"คาเมะจัง....ชั้นจวนจะเก็บของเสร็จแล้วนะ.....เดี๋ยวเราก็จะได้ไปเจอเพื่อนที่โรงเรียนแล้ว....ดีใจมั้ย?"

คาเมะยังคงนั่งเฉย....สายตามองผ่านหน้าต่างออกไปอย่างเลื่อนลอย.....จุนโนะเห็นแล้วก็อดจะสงสารไม่ได้.....เดินเข้ามาหาเพื่อน
"คาเมะจัง.....คิดสิว่าตัวเอง....ทำดีที่สุดแล้ว....อะไรผ่านไปได้ก็ปล่อยไปเถอะนะ....อย่าไปสนใจกับอดีตที่มันผ่านไปแล้วเลย.....ถ้าเรามัวแต่มองไปข้างหลัง.....เราก็ไม่มีโอกาสก้าวหน้าเลยน่ะสิ"
"แต่ชั้น.....ก้าวต่อไปไม่ไหวแล้ว....."

ภาพที่จุนโนะเห็น.....ใบหน้าของคาเมะยังคงนิ่งเฉย.....แต่ทว่า....น้ำใสๆกลับไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยนั้นช้าๆ.....
"กลับบ้านกันเถอะนะ....อย่ากังวลอะไรอีกเลย.....ยังไงนายก็ยังมีชั้นอยู่ทั้งคนนี่นา.....ชั้นคนนึงล่ะที่จะไม่ทิ้งนาย....ชั้นสัญญา"
"จุนโนะ....."

มองหน้าเพื่อน....แววตาบ่งบอกว่าซึ้งใจมากแค่ไหน
"เอาน่า....กลับกันดีกว่านะ.....เดี๋ยววันนี้ชั้นจะอยู่กับนายเอง.....บอกที่บ้านไว้แล้วล่ะ.....ไปกันเถอะ"

จุนโนะส่งกระเป๋าเสื้อผ้าให้....เดินออกไปพร้อมกัน
และต่อไปนี้...............
........คาเมนาชิ คาซึยะ.....จะเผชิญชะตากรรม.....คนเดียวยังไง........
......................ยังมองไม่เห็นหนทางเลย.........................

โรงเรียน...
"ทุกคน....คาเมะจังมาแล้วเว่ย....."

ผู้คนที่อยู่แถวนั้น......พากันสนอกสนใจเต็มที่......ก็กลายเป็นขี้ปากชาวบ้านไปแล้วนี่
ยังไม่ทันจะนั่งถึงเก้าอี้.....เพื่อนๆก็กรูกันเข้ามาหา.....
"คาเมะจัง.....เป็นไงบ้าง.....สบายดีแล้วเหรอ...."

ไม่ตอบ....ยังคงนิ่งเฉย....สายตาแข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัด
"นี่.....ไม่ได้ยินที่พวกเราพูดเหรอ....คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วงนะ"
"วันนี้....ใครทำการบ้านไม่เสร็จ....ให้ชั้นทำก็ได้นะ"

เพื่อนๆมองหน้ากันเลิ่กลั่ก....ทำไมอยู่ๆถึง.......
"วิชาไหนที่ใครตอบไม่ได้.....เดี๋ยวชั้นตอบให้ก็ได้นะ"
"เอ่อ....ไม่เป็นไรหรอก.....เดี๋ยวพวกชั้นทำเองก็ได้....."

คาเมะน่ากลัวขึ้นทุกที.....ทำเหมือนกับจะกลายเป็นคนเดิมอย่างนั้นแหละ
"งั้นเหรอ....ถ้าไม่มีอะไรให้ชั้นทำ...ก็ไปให้ห่างๆสิ"
"ว่าไงนะ"
"ชั้นบอกให้ไปไกลๆ....ไปให้พ้นเลยนะ"

สิ้นเสียง.....มือน้อยๆก็เอื้อมไปหยิบคัตเตอร์ในกระเป๋า.....เลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็วและปักลงจนใบมีดจมลึกลงไปกับโต๊ะ.....ทำเอาคนที่รุมล้อมอยู่....วิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง.....คาเมะจัง.....ทำไมถึงเป็นไปได้ขนาดนี้นะ.....น่ากลัวกว่าเดิม......นายไม่ใช่คนเดิมแล้วนะคาเมะ

ด้านจิน............
"ไอ้บ้า.....ชู้ตหมาๆอย่างนั้นคนอื่นเค้าก็แย่งแกได้น่ะสิ"
"เล่นไม่เป็นก็ออกไปให้ห่างๆไปไอ้เตี้ย......."
"เฮ้ย.....ไม่เต็มใจเล่นอย่าเล่น.....ออกจากชมรมไปซะ"

จินเกรี้ยวกราดมากขึ้น.....ซ้อมจนไม่รู้ว่าเวลานี้....เค้าต้องเรียนกันแล้ว
"ยูอิจิ.....ไอ้จินมันเป็นไร.....นี่มันซ้อมนานจนอาจารย์หลายห้องเค้าโทรมาฟ้องแล้วนะ"
"ไม่รู้สิโค้ช.....ผมก็ช่วยอะไรใครไม่ได้เหมือนกัน....."

ความจริง....ยูอิจิอยากช่วยจะแย่......แต่ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่เพื่อนขอร้องไว้.....ก็เลยทำอะไรไม่ได้เลย
"อืมมม.....ช่างมันเถอะนะ.....ยูอิจิ....นายรู้ยังว่าอีกสองเดือนเราจะต้องไปแข่งบาสฤดูหนาวระดับภาคแล้วนะ....."
"ระดับภาคเหรอ"
"ใช่.....ไอ้จินเป็นอย่างนี้มันก็ดีเหมือนกันนะ......ชั้นจะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีก.....มีหวังชนะชัวร์......ไปก่อนล่ะ"
"โชคดีครับ"

โค้ชเดินจากไป....ยูอิจิหันกลับมามองเพื่อนของตัวเอง.....น่าเป็นห่วงที่สุด......มันทนไม่ไหวแล้วนะ.....แกเป็นอย่างนี้......แล้วชั้นจะสบายใจได้ไงวะจิน......

ตอนเย็น.........ที่โรงยิม
"ยูอิจิคุงมีอะไรรึเปล่า"

เรียกจุนโนะมาหา.....อยู่เฉยไม่ได้จริงๆ
จุนโนะ.....เราหาทางให้สองคนนี้คืนดีกันเถอะ.....ชั้นไม่สบายใจเลยนะที่เป็นแบบนี้"
"ยูอิจิคุง.....ชั้นพูดไปยูอิจิคุงอย่าโกรธชั้นนะ....."

ยูอิจินั่งมองหน้าจุนโนะนิ่ง.....รอฟัง
"อย่าไปยุ่งกับพวกเค้าเลยนะ"
"จุนโนะ.....ทำไมถึงพูดแบบนี้"
"ฟังชั้นนะยูอิจิคุง....."

นั่งลงข้างๆ.....จับมือกันแน่น
"ในเมื่อมันเป็นความต้องการของพวกเค้า.....เราอย่าไปยุ่งเลยนะ.....ชั้นรู้ว่ายูอิจิคุงอยากช่วย....มันก็ไม่ต่างไปจากชั้นหรอก.....แต่ถึงเราจะช่วยอะไรไป.....เราก็ทำไม่ได้อยู่ดี.....พวกเค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วนะ"
"แต่ชั้นทนไม่ได้นี่หว่า.....เห็นเพื่อนเป็นอย่างนี้แล้ว.....ชั้นมีความสุขไม่ลงหรอกนะ.....จุนโนะนายรู้มั้ย"
"ชั้นรู้.....ยูอิจิคุงอย่ากังวลเลยนะ......"

ตบไหล่ให้กำลังใจ.....รู้มั้ยว่าชั้นก็มีความรู้สึกไม่ต่างกันหรอกนะ

* * *

คาเมะเดินเข้ามาในห้องศิลปะได้ไงไม่รู้......รู้แต่เพียงว่า....พอเข้ามาแล้วสบายใจ.....มองเห็นรูปต้นไม้....ดอกไม้....ธรรมชาติที่ถูกจินตนาการสร้างสรรค์ขึ้น.....ทำไมมันถึงสบายใจขนาดนี้นะ
"รูปนี้.....ใครวาดนะ"

สายตาเหลือบไปเห็นกับรูปๆนึง....หมาพันธุ์โกลเด้น....แลบลิ้นล้อเล่นอยู่ข้างหน้า.....ใครมาดูก็ต้องขำทั้งนั้นล่ะ.....เอื้อมมือไปจะจับรูปภาพ....แต่แล้วก็มีเสียงๆนึง.....ทำให้ต้องรีบชักมือออก
"เค้าไม่ให้จับรูปภาพ....ไม่เห็นป้ายรึไง"
"อะ....ทาคิซาว่าคุง"
"ใช่....ชั้นเอง....ตกใจมากเลยรึไง"
"ปะ....เปล่า....ทาคิซาว่าคุงมาที่นี่ทำไม"
"ชั้นมากกว่าที่น่าจะถามนาย.....เย็นป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน"
"ก็ชั้น.....ยังไม่อยากกลับไงล่ะ"

พูดไป.....ก็เอาแต่มองรูปหมา....ยิ้มนิดๆ
"ชอบเหรอ....รูปนั้นน่ะ"
"อื้มมม....."
"อยากได้มั้ยล่ะ....."

คาเมะหันขวับ.....หน้าตาบอกได้ว่าชอบสุดๆ
"ถ้างั้น....มาเป็นแบบให้ชั้นวาดรูปก่อนสิ....แล้วชั้นจะให้"

พูดแค่นั้น....ในหัวก็ฉุกคิดขึ้นมา....เคยได้ยินที่จุนโนะพูดเอาไว้....รีบถอยหนี
"เอ่อ....ชั้น....ไม่เอาก็ได้.....ไปก่อนนะ"
"จะรีบไปไหนล่ะ....แป๊บเดียวน่า.....ชั้นไม่ได้ให้นายมาแก้ผ้าซะเมื่อไหร่.....เป็นอย่างนี้แหละ.....มานั่งตรงนี้สิ"

ทักกี้เดินนำหน้าไปยังกระดาษวาดรูปที่ตั้งเอาไว้....คาเมะเดินตาม....นั่งลงไปข้างหน้า....ทักกี้จรดปลายดินสอ.....เสียงลากดังเอามากๆเมื่ออยู่ในความเงียบ
"ทาคิซาว่าคุง.....วาดรูปหมาเองเหรอ"
"ใช่....."
"เก่งจัง.....รู้ใช่มั้ยว่าคนที่วาดขนหมาได้ละเอียด.....เค้าถือกันว่าเป็นคนที่มีความอดทนสูงมากๆเลยนะ"
"อย่างงั้นเหรอ.....แต่รู้มั้ยว่าถ้าเทียบกับมหาลัยในฝรั่งเศส.....เค้าถือว่ามันเป็นแค่รูปภาพของเด็กประถมเองนะ"
"ห๊าา.....จริงเหรอ.....ที่บ้านทาคิซาว่าคุงนี่ก็ดีเนอะ.....ส่งให้เรียนจนจบได้"
"ใครบอก....ทุกอย่างชั้นทำของชั้นเอง.....ไม่มีใครเค้าหาให้ชั้นทั้งนั้นล่ะ..."
"จริงเหรอ"

คาเมะลุกขึ้นยืน.....อึ้งสุดๆ.....
"อย่าขยับสิ.....ชั้นจับโครงหน้านายไม่ถูกนะ"
"ขอโทษฮะ.....แล้วบ้านทาคิซาว่าคุงทำอะไรล่ะ"
"บ้านชั้นเป็นสำนักงานทนายความ....ตั้งแต่ปู่ชั้นจนถึงพี่เป็นทนายกันหมด....มีแต่ชั้นคนเดียวนี่แหละที่แหกคอก.....ก็อย่างที่ไอ้จินมันด่าชั้นตอนนั้นล่ะนะ....ไอ้คนไม่รักดี....ด่าตรงใจเป็นบ้า...ไม่เหมือนกับบ้านไอ้จิน....พ่อมันเป็นวิศวะ.....แล้วมันก็อยากเป็นด้วยเหมือนกัน....ไม่ต้องบังคับให้ยาก....มันเคยบอกนายบ้างรึเปล่าล่ะ"

คาเมะไม่ตอบ.....นั่งเงียบ.....พูดตรงจุด.....จนอ้าปากไม่ออก.....ทักกี้ผิดสังเกต.....ชะโงกหน้ามาดู
"คาเมะจัง....เป็นอะไรไป.....ชั้นพูดอะไรผิดไปรึเปล่า"
"ไม่....ทาคิซาว่าคุงพูดไม่ผิดหรอก....ชั้น.....เลิกกับเค้าแล้ว"

ทักกี้ชะงักปลายดินสอ......แต่ไม่กี่อึดใจ.....ก็วาดต่อ.....เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"นี่ชั้นทำให้พวกนายเลิกกันรึเปล่า"
"ไม่หรอก.....ชั้นแค่ไม่อยากให้เค้าต้องทรมาน.....ชั้นปล่อยเค้าไปชั้นคงจะ.....ทำถูกแล้ว"
"งั้นชั้นก็มีสิทธิ์น่ะสิ"
"ทาคิซาว่าคุงอย่ามายุ่งกับชั้นเลยนะ.....เดี๋ยวชั้นจะโดนคนประนามเปล่าๆ.....เลิกกับน้องแล้วมาคบกับพี่....ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพศพของชั้นมันจะเป็นยังไง"
ทักกี้ชะโงกหน้ามอง.....เป็นอย่างนี้ไม่ดีแน่.....ต้องทำอะไรซักอย่าง
"เอาล่ะเสร็จแล้ว"

หยิบรูปที่วาดเสร็จ.....ยื่นให้.....คาเมะรับมา....ยิ้มขำๆ.....ภาพนี้.....ทักกี้กับคาเมะกำลังวิ่งสามขา....ทักกี้ล้มลงไป....นอนร้องไห้อยู่บนพื้นดิน......
"เข้าใจวาดจังนะ"
"ใช่มั้ยล่ะ.....ชั้นให้....ก่อนไปก็อย่าลืมหยิบรูปหมานั่นไปด้วยล่ะ...."
"ให้จริงเหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิ....กลับบ้านได้แล้ว.....ถ้าค่ำมันจะอันตราย"
"งั้น....ไปแล้วนะขอบคุณนะทาคิซาว่าคุง..."

คาเมะคว้ากระเป๋าเดินออกไป.....ทักกี้ทำได้แค่มองตาม.....ทั้งๆที่ควรจะดีใจ....ทั้งๆที่เป็นโอกาสเหมาะ....แต่ทำไมถึงไม่กล้า.....คงเพราะรู้สึกผิดใช่มั้ย....ที่ทำให้คนๆนึง....ที่เป็นสายเลือดเดียวกัน.....ต้องเจ็บขนาดนี้.....ไม่น่าเลย

คาเมะเดินดูรูปทั้งสอง.....กำลังคิดอยู่ว่าจะเอาไปติดไว้ที่ไหน.....แต่อยู่ๆ....ก็ดันไปชนกับใครเข้า.....
"จ...จิน"

จินยืนอยู่ข้างหน้า....มองหน้าคาเมะ.....อยากจะกอดแทบตาย.....แต่มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
"คือ...ชั้นขอตัวก่อนนะ....."

พยายามหลบหน้า....แต่ก็โดนรั้งแขนเอาไว้
"คุยกันก่อนได้มั้ย"

หน้าตาจริงจัง.....เล่นเอากลัวนิดๆ
"ชั้นมีอะไรจะให้....."

จินหยิบสร้อยออกมาจากกระเป๋า.....ยื่นให้ต่อหน้า
"นายจำได้รึเปล่า....ว่าวันที่เราไปซื้อของด้วยกัน....ชั้นไปเห็นสร้อยคู่นึง....คิดถึงนาย....ก็เลยซื้อมา....ถึงตอนนี้เราจะเลิกกันแล้ว.....แต่ชั้นก็ยังอยากจะให้....ยังไงก็ช่วยรับไว้หน่อยสิ.....ถือว่าเป็นของอำลาก็แล้วกันนะ"

คาเมะมองหน้า....ค่อยๆยื่นมือไป.....มองสร้อยเส้นนั้น.....ที่ร่วงลงสู่มือ....กำไว้แน่น
"ขอบใจนะ.....ชั้นจะเก็บไว้อย่างดีเลย"

จินไม่พูด.....ทำเพียงแค่ยิ้มและเดินจากไป.....คาเมะมองตาม.....น้ำตาแทบไหล
"เดี๋ยวก่อนจิน......"

จินหยุดเดิน....หันหลังให้
"ใส่ให้ชั้นหน่อยได้มั้ย"

หันมาหาช้าๆ.....ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง.....ย่างเท้าเข้าไปใกล้
"นะ.....ครั้งสุดท้ายไม่ใช่เหรอ"

คาเมะยื่นสร้อยให้.....จินรับมา....ค่อยๆใส่ไปที่คอขาวๆที่น่าสัมผัส.....คาเมะรู้สึกเหมือนกับ.....ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนๆนี้.....ถึงแม้จะเป็นครั้งสุดท้าย.....แต่มันก็ยังอบอุ่นไม่จางหาย
"ชั้นรู้นะ....อยากกอดชั้นใช่มั้ย"
"นายรู้เหรอ"
"ใจนาย.....ชั้นไม่เคยซักครั้งที่จะทำเป็นไม่รู้"

จินมองหน้าคาเมะด้วยแววตาลึกซึ้ง....ในเมื่อรู้สึกดีต่อกัน....แต่ทำไมต้องเลิกกันด้วยล่ะ....
จินค่อยๆคว้าร่างเล็กๆเข้ามาไว้แนบอก.....จากกอดเบาๆ....กลายเป็นบีบแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก.....แต่คาเมะก็ไม่มีอาการใดๆ....ก็เพราะรู้ว่าต้องการมากแค่ไหน.....ถึงได้ยอมปล่อย
"ชั้นต้องกลับแล้ว....."

ค่อยๆคลายวงแขนออก.....มองหน้า.....ให้ชัดที่สุด
"คาซึยะ.....อีกสองเดือน....ชั้นจะต้องไปเก็บตัวที่ฮอกไกโด.....ชั้นจะไปแข่งบาสฤดูหนาวระดับภาค.....ระหว่างนี้ชั้นจะต้องซ้อม....คงจะไม่ได้เจอหน้ากันอีกนาน....แค่นี้ล่ะ......"
"งั้น....โชคดีนะ....."

ยิ้มให้.....สวยที่สุด....อยากจะเก็บเอาไว้แค่คนเดียว...แต่เมื่อไรล่ะ....ที่จะถึงวันนั้นอีกครั้ง
"ไปแล้วนะ....."

จินเดินคอตกจากไป.....คาเมะได้แต่มองตาม.....รอยยิ้ม......หุบลงในทันที.....สงสาร....ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องทำแบบนั้น
ทำไม.....................

* * *

"ติดไว้ไหนดีน้าาา...."

คาเมะมองบริเวณห้องของตัวเอง....หาที่ติดรูป....แล้วในที่สุดก็เจอ....
"รูปหมาไว้ในห้อง.....ส่วนอันนี้ก็ไว้ในห้องรับแขกดีกว่า...."

ว่าแล้วก็หยิบรูปหมา....ปีนโต๊ะขึ้นไป....เอื้อมติดรูปจนสุดแขน
"กริ๊งงงงงงง......"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น....ละจากรูปวิ่งมา
"ฮัลโหล....."
[คาเมะจัง....แม่เองนะ]
"แม่........."

ตะโกนเรียกแม่....ดีใจสุดๆ
[เป็นไรล่ะเรา....คิดถึงมากเลยรึไง]
"ก็แหงล่ะ....สนุกมากๆเลยล่ะสิท่า....."
[ใช่สิจ๊ะ....เอ้อ......คาเมะจัง....แม่โทรมาแม่จะบอกว่า.....แม่ไม่ได้กลับอาทิตย์หน้าแล้วนะ....อีกสองเดือนคงจะได้กลับ]
"อ้าว....ทำไมล่ะ"
[อยากอยู่ต่ออีกนิดก็แค่นั้น.....คาเมะจังอยู่ที่นั่นมีความสุขดีรึเปล่าล่ะ]

นิ่งเงียบ.....แม่ไม่รู้นี่นาว่าเค้าโดนอะไรไปบ้าง
"กะ....ก็ดีฮะ....แม่เที่ยวให้สนุกก็แล้วกัน.....อีกสองเดือนเจอกันนะ"
[จ้า....อยู่ที่นั่นถ้ามีปัญหาก็เรียกคุณป้าข้างบ้านนะ....แม่บอกแกไว้แล้ว....เจอกันนะลูก]
"ฮะ....บ๊ายบาย"

วางหูโทรศัพท์....ยิ้มออก....มองรูปหมา....ยิ่งทำให้สบายใจมากขึ้น
"อาบน้ำดีกว่า....."

คาเมะเดินไปที่ห้องน้ำ.....มองตัวเองในกระจก....ถึงแม้ว่าจะมีรอยยิ้ม....แต่แววตา.....กลับดูซึมเศร้าลงไป....ถอดเสื้อผ้าออก....เผยให้เห็นผิวขาวๆ.....แต่ทว่า....สร้อยที่ใส่อยู่.....กลับเด่นกว่านั้นซะอีก
"ลัคกี้อินเลิฟเหรอ....เข้าใจเลือกจังนะ"

ค่อยๆแกะสร้อยออกจากคอ....มองสิ่งของชิ้นนี้.....ด้วยแววตาที่มีความสุข.....รอยยิ้ม....คลี่ออกบนใบหน้าของร่างบางช้าๆ....แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มลงในทันที.....
"ไม่...ชั้นจะไม่คิดถึงเค้า....คาเมนาชิ....นายเลิกกับเค้าแล้วนะ.....นายจะจมปรักอยู่กับผู้ชายคนนั้นทำไม....ขอร้องล่ะ....อย่าไปคิดได้มั้ย"

พยายามจะสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่.....แต่ยิ่งทำก็เหมือนแต่จะคิด....เปิดน้ำ....ล้างหน้าของตัวเอง....ตั้งใจจะทำให้น้ำลบล้างความคิดนั้นไป....แต่ว่า.....ทำไม่ได้เลย
"กริ๊งงงงงง....."

ตัวช่วยมาได้จังหวะ.....คว้าเสื้อคลุม....เดินออกไปข้างนอก
"ฮัลโหล....."
[หวัดดี.....คาเมะจัง]
"ทะ....ทาคิซาว่าคุง....รู้เบอร์ชั้นได้ยังไง"
[ก็ไม่ยากนี่....เมื่อตอนที่ชั้นอยู่บ้านไอ้จิน.....ชั้นเห็นเบอร์นายวางอยู่ใต้โทรศัพท์....ก็เลยถือวิสาสะเอามา....ไม่ว่ากันนะ]
"ไม่หรอกฮะ.....แล้วทาคิซาว่าคุงโทรมามีอะไรรึเปล่า"
[รู้มั้ยว่าตอนที่นายกลับไปแล้ว....ไอ้จินมันมาหาชั้น...]
"ห๊าา...มาทำไม....อย่าบอกนะว่า...."

คาเมะกำลังจะเข้าใจไปอีกอย่างนึง....ทักกี้ต้องรีบแก้
[เปล่าๆ....มันไม่ได้มาต่อยกับชั้น...เพียงแต่ว่า....มันกลับคุกเข่าให้ชั้น....ปากก็ได้แต่พูดว่า....คนอย่างมันไม่มีอะไรดีสำหรับตัวนายแล้ว.....ฝากนายให้ชั้นดูแล....หลังจากนี้...นายจะเป็นยังไง.....มันก็จะคอยดูอยู่ห่างๆ....]
"อะไรกันน่ะ....นี่ชั้นไม่ใช่ของเล่นของใครนะ....จะได้โยนไปโยนมา"

คาเมะพูดด้วยความรู้สึกที่น้อยใจนิดๆ
[เอาเถอะ....เรื่องนั้นช่างมัน...เข้าประเด็นเลยดีกว่า....คืองี้.....ชั้นอยากจะชวนนายไปที่ๆนึงกับชั้นหน่อย....คนไม่พลุกพล่าน.....คงจะทำให้จิตใจนายสงบขึ้นเยอะ]
"ที่ไหน"
[ไม่ต้องรู้หรอก.....เดี๋ยวนายก็รู้....อีก15นาทีชั้นจะไปรับนะ]
"แต่ทาคิซาว่าคุง....ฮัลโหล....ฮัลโหล" ยังไม่ทันจะรู้เรื่อง.....ก็วางหูไปซะแล้ว.....จะพาไปไหนกันนะ

15นาทีต่อมา...บนรถ
"ทาคิซาว่าคุง....จะพาชั้นไปไหนกันแน่....ทำไมต้องปิดตาด้วยล่ะ...."

ทักกี้ที่กำลังขับรถอยู่.....ไม่ตอบอะไรมาก....แค่อมยิ้มนิดๆ
"เดี๋ยวนายก็รู้....ชั้นมั่นใจว่านายจะรู้สึกดีมากๆที่ได้มาที่นี่"

ยิ่งพูดคาเมะก็ยิ่งงง....อะไรของเค้านะ
"ถ้าอยากให้รู้ก็แกะผ้าออกสิ....ชั้นอึดอัดนะ...."
"แป๊บเดียวน่า....นายไม่รู้จักคำว่าเซอร์ไพรส์รึไงคาเมะจัง"

ทักกี้ขับรถไปเรื่อยๆ....จนมาถึงทางเลี้ยวเข้าสถานที่แห่งนึง....เป็นแกลอรี่เล็กๆ.....คนไม่พลุกพล่านมากนัก
ถึงแล้ว....เดี๋ยวนายก็รู้แล้วล่ะว่าชั้นพามาที่ไหน"

ทักกี้จอดรถของตัวเองข้างหน้าแกลอรี่....เดินมาทางประตูอีกด้าน.....พาร่างเล็กๆเดินลงมาจากรถ....เดินเข้าไปในนั้น
"ถึงรึยังล่ะ....ทาคิซาว่าคุง....ชั้นร้อนใจนะ"
"เอาล่ะๆ....ถึงแล้วๆ....บ่นจังเลยนะ....จะเปิดผ้าล่ะทีนี้"

ทักกี้แกะผ้าสีดำที่ปิดตาของคาเมะมาร่วมครึ่งชั่วโมงออก.....คลายออกจากผ้าสีดำ.....ก็หรี่ตาเพื่อปรับแสงซักนิด.....แล้วก็พบกับภาพๆนึง.....เป็นรูปหญิงสาว.....หน้าตาเศร้าๆ....กำลังประคองหัวใจที่กำลังจะหลุดลอยออกไป....
"สวยจัง....นี่ภาพอะไรทาคิซาว่าคุง"
"จิตวิญญาณแห่งความรักไงล่ะ"
"จิตวิญญาณแห่งความรักงั้นเหรอ"
"ใช่....นายเข้าใจภาพนี้ใช่มั้ย...." คาเมะมองรูปอีกครั้งนึง....แต่ดูยังไงก็ไม่รู้เรื่องเลยซักนิด
"ไม่เห็นจะเข้าใจเลย.....มันจิตวิญญาณตรงไหน"
"ถ้าอย่างงั้น...คนอย่างนายก็ยังไม่เข้าใจความรักดีพอหรอก....คาเมนาชิ คาซึยะ" ทักกี้พูดแค่นั้น.....ก็เหมือนกับประชดประชันคาเมะทางอ้อม.....พูดอย่างนี้หมายความว่าไงกันแน่
"ทำไมชั้นจะไม่เข้าใจ"
"ถ้านายเข้าใจ....บอกหน่อยได้มั้ย.....ว่าทำไมถึงเลิกกับไอ้จิน"

คาเมะนิ่งเงียบ....อึ้งในคำถามของทักกี้....พูดอย่างนี้ได้ยังไง....ทักกี้ควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ.....แล้วทำไมถึงจะต้องมาแก้ต่างให้กันด้วย....
"นายมันยังไม่เข้าใจความรักดีพอ....คนเรา....ถ้ารักกันแล้ว....รู้ใช่มั้ยว่าความเข้าใจ....การให้อภัย....มันจะตามนายมา.....เหมือนวัฏจักร....ให้อภัยเมื่อทำผิด.....เข้าใจเมื่อมีปัญหา.....แต่นี่เพียงแค่มีเรื่องกันนิดหน่อย....นายก็เลิกกับเค้าแล้ว.....มันหมายความว่าไง.....คาเมะจัง.....ชั้นจะให้นายลองมองภาพนี้ให้ดีอีกที....ถ้านายดูออกนะ....นายจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง"

คาเมะหันหน้าไปมองภาพนั้นเป็นครั้งที่สาม....จิตใจนิ่งสงบ...พยายามมอง...จนในที่สุดก็รู้ซึ้ง....อยู่ๆ...น้ำตาก็ไหลอาบแก้มเนียน....หยุดไม่ได้
"ชั้นรู้แล้ว....ชั้นรู้ทุกอย่างแล้ว....."

น้ำตายังคงไหลอยู่เรื่อยๆ......มันหยุดไม่ได้จริงๆ
"นายกับไอ้จิน.....ก็เหมือนกับรวมอยู่ในผู้หญิงคนนั้น....พยายามประคับประคองความรัก....แต่ในที่สุด....นายก็ต้องไล่ตามมัน.....สุดท้ายก็คว้ามันเอาไว้ในมือไม่ได้....จริงอย่างที่ชั้นพูดมั้ย"

ยิ่งพูดก็ยิ่งร้องไห้หนัก.....ไม่ตอบอะไร....เพียงแค่พยักหน้า....ให้รู้ว่าทุกอย่างมันเป็นความจริง
"แต่ชั้นคงกลับไปหาเค้าไม่ได้อีกแล้ว.....ชั้นกลับไปหาเค้าไม่ได้.....ชั้นจะไม่พยายามแก้อดีตที่ผ่านไปเด็ดขาด....เค้าจะไม่ต้องทรมานเพราะชั้นอีกแล้ว...."
"ใครว่ามันไม่ทรมาน....ถามนายหน่อยเถอะ....นายทรมานมั้ยคาเมะ"

ไม่ตอบ....เพียงแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น...ทักกี้....เหมือนกับจะทนไม่ไหว.....สวมกอดจากทางด้านหลัง....กระซิบที่ข้างหู
"คำนี้.....นายรู้มั้ยชั้นอยากได้ยินแค่ไหน....ที่ชั้นถาม....ที่ชั้นพูดไปทั้งหมด.....มันเหมือนกับช่วยไอ้จิน....แต่เปล่าเลย....ชั้นตั้งใจพูด.....เพื่อจะลองใจนาย...เพื่อจะให้นายบอกคำนี้ออกมา....บอกว่ากลับไปหามันไม่ได้....คาเมะจัง....ให้ชั้นดูแลนายเถอะนะ"

คาเมะ...ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง....ทั้งๆที่อยู่ในอ้อมกอดของทักกี้แท้ๆ....นึกว่าจะยอม....แต่ความจริงแล้ว....ไม่เลย
"ทาคิซาว่าคุง....ชั้นมีใครไม่ได้อีกแล้ว.....ชั้นยังรักจินอยู่....แล้วก็จะไม่เปลี่ยนแปลงด้วย....ทาคิซาว่าตัดใจเถอะนะ"

คาเมะแกะมือออก....ทักกี้ดูจะหมดหวัง....แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไรเลย....กลับจูงมือคาเมะให้มาอีกด้านนึง.....
"นี่รูปอะไรนายรู้มั้ย"
"รู้สิ.....โมนาลิซ่า....รอยยิ้มปริศนา"
"ใช่มั้ย....รู้มั้ยว่าจิตรกรดังๆบางคน...ยังไม่เข้าใจในรอยยิ้มนั้นเลยนะ....แต่ว่าชั้นเข้าใจ.....รอยยิ้มนั้นน่ะ....เชิญชวนสุดๆเลยล่ะ"

คาเมะไม่ได้มองรูปภาพ....กำลังมองสีหน้าของทักกี้ที่ในตอนนี้.....แววตาบ่งบอกได้ถึงความผิดหวัง...ภายใต้ความนิ่งเฉยของใบหน้า....มือใหญ่ที่กุมมือเล็กๆนั้น....ตอนนี้บีบแรงจนรู้สึกเจ็บ....
"โกรธชั้นใช่มั้ย.....ทาคิซาว่าคุง"
"เปล่า....ชั้นไม่ได้โกรธ...ไม่มีสิทธิ์อะไรจะโกรธด้วย"
"ไม่จริงหรอก....ทาคิซาว่าคุง.....ชั้นนับถือทาคิซาว่าคุงเหมือนเป็นพี่ชายของชั้น....ชั้นทำได้แค่นั้นจริงๆ....เห็นใจชั้นเถอะนะ"

มือเล็กๆคลายออก...กลายเป็นฝ่ายที่จับมือของทักกี้แทน.....ปลอบใจ
"ถ้าเป็นพี่ชาย.....งั้นชั้นขอเป็นเลยได้มั้ย.....ดูแลนายได้แทนน้องชายคนก่อน....จะได้มั้ย"
"ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ..."

ทักกี้ได้ยินอย่างนั้น....ก็ไม่ได้จะทำให้ตัวเองดีขึ้นเลย.....คาเมะเห็นท่าไม่ดี.....ต้องทำอะไรซักอย่าง
"อะไรกันน่ะ....ไหนว่าพามานี่แล้วจะทำให้สบายใจไง.....ยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่เลย"
"ทำไมเป็นงั้นล่ะ"
"ก็ทาคิซาว่าคุงนั่นแหละทำเอง....เครียดจนหิวแล้วนะ....ไปกันเหอะ....ไปหาอะไรกินดีกว่า.....ทาคิซาว่าคุงต้องเลี้ยงนะ....ไปเร็ว"

คาเมะคว้าแขนทักกี้ไปข้างนอก....ในที่สุดก็ทำให้บรรยากาศตึงเครียดนั้นหายไปได้นิดๆ

สองทุ่มครึ่ง...
"ขอบคุณนะทาคิซาว่าคุง....วันนี้สนุกมากเลยล่ะ"

คาเมะยิ้มให้....เพียงแค่นั้นก็อยากจะคว้าตัวเข้ามากอดไว้....แต่ก็รู้กันอยู่.....ว่าทำ
ไม่ได้
"พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ....."
"อื้มม.....ไปล่ะ.....เจอกันนะพี่ชาย"

คาเมะเปิดประตูรถออกไป....ยืนโบกมือให้....รู้มั้ยคาเมะ....ว่าพี่ชาย...คำนี้มันเสียดแทงใจแค่ไหน.....นายมันไม่รู้หรอก....ชั้นจะยอมรับ.....จะยอมรับต่อไป....ก็หวังแค่ให้ได้ใกล้ชิดก็แค่นั้น
"ทาคิซาว่าคุง.....ขับรถดีๆนะ"