คาเมะ.ถึงบ้านแล้วนะ

จุนโนะหันหน้าไปพูดกับคาเมะที่นอนหลับสนิทอยู่ด้านหลังรถ
ชั้นว่านายหากุญแจเค้าในกระเป๋าดีกว่า..เดี๋ยวชั้นอุ้มเค้าขึ้นไปเอง
จะดีเหรอฮะ..ทาคิซาว่าคุง
เอาน่า.ไม่เป็นไรหรอก.ใครเค้าจะกล้าทำอะไรคนป่วยล่ะ
ก็ได้ฮะ..

จุนโนะคว้ากระเป๋าของคาเมะเดินนำหน้า..ส่วนทักกี้เดินไปที่ประตูรถด้านหลัง.ค่อยๆช้อนร่างเล็กนั้นขึ้นมาอย่างเบามือ.หัวคาเมะซบกับแผงอกนั้น..รู้สึกอบอุ่นไม่ต่างจากจินเลย
โอ้โห.สีฟ้าเต็มไปหมดเลย..น่าอยู่จังแฮะ

จุนโนะทึ่งกับห้องของคาเมะ..วางกระเป๋าแล้วสำรวจรอบห้อง.ทักกี้เดินขึ้นมา.วางคาเมะลงบนเตียงช้าๆ.เห็นห้องแล้วก็ยิ้มนิดๆ
แหม..สีห้องไม่ได้นัดหมายกันเลยนะ..เหมือนของไอ้จินเด๊ะ

มองแล้วก็หันไปสั่งจุนโนะ
ทางุจิ.วันนี้นายอยู่กับเค้านะ.แม่เค้าไม่อยู่ไม่ใช่เหรอ
อะอ๋อ.ฮะ..เดี๋ยวผมดูให้.พอดีว่าบอกทางบ้านไว้แล้ว
ดีแล้วล่ะ.ขอบอกไว้อย่างนะทางุจิ

ทักกี้หันไปมองหน้าคาเมะที่กำลังหลับอย่างเหนื่อยอ่อน.แล้วก็พูดประโยคนึงออกมา
ชั้น.เริ่มจะชอบเข้าเต็มๆแล้วล่ะ
ห๊าาา..

จุนโนะแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ทักกี้พูดออกมา
ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างไอ้จิน.จะดูแลเจ้าตัวเล็กนี่ได้..เห็นทีชั้นคงต้องลดความเพลย์บอยของชั้นลงแล้วล่ะ

พูดจบ.ทักกี้เดินจากไปด้วยหน้าตาที่จริงจังผิดกับเมื่อก่อนมาก..ดูไม่ใช่คนเดิม.ที่หลายคนเคยรู้จัก.
คาเมะ..ชั้นว่านายเจอศึกหนักของจริงแล้วล่ะ

3 ทุ่ม...
โอ๊ย..มองไปทางไหนก็มีแต่หนังสือคาเมะจ๋า..ใจคอบ้านนายจะไม่มีเกมส์ให้ชั้นเล่นเลยรึไงเนี่ยะ..เฮ้อ..ดูทีวีก็ได้วะ

ดูทีวีไปจุนโนะก็ยังเบื่ออยู่ดี.ตาเหลือบมองไปเห็นมือถือของตัวเอง..คิดอะไรได้..กดหา.ยูอิจิ
ตรื้ด.ตรื้ด..ตรื้ด
ยูอิจิคุง..รับสิ..คุยแก้เหงากันหน่อยนะ
[ฮัลโหล.ยูอิจิครับ]
ยูอิจิคุง..นี่จุน
[ตอนนี้ไม่อยู่บ้าน.อยากเตะอยากด่าอะไร..เชิญระบายทางโทรศัพท์เลยคร้าบบบ]
อ้าว..ไปไหนอ่ะ

ความจริงแล้ว..ยูอิจิอยู่บ้าน..ที่ระเบียงห้อง..นั่งกอดเข่าด้วยสีหน้าเศร้าเต็มๆ.ยังไม่หายช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เฮ้อ.สังหรณ์อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้.งั้นจะฝากอะไรหน่อยแล้วกันนะ

ยูอิจิหันมามองโทรศัพท์ช้าๆ.รอฟัง..
[วันนี้ไม่เห็นยูอิจิคุงเลย.ทุกทีจะต้องเจอหน้านี่นา.ไปไหนซะล่ะแต่ช่างมันเถอะนะ.ยังไงคืนนี้โทรมาหาหน่อยสิ.เหงามากๆเลย.ไม่รู้จะทำอะไรดี..มันเบื่อๆยังไงก็ไม่รู้..แค่นี้แหละ.หวัดดี]

พูดจบ.ยูอิจิส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย.ยิ้มเหนื่อยๆให้กับตัวเอง
เหงาเหรอ.ชั้นจะดูซิว่านายน่ะเหงาแน่รึเปล่า

ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์ไปหาจุนโนะกำลังดูทีวีอยู่
ฮัลโหล.ยูอิจิคุงจริงๆด้วย.ในที่สุดก็โทรมาซะทีน้า

จุนโนะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดีใจสุดๆ..แต่ยูอิจิไม่เลย.
[เหงาเหรอ.]
ใช่แล้วตอนนี้ดูทีวีอยู่..มันไม่มีอะไรทำอ่ะ..อยากหาเพื่อนคุย..ยูอิจิคุงอยู่เป็นเพื่อนหน่อยนะ
[ชั้นไม่เชื่อหรอกว่านายเหงาจริง..ทาคิซาว่าล่ะ..หายไปไหน]
ห๊าาา..ทาคิซาว่า..เกี่ยวอะไรด้วยอ่ะ จุนโนะงงเป็นไก่ตาแตก
[อย่ามาทำไก๋เลย.ชั้นเห็นนะว่าวันนี้นายไปไหนกับทาคิซาว่า]
ไปไหนกัน.นี่ยูอิจิคุงเข้าใจผิดแล้วนะนั่นน่ะ
[เข้าใจผิดเหรอ.จูบกันในรถอย่างนั้นนายยังว่าชั้นเข้าใจผิดอีกเหรอ]
จูบ.อะไรกัน..ชั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ.เอาที่ไหนมาพูด
[ตอนแรกชั้นก็นึกว่านายจะเป็นคนที่อยู่เฉยๆเงียบๆแต่ความจริงแล้ว..เก่งใช้ได้เลยนี่]
โธ่เว้ย..ฟังกันหน่อยได้มั้ย

จุนโนะฉุนจัดเลยพูดไปแบบไม่ทันคิด.ยิ่งทำให้ยูอิจิเข้าใจผิดขึ้นไปอีก
เอาแต่พูดอยู่ได้คนเดียวฟังชั้นหน่อยได้มั้ย.บอกว่าไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำสิ
[แก้ตัวยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้นหรอก]
ขอโทษนะ..ทำไมชั้นต้องแก้ตัวด้วย.แล้วถามจริงเหอะ.ถ้าชั้นไปมีอะไรกับทาคิซาว่าจริง..มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย..นายไม่ได้เกี่ยวข้องกับชีวิตชั้นซะหน่อย.จะมาทุกข์ร้อนอะไรเล่า..ถ้าพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้ก็อย่าเจอกันเลยดีกว่า..กลิ๊ก!!
จุนโนะวางหูใส่อย่างแรง..ยูอิจิละจากหูโทรศัพท์..หลับตานิ่ง..สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ..พยายามไม่ให้อารมณ์ร้อนไปมากกว่า
ไอ้บ้าเอ๊ย..พูดอะไรไม่รู้เรื่องอยู่ได้

จุนโนะสบถอย่างหัวเสีย.คงจะดังไปหน่อย..เลยทำให้คาเมะตื่นขึ้น
อ้าวคาเมะ.ตื่นแล้วเหรอ..เฮ้ย.นี่ชั้นทำให้นายตื่นรึเปล่าเนี่ยะ
เออ
นายเป็นไงบ้าง..ทุเลาลงบ้างรึเปล่า
ก็นิดหน่อยแล้วล่ะ..จุนโนะ..พรุ่งนี้นายทำแผลให้ชั้นใหม่หน่อยนะ.ชั้นไม่อยากให้จินเห็นชั้นในสภาพผ้าพันหัวอย่างนี้..เดี๋ยวจะยิ่งเป็นห่วงหนักเข้าไปอีก
ได้.ชั้นจะทำให้

คาเมะเห็นสีหน้าจุนโนะหน้าตาตึงเครียดไปหมด
จุนโนะ.นายเป็นอะไรรึเปล่า
ก็ไอ้เจ้ายูอิจิน่ะสิ.นายอย่ารู้เลย.พูดแล้วอารมณ์เสีย..นอนดีกว่านะ..ชั้นก็จะนอนเหมือนกัน..ราตรีสวัสดิ์ จุนโนะล้มตัวลงนอน.หันหน้าไปทางนึง.คาเมะเริ่มจะงง.แต่ก็ไม่อยากถามอะไรมาก.นอนตามลงไปอีกคน

* * *

ตอนเช้าที่โรงยิม...
ทั้งจินและยูอิจินั่งตาขวาง.ไม่พูดไม่จากับใคร..แผ่รังสีความน่ากลัวออกมาให้รุ่นน้องเห็นเป็นระยะๆ.แต่อยู่ๆ.
โธ่เว้ยยยยย

ทั้งคู่ตะโกนออกมาพร้อมกัน.ทำให้ตกใจไปทั้งโรงยิมเท่านั้นไม่พอ..ลุกขึ้น.โยนลูกบาสที่มีอยู่ทั้งหมดแบบไม่ยั้ง.ไม่รู้ทิศรู้ทาง..จนรุ่นน้องรวมทั้งโค้ช..ต้องออกมากบดานอยู่ด้านนอก
ชั้นไม่เกี่ยวข้องกับนายงั้นเหรอ.แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรล่ะวะ

ยูอิจิตะโกนอย่างคนบ้า
บอกให้เชื่อใจ.ชั้นก็เชื่อ.แต่ที่นายทำล่ะมันคืออะไร.โว้ยยยย

จินก็เช่นกัน
เอ่อทุกคน.วันนี้งดซ้อมวันนึงนะ..เป็นอย่างนี้คงจะ..เข้าใจใช่มั้ย
โอเคเลย.โค้ช

ว่าแล้วรุ่นน้องทุกคนก็แยกย้ายไปตามห้องโค้ชหันมามองทั้งสองคน..ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย.แล้วการแข่งคราวนี้จะไปรอดรึเปล่าก็ไม่รู้

ห้องเอ...
คาเมะ.ไหวนะ
อื้ม..หายแล้วล่ะ..วางใจได้

พูดให้จุนโนะสบายใจ..แต่ความจริง..ยังรู้สึกปวดอยู่เลย
คาเมะจัง.เป็นอะไรไปอ่ะ

เพื่อนๆที่อยู่ในห้อง.เข้ามาถามไถ่อาการอย่างเป็นห่วง.ห่วงว่าถ้าคาเมะเป็นอะไรไป..จะไม่ได้ดูศึกสายเลือดกลางสนามกันน่ะสิ
ไม่เป็นไรหรอก..ขอบใจนะ
แต่หน้านายซีดๆนะ.เฮ้ย.หัวแตกด้วยนี่หว่า.ไปทำอะไรมาอ่ะ

คาเมะเริ่มหน้าเสีย..ถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไป.จินต้องรู้แน่ๆ
คือคาเมะเค้า..ลื่นล้มในห้องน้ำนิดหน่อยน่ะ..ช่างมันเถอะ

จุนโนะออกหน้าแก้ตัวให้อย่างเร็ว
ชั้นขอร้องอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครได้มั้ย

เพื่อนๆมองหน้ากัน..คิดเหรอว่าจะปิดปากคนพวกนี้ได้
ถ้าชั้นรู้ว่าเรื่องมันแพร่งพรายออกไป..งานกีฬาครั้งนี้.ชั้นจะไม่แข่งให้กับห้องเราแน่.ลองดูสิ

คาเมะใช้แผนเด็ด..แล้วก็ได้ผล.เพื่อนๆต่างตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ.ก็กลัวว่างานกีฬาครั้งนี้..จะไม่มีอะไรเด็ดๆให้ดูอีกน่ะสิ
คาเมะ..ทำอย่างนี้มันจะดีเหรอ
ไม่เป็นไรหรอกจุนโนะ..มันก็ยังดีกว่าให้จินรู้เรื่องแล้วมาอาละวาดในห้องนะ
ตามใจนายก็แล้วกัน
ตอนพัก..เปลี่ยนชั่วโมงเรียน.วิชาเคมี.วิชานี้เป็นวิชาที่คาเมะรอที่จะเรียนมานาน..เพราะห้องเรียนเคมีอยู่ที่ตึกปี 3..ที่สำคัญผ่านห้องของจินด้วย..จะได้ดูว่าเวลาจินอยู่ในห้องเรียน..จะตั้งใจเรียน.หรือ..หลับกันแน่?
แต่ทว่า.ตอนนั้น.ปี 3ก็เปลี่ยนชั่วโมงเรียนเหมือนกัน..พอดีกับที่ห้องของคาเมะเดินผ่านมา.เห็นจินออกมา.กำลังจะเดินเข้าไปทัก.แต่ว่า.
อาคาจิ้นเดี๋ยวก่อน

มีสาวนางหนึ่ง.วิ่งตามออกมาจากในห้อง.เดินเข้ามาจับแขนจิน.เรียกชื่อนั้น.สนิทสนมยิ่งกว่า
อ้าว.มินามิ.มีอะไร
นายจะไปไหนเหรอ
ชั้นว่าว่างแล้ว.ชั้นจะไปซ้อมบาสหน่อย
เหรอ.งั้นก่อนไป.ขอซีดีชั้นคืนด้วย

มินามิแบมือออก.จินเห็นแล้วก็ยิ้มให้..ภาพนั้นสะเทือนใจคาเมะที่สุด
เอ้านี่.ยัยขี้งก

จินหยิบซีดีเขกหัวมินามิไปทีนึงแล้วยื่นให้.ทั้งคู่หัวเราะสนิทสนม.มินามิส่งจูบให้ทีนึงแล้วก็เดินแยกจากจินมา..จินมองตามแล้วก็หัวเราะนิดๆ..ไม่ได้รู้หรอกว่า.เมื่อตัวเองหันกลับมา..จะเกิดอะไรขึ้น
คาซึยะ..

จินเห็นคาเมะยืนอยู่..หน้าซีดตัวสั่น.แทบจะล้มทั้งยืนเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยืนสงบนิ่ง
นายมาที่นี่ทำไม.

คำถามนั้น.ทำเอาคาเมะจ้องมองจินอย่างไม่เชื่อหู.ฟังดูเหมือนกับไม่ใช่จินคนเดิม.ที่เคยรู้จัก
ชั้นแค่
ยังมีหน้ามาให้ชั้นเห็นอีกเหรอ

สีหน้าของจินเปลี่ยนไป..คาเมะแทบจะร้องไห้ออกมา..น้ำตารื้นเต็มสองตา
ทำไมถามอย่างนั้น.ชั้นไปทำอะไรให้นาย
ทำอะไรน่ะเหรอ..กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้องแล้วยังไม่รู้เรื่อง

จินมองหน้าคาเมะด้วยสายตาที่แข็งกร้าว.คาเมะทำได้เพียงแค่ไม่เข้าใจคนที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง.ตอนนี้
จิน..เดินผ่านไป..ทำเหมือนกับว่า..ไม่มีมนุษย์ที่ชื่อ..คาซึยะ คาเมนาชิอยู่ในโลกใบนี้.คาเมะได้แต่มองตามผู้ชายที่ตัวเองรักมากที่สุดไปอย่างไม่เข้าใจ.จับหน้าต่างที่อยู่ใกล้ๆ.เป็นที่พักพิงชั่วคราว.หน้าตาของคาเมะในตอนนี้.เหมือนไม่มีเลือดไหลเวียนอยู่เลย
คาเมะจัง.เป็นไงบ้าง..ไหวมั้ย
ไม่เป็นไรจุนโนะ.ไปเรียนกันเถอะ

จับหน้าต่างไว้.พยุงตัวเองขึ้น.แต่ก็ล้มลงไปอีก
คาเมะจังเป็นอะไรรึเปล่า

เพื่อนๆที่เดินตามหลังมา.วิ่งเข้าไปดูอาการด้วยความเป็นห่วง..
ชั้นว่านายไปห้องพยาบาลเถอะ.อย่าฝืนเลย

เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา..ทุกคนเห็นด้วย
ใช่แล้วล่ะ..ไปเถอะนะคาเมะ

คาเมะไม่ตอบ.ปล่อยตัวไปตามแรงพยุงของเพื่อน..จินที่เดินห่างออกไป..หันกลับมามอง.เห็นสภาพของคาเมะ..รู้สึกใจหายขึ้นมา.อยากจะเข้าไปช่วย.แต่จิตใจด้านมืดนั้น..มันบอกให้ถอยห่าง
ชั้นไม่เชื่อนายอีกแล้วคาซึยะ..อย่าฝืนเลย

จินมองดูด้วยสายตาที่เย็นชา..แล้วหันหลังเดินกลับไป.

* * *

แล้ววันแข่งกีฬาก็มาถึงทุกคนเตรียมงานกันอย่างคึกคัก.ช่วยกันจัดสนามให้พร้อมรับกิจกรรมหลายๆอย่าง.ทุกคนดูสดชื่นกันมาก.เว้นแต่.มนุษย์สี่คนที่อยู่ในโรงเรียน..หงอยเหงา.ซึมเศร้า.ไม่พูดไม่จา
คาเมะ.ไปเตรียมตัวเถอะเดี๋ยวตอนบ่ายต้องแข่งไม่ใช่เหรอ

จุนโนะกับคาเมะนั่งอยู่ในห้อง.มีแค่สองคน.ไม่มีใครเลย
ชั้นไม่อยากไปไหนทั้งนั้น.ออกไปก็ไม่ได้ทำอะไร.รอถึงตอนบ่ายดีกว่า
แล้วนายหายดีแล้วใช่มั้ยคาเมะ
อืม..ไม่ค่อยปวดแล้วล่ะ.ว่าแต่นายเถอะ..ทำไมหมู่นี้ไม่เห็นไปไหนมาไหนกับยูอิจิคุงเลย..เป็นอะไรรึเปล่า

จุนโนะได้ยิน..ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ขอร้องล่ะ..อย่าพูดถึงหมอนั่นได้มั้ย.ได้ยินชื่อแล้วอยากต่อยหน้าให้หายบ้าซักที
นี่พวกนาย.เดี๋ยวเค้าจะแข่งชักเย่อกันแล้วนะ.ไม่ลงไปดูหน่อยเหรอ

เพื่อนผู้หญิงในห้อง.ชวนลงไปข้างล่าง..แต่แค่ได้ฟังว่าแข่งอะไร.มันก็โยงไปถึงคนร่วม.ไม่อยากเจอหน้าตอนนี้หรอก..คงมองกันไม่ติด
ยูอิจิ.ชั้นไม่มีอารมณ์แข่งว่ะ

จินยืนเท้าแขนอยู่กับโต๊ะลงทะเบียนนักกีฬา..สีหน้าบ่งบอกว่าเซ็งสุดชีวิต
ชั้นก็เหมือนกันแต่จะทำไงได้.ลงไปแล้วนี่หว่า

ยูอิจิก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน
สองคนทางนั้นน่ะ.มาทางนี้เร็ว..เค้าจะเริ่มแล้วนะ

เสียงเรียกดังขึ้น..ทั้งคู่เลยต้องไปอย่างจำยอม
จินถือซะว่าปลดปล่อยก็แล้วกัน
เออ.ชั้นจะปลดปล่อยให้หายโง่เลย

ยูอิจิกับจินวิ่งมุ่งหน้าไปยังที่แข่ง..ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้น.ยิ่งเพิ่มความเท่ห์ให้กับทั้งคู่มากขึ้น.วิ่งไปท่ามกลางสายตาของทุกคนดูสว่างใสจนแสบตา
เฮ้

เสียงเฮดังลั่น.ทำเอาคาเมะที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง.หันหน้าไปดูอย่างสนใจ..จุนโนะก็ด้วย
แข่งอยู่เหรอ..หน้าตาจริงจังเชียวนะ

จุนโนะมองยูอิจิที่อยู่ด้านล่าง.นิ่ง..ไม่ส่งเสียงเชียร์ใดๆออกมา
จุนโนะ.จนป่านนี้ชั้นก็ยังไม่รู้เลยนะ.ว่าเค้าโกรธชั้นเพราะอะไร

คาเมะเอาหัวพิงผนังข้างหน้าต่าง.สายตายังคงมองไปที่จิน
ชั้นรู้.เพราะอาคานิชิคุงกับไอ้หมอนั่นถ้ามีเรื่องอะไรก็จะเหมือนกัน..ชั้นว่าเค้าต้องเห็นที่ทาคิซาว่าคุงอุ้มนายขึ้นรถแหง
แต่ว่าจุนโนะ.ชั้นป่วยนะ..
แล้วนายเคยบอกให้เค้ารู้มั้ยล่ะ.มัวแต่ปิดอยู่ได้.เป็นไงล่ะ..เรื่องมันบานปลายไปถึงไหนแล้ว.รู้บ้างมั้ย

คาเมะหน้าหงอย.จุนโนะเอื้อมมือมาจับไหล่ปลอบใจ..ในขณะนั้น..การแข่งชักเย่อก็จบลง..ผลคือทีมจินและยูอิจิชนะ.ในเวลาแป๊บเดียว.และเตรียมที่จะวิ่งวิบากต่อไป
คาเมะ.นายเชื่อใจเค้าใช่มั้ย..
ใช่สิ..ตอนนี้ชั้นไม่เหลือใครนอกจากเค้าแล้วนี่
ถ้างั้นนาย.ก็ต้องเชื่อใจเค้าต่อไป..ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่เห็นคุณค่าในตัวนายแล้วก็ตามที

จุนโนะพูดในขณะที่เสียงเฮดังลั่น..คาเมะเงยหน้ามอง.จับมือจุนโนะแววตาแสดงความขอบคุณจากใจ

!!!ขอให้นักเรียนปี 1 ที่จะแข่งวิ่งสามขานัดกระชับมิตรมารายงานตัวด่วน..ที่ฝ่ายลงทะเบียน!!!

เสียงประกาศดังขึ้น.แต่ก็ไม่กระตุ้นสมองของคาเมะซักนิด.ยังคงนั่งมองลงไปข้างล่างด้วยสายตาที่เย็นเฉียบเหมือนเดิม
นี่เค้ามาลงทะเบียนกันหมดแล้วนะ..แต่ทำไมเด็กปี 1คนนี้ยังไม่มาอีกเนี่ยะ.จะหมดเวลาอยู่แล้วน้าาา

กรรมการสนามรุ่นเดียวกันกับจินพูดขึ้น..ในขณะที่จินกับยูอิจิก็ยืนอยู่ใกล้ๆ..ยังไม่ได้สนใจอะไร
นี่ๆ.รุ่นน้องปี 1รู้จัก คาเมนาชิ คาซึยะ ที่อยู่ห้องเอมั้ย

ทันใด.จินหยุดชะงัก..เงี่ยหูฟัง..รุ่นน้องตอบกลับ รู้จักฮะ
รู้มั้ยว่าเค้าอยู่ไหน.มันใกล้หมดเวลาลงทะเบียนแล้วนะ..
ไม่ทราบสิฮะ.แต่ผมว่าเค้าจะแข่งได้เหรอ
ทำไมล่ะ.
ก็เมื่อสองวันที่แล้ว.ผมเห็นเค้าเข้าไปทำแผลที่ห้องพยาบาล..เห็นว่าหัวแตกรึไงนี่ล่ะฮะ..เปิดผ้าออกมางี้เลือดไหลเป็นทางเลย..ใช่มั้ยวะ

เด็กปี 1 หันไปถามความเห็นจากเพื่อน..จินยืนกำขวดน้ำในมือแน่น..ได้ยินแล้ว..ความรู้สึกผิดมันพุ่งตรงดิ่งเข้ามาในใจ.ยืนเงียบ
ถ้างั้นเดี๋ยวประกาศอีกทีละกัน..ถ้าเผื่อว่าหลังจากประกาศ 15นาทีแล้วยังไม่มา.จะคัดชื่อออกเลยนะ

!!!คาเมนาชิ คาซึยะ.นักเรียนชั้นปี 1ห้องเอ.กรุณามาลงทะเบียนนักกีฬา.ในเวลานี้ด้วยค่ะ.ขอย้ำ!!!

เฮ้อ..พูดอยู่นั่นแหละ..ประกาศถึงบรรพบุรุษชั้นเลยมั้ยถึงจะพอใจ

คาเมะจำใจลุกออกไป.ตามติดไปด้วยจุนโนะ.แต่ว่า.ผ้าพันแผลที่หัวของคาเมะ..มีเลือดซึมออกอีกแล้ว..ไหลออกมาตามท้ายทอยจนเปื้อนคอเสื้อด้านหลัง
คาเมะ..เลือดนาย..ทำไมมันยังไหลอยู่ล่ะ

จุนโนะทักขึ้นด้วยความเป็นห่วง.คราบเลือดนั้น..เริ่มที่จะแผ่ขยายเป็นวงกว้าง.แต่คาเมะก็ไม่แสดงอาการให้รู้ว่าเจ็บเลยซักนิด
งั้นเหรอ..เดี๋ยวไปทำแผลก่อนก็ได้.แล้วค่อยลงไป

คาเมะเลี้ยวไปทางห้องพยาบาล.แต่ก็ไม่พบ.เพราะทุกคนลงไปอยู่ในสนาม.ตัดสินใจเดินลงไป.ท่ามกลางสายตาของทุกคน.ทั้งๆที่..เลือดก็ยังจะไหลอยู่อย่างนั้น
คาเมะ..ชั้นว่านายไม่ต้องแข่งหรอก.เดี๋ยวชั้นไปบอกกรรมการสนามให้
ไม่ต้องหรอก..เดี๋ยวเพื่อนในห้องรู้เข้าจะมาด่าชั้นอีก.ขี้เกียจฟัง

ทุกคนที่เดินอยู่หน้าตึกปี 1มองตามคาเมะกันเป็นแถว.พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า..สยอง
กรรมการสนาม.นั่นคาเมนาชิ คาซึยะรึเปล่า

กรรมการสนามหันไปตามเสียงพูดของอาจารย์.แล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่ได้เห็น.แม้กระทั่งจินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ.ไม่ได้ตกใจ.แต่ช็อกยิ่งกว่า..มองตามร่างบางที่หยุดยืนหน้าโต๊ะลงทะเบียน
คาเมนาชิ คาซึยะฮะ.มารายงานตัวแล้ว
น.นี่ปากกาจ้ะ.

กรรมการสนามมองคาเมะอ้าปากค้าง..ใบหน้าของคาเมะไม่บ่งบอกว่าเจ็บเลยซักนิดเดียว.จินที่ยืนมองดูอยู่..เป็นห่วงที่สุดถึงที่สุด.จ้องมองเลือดคาเมะที่ไหลไม่หยุด.คาเมะเบนสายตามาเห็นเข้า.ทั้งคู่จึงยืนมองตากัน..เนิ่นนาน.จินเปิดฉากพูด
"คาซึยะ.เจ็บขนาดนี้ทำไมไม่บอกชั้น

คาเมะมองหน้า.แสยะยิ้มอย่างดูถูก
ฮึ..นายมีเวลาที่ไหนให้ชั้นบอก.พอชั้นจะเดินไปหา..ก็มาด่าชั้นเอาว่าชั้นเอา.ชั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชั้นไปทำอะไรให้นายนักหนา

คาเมะจ้องมองตาจิน.น้ำตาคลอดวงตากลมใสนั้น.แต่ก็เก็บเอาไว้..ไม่ให้ไหลออกมา..จินรู้ดี.สงสารจับใจ
คาซึยะ..มากับชั้น

จินคว้าแขนคาเมะ.จับแน่นจนรู้สึกเจ็บ
ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้

คาเมะสะบัดออกอย่างแรง..แต่ด้วยแรงสะบัด.ทำให้หัวคาเมะหมุนวน.เซไปไม่รู้ทิศทาง
พอเถอะ.ชั้นจะพาคาเมะไปแผนกพยาบาล..ไปกันเถอะคาเมะ

จุนโนะเป็นคนปิดเรื่องทั้งหมด.ก่อนเดินออกหันหน้ามาจ้องยูอิจิตาขวาง.ยูอิจิมองกลับ..อยากที่จะพูดคุยด้วย.แต่วันนั้นพูดแรงเกินไป.คงเข้าหน้ากันไม่ติด..ส่วนจิน.มองตามไปจนลับตาเป็นห่วงจับใจ

แผนกพยาบาล
คาเมนาชิ..ครูว่าเธอไปโรงพยาบาลจะดีกว่านะ
ทำไมล่ะฮะอาจารย์
เลือดเธอมันไหลเยอะเกินไปนะผิดปกติแล้วรู้มั้ย
ไม่หรอกฮะผมคงไปชนอะไรเข้าเลยทำให้แผลเปิดมากกว่า.เมื่อเช้านี้ผมก็ยังเดินชนประตูบ้านตั้งหลายรอบ

อาจารย์มองหน้า.ส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของคาเมะ
ใจคอเธอจะลงแข่งจริงๆเหรอมันจะกระเทือนไปถึงโรคเก่าแล้วก็หัวเธอด้วยนะ
ช่างมันเถอะฮะ..ตายไปซะก็ดี..อยู่ไปก็ไม่มีค่าอะไรหรอกฮะ

คาเมะลุกขึ้นเดินออก..โค้งคำนับให้อาจารย์.มองตามไปด้วยความเป็นห่วง

ช่วงบ่าย
จิน..ใกล้แข่งแล้วนะ.รีบไปเหอะว่ะ

จินยังคงยืนอยู่ที่สนามฟุตบอล.ทั้งๆที่โปรแกรมการแข่งจบลงแล้ว..แต่ก็ยังยึดมั่นอยู่ตรงนั้น.
คราวนี้ชั้นไม่แข่งได้มั้ย..ชั้นเป็นห่วงเค้า

ยูอิจิเดินเข้ามาจับบ่าจิน..มองเพื่อนอย่างเห็นใจ
ไม่ได้หรอกจิน.ถ้าทีมไม่มีนาย.พวกเราก็เจ๊งน่ะสิ.ไปเถอะนะ

ในระหว่างที่ทั้งคู่เดินไปโรงยิม.เสียงประกาศภาคสนามก็ดังขึ้น

!!!!ในช่วงบ่ายนี้.การแข่งขันต่อไปจะระบุเวลาและโปรแกรมการแข่งขัน1.การแข่งบาสระหว่างปี 3กับปี 2 ในเวลา13.00น..2.การแข่งขันวิ่งสามขากระชับมิตรระหว่างนักเรียนกับอาจารย์..ปี 1กับอาจารย์หมวดศิลปะ.ได้แก่.!!!!

จินหยุดยืน.ตั้งใจฟังประกาศนั้น.แทบทรุดเมื่อได้ยิน

!!!!คาเมนาชิ คาซึยะชั้นปี 1ห้องเอและ.อาจารย์ทาคิซาว่า ฮิเดอากิ!!!!

ประกาศจบ.จินยืนกำมือแน่น..แค้นทักกี้จนเลือดขึ้นหน้า..ไม่มีอารมณ์ที่จะแข่งเลย..ห่วงคาเมะที่เจ็บขนาดนั้น..แล้วยังจะต้องมาคอยหวง..ว่าจะไปแข่งกับศัตรูตัวฉกาจอีก

--การแข่งบาสนัดแรก--
จินทำอะไรอยู่ส่งมาสิวะ
ไอ้จิน.อย่าครองลูกคนเดียวเด้
จินโว้ย.ชู้ตสิวะ.อ้าวเฮ้ย.ไอ้เวรเอ๊ย
เย้

เสียงเด็กปี 2เฮกันตรึม.เพื่อนร่วมทีมมองจินอย่างโมโห..ด่าเท่าไรก็ไม่รู้เรื่อง.ก็ตอนนี้จิตใจจดจ่อกับคาเมะที่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะโดนทักกี้ทำอะไรบ้าง
จิน.ถ้าไม่มีแก่ใจขนาดนั้น.แกก็ไม่ต้องแข่งก็ได้นะ

เพื่อนคนนึงประชดอย่างอารมณ์เสีย.จะกระโจนต่อยหน้าจินแต่ก็ห้ามไว้ได้
จิน..เพื่อทีมนะ..คิดไว้สิว่าตอนนี้..คาเมะจังเค้ากำลังรอนายอยู่..ถึงเค้าจะโกรธนาย.แต่ชั้นรู้ว่าเค้าก็กำลังเอาใจช่วยนายอยู่นะเว่ย

จินเงยหน้ามองยูอิจิ..แรงฮึดสู้ในตัวกลับมาอีกครั้ง..รีบแข่งให้ชนะ..หลังจากนั้น.จะไปสู้รบตบหัวมัน..ไอ้ทักกี้

--ครึ่งหลัง-
เฮ้..

เสียงปี 3ได้เฮกันบ้าง..เมื่อจินกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง.เล่นลูกรับลูกส่งได้อย่างดี.และแล้วผลการแข่งขัน..ปี 3ก็ชนะ
ดีมากเลยไอ้จิน.สุดยอด

ยูอิจิเข้ามากระโดดกอดจิน..เพื่อนร่วมทีมก็ดีใจเหมือนกัน
ยูอิจิ..ชั้นไปได้รึยัง

ยูอิจิมองหน้าเพื่อนยิ้มๆ..ก่อนที่จะพยักหน้ารับอย่างรู้กัน..จินบอกขอบคุณเพื่อนทุกคน..และมุ่งหน้าไปยัง.สนามฟุตบอลที่อยู่ไม่ไกลกันมาก.ที่นั่น..กำลังจะเริ่มการแข่งขัน..คาเมะจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

คาเมนาชิ..หัวนายยังไม่หายอีกเหรอ

ทักกี้ที่ยืนเคียงคาเมะ.ขาผูกติดกัน..ถามไถ่อาการเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเลือดที่เต็มหลังของร่างบาง
ช่างมันเถอะ..แข่งเสร็จก็จะไปหาหมอแล้ว

คาเมะพูดอย่างไม่สบอารณ์..ทักกี้นึกสนุก..โอบเอวคาเมะแน่น.ตกใจแทบตาย
ทาคิซาว่าคุง..ทำอะไรน่ะ

พูดไปก็พยายามแกะมือของทักกี้ออก..แต่ยิ่งแกะก็ยิ่งเพิ่มแรงจับมากเท่านั้น
เอาน่า..ถ้าเผื่อนายเป็นอะไรไป.ชั้นจะได้ช่วยพยุงให้ทันไงล่ะ

คาเมะพยายามดิ้นสุดๆ..แต่ก็สู้แรงทักกี้ไม่ได้เลย..หนำซ้ำยังกระชากร่างบางให้เข้ามาแนบตัวด้วย
ปล่อยนะ.อะ.โอ๊ย..

คาเมะรู้สึกเจ็บปวดที่แผล.กุมหัวแน่น..ในขณะเดียวกัน..โรคปวดท้องนั้น.ก็กลับมาป่วนอีกแล้ว.จนตอนนี้คาเมะไม่รู้จะเอามือไปจับไว้ที่ไหนดี..เพราะมันปวดไปหมด
คาเมนาชิ.เป็นอะไรไป

ทักกี้โอบคาเมะแน่นขึ้น..ไม่ให้ร่างบางล้มลง..โบกมือเรียกกรรมการสนาม.บอกสละสิทธิ์การแข่งขัน.จากนั้นก็แกะผ้าที่เท้าออก.โน้มหน้าเข้าไปหาจับหน้าผากวัดไข้ในทันที..แต่สิ่งที่ทักกี้ทำนั้น.คงจะเป็นจังหวะเหมาะพอดีกับที่..จินเดินเข้ามาเห็น..ความเหนื่อยที่มีมา.หายไปหมดสิ้น..วิ่งลัดสนามเข้าไปหา..กระชากคอเสื้อของทักกี้ที่ยืนกอดคาเมะอยู่..ต่อยเข้าไปที่แสกหน้า.จนล้มลงไปกองกับพื้น.คนทั้งสนามหันมามองด้วยความตกใจ
ทาคิซาว่า..ไอ้ชั่ว..

จินต่อยซ้ำเข้าไปอีกครั้ง..ทักกี้หงายหลังตึง..ตั้งสติได้..ลุกขึ้นมา..เอาคืนจินไม่เลี้ยง
ไอ้จิน.แกกล้าเหรอ..อย่าอยู่เลย

ทักกี้กระโดดคร่อมจิน..ต่อยไม่เลี้ยง..เลือดไหลจนไม่รู้จะไหลเท่าไร.และตอนนี้เป็นที่รู้กันว่า..งานกีฬาได้มีการแข่งขันใหม่ขึ้นนั่นคือ..ชกมวย
แกกล้าต่อยชั้นเหรอ..ไอ้คนไม่รักดี

จินด่าถึงจุดอ่อน.ทักกี้หยุดชะงัก.เป็นโอกาสของจินเล่นทีเผลอ.จับตัวทักกี้.ถีบไปที่ท้องจนกระอัก
แกแย่งของๆชั้นทุกอย่าง.ไม่เว้นแม้แต่คนที่ชั้นรัก..แกยังกล้าแย่งไป.ไอ้หน้าด้าน

จินพูดพร้อมกับหมัดที่ใส่ไปที่ท้องของทักกี้ไม่ยั้ง..พวกที่อยู่แถวนั้น.กรูกันเข้ามารุมล้อมคู่มวยคู่เด็ด.เหลือเพียงแต่คาเมะ..ที่ตอนนี้นอนเจ็บปวด..ไม่มีใครสนใจ
จ.เจ็บ..โอ๊ยยย

คาเมะค่อยๆพยุงตัวขึ้นมา.แต่แล้วก็แทบจะลมจับ.เมื่อเห็นผู้ชายสองคนต่อยกันอย่างเมามัน.ไม่ได้สนใจตัวต้นเหตุที่นั่งอยู่บนพื้นดินตอนนี้เลย
ห๊าาาา..จะบ้ารึไง..

ค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น..รวบรวมกำลังฝ่าวงล้อมนั้น..เห็นทักกี้กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ.จินโดนต่อยจนแทบจะจำหน้าเดิมไม่ได้แล้ว..คาเมะกุมท้องแน่น.วิ่งเข้าไปหา.แต่แล้ว.
ไอ้ทาคิซาว่า..แกนั่นแหละที่จะต้องตาย..ฮึ้ย.

จินง้างมือไปด้านหลังเตรียมที่จะใส่หมัดเข้าไปที่หน้าทักกี้อย่างแรง.แต่คงไม่ทันดูว่า.ข้างหลังนั้น.คาเมะวิ่งเข้ามา.เลยทำให้หมัดหนักๆ..ใส่เข้าไปที่กลางใบหน้าเรียวของคาเมะเต็มแรง..แทนที่จะเป็นหน้าทักกี้ล้มลงไปนอนครวญครางอยู่ด้านหลัง..
จินรู้สึกตัวหันมา..ตะโกนเรียกคาเมะเสียงดัง
คาซึยะ

จินทิ้งเข่าลงไปที่พื้นดิน.ช้อนตัวคาเมะขึ้นมา..เห็นเลือดกำเดาของคาเมะ..ไหลมาพร้อมๆกับเลือดที่หัว..มิหนำซ้ำ.อาการปวดท้องของคาเมะ..ก็กลับมากำเริบอีกครั้งอย่างรุนแรง..
ช่วยด้วย..ชั้น..ไม่ไหวแล้ว
คาซึยะ..ทำใจดีๆไว้นะ.ชั้นจะพานายไปหาหมอเดี๋ยวนี้ล่ะ

จินอุ้มคาเมะ..วิ่งไปที่หน้าโรงเรียน..จุนโนะกับทักกี้วิ่งตามไปดู..ก่อนที่จินจะพาคาเมะขึ้นรถแท็กซี่..หันมาพูดกับทักกี้หน้าตาเคร่งเครียด.เคียดแค้น
เป็นเพราะแกคนเดียว..ที่ทำให้เค้าเป็นแบบนี้..ต่อแต่นี้ไป..ชั้นกับแกไม่เกี่ยวข้องกันอีก.ทางใครทางมัน

ทักกี้ถึงกับอึ้ง.รู้สึกใจหายขึ้นมา..แต่ด้วยความรัก.ความอยากได้ไม่มีที่สิ้นสุดของทักกี้.ทำให้จินรู้สึกว่า..เรื่องนี้มันยังไม่จบง่ายๆ
ทักกี้กับจุนโนะมองตามจนรถแท็กซี่ลับตา..ภาวนาให้คาเมะอย่าเป็นอะไรเลย.รู้สึกใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้..ตอนนั้น..ยูอิจิก็วิ่งเข้ามาพอดี..เห็นจุนโนะยืนอยู่กับทักกี้เลือดขึ้นหน้าเป็นรายที่สอง.ยืนมองตาทักกี้แบบกินเลือดกินเนื้อ
ยูอิจิคุง..มาทางนี้ซิ.เร็วเข้า

จุนโนะกระชากยูอิจิไปก่อนที่จะมีเรื่องอีกเป็นคู่ที่สอง..แต่ถึงอย่างนั้น..ยูอิจิก็ยังไม่เลิกมองทักกี้อยู่ดี
ทุกคน.เห็นรึยังล่ะ.พิธีปิดอันสวยงาม..อยากเห็นกันนักไม่ใช่เหรอพอใจรึยังล่ะ

ทักกี้ยิ้ม..แต่ก็ยังเจ็บแผลที่ปาก..เลือดซึมออกมาจนไหลอยู่ด้านข้างเดินฝ่าวงล้อมเด็กนักเรียนที่กำลังยืนมองด้วยความอึ้ง..
อย่าคิดนะว่าชั้นจะเลิกรังควาน

* * *

ลุง.เร็วกว่านี้ไม่ได้รึไง

จินพูดอย่างกระวนกระวายใจ.โอบร่างเล็กที่นอนสลบพิงไหล่ตัวเองอยู่..หน้าซีด..เลือดไหลไม่หยุด..จินมองหน้าคาเมะอย่างเป็นห่วง..กอดแน่นยิ่งขึ้น.ให้ความอบอุ่นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ใจเย็นน่าไอ้หนุ่ม..รถมันติดยาวขยับเขยื้อนไม่ได้เลย.ลุงก็กระวนกระวายใจไม่แพ้กันหรอกน่า
ผมขอเถอะ.ช่วยเค้าหน่อยได้มั้ย.ผมยังไม่อยากให้เค้าตายนะ
ลุงรู้น่า.แต่จะให้ทำไงล่ะวะ.มันไปไม่ได้จริงๆ.ถ้ารีบมาก..ลุงขอแนะนำ..เอ็งลงจากรถแล้วก็เดินเลี้ยวซ้ายไป.มีคลีนิคใกล้ๆแถวนี้.เค้าคงช่วยเอ็งได้อยู่หรอก
จริงนะลุง..ขอบคุณมากครับ

จินเปิดประตูออก.อุ้มคาเมะที่ไร้สติออกมา.เดินไปท่ามกลางรถหลายคันที่จอดซ้อนคันกันอยู่.มุ่งหน้าไปอย่างกระวนกระวายใจ..เสื้อสีขาวสะอาดของจิน.ในตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากหัวของคาเมะ.จนจินไม่รู้ว่า..ในตัวของคาเมะมีเลือดเหลืออยู่ในตัวบ้างรึเปล่า
หมอครับ.ช่วยคนเจ็บหน่อยครับหมอ..

จินร้องเรียกหมออยู่ด้านนอก..คนที่เข้ามาใช้บริการ.กับเภสัช..มองตามด้วยความแตกตื่น.เภสัชวิ่งเข้าไปบอกหมอที่อยู่ในห้องรีบวิ่งออกมาดูในทันที
หมอครับ.ช่วยเค้าด้วยนะครับหมอ จินร้องขอความเห็นใจ..แต่เหมือนว่าจะไม่มีประโยชน์
ขอโทษนะครับ..ผมรับผู้ป่วยหนักไม่ได้จริงๆ.
โธ่หมอครับ.ได้โปรดเถอะครับ.ผมยังไม่อยากให้เค้าตายนะ
ผมรับไม่ได้จริงๆครับไปที่อื่นเถอะครับ

ขอร้องยังไงก็ไม่เป็นผล..จินนั่งคุกเข่า..ร้องขอความเห็นใจจนดังลั่นคลีนิค
หมอช่วยเค้าหน่อยไม่ได้เหรอ..นิดๆหน่อยๆก็ยังดี.ดีกว่าให้เค้าตายนะหมอ..หมอไม่เห็นใจเค้าบ้างเหรอ

จินพูดเสียงสั่น.มองหน้าหมอนิ่งตัดสินใจ.รับคำของจิน.อย่างสงสารในคนตัวเล็กที่นอนไม่ได้สติ
ตามมาสิ..แต่แค่ปฐมพยาบาลนะ..เดี๋ยวหลังจากนั้นผมจะให้ลูกน้องเรียกรถพยาบาลมาแล้วกัน

จินยิ้มออก..รีบอุ้มคาเมะเข้าไปในห้องรักษา.วางลงอย่างเบามือ.คาเมะในตอนนี้.เหมือนไม่รับรู้อะไรแล้ว..หน้าซีดมาก.ตัวก็เย็นๆอุ่นๆ..เล่นเอาจินใจเสียเป็นครั้งคราว
โอ้โห.รอยแผลนี่ไม่ได้เย็บนี่นา.มิน่าล่ะถึงไหลตลอดเลย.แผลลึกซะด้วยนะ..นี่เค้าไปทำอะไรมาคุณพอจะรู้มั้ย

จินยืนมองคาเมะที่กำลังทำแผล.สายตาเป็นห่วงเป็นใยเหลือเกิน
ไม่ทราบสิครับ.เค้าไม่บอกผมเลยว่าเป็นอะไร
งั้นเหรอ..แย่หน่อยนะ.รอยแผลนี่มันเหมือนกับตกลงมาจากที่สูง.แล้วกระแทกแรงๆ..เพราะแผลมันใหญ่มากเลย

จินตกใจ..เดินเข้าไปดูหัวของคาเมะ.แทบช็อกเมื่อได้เห็น.เลือดไหลออกมาเรื่อยๆ..เห็นทีว่าจะห้ามได้ยากซะด้วย
แล้วนี่ไปโดนใครต่อยมาล่ะเนี่ยะ หมอสังเกตเห็นรอยเขียวขนาดใหญ่กลางใบหน้าของคาเมะ..จินยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก
ไปมีเรื่องกับใครได้นะ.ตัวแค่นี้

จินทำได้เพียงแค่คิดในใจ.เค้าไม่ได้มีเรื่องกับใคร.แต่เป็นผมนี่แหละที่ทำร้ายเค้า
คุณหมอคะ.รถพยาบาลมาแล้วค่ะ

ลูกน้องหมอเข้ามาบอก..พอดีว่าทำแผลเสร็จพอดี.บอกจินให้ไปได้
ขอบคุณมากครับหมอที่ช่วย..เอ่อ.เพื่อนผม

ไม่กล้าที่จะพูด.เพราะตอนนี้.มีเรื่องกัน.ไม่รู้คาเมะยังจะรู้สึกดีด้วยต่อไปรึเปล่า
จินอุ้มคาเมะออกไป.เป็นจังหวะที่คาเมะรู้สึกตัวตื่นขึ้น.ความเจ็บปวดพุ่งเข้ามาที่ท้องของร่างบางเป็นระลอก.กุมท้องตัวเองแน่น.จินหน้าตาร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด..คาเมะไม่รู้สึกเลยว่า.ใครอุ้มเค้าอยู่
ปะปวดท้อง.
ใจเย็นนะ..เดี๋ยวไปโรงบาลแล้วเดี๋ยวนายจะไม่เป็นอะไรแล้วนะ

จินอุ้มไปจนถึงรถพยาบาล..นั่งไปกับคาเมะด้วยระหว่างที่รถกำลังแล่นมุ่งหน้าไปนั้น.จินได้แต่มองหน้าของคาเมะที่เจ็บปวดทุรนทุรายจับมือไว้แน่น..ลูบหัวของคาเมะเบาๆ.น้ำตาลูกผู้ชายแทบจะไหลออกมา
พูดกับคาเมะด้วยประโยคเบาๆที่คาเมะอยากได้ยิน..แต่แทบจะไม่มีโอกาสนั้นเลย
คาซึยะ..ชั้นรักนายนะ..รีบหายแล้วกลับมาหาชั้นนะ

เอามือเล็กๆของร่างบางมาแนบแก้ม.จินมองไปข้างหน้า..เห็นโรงพยาบาลอยู่ใกล้ๆนี่.ดีใจ..กระซิบที่ข้างหูคาเมะเบาๆ
คาซึยะ..ถึงแล้วนะ..เดี๋ยวนายจะหายแล้ว..นายไม่ต้องกลัวนะ

รถพยาบาลเลี้ยวเข้าในทันที.คาเมะถูกส่งตัวเข้าไปที่ห้องฉุกเฉิน.จินได้แต่มองตามเข้าไปข้างใน.จนกระทั่ง.ประตูคู่นั้นปิดลง

Tululu....

ฮัลโหล.มีอะไรยูอิจิ
[คาเมะจังเป็นไงบ้างวะจิน.]
เข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว.
[แล้วแกรู้รึยังว่าเค้าเป็นอะไรกันแน่]
ไม่.ชั้นไม่รู้.ชั้นไม่รู้จริงๆ.เค้าคงไม่เชื่อใจชั้นอีกแล้ว

จินนั่งก้มหน้าลง.น้ำใสๆคลอดวงตานั้น..แต่ก็ฝืนไว้ไม่ให้ไหล
[ถ้าแกอยากรู้..เดี๋ยวชั้นจะพาจุนโนะไปบอกแก]

ตอนที่พูดอยู่.ยูอิจิจับมือของจุนโนะไว้.มองตาแล้วก็ยิ้มให้กัน
จุนโนะรู้เหรอ..แกรีบพามานะ.ชั้นอยู่โรงบาลNนะ..หวัดดี

วางหูลง.ตอนนี้แทบจะนั่งติดเก้าอี้ไม่ได้แล้ว..เดินไปเดินมา.กระวนกระวายใจเป็นที่สุด..คาเมะที่นอนอยู่ในนั้น..ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง

*ครึ่งชั่วโมงผ่านไป*
อาคานิชิคุง.คาเมะเป็นไงบ้าง

ยูอิจิกับจุนโนะมาถึงแล้ว.เห็นจินนั่งชันเข่าอยู่ที่ผนังของโรงพยาบาล.ดวงตาสวยๆคู่นั้น.ค่อยๆเลื่อนมองคนสองคนอย่างเลื่อนลอย
ชั้นไม่รู้..ชั้นไม่รู้
จิน.แกใจเย็นนะ.แกเชื่อชั้นสิ..เค้าต้องไม่เป็นอะไร
แค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ.ว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุให้คาเมะต้องเจ็บทำให้คาเมะต้องกลุ้มใจ

จินหันหน้ามามองจุนโนะ.ความเจ็บพุ่งเข้าไปเต็มๆ
จุนโนะ..พูดแรงเกินไปแล้วนะ

ยูอิจิหันหน้ามามองในเชิงตำหนิ.แต่จุนโนะก็ยังไม่เลิกง่ายๆ
ทำไมล่ะ.ชั้นจะพูดให้เค้าสำนึกในตัวเองก็แค่นั้นแหละ..อาคานิชิคุงจะบอกให้นะ..อยากรู้ใช่มั้ยว่าเค้าเป็นอะไร
จุนโนะบอกชั้นมาเถอะชั้นอยากจะรู้
ได้.จะบอกให้ว่าวันนั้นน่ะ.คาเมะเค้าป่วยมากแล้วเค้าต้องมารับรู้ว่าวันกีฬาเค้าจะต้องวิ่งกับทาคิซาว่าคุง..เค้าเครียดมากๆ.ปากก็ได้แต่บอกว่ากลัว.กลัวอาคานิชิคุงรู้เข้าแล้วจะโกรธเค้า.ทั้งๆที่สัญญากันไว้แล้วแท้ๆ.หลังจากนั้น.ไอ้อาการปวดท้องของเค้ามันก็กำเริบขึ้น..ก็สงสัยอ่ะนะว่า.ทำไมหน้าซีดตัวเย็น.พอผมถามเค้าก็ไม่บอก.แต่แค่ลุกขึ้นเท่านั้นแหละ..เค้าก็เหมือนกับไม่ได้สติ.ตกบันไดลงมา.เลือดที่ไหลมาจากหัวเค้าไม่หยุดนั่นก็เพราะอย่างนี้แหละ.พอไปทำแผล.เค้าก็รบเร้าอาจารย์ว่าไม่ต้องเย็บ..ทั้งๆที่แผลใหญ่ขนาดนั้น..เค้ากลัวว่าถ้าอาคานิชิคุงเห็นเค้าในสภาพผ้าพันหัวแล้วจะยิ่งเป็นห่วงเค้าจนไม่มีอารมณ์ทำอะไรน่ะสิ.แล้วที่เห็นไปกับทาคิซาว่าคุงน่ะ..ก็เพราะคาเมะเค้ากลับบ้านไม่ไหวจริงๆ.ทาคิซาว่าคุงก็เลยอาสาไปส่งให้.ก็แค่นั้นเอง
จินได้ฟัง..แทบจะทรุดลงไปตรงหน้า.จุนโนะเห็นแล้วยังคงพูดต่อไป..โดยไม่สนใจคำทัดทานของยูอิจิเลย
แล้ววันนั้นที่ไปที่ตึกปี 3.เค้าอยากจะได้กำลังใจจากอาคานิชิคุง..แต่ก็ดันไปเห็นอาคานิชิคุงพูดกับเพื่อนผู้หญิงคนนึง..สนิทสนมมากๆ.รู้มั้ยว่าแค่นั้นเค้ายังไม่คิดอะไรหรอก.ก็เพราะเค้าเชื่อใจ.เค้าไม่อยากที่จะคิด.แต่หลังจากนั้นพอเจออาคานิชิคุงแล้วโดนกระหน่ำด้วยคำพูดที่เจ็บแสบ..แค่นั้นมันก็ทำให้เค้ากลุ้มใจจนแทบจะเป็นบ้า.ร่ายกายก็พักผ่อนไม่เพียงพอ.จิตใจก็ย่ำแย่.แค่นี้รู้รึยังล่ะว่าเค้าแคร์จิตใจอาคานิชิคุงแค่ไหน.แต่อาคานิชิคุงน่ะสิ..เคยแคร์เค้าบ้างรึเปล่าอยากจะรู้ใจจริงๆ

จินหันหน้ามองไปทางห้องฉุกเฉิน.อยากเข้าไปขอโทษคาเมะในตอนนี้.แต่ว่าเค้าคงจะไม่รับฟัง..ทรุดเข่านั่งก้มหน้าก้มตาไม่พูดกับใครยูอิจิเห็นเพื่อนเป็นอย่างนี้..หดหู่ตามไปด้วย

*แล้วเวลาก็ผ่านไป*
ขอโทษครับ.ขอพบญาติคนไข้หน่อยครับ

จินเงยหน้าขึ้นมา.พุ่งตัวเข้าไปหาหมออย่างเร็ว.ยูอิจิกับจุนโนะก็เช่นกัน
เค้าเป็นไงบ้างครับหมอ
เครียดลงกระเพาะครับ.ตอนเข้าไปในห้องเค้าเจ็บปวดมากๆเลย..พยายามอย่าทำให้เค้าเครียดอีกนะครับ.เพราะโรคนี้จะกลับมาใหม่อีกเรื่อยๆ..เลือดที่ไหลเต็มเสื้อนั่นน่ะ.มันเยอะมากเลยนะครับ.แต่โชคดีที่เลือดเค้ายังไหลไม่ถึงขีดอันตราย..ไม่งั้นถ้าส่งช้ากว่านี้เค้าอาจจะจากพวกคุณไปแล้วก็ได้.
ครับหมอ..ขอบคุณมากครับ..แล้วผมเข้าไปเยี่ยมเค้าได้มั้ยครับ
เชิญครับ.แต่คนไข้กำลังหลับอยู่เดี๋ยวซักพักจะพาเค้าไปที่ห้องผู้ป่วยเบาๆหน่อยนะครับ จินรีบวิ่งผลักประตูห้องฉุกเฉินเข้าไป.จุนโนะจะตามเข้าไปอีกคน.แต่ยูอิจิก็รั้งแขนไว้.
ปล่อยให้เค้าเคลียร์กันเองเถอะนะ.จุนโนะ

ในห้อง...
จินเห็นคาเมะนอนอยู่..ในชุดโรงพยาบาล.สายน้ำเกลือระโยงระยาง.คู่กับสายส่งเลือดที่แขน..เดินเข้าไปหาร่างบางช้าๆ..จับหัวร่างบาง.มือสั่น..
คาซึยะ.ชั้นขอโทษ..ชั้นเอาแต่ใจเกินไป.ชั้นไม่แคร์ความรู้สึกของนายชั้นขอโทษจริงๆ

จินเฝ้าแต่พร่ำพูดความผิดของตัวเอง.แต่ก็ไร้ประโยชน์ที่จะพูด.เพราะคาเมะ.ไม่รู้สึกใดๆทั้งสิ้น
วันนั้น.ชั้นพูดแรงเกินไปใช่มั้ย.มันเลยทำให้นายต้องเป็นอย่างนี้.

จินจับมือคาเมะเบาๆ..นั่งลงข้างๆ.จูบที่มือเล็กนั้นอย่างทะนุถนอม.รักมาก..รักเหลือเกิน
ถ้าชั้นเป็นแทนนายได้ก็คงจะดี.นายจะได้ไม่ต้องมาทรมานอย่างนี้อีก.ชั้นมันบ้าที่สุด.หึงไม่เข้าเรื่อง.
ชั้นสัญญานะคาซึยะ.ว่าต่อไปนี้ชั้นจะทำให้นายสบายใจ.ชั้นจะไม่เอาแต่ใจตัวเองอีก.คาซึยะได้ยินชั้นมั้ย

คาเมะหลับตาเฉยๆ..แต่ก็เหมือนกับว่าจะได้ยินในสิ่งที่จินพูด..อยู่ๆน้ำตาใสๆ..ก็ไหลอาบแก้มเนียนของร่างบางช้าๆ..แต่จิน..ไม่รู้เลย
พูดไปนายก็คงจะไม่รู้เรื่องอะไรหรอก.คาซึยะ..วันนี้นายนอนหลับให้สบายนะ..พรุ่งนี้ชั้นจะมาหานายใหม่.ชั้นจะดูแลนายเอง..ไปก่อนนะ

จินจูบที่หน้าผากของร่างบางเบาๆ..รู้สึกได้ถึงความอุ่นภายในนั้น..ยิ้มให้ร่างของคาเมะที่นอนไม่ได้สติ..เดินจากไปทั้งๆที่สายตาคู่นั้นก็ยังมองคาเมะอย่างไม่ลดละ
จิน..ว่าไง

ยูอิจินั่งลุ้นอยู่ด้านนอกกับจุนโนะ.กระโจนเข้ามาหาทั้งคู่
ยังไม่รู้สึกตัวเลย.แต่ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ
เฮ้อ..รอดไปที.ขอบคุณพระเจ้า

จุนโนะยิ้มดีใจ..ยูอิจิก็เช่นกัน
พรุ่งนี้ชั้นจะมาเยี่ยมเค้าใหม่.พวกนายจะมากับชั้นมั้ย
อื้ม.
งั้นวันนี้กลับบ้านดีกว่า.คงจะไม่กวนเค้าแล้วล่ะ..อยากให้เค้าพักผ่อนจริงๆซะที

จินถอนหายใจเฮือกใหญ่..โล่งอกเป็นที่สุด..ต่อไปนี้.เราก็คงจะเข้าใจกัน.แล้วก็จะดีต่อกันแล้วใช่มั้ย.อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ
--แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ-

* * *

เย็นวันต่อมา...
จินแกว่าเค้าจะรู้สึกตัวรึยังวะ

ยูอิจิที่เดินมาพร้อมกัน.ถามขึ้น
จะไปรู้เหรอ.แต่ว่าก็คงจะฟื้นแล้วล่ะมั้ง.

จินพูดแล้วก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี..จุนโนะมองแล้วใจไม่ดีเลย.หันหน้าไปกระซิบกับยูอิจิ
ยูอิจิคุง..ชั้นรู้สึกแปลกๆอ่ะ..มันใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้
อย่าพูดบ้าๆน่าจุนโนะ..ชั้นก็ใจไม่ดีเหมือนกันนะ
เป็นเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ..ยูอิจิคุง.ชั้นขอไม่เข้าไปได้มั้ย.ชั้นกลัวอ่ะ
เข้าไปดีกว่านะ..เผื่อมีเรื่องอะไรจะได้ช่วยกันแก้นะ
สองคนนั้นพูดอะไรกัน.จะไปไม่ไป

ยูอิจิกับจุนโนะสะดุ้งโหยง..หันกลับมาทำหน้าเลิ่กลั่ก
ไม่มีอะไรจ้าา.ไปกันๆ
เมื่อทั้งสามเดินเข้าไป..เห็นคาเมะนอนลืมตาอยู่.จุนโนะรับวิ่งเข้าไปหาเพื่อนด้วยความดีใจ.เลยไม่ได้ดูว่า.เหยียบสายน้ำเกลือเต็มๆ
โอ๊ยยย.
คาเมะเป็นอะไรรึเปล่า.ปวดท้องอีกแล้วเหรอ
ไม่ใช่..นายเหยียบสายน้ำเกลือชั้นอยู่.

จุนโนะมองลงไปข้างล่าง..รีบกระโดดหนี
ขอโทษนะคาเมะจัง..ชั้นไม่เห็น
ช่างเหอะยูอิจิคุงดีกับจุนโนะแล้วเหรอ
เอ้อ...อย่างยูอิจิคุงน่ะ.พูดกระชากเสียงนิดหน่อยก็รู้เรื่องแล้วล่ะใช่มั้ย

จุนโนะหันขวับไปหา.ยูอิจิรีบพยักหน้ารับทันที.ก็เวลาจุนโนะโกรธน่ะ.น่ากลัวจะตาย
คาซึยะ.เป็นไงบ้าง

จินที่ยืนอยู่ที่ปลายเตียง.มองคาเมะอย่างไม่วางตา.แต่แปลกที่ทำไมคาเมะถึงไม่มองจินเลย.แม้แต่หางตา
จุนโนะกับยูอิจิคุง.ออกไปก่อนได้มั้ย..ชั้นมีเรื่องจะพูดกับเค้าหน่อย

ยูอิจิกับจุนโนะมองหน้ากัน.และแล้วเรื่องที่สังหรณ์ไว้ก็เริ่มที่จะใกล้เข้ามา.ทุกทีๆ
อื้ม.งั้นพวกชั้นไปก่อนนะ

ยูอิจิพาจุนโนะเดินออกไป..และแล้วในห้องนี้.ก็เหลือเพียงคาเมะกับจิน.แค่สองคนเท่านั้น
คาซึยะ.นายเจ็บมากมั้ย

จินเอื้อมมือไปจับหน้าของคาเมะ.แต่กลับปัดออกมาซะเฉยๆ..ทำเอาจินงงสุดๆ
ทำไมนายถึง..
ทำไมถึงปัดออกใช่มั้ยล่ะ

จินไม่ตอบ.เพียงแต่พยักหน้าให้รู้เท่านั้น..
ก็เพราะว่าชั้น..ไม่ต้องการให้คนที่ไม่เชื่อใจกันมาแตะต้องตัวชั้นน่ะสิ
คาซึยะ.หมายความว่าไง

คาเมะมองหน้านิ่ง..ก่อนที่จะรวบรวมจิตใจที่อ่อนล้าของตัวเองพูดออกไป.แทบช็อกเมื่อได้ยิน
เรา.เลิกกันเถอะ
ไม่จริง.นายล้อเล่นกับชั้นใช่มั้ย.
ชั้นไม่ได้พูดเล่นนะ.เรื่องนี้ชั้นพูดจริง.ถ้าเรายังเป็นอย่างนี้อีกต่อไป.เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้..ชั้นไม่อยากให้เรื่องมันเกิดขึ้นอีก..ไม่ใช่เพราะชั้นชอบทาคิซาว่าคุงแล้วขอเลิก.แต่เป็นเพราะว่าชั้นเป็นห่วงจิน.ห่วงว่าจินจะต้องมามัวทะเลาะมัวกลุ้มใจเพราะคนอย่างชั้นเป็นต้นเหตุ..เมื่อวานนี้..ชั้นรู้นะว่าจินพูดอะไรกับชั้น.แต่ชั้นเพิ่งมารู้..ว่าเราคงไปกันไม่ได้เราต่างกันเกินไป.ชั้นเป็นคนทำให้พี่น้องต้องแตกกัน.ชั้นมันเลวเองขอร้องล่ะ..เลิกกับชั้นเถอะ..ชั้นเป็นห่วงอนาคตของจินนะชั้นถึงทำ

จินมองหน้าคาเมะ..แววตาเจ็บปวดลึกซึ้ง..พูดไม่ออก.ทำได้เพียงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ชั้นสัญญากับนายแล้วนี่.นายไม่ได้ยินเหรอ..ชั้นจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว
พอเถอะจิน..ไอ้คำพูดนั้นมันก็แค่สัญญาลมปาก..ไม่มีอะไรมาเป็นพยานได้หรอกว่าเราจะทำตามได้ตลอดเวลา.นะ.เชื่อชั้นเถอะ

จินก้มหน้านิ่ง.จับผ้าปูเตียงแน่น.คาเมะรู้..น้ำตานั้นไหลออกมาเมื่อไรไม่รู้ตัว
นายมีโอกาสเจอคนที่เหมาะสมกว่าชั้น..แล้วชั้นก็คิดว่า.นายเจอเค้าแล้ว

คาเมะนึกถึงเพื่อนร่วมห้องจินที่ชื่อมินามิ.พวกเค้าดูเหมาะสมกันมากจริงๆ
ได้.ชั้นจะทำตาม.

คาเมะใจหายเมื่อได้ยินประโยคนี้.แต่นั่นมันก็คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว..ที่เค้าควรจะทำ
แต่ก่อนที่เราจะจากกัน.ชั้นขอจูบลานายเป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ย..คาเมนาชิ คาซึยะ
ได้สิ.ถ้ามันเป็นสิ่งที่นายต้องการ.ครั้งสุดท้าย

เมื่อคำพูดนั้นสิ้นสุด.จินค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปหา..จับตัวของร่างบางเข้ามาไว้แนบกาย.ประทับจูบไปที่ริมฝีปากบางเบาๆ.ไม่รุนแรงเหมือนก่อน.แต่กลับอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ.จูบนี้เนิ่นนาน..จนแทบจะไม่อยากผละออกจากกัน.ทั้งคู่กอดกันแน่นหนา..เพราะต่อไปนี้.จะไม่ได้เรียกชื่อของกันและกัน..ไม่ได้เจอหน้ากัน..ไม่ได้จับมือกัน..ไม่ได้ยิ้มให้กัน.และที่สำคัญ..ทั้งคู่.จะไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อกันอย่างนี้..ตลอดไป
ชั้นรักนายนะคาซึยะ.ถ้าไม่มีใคร..นายนึกถึงชั้นนะ..ชั้นอยู่ตรงนี้..อยู่ใกล้ๆนาย.รู้ไว้ว่านายจะอยู่กับชั้นตลอดไป
ชั้นรู้แล้วจิน.ชั้นจะไม่มีวันลืมคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของชั้นไปเลย..ทั้งชีวิต.

ทั้งคู่ผละออกจากกัน..คาเมะโบกมือลา.ยิ้มให้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายจินมองใบหน้านั้น.และค่อยๆก้าวออกจากห้องไปช้าๆ..และทันทีที่จินหายลับไป..น้ำตาที่คลอดวงตาคู่นั้น.ก็ไหลออกมาช้าๆ..จนยั้งไม่อยู่.คาเมะปิดหน้าตัวเอง..กลั้นเสียงสะอื้นนั้นไม่ให้ใครได้ยิน..เค้าทำร้ายคนที่เค้ารักที่สุด.ไปแล้ว
จิน.เป็นไงบ้างวะ

ยูอิจิเดินเข้ามาถามเพื่อนอย่างเป็นห่วงจินแทบจะพูดไม่ออกเลย
ชั้นกลับบ้านก่อนนะ..ไปล่ะ

จินเดินไปโดยที่ไม่ฟังเสียงเรียกของยูอิจิเลย
เฮ้ย..ไอ้จิน..เดี๋ยวก่อนดิ..
ยูอิจิคุง.ตามเพื่อนไปเถอะ.เดี๋ยวชั้นจะไปดูคาเมะหน่อย..ไม่ต้องห่วงหรอกนะ
เอางั้นเหรอ..ก็ได้.ไว้เจอกันนะจุนโนะ.ไอ้จินโว้ยรอด้วย

ยูอิจิวิ่งตามจินไปอย่างรวดเร็ว..ฝ่ายจุนโนะก็รีบเข้าไปดูคาเมะเหมือนกัน..ภาพที่เห็นนั้น.ทำเอาจุนโนะแทบจะร้องไห้ตามเพื่อน.มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
คาเมะ.นายร้องไห้ทำไม
จุนโนะชั้นบอกเลิกเค้าแล้วชั้นเลิกกับเค้าแล้วชั้นทำถูกใช่มั้ยจุนโนะชั้นเพียงแต่ไม่อยากให้เค้าต้องทรมานเพราะชั้น.ชั้นทำถูกแล้วใช่มั้ย
จุนโนะกอดเพื่อนลูบเส้นผมสีน้ำตาลแดงนั้น.ปลอบใจอยู่ใกล้ๆ..สงสารคาเมะจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
โธ่..คาเมะจัง

* * *