิน..ยิ้มให้นิดๆ
งั้นเหรอ..ไปฉลองกันดีมั้ยล่ะ
แค่นี้ต้องฉลองด้วยเหรอ.เว่อร์ไปรึเปล่า
ไม่เว่อร์หรอกน่า..รีบไปอาบน้ำได้แล้ว

จินดันคาเมะให้เข้าไปในห้องน้ำ..คาเมะเดินเข้าไป.แต่ก็ไม่วายโผล่หน้าออกมาเล่นลิ้นกับจิน
จิน.เข้ามาอาบด้วยกันมั้ยล่ะ
อย่าท้านะ..ชั้นไปจริงๆด้วย

จินวิ่งไปหน้าห้องน้ำ..แต่คาเมะก็ไหวตัวทันแลบลิ้นใส่แล้วก็ปิดประตูห้องน้ำใส่หน้า
ท้าทายดีนักนะ..เดี๋ยวก็โดนดีหรอก

จินเดินกลับมาที่เตียงเหมือนเดิม..มองรอบห้องของคาเมะอีกครั้ง..เพิ่งจะสังเกตว่าห้องของคาเมะก็เป็นโทนสีฟ้าเหมือนกัน.หนังสือเรียนวางเรียงรายอยู่บนชั้น.รวมกับหนังสืออ่านเล่นมากมาย.อย่างนี้คงไม่แปลก.ที่ทำไมใครๆจะยกย่องให้คาเมะเป็นเด็กเรียนดีประจำสายชั้น..ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง
มัวมองอะไรอยู่ได้.จะไปมั้ยเนี่ยะ

จินสะดุ้งกับเสียงเรียกด้านหลัง.หันกลับไป.อึ้งไปซักพัก.ไม่ใช่อะไรหรอก..ก็เพิ่งเคยเห็นคาเมะใส่ชุดไปรเวทจริงๆเป็นครั้งแรกเสื้อมีฮู้ดแขนยาวสีฟ้ากับกางเกงขาสั้น.น่ารักกว่าตอนใส่ชุดนักเรียนอีก..ใครเห็นก็ต้องว่าน่ารักเหมือนตุ๊กตาแน่ๆ
คาซึยะ..ไม่มีชุดเก่ากว่านี้รึไง

คาเมะสำรวจตัวเอง.กูก็แต่งดีแล้วนี่หว่า?
ทำไมอ่ะ..
ก็นายแต่งตัวน่ารักเกินไป..ชั้นไม่อยากให้ใครเห็นแล้วเกิดชอบนายเข้า.เข้าใจใช่มั้ยว่าหวง

คาเมะละสายตาจากชุดมามองหน้าจิน.ส่ายหัวให้กับความคิดนั้น
ไหนว่าเชื่อใจชั้นแล้วไง.พูดอย่างนี้แสดงว่าโกหกกันนี่นา
เปล่าซะหน่อย..ชั้นแค่ไม่อยากให้ใครมองนายก็เท่านั้นเอง
แล้วจะให้ทำไงเล่า.ใส่ชุดนักเรียนไปเที่ยวงั้นเหรอ.อย่าท้านะ.ชั้นทำจริงๆด้วย

คาเมะทำท่าจะไปที่ตู้เสื้อผ้า.จินต้องรีบคว้าข้อมือไว้
เอาน่าขอโทษนะ..พูดเล่นเท่านั้นแหละ..ไปกันเถอะ

จินเดินจับมือคาเมะลงมาข้างล่าง.เดินผ่านห้องรับแขก..เห็นแม่นั่งคุยอยู่กับว่าที่พ่อเลี้ยงของตัวเอง.ตัดสินใจหยุดเดิน.เข้าไปหาแม่ที่อยู่.ในห้องนั้น
ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะฮะ.
อ้าว.คาเมะจัง.มานั่งก่อนสิลูก

วันนี้เป็นครั้งแรกที่พ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงได้เจอหน้ากัน.แถมยังนั่งประชันหน้ากันอีก
คนนี้เหรอฮะที่จะมาเป็นพ่อเลี้ยงผม.

คาเมะถามในเชิงดูหมิ่นนิดๆ.ทำเอาคนฟังอยู่ใจเต้นไปตามๆกัน.ไม่เว้นแม้กระทั่งจิน.นี่เราทำให้คนๆหนึ่งพูดได้ขนาดนี้เชียวเหรอ.ควรจะดีใจดีมั้ยเนี่ยะ
ถามหน่อยนะฮะ.รักแม่ผมจริงรึเปล่า
คาเมะจัง.ทำไมถึง..

แม่พยายามจะให้คาเมะหยุดพูด.แต่ผู้ชายคนนี้ห้ามเอาไว้ซะก่อน.ตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาระหว่างคนต่างสายเลือดที่กำลังจะเข้ามาเกี่ยวดองกัน
อื้ม.แน่นอนอยู่แล้ว.แล้วชั้นก็พร้อมจะรับผิดชอบทุกชีวิตที่อยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย

ว่าที่พ่อเลี้ยงดูจะมั่นใจมาก.คาเมะเห็นแล้วก็เชื่ออยู่หน่อยๆแล้ว
งั้นเหรอฮะ..อืมมมม

คาเมะนั่งตริตรองอยู่นาน.จินเองก็มองดูอยู่.ลุ้นไปกับคาเมะนิดๆ
ถ้างั้นก็แต่งงานกันซะสิ
ห๊าาาา

ทุกคนต่างอึ้งกับสิ่งที่คาเมะพูด.ตั้งแต่คบกับจินนี่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ
ไม่ต้องแปลกใจหรอกน่า.ผมยอมรับพ่อเลี้ยงคนนี้แน่นอนอยู่แล้ว..อีกอย่างนะ.รักแม่ผมให้มากๆล่ะ.ไปก่อนนะฮะ
แม่มองตามคาเมะ..ยังไม่หายอึ้ง..แต่ในใจก็ดีใจอยู่ลึกๆ.คาเมะเดินออกมายิ้มแก้มแทบปริ
กล้าขึ้นแล้วนี่..คาซึยะ

จินที่มองดูเหตุการณ์อยู่ตลอดเวลา.ยิ้มให้กับคนตัวเล็ก.ขยี้หัวด้วยความรู้สึกดีๆ.คาเมะก็เช่นกัน.เดินจูงมือกันออกนอกบ้านไป..การตัดสินใจของคาเมะครั้งนี้..ทำให้คาเมะดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้ว

* * *

แมนชั่น...
คาซึยะ..ขอผ้าเช็ดตัวหน่อยสิ

จินตะโกนออกมาจากห้องน้ำ.คาเมะที่กำลังนั่งดูอัลบั้มรูปอยู่ด้านนอกต้องหยุดอยู่ชั่วคราว
จิน.ผ้ามาแล้ว

คาเมะยื่นมือที่ถือผ้าเช็ดตัวไปหน้าห้องน้ำ.ในขณะเดียวกันมืออีกข้างก็กำลังถืออัลบั้มรูปอยู่.ไม่ได้รู้เลยว่าจะโดนกระชากเข้าห้องน้ำไป
เฮ้ยยยยย.นายจะทำอะไร
ก็นายท้าชั้นไว้ไม่ใช่เหรอ.ชั้นก็สนองให้น่ะสิ

จินกำลังจะถอดเสื้อของคาเมะ..แต่คาเมะผลักจินออก
อันนั้นชั้นแค่ล้อเล่นนะ..ที่สำคัญชั้นก็เรียบร้อยแล้วด้วยนายก็เห็นไม่ใช่เหรอ
ใคร.นายเหรอ.ชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย
อย่าทำเป็นเล่นนะ.จินขอร้องล่ะ
ขอร้องเหรอ.คิดว่าคงจะไม่ได้แล้วล่ะม้างงง

จินผลักคาเมะไปชนกับผนังห้องน้ำอีกด้าน.จ้องหน้าคาเมะด้วยสายตาที่แสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่.หน้าตาคาเมะในตอนนี้..แดงก่ำไปหมด.จะทำยังไงดี.มันยังไม่พร้อมเลย
คาซึยะ.นายสวยมากเลยนะรู้มั้ย

จินลูบไล้ใบหน้าเนียนนั้น.ยังคงจ้องมองอยู่.ทำเอาคนที่ถูกมองเขินไปเลย
จิน.นายมีผ้าเช็ดตัวแล้วนี่นา.แล้วเรียกให้ชั้นเอามาให้เพราะว่าจะทำแบบนี้ใช่มั้ย
มันก็ใช่อ่ะนะ.นายนี่รู้ใจชั้นจังเลยนะ

ว่าแล้วก็โน้มหน้าลงไป.จูบที่ริมฝีปากบางอมชมพูอย่างเร่าร้อนและรุนแรง.คาเมะที่ทำท่าว่าจะขัดขืน.ก็เริ่มที่จะคล้อยตามกับสัมผัสนั้นช้าๆ.จินยังคงรุกล้ำต่อไป.ถอดเสื้อผ้าของร่างบางออกทีละชิ้น.รู้สึกอีกที.คาเมะก็เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าแล้ว
จิน..พอเถอะมันเกินไปแล้วนะ
ทำไมล่ะ..นี่ถือว่าเป็นการฉลองให้ชั้นด้วยตัวนายไง

จินอุ้มคาเมะไปที่อ่างน้ำที่มีน้ำอยู่เอ่อล้น.ไซ้ซอกคอเนียนขาวนั้น.ค่อยๆเลื่อนลงมายังจุดเล็กๆบนหน้าอก.กัดเม้มจนคาเมะเองก็เคลิ้มไปกับสัมผัสนั้นช้าๆ.ร่างของทั้งคู่ชุมโชกไปด้วยน้ำ..คาเมะในตอนนี้ดูเซ็กซี่มากจนอารมณ์ของจินมันพุ่งสูงขึ้น..จนอยากจะรุกให้มากขึ้นไปอีก
จิน.หยุดเถอะ.ชั้นไม่ไหวแล้ว
ไม่ไหวก็ปล่อยตัวตามสบายสิ.เดี๋ยวชั้นจัดการเอง

จินเอามือใหญ่ยกสะโพกของคาเมะขึ้น.ใช้นิ้วสอดเข้าไปในช่องทางเล็กๆของร่างบาง..หนึ่งนิ้ว.สองนิ้ว.จนกระทั่ง.ครบทั้งสามนิ้ว
อ๊าาาา.จะ.จิน.อย่า
ผ่อนคลายสิคาซึยะ

น้ำขุ่นคลั่กภายในร่างของคาเมะ..ค่อยๆหลั่งออกมาช้าๆ..จินใช้จังหวะที่ร่างบางกำลังผ่อนคลาย.ดำลงไปในอ่าง.ยกขาร่างบางขึ้น..เลียน้ำสีขาวขุ่นนั้น..ด้วยความกระหาย
ตะ..ตรงนั้น..ไม่.

คาเมะโอบรอบคอจิน..ดันตัวจินให้เข้ามาหา..ที่สุดของอารมณ์.จินกำลังกระทำอยู่.อย่างเร่าร้อนและรุนแรง.คราวนี้คาเมะพลิกตัวจินให้เป็นฝ่ายนอนแทนที่.
ชั้นทำบ้างนะ.จิน

ว่าแล้ว..คาเมะก็จูบไปที่ปากของจิน..แต่ว่าไม่ได้เร่าร้อนเหมือนกับที่ร่างสูงได้ทำกับคาเมะ.มันดูดดื่มและหอมหวานยิ่งกว่า.
คาซึยะ..จูบนายหวานมากเลยนะ.
หลงรสจูบชั้นไปแล้วเหรอ.แค่นี้มันยังไม่พอหรอก

คาเมะผละจากจูบนั้น..เลื่อนลงมาเรื่อยๆ.ปลายลิ้นสีชมพู.เลียลงไปที่หน้าอก.หน้าท้องจนถึงส่วนนั้น.
คะ.คาซึยะ..

การกระทำของคาเมะ.ทำให้คำพูดสะดุดเป็นครั้งคราวกลายเป็นผู้ถูกกระทำ..เลยโดนคาเมะกระทำจนเคลิ้มไปเลย
คาเมะโผล่ออกมาจากน้ำ.จับหัวจินขึ้นมา..ประทับจูบลงไปที่ริมฝีปากนั้นอีกครั้ง..กดเน้นยิ่งกว่าเดิม..ความร้อนของทั้งคู่.กลบความเย็นของน้ำไปหมดแล้ว
จิน..ขึ้นเถอะ..เดี๋ยวเป็นหวัดนะ
อย่าเพิ่งสิ..ชั้นยังไม่เสร็จเลยนะ
ไว้ต่อคราวหน้าก็ได้นี่.ชั้นไปก่อนนะ

พูดจบ.คาเมะก็ลุกขึ้นจากน้ำ..เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืน.ออกนอกห้องไปในขณะที่จินก็กำลังเคลิ้มอยู่ในอ่างน้ำนั้น.
เฮ้อ.ขึ้นจนได้นะ.ทั้งๆที่ชั้นก็ยังหลงนายอยู่เต็มๆ

จินลุกขึ้นตาม.หยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่บนพื้น.เดินตามออกไปอีกคน
เห็นคาเมะกำลังเปิดม่านสีฟ้าในห้องนอนอยู่..ยืนเช็ดหัวอยู่ข้างหน้าต่าง..มองลงไปยังวิวด้านล่าง.แสงอาทิตย์ที่ต้องกับใบหน้าเรียวนั้นช่างดูสวยจนแทบจะอดใจไว้ไม่ไหว..เดินเข้าไปสวมกอดจากทางด้านหลัง.จูบไปที่ไหล่เนียนขาวนั้น.ริมฝีปากแทรกซึมความร้อนลงไป..ทั่วร่าง..
จิน.ชั้นหิวแล้ว..เราไปหาอะไรกินกันเถอะ
กินชั้นเข้าไปทั้งคนแล้วยังไม่อิ่มรึไง..

จินซุกหน้าเข้าไปที่เส้นผมสีน้ำตาลของคาเมะ..พิงหลับตานิ่ง
บ้าน่ะสิ.เลิกพูดได้แล้วนะ

คาเมะใช้มือข้างนึง.จับหัวของจิน.แล้วหันหน้าไปจูบร่างสูงที่อยู่ด้านหลังของตัวเองเป็นครั้งที่สาม
ไปแต่งตัวเถอะ.หิวข้าวแล้วนะ

คาเมะผละออกจากจิน..เดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาใส่.จินมองร่างบางที่กำลังทำภารกิจส่วนตัวอยู่.อย่างใจจดใจจ่อ
มัวมองอะไรอยู่เล่า.ไปแต่งตัวสิ

คาเมะที่แต่งตัวเสร็จแล้ว.ผลักจินให้ไปที่ตู้เสื้อผ้า
เดี๋ยวชั้นจะออกไปรอข้างนอกนะ.เร็วๆด้วยล่ะ

คาเมะเปิดประตูออกไปข้างนอก.กะว่าจะไปนั่งโซฟาแล้วดูทีวีรอซะหน่อย.แต่ก็ดูเหมือนว่ามีใครนั่งอยู่ก่อนแล้ว.คาเมะเพ่งมองดูว่าเค้าคนนั้นเป็นใคร..และแล้ว.
ทาคิซาว่าคุง..ทำไมถึง
อ้าว..คาเมนาชิ.มาได้ไงล่ะ.รึว่า

ทักกี้มองไปทางด้านหลัง..เห็นจินออกมาพอดี.และแล้วก็ถึงบางอ้อ
ทาคิซาว่า.แกมาอยู่ที่นี่ได้ไง.แกออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ชั้นรู้แล้ว..มาร่วมรักกันล่ะสิท่า

ทักกี้หัวเราะในลำคอ..คาเมะรู้แน่ว่าจินจะต้องมีน้ำโห.แต่จินก็ไม่แสดงอาการออกมา
แล้วไง.มันหนักหัวส่วนไหนของแกล่ะ..ไอ้ทรยศ
แหม..กลับมาทั้งทีได้ฉายาใหม่อีกแล้วสิน่า.ไม่มีอะไรหรอกชั้นแค่มาเอาของๆชั้นแค่นั้นเอง

ทักกี้เดินไปหยิบเสื้อหนังสีดำที่พาดอยู่หลังเก้าอี้ขึ้นมาใส่.หันมาพูดอะไรบางอย่าง.ทำเอาจินเกือบจะระงับอารมณ์ไว้ไม่ได้
จิน.แกอย่าลืมที่ชั้นบอกกับแกไว้นะ.สงสัยว่าคราวนี้ชั้นคงจะแย่งง่ายกว่าทุกครั้ง.เพราะว่าคาเมะจังน่ะ..อารมณ์อ่อนไหวง่าย.ทำยังไงก็คงจะยอม.ใช่มั้ยล่ะ
ทาคิซาว่า.แก.
จิน.อย่านะ

คาเมะจับมือจินไว้..มองในเชิงตำหนิ.จินเลยต้องหยุดไว้แค่นั้น
ไปก่อนนะ.ไอ้น้องชาย

ทักกี้เดินยิ้มไปอย่างผู้ชนะ..จินมองตามด้วยสายตาโกรธแค้นแต่ไม่กล้าที่จะทำอะไร.เป็นห่วงจิตใจของคนตัวเล็ก..กลัวจะไม่สบายใจไปมากกว่านี้.ในเมื่อเราทั้งคู่ยังอยู่ตรงนี้ด้วยกัน.จะไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น

* * *

ที่โรงเรียน...
ปี1 ห้องเอทุกคน.ไปดูบอร์ดหน้าตึกกันเถอะ..โปรแกรมการแข่งกีฬาสีมาแล้วนะ

ทุกคนที่อยู่ในห้องแตกตื่นกันเป็นว่าเล่น.เพราะงานนี้.เป็นงานที่หนุ่มป๊อบจากหลายๆชมรมจะมารวมตัวกัน..เป็นงานที่สาวๆใฝ่ฝันในตอนนี้เลยก็ว่าได้
คาเมะไปกันเถอะ..เผื่อปีนี้จะได้เห็นอาคานิชิคุงวิ่งสามขานะ
ไม่มีทางอ่ะ..คนอย่างจินนอกจากบาสแล้ว...ไม่มีทางเล่นอย่างอื่นเป็นหรอก"
นายคอยดูก็แล้วกัน....ปีที่แล้วเค้าก็ลง....ถ้าช้ามากกว่านี้.....ชั้นไปคนเดียวก็ๆได้"
"อ๊าา...อย่าเพิ่งสิ....รอด้วย"

ที่หน้าตึก
"เห็นมั้ยล่ะ....คนเต็มเลย.....มัวแต่ขำอยู่นั่นแหละ"
"ก็ขอโทษนะจุนโนะ.....พอนึกภาพแล้วมันอดไม่ได้จริงๆนี่นา.......ฮะๆๆ"
"งั้นนายก็เชิญขำต่อตามสบาย....ชั้นไปคนเดียวก็ได้"

ว่าแล้วจุนโนะก็แหวกผู้คนเข้าไป....ฝ่ายคาเมะก็เดินแยกมานั่งตรงม้านั่งอีกด้านนึง...พอดีว่ามีผู้หญิงสองคนอยู่แถวนั้น.....กำลังพูดถึงเรื่องนี้พอดี...เงี่ยหูฟัง
นี่.ชั้นว่างานกีฬาคราวนี้.ได้เห็นอาคานิชิคุงแบบฮาๆแน่ๆเลย..เธอว่ามั้ย
นั่นสินะ..คราวก่อนก็แข่งชักเย่อจนหน้าคะมำ..วิ่งวิบากเป่าแป้ง.หน้างี้ขาวยังกับเกอิชาเลย
อุ๊บ..ฮะๆๆๆๆๆๆ

คาเมะได้ยินแค่นั้น..ขำจนไม่รู้จะขำยังไง
ส่วนยูอิจิคุงนี่ก็ฮาไม่แพ้กันเลยนะ.จำได้มั้ยว่าตอนจบงานกีฬา.ยูอิจิคุงเค้าโดนอาคานิชิคุงไล่แก้ผ้ากลางงานเลยล่ะ
ฮะๆๆๆ.ใช่ๆ..ตอนนั้นนะชั้นแบบว่า.ไม่อยากจะเชื่อว่าสองคนนี้จะติงต๊องได้แบบสุดๆ..เหมาะเป็นเพื่อนกันจริงๆ
นั่นสิ..เอ้อ.รู้มั้ยว่าคราวนี้มีโปรแกรมพิเศษด้วยนะ

คาเมะที่กำลังขำอย่างเมามัน.เงี่ยหูฟังให้ถนัด
คราวนี้อ่ะนะ..เค้าว่าจะให้อาจารย์ลงแข่งวิ่งสามขาเพื่อกระชับมิตรกับนักเรียนด้วยล่ะ
จริงดิ.งั้นทาคิซาว่าคุงจะได้แข่งกับใครน้าาา.อยากรู้จัง

คาเมะใจเสีย.ความกลัวเข้าแทรกในจิตใจแล้ว
เห็นเค้าว่าให้อาจารย์หมวดศิลปะ.แข่งกับนักเรียนปี1ด้วยล่ะ..ชั้นว่าต้องคู่กับคาเมะจังห้องเอแน่ๆ.ก็เค้าบอกว่าเค้าจะแย่งมาจากน้องชายเค้า.ทำให้เจ็บใจเล่นๆ..สงสัยว่าคราวนี้คงมีศึกสายเลือดกลางสนามชัวร์
นั่นสิ..ไปกันเหอะ.เย็นนี้ไปร้านเค้กเปิดใหม่กัน..เห็นว่าเจ้าของร้านหล่อมากเลยนะ
โอเคเลย

ผู้หญิงสองคนนั้นเดินจากไป..เหลือเพียงแต่คาเมะที่นั่งจับหน้าอกของตัวเอง.รู้สึกใจไม่ดี..งานครั้งนี้ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย.กลัวว่าจินจะระงับอารมณ์ไม่ได้.แล้วอาละวาดกลางงานขึ้นมาน่ะสิ
คาเมะจังๆ.ได้ข่าวมาแล้ว.อ้าว..เป็นไรอ่ะ

จุนโนะเห็นหน้าคาเมะไม่สบายใจต้องมีอะไรแน่ๆ
เปล่าหรอก.แล้วว่าไงบ้างล่ะ
ก็งานนี้..อาคานิชิคุงลงแข่งชักเย่อ.วิ่งวิบากเหมือนปีที่แล้ว.ที่สำคัญไฮไลท์ของงานนี้.มีการแข่งบาสด้วยนะ.อยากดูจัง..หน้าตายูอิจิคุงตอนจริงจังจะเป็นไงน้าา
แล้ววิ่งสามขาล่ะจุนโนะ.
คงจะไม่มีอ่ะนะ.เท่าที่ชั้นดูมา..เพราะโปรแกรมนี้มีนัดกระชับมิตรระหว่างนักเรียนกับอาจารย์.เพราะฉะนั้น.ถ้าเป็นนักเรียนกับนักเรียนก็คงจะไม่มี
จุนโนะ.นายรู้มั้ยว่า.อาจารย์หมวดศิลปะต้องจับคู่กับเด็กปี1นะ.แล้วถ้าเผื่อว่าชั้นเจอทาคิซาว่าล่ะ
นายสบายใจได้คาเมะจัง.เพราะงานนี้เค้าให้เฉพาะหัวหน้าห้องแข่งเท่านั้น.เราไม่เกี่ยวแน่นอน

คาเมะได้ยินแค่นั้น..เบาใจไปหน่อยนึง.เพราะยังไงก็คงจะไม่ได้เจอกับทักกี้ชัวร์.เริ่มจะดีขึ้นมาแล้ว
เดี๋ยวชั้นไปหาจินก่อนนะจุนโนะ.

ว่าแล้วก็วิ่งแจ้นไปที่โรงยิมทันที.เล่นเอาจุนโนะมองตามแล้วส่ายหัวให้กับคาเมะอย่างกังวล
เรื่องนั้นชั้นยังไม่แน่ใจนะ.คาเมะจัง

* * *

ยูอิจิ.ส่งมาเร็ว
รับนะเฟ่ย
เอาล่ะนะ
ชู้ตเลย.ไอ้จิน
..ฟลุ่บ..
สุดยอดไปเลยโว้ย.วู้ววว

จินกับยูอิจิกำลังซ้อมบาสกันอยู่..เพื่อเตรียมแข่งในงานกีฬาครั้งนี้.และดูท่าว่าจะไปได้สวยซะด้วย
ดีมากเลยนะ.พวกนายเนี่ยะ..ถ้าขาดคนใดคนหนึ่งไป.จะแข่งกันได้มั้ย

โค้ชถามอย่างอารมณ์ดี.เห็นฟอร์มในวันนี้.ก็รู้แล้วว่าถ้าส่งไปเป็นตัวแทนเขตก็คงจะไม่ผิดหวัง
พวกเรามันคู่หูกันอยู่แล้วฮะโค้ช.จริงมั้ยไอ้จิน
เหรอชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย
อ้าวไอ้เวร.พูดงี้ได้ไงวะ.เดี๋ยวก็โดนหรอก

ยูอิจิไล่เตะจินรอบสนาม..ไล่ตามจะทันอยู่แล้ว.แต่ว่าจินเหลือบไปเห็นคาเมะยืนอยู่หน้าประตู.รีบวิ่งหักหลบไปหา.ยูอิจิเลยพลาดท่าลื่นล้ม.เจ็บตัวอีกเหมือนเคย
โอ๊ย..ไอ้บ้าจิน.จะไปก็ไม่บอก.ก้นกบกูหักมั้ยเนี่ยะ.คาเมะจังนะคาเมะจัง..มาทำไมตอนนี้
คาซึยะ.มีอะไรเหรอ
ได้ข่าวว่า.งานกีฬาครั้งนี้..จะลงแข่งบาสด้วย.เลยมาดูฟอร์มซะหน่อย
ไม่ต้องดูก็รู้ไม่ใช่เหรอ.ว่าเก่งขนาดไหน.ลงแค่รายการเดียวก็ต้องทุ่มหน่อยล่ะ
ลงแค่รายการเดียวเองเหรอ..อ้าว.แล้วที่จุนโนะบอกว่าจินแข่งชักเย่อกับวิ่งวิบากล่ะ.อันนั้นไม่ลงเหรอ
ห๊าาาา.ชักเย่อกับวิ่งวิบาก..
อื้มก็โปรแกรมเค้าลงเอาไว้นี่นา

จินหันมาทางยูอิจิ..ตาเขียวใส่อย่างเห็นได้ชัด..คราวนี้ถึงทีจินวิ่งไล่เตะบ้าง
เฮ้ย.ไอ้จิน.แกอย่านะเฟ่ย
อย่าเหรอ.แล้วแกไปลงให้ชั้นทำไมวะ
แหม.ก็สาวๆขอร้องมา.ชั้นขัดใจผู้หญิงไม่ได้นี่หว่า
อ๋อ.ขัดใจผู้หญิงไม่ได้..แต่กล้าขัดใจเพื่อนแกงั้นเหรอ.ปีที่แล้วเจอจับแก้ผ้ากลางงานยังไม่เข็ดอีกเหรอวะ
ชั้นไม่รู้เว้ย.ลงไปแล้วนี่หว่า.เฮ้ยไอ้จิน..คาเมะจังเป็นอะไรวะ

จินรีบหันไปดูคาเมะอย่างรวดเร็ว.ไม่ได้จะรู้เลยว่าโดนยูอิจิหลอก.หันกลับมาอีกที.มันหนีไปแล้ว
หนีไปจนได้สิน่า.ไอ้บ้าเอ๊ย

จินเดินกลับมาหาคาเมะอีกรอบนึง.เห็นคาเมะกำลังยืนขำอยู่
ขำอะไร.ไอ้ตัวเล็ก
เปล่านี่.ช่างชั้นเหอะน่า.เลิกเรียนแล้ว.ไปด้วยกันหน่อยสิ
ไปไหนอ่ะ
ก็ใกล้หน้าหนาวแล้วจะไปหาซื้อของขวัญให้พ่อกับแม่หน่อย
พ่อนายเรียกเค้าว่าพ่อเลยเหรอเนี่ยะ
ก็ใช่ไง..ชั้นรู้สึกว่าเค้าทำตัวได้น่าเหมาะสมดี..ชั้นก็เลยเรียกเค้าได้เต็มปากเลยล่ะ..เดือนหน้าพวกเค้าก็จะไปฮันนีมูนกันที่สวิซฯแล้วอากาศที่นั่นท่าทางจะหนาว.หาซื้อเสื้อสเว็ตเตอร์ให้ก็คงจะดี
นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ.คาซึยะ

จินเอื้อมมือไปจับหัวร่างบางเบาๆคาเมะมองหน้าจิน.รู้สึกสบายใจยังไงก็ไม่รู้
ไปกันเหอะ..จะได้ไปหาอะไรกินด้วย

* * *

จิน.ตัวนี้เป็นไง
ไม่ดีหรอก..ใส่แล้วดูแก่นะ..ลองตัวนี้สิ
แหวะ.ไม่เอาหรอก.สีจัดจ้านขนาดนั้น.ใส่ไปอายเค้าตายเลย
นี่คาซึยะ..เลือกมาร่วมชั่วโมงแล้วนะเมื่อไหร่จะเสร็จเนี่ยะ
นายอยากไปดูของอย่างอื่นก็ไปสิ.มาตามชั้นอยู่นั่นแหละ
พูดงี้เหรอ.ไปก็ได้วะ

คาเมะไม่ได้สนใจ..ยังคงเลือกต่อไป..จินมาดูของอีกทางนึง.เผลอไปสะดุดตากับสร้อยคู่หนึ่ง.เป็นผลึกแก้วบางใสสี่เหลี่ยมข้างในมีใบไม้สี่แฉก..ด้านหลังเขียนว่า ลักกี้อินเลิฟ.อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้
คู่เท่าไรฮะ

จินหันไปถามพนักงานขาย.ตอบกลับมา..3000 เยนค่ะ
งั้นผมเอาอันนี้นะฮะ

จินส่งให้พนักงานขาย..ยื่นเงินไป3000 เยน.สร้อยเส้นนี้ให้คาเมะรู้ไม่ได้หรอก
จินซื้ออะไรอ่ะ

คาเมะมาทางด้านหลัง.แอบมองจินอยู่.จินสะดุ้งเฮือก
เปล่า.เสร็จแล้วเหรอ..ไปกันเถอะ

จินรีบเก็บสร้อยเข้าไปในกระเป๋า..คว้าข้อมือคาเมะเดินออกนอกร้านไป

คอฟฟี่ช็อป
คาซึยะ.ขอดูเสื้อหน่อยสิ..
อื้ม.แป๊บนะ.

คาเมะละจากกาแฟที่อยู่ตรงหน้า.หยิบเสื้อสเว็ตเตอร์ออกมา..จินเห็นแล้วถึงกับสำลักกาแฟ
เป็นอะไรจิน
สีแดงเลือดหมูเหรอ..forgiveกับforgetอีกต่างหาก.พวกเค้าอายุเท่าไหร่แล้วคาซึยะ.เค้ารู้อยู่หรอกว่าควรจะทำยังไงกับชีวิตคู่.นี่เค้าเรียกซื้อเสื้อเตือนสติเลยนะ
ทำไมล่ะ.ความหมายดีออก..ชั้นชอบจะตายไป..

ว่าแล้วคาเมะก็เก็บเสื้อคืน.จินเห็นแล้วก็ส่ายหัวยิ้มนิดๆ
อื้ม.จิน..นายปี3แล้วใช่มั้ย
ใช่.ทำไมเหรอ
แล้วจะไปต่อที่ไหนล่ะ.รีบหน่อยนะ..มหาลัยมีดีไม่กี่แห่งเอง..สู้เค้านะ
เห็นทีว่าชั้นจะไม่เรียนต่อแล้วล่ะ
อ้าว.ทำไมล่ะ
ชั้นอยากทุ่มเทให้บาสมากกว่านี้.ชั้นจะเป็นนักบาสอาชีพ

คาเมะมองหน้าจิน.เอื้อมมือเล็กๆไปจับมือของร่างสูงที่วางอยู่บนโต๊ะ
นายเรียนไปแล้วเล่นไปด้วยก็ได้นี่..ชั้นไม่อยากเห็นอนาคตนายก้าวไปช้าๆอย่างนั้นนะ

จินเงยหน้าขึ้นมามองคาเมะ..เห็นรอยยิ้มที่แต้มอยู่บนใบหน้าแดงระเรื่อนั้น.บอกให้รู้ว่าเป็นห่วงเหลือเกิน
ชั้นไม่รู้ว่าชั้นจะไปต่อที่ไหน..เพราะสิ่งที่ชั้นคิดเอาไว้..ชั้นไม่อยากที่จะไปหามันแล้ว
แล้วสิ่งนั้นมันคืออะไร.บอกชั้นได้มั้ย
ชั้นอยากเรียนวิศวะ.แต่ว่าที่ผ่านมา.เกรดชั้นตกมาก.ชั้นเลยคิดว่าคงจะทำไม่ได้แล้วล่ะ
ที่ว่าตกน่ะ.เท่าไหร่.ขอตั้งแต่ปี1จนถึงตอนนี้เลยนะ จินทำท่าคิดอยู่นิดนึง..แล้วก็
ปี 1 ได้ 4.00.ปี 2 ได้3.8..แล้วก็ปี 3 ได้ราวๆ3.7 ประมาณนี้แหละ.ชั้นจำไม่ค่อยได้

คาเมะได้ยินถึงกับตาโต..อึ้งในความสามารถของจินสุดๆ..อย่างนี้แหละที่เค้าว่าคนมีกึ๋น.
เนี่ยะนะเกรดตกของนาย..ไปแข่งโอลิมปิกก็ได้ระดับประเทศแล้วแหละชั้นว่า..
ทำพูดดีไปเถอะ..แล้วอย่างนายล่ะ.ลองเอามาเทียบกับชั้นสิ.ไม่ติดเลยซักอันดับ

คาเมะคิดไป..เออ.มันก็จริงแฮะ
เอาน่า.เรียนต่อเถอะนะจิน.ถ้าไม่ทำเพื่อตัวเอง..ก็ถือว่าทำเพื่อชั้น.เดี๋ยวชั้นจะช่วยติวให้นายเองนะ

คาเมะยิ้มให้จนตาหยี..เห็นแค่นี้ก็ไม่กล้าจะขัดใจแล้วล่ะ
ได้.ชั้นจะทำนะ.เพื่อนาย

* * *

ทุกคน.แย่แล้ว

เหยี่ยวข่าวประจำห้องเอ.วิ่งกระหืดกระหอบมาที่ห้อง..พูดแทบจะไม่เป็นภาษา
มีอะไร..ค่อยๆพูดนะ.นั่งก่อนๆ

เพื่อนๆต่างเข้ามารุมล้อม.รอฟังสิ่งที่จะบอกออกมา.จุนโนะด้วย
หัว.หัวหน้าของเรา.ตกบันไดขาหัก.งานกีฬาครั้งนี้มันเลยลงแข่งไม่ได้น่ะสิ
ห๊าาา.

ทุกคนต่างอุทานพร้อมกัน..จุนโนะเริ่มรู้แล้วว่าคราวนี้คงจะต้องเป็น.
แล้วงานนี้จะเอาใครแข่งแทนล่ะ.ใกล้วันเข้ามาทุกทีแล้วนะ.

เพื่อนต่างช่วยกันคิด..นึกไม่ออกว่าจะเอาใคร.ในที่สุด.สิ่งที่จุนโนะคิดไว้ก็เป็นจริง..เมื่อคาเมะเปิดประตูเข้ามา..
ใช่เลย..คาเมะจังนี่แหละ

ทุกคนลงความเห็นแล้ว.ในขณะที่คาเมะก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ชั้นทำไมเหรอ
ก็คืองี้นะคาเมะ.งานกีฬาครั้งนี้นายช่วยไปวิ่งสามขากับอาจารย์แทนหน่อยสิ
แทนเหรอ..แล้วหัวหน้าห้องเราล่ะ
มันตกบันไดขาหัก..เลยแข่งไม่ได้น่ะสิ.นะๆคาเมะจัง.ช่วยเพื่อนหน่อยนะจ๊ะได้โปรด

คาเมะหน้าซีด.ในที่สุดก็หนีไม่พ้นใช่มั้ย.อย่าคิดมากไปอาจจะได้วิ่งกับอาจารย์คนอื่นก็ได้นี่นา.ตอบตกลงไป
เฮ้ย.อย่านะคาเมะจัง.โธ่เว้ย

จุนโนะเอ่ยปากห้ามไม่ทัน..ยังไม่ทันรู้เลยว่าคนๆนั้นน่ะ..คือ.
แล้วได้แข่งกับอาจารย์คนไหนล่ะหวังว่าคงจะไม่ใช่
คนนั้นล่ะ..ทาคิซาว่าคุง..อาจารย์ใหม่สุดหล่อของสาวๆ
มะ.ไม่.ไม่จริง

คาเมะช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน.ก่อนที่อะไรจะแย่ไปกว่านี้..จุนโนะก็กระชากตัวคาเมะออกไปข้างนอกแล้ว

* * *

จุนโนะ..บอกชั้นสิว่ามันไม่จริง

คาเมะยืนพิงหน้าต่างตรงทางลงบันไดตึก.ทบทวนสิ่งที่ได้ยินเมื่อกี๊นี้
ใจเย็นนะ.มันคงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก
ชั้นกลัวจุนโนะ.ชั้นกลัว

คาเมะทรุดลงนั่งกอดเข่า.สายตาจ้องมองไปข้างหน้านิ่ง
นายอย่ากลัวไปหน่อยเลย.ทาคิซาว่าคงจะไม่ทำอะไรอย่างนั้นต่อหน้าคนเยอะๆหรอก
ไม่นะจุนโนะ.ไอ้ที่ชั้นกลัวไม่ใช่เรื่องนั้น..ความจริงแล้วชั้นกลัวว่าจินจะมาเห็นแล้วระงับอารมณ์ไว้ไม่ได้น่ะสิ.ถึงจะสัญญากับชั้นแล้วก็เถอะแต่ชั้นก็ยังกลัวอยู่ดี

ความกลัวของคาเมะ..แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด.จุนโนะเอื้อมมือไปจับไหล่คาเมะ..ให้กำลังใจ.รู้สึกแปลกๆที่ว่า.ทำไมหน้าคาเมะซีดลง.แถมตัวก็เย็นลงผิดปกติ
คาเมะ..นายเป็นอะไรมากมั้ย.หน้านายซีดลงนะ
เหรอ..ไม่รู้สิ.มันก็รู้สึกมึนๆตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วล่ะ
แล้วนายไม่บอกแม่นายเหรอว่าเป็นอะไร
บอกไม่ได้หรอก..แม่ไม่อยู่น่ะ.ไปฮันนีมูนแล้ว

จุนโนะเริ่มมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด.ถามอาการต่อไป
ชั้นก็รู้สึกว่ามันปวดท้องน้อยด้านนี้อ่ะนะ..แต่คงไม่เป็นไรแล้วล่ะ.ไปเถอะจุนโนะ.อาจารย์เข้าห้องแล้วมั้ง

จุนโนะเดินนำหน้าลงบันไดไป.ทันทีที่คาเมะลุกขึ้น..อาการปวดอย่างรุนแรงก็วิ่งเข้ามาหา.แต่คงไม่ทันที่จะดู.ว่าอยู่ตรงขอบบันได
รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา..ร่วงลงไปต่อหน้า
คาเมะ.ระวัง

บอกไม่ทันซะแล้ว..เพราะตอนนี้ร่างของคาเมะ..อยู่แทบเท้าของจุนโนะ..เลือดไหลผ่านขมับด้านขวา.หมดสติตั้งแต่ตรงนั้นเอง
คาเมะ..เป็นไงบ้างคาเมะ..ใครก็ได้ช่วยด้วย..ใครอยู่แถวนี้ช่วยเพื่อนผมที

เรียกเท่าไรก็ไม่มีใครได้ยิน.เข้าเรียนกันไปหมดทำยังไงดี..คิดไม่ออกแล้ว.เลือดของคาเมะไหลไม่หยุด.ถ้าไม่ไปห้องพยาบาลตอนนี้ตายแน่ๆ..แต่แล้ว
คาเมนาชิ..เป็นอะไร..ห๊าาา

ทักกี้เดินผ่านมา..เห็นคาเมะนอนไม่ได้สติอยู่..รีบวิ่งเข้ามาดู
คือเค้า.ปวดท้องหนักมากเลยหมดสติตกมาจากบันไดน่ะฮะ.ผมไม่รู้ว่าจะพาเค้าไปยังไง..ทาคิซาว่าคุงช่วยพาเค้าไปห้องพยาบาลหน่อยเถอะฮะ..เลือดเค้าไหลไม่หยุดเลย..ช่วยด้วยนะฮะ

พูดจบทักกี้ช้อนตัวคาเมะขึ้นมา..เดินตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที..สีหน้าแสดงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
อาจารย์ครับช่วยเด็กด้วยครับอาจารย์..

อาจารย์พยาบาลรีบวิ่งมาดู.ทักกี้วางคาเมะลงบนเตียง
เป็นอะไรมาคะ..ทำไมหัวแตกด้วย
คือเค้าบอกว่าเค้าปวดท้องน้อยน่ะฮะ.ผมเห็นหน้าเค้าซีดแล้วก็ตัวเย็นด้วย..หลังจากนั้นเค้าก็ตกบันไดลงมานี่ล่ะฮะ
อาการหนักนะ..เดี๋ยวครูจะดูให้แล้วกันว่าเป็นอะไร..เธอไปเรียนก่อนนะ..ทางนี้ครูดูแลเอง
ขอบคุณฮะอาจารย์

จุนโนะกับทักกี้เดินออกมาจากห้องพยาบาลสายตาของทักกี้ไม่อาจที่จะละจากคาเมะได้..คงเป็นเพราะ?..ไม่หรอกน่า..ก็แค่คิดเล่นๆนี่นา
ทาคิซาว่าคุง.คิดจะแย่งคาเมะมาจากอาคานิชิคุงจริงๆเหรอ

ทักกี้ที่เดินมาด้วยกัน..ชะงักทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่จุนโนะถาม
ใช่..ถามทำไม
อย่าทำเลยนะฮะนึกว่าสงสารคาเมะเถอะ..เค้าเครียดมากเลยนะที่ทาคิซาว่าคุงกับอาคานิชิคุงแตกกัน..เค้าไม่สบายใจอยู่นะฮะ
มาบอกชั้นทำไม.ชั้นเชื่อว่าคนอย่างชั้น.จะไม่ทำให้คาเมนาชิเป็นอะไรแน่นอน.เพราะคราวนี้ชั้นจริงใจกับเค้าแล้วชั้นก็จะเป็นเจ้าของเค้าให้ได้ด้วย.แค่นี้นะ..ชั้นต้องรีบไป

จุนโนะมองตามทักกี้ที่เดินจากไปต่อหน้าต่อตา.แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง..คราวนี้ทักกี้เอาจริง..แล้วก็จะทำจริง..ไม่สนใจใครด้วย
คาเมะ..ชั้นสงสารนายจัง.จะเป็นอะไรมากมั้ยนะ

* * *

ตอนเย็น...
หวัดดีฮะอาจารย์..คาเมะเป็นไงบ้างฮะ

อาจารย์พยาบาลที่กำลังนั่งง่วนกับการจัดยา.หันมาหาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไร
ก่อนที่ครูจะตอบคำถามเธอ..ครูขอถามหน่อยนะว่าตอนนี้เค้ามีเรื่องเครียดอะไรอยู่รึเปล่า

จุนโนะชะงัก.ตอบไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ก็มีนิดหน่อยฮะ..
นั่นไงล่ะ..เธอรู้มั้ยที่เค้าปวดท้องมากขนาดนี้เป็นเพราะความเครียดลงกระเพาะ..หน้าซีดตัวเย็น..ถ้าเป็นมากกว่านี้มันอาจลามไปถึงสมองเค้าได้นะ..ถึงกับเส้นเลือดแตกก็เป็นได้..พยายามอย่าให้เค้าเครียดอีกล่ะ..แผลที่หัวครูทำให้แล้วนะ
ฮะ.ขอบคุณฮะอาจารย์.แล้วตอนนี้ผมไปเยี่ยมเค้าได้รึยังฮะ
ได้สิ..เชิญ

จุนโนะเดินเข้าไปที่เตียง.เห็นคาเมะนั่งพิงหมอนอยู่..ดูเหนื่อยอ่อนมากๆ
คาเมะจัง.เป็นไงบ้าง..กลับบ้านไหวมั้ย
ไหวสิ.ชั้นต้องไหว.ชั้นนอนที่นี่ไม่ได้หรอก.น่ากลัวจะตาย

จุนโนะมองหน้าที่ขาวซีดของคาเมะ..ส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย..เห็นอย่างนี้แล้ว.เดินไม่กี่ก้าวก็ลมจับแน่ๆ
ชั้นว่าชั้นไปตามอาคานิชิคุงดีกว่า.อย่างน้อยถ้านายเป็นลมก็ยังพานายแบกขึ้นหลังไปได้ล่ะน่า
อย่านะจุนโนะ.ชั้นขอร้อง.อย่าบอกเค้าว่าชั้นเป็นอะไร
ทำไมล่ะ..ไม่ตามมาแล้วนายจะกลับบ้านยังไง
เอาเถอะ.ชั้นกลับได้.ถ้าบอกเค้าตอนนี้.เรื่องบาสของเค้าจะเป็นยังไง..แข่งไม่ได้หรอกนะ.ถ้าจะต้องมามัวกังวลเรื่องของชั้นอยู่อย่างนี้

คาเมะมองจุนโนะด้วยสายตาที่วิงวอนขอความเห็นใจ.นั่นคือจุนโนะไม่สามารถที่จะขัดใจได้
ก็ได้..งั้นวันนี้ชั้นพานายไปส่งแทนละกัน..ลุกไหวมั้ย

จุนโนะจับตัวคาเมะพยุงให้ลุกขึ้น..แรงแทบจะไม่มี.แผลที่หัวก็ยิ่งแต่จะเพิ่มความเจ็บปวดให้กับร่างบอบบาง..แต่ก็ต้องทน.ทนให้หายถึงวันกีฬา
อ้าว..คาเมนาชิ
อะ.ทาคิซาว่าคุง

ทักกี้เดินเข้ามาเยี่ยม..พบสภาพของคาเมะที่เดินเหมือนกับร่างไร้วิญญาณ
ไม่ไหวขนาดนี้แล้วทำไมไม่อยู่เฉยๆ.ดื้อไม่เข้าเรื่อง

ทักกี้พยายามจะเข้ามาช่วยประคองแทน.แต่จุนโนะรู้ดีว่านั่นเป็นสิ่งที่คาเมะไม่ต้องการถอยออกมาให้ห่าง
อย่าเลยฮะ.เดี๋ยวผมไปส่งเค้าเอง.ไหวแน่ฮะ.เชื่อสิ

ว่าแล้วจุนโนะก็เดินพยุงคาเมะไปช่างไม่รู้เลยว่านั่นน่ะ.ขัดใจทักกี้สุดๆ
เดี๋ยวชั้นไปส่งเอง..นายจะไปด้วยก็ได้นะ

ทักกี้เข้ามาช้อนตัวคาเมะอุ้มไปที่จอดรถของโรงเรียน..ทั้งๆที่จุนโนะก็ยังไม่ทันตั้งตัวเลย
"ทาคิซาว่าคุง.ปล่อยชั้นลงเถอะ..เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า

คาเมะอยากที่จะถอยห่างแต่ไม่มีแรงเลย
ใครคนนั้น.คงเป็นไอ้จินใช่มั้ย.วางใจเถอะ..มันไม่มาหรอกแถวนี้น่ะ.แต่ถ้ามันเห็นจริงๆ.ก็จะได้รู้ซักทีว่ามันโดนแย่งของๆมันไปแล้ว

คาเมะมองหน้าทักกี้.ภาวนาอย่าให้จินมาเห็นเลย.ทักกี้ยังคงมุ่งหน้าไปที่จอดรถเหมือนเดิมในที่สุดก็ถึง
เอ้อ..ทาคิซาว่าคุง.รอแป๊บนึงฮะ.ผมลืมกระเป๋าคาเมะไว้ที่ห้อง.เดี๋ยวขอตัวไปเอาก่อนนะฮะ

ว่าแล้วจุนโนะก็รีบวิ่งไปอย่างเร็ว.ละสายตาจากจุนโนะทักกี้ก็พาร่างของคาเมะเข้าไปนอนยังเบาะหลังของรถยนต์..และในขณะนั้น.ที่ชั้น 3ตึกปี 3.
จินโว้ย.เย็นนี้ไปไหนดีวะ

ยูอิจิตะโกนถามออกมาจากห้องเรียน..แต่ไม่มีเสียงตอบ
หยิ่งจริงนะจิน..เป็นอะไรๆ.พูดด้วยแล้วไม่พูดด้วย

ยูอิจิตะโกนล้อเล่นกับจินอย่างในโฆษณา.แต่ก็ไม่ตอบกลับอีก
เพราะจิน..ในตอนนี้..กำลังจ้องมองทักกี้กับคาเมะบนรถสุดหรูคันนั้น.ประคองกันขึ้นรถยังกับคู่รัก..สายตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดคู่นั้น..แทบจะกลั่นเอาความโกรธแค้นออกมา.แต่เพราะความเชื่อใจที่คาเมะบอกไว้.ไม่อาจจะลืมได้
ยูอิจิ..ชั้นกลับบ้านก่อนนะ

จินบอกยูอิจิเบาๆ..เดินลงบันไดตึกไปอย่างเงียบๆ.ยูอิจิที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย.ยังคงพูดอยู่คนเดียวอย่างนั้น.จนกระทั่ง
ไปกันไอ้จินเสร็จแล้ะ..อ้าว.หายไปไหนวะ

ยูอิจิยืนมองซ้ายมองขวา.หาจินเท่าไรก็ไม่เจอ.ทันใดตาเจ้ากรรมก็ดันมองลงไปข้างล่าง..เป็นจังหวะเดียวกับที่จุนโนะวิ่งเข้ามาหาทักกี้ที่รถ..อึ้งกับภาพที่ได้เห็นนั้น..ไม่จริงใช่มั้ย
มาแล้วฮะ.ไปกันเหอะ

จุนโนะเข้าไปนั่งตรงที่นั่งด้านหน้า.ฝ่ายทักกี้ก็ขึ้นไปขับรถ.ยูอิจิยังไม่ทันเห็นคาเมะที่อยู่ด้านหลัง
ทางุจิ..คาดเข็มขัดด้วยสิ