1 เดือนต่อมา..........
ความสัมพันธ์ของทักกี้กับคาเมะ.....ค่อยๆก่อตัวขึ้น....ในฐานะของพี่กับน้อง....และตอนนี้.....ดูท่าว่ามันจะแรงขึ้นจนคนทั้งโรงเรียนพูดกันไปทั่ว.....แต่รู้มั้ยว่าคนที่โดนมองมากที่สุด.....ไม่ใช่ทักกี้กับคาเมะ....แต่เป็นจิน....ที่ดูจะน่าสงสารที่สุด....แฟนคลับโวยลั่น.....และคนที่โดนโวยมากที่สุด....กลับกลายเป็นจุนโนะ....ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลย
"จุนโนะ.....ทำไมเพื่อนนายทำกับอาคานิชิคุงของพวกเราอย่างนี้ล่ะ.....ร้ายนักนะ"

จุนโนะที่กำลังโดนแฟนคลับจินว่าอยู่.....งงเป็นไก่ตาแตก!
"มาพูดอะไรกับชั้นล่ะ....ชั้นไม่ได้เป็นกล้วยหอมจอมซนนะ....จะได้ตามบีหนึ่งทุกที่....รู้เรื่องไปทุกอย่าง"
"แต่นายก็น่าจะบอกเพื่อนนายหน่อยนะ....เวลาจะคุยกับใครร่าเริงออกหน้าออกตา.....หัดเห็นใจอาคานิชิคุงหน่อย.....เค้าไม่ได้เป็นรูปปั้นนะจะได้ไม่มีความรู้สึก"

แฟนคลับด่าเอาๆ....จนจุนโนะทนแทบไม่ไหว....จะมาลงอะไรกับกูนักหนาวะ?
"นี่.....เพื่อนชั้นมันทำอะไร......พวกเธอถึงได้ว่าเอาๆ.....ถ้าพวกเธอไม่บอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น....ชั้นก็ไม่มีทางจะพูดกับเพื่อนชั้นหรอก....ว่าไงล่ะ"

จุนโนะฉุนจัด....ลุกขึ้นตะคอกใส่หน้า
"ก็เพื่อนนายดันไปทำท่าสนิทสนมกับทาคิซาว่าคุงขนาดนั้น.....เป็นชั้นๆทนไม่ได้หรอกนะ....น่าเกลียดที่สุด"

จุนโนะนิ่ง.....ตกใจเอามากๆ....คาเมะจะทำอะไรอีกเนี่ยะ
"ชั้นไปล่ะนะ"

จุนโนะละมาจากสาวๆพวกนั้น.....ต้องรีบตามหาคาเมะโดยด่วน....พูดกันให้รู้เรื่องให้ได้.....
"อยู่ไหนนะ....นายจะสร้างเรื่องเข้าตัวเองโดยไม่รู้ตัวแล้วนะคาเมะ"

วิ่งหาจนทั่ว....บนดาดฟ้าก็ไม่เจอ....ที่สวนหลังโรงเรียนก็ไม่เห็น...จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่ห้องศิลปะ.....แล้วก็เจอจริงๆ.....เปิดประตูเข้าไป.....พบกับคาเมะที่กำลังหัวเราะร่าอยู่กับทักกี้....
"คาเมะ....นายทำอะไร"

จุนโนะหน้าหงิก....มองทักกี้ตาขวาง
"ก็กำลังให้ทาคิซ่าว่าคุงวาดรูปให้อยู่.....ทำไมเหรอ"
"นี่นายไม่รู้อะไรจริงๆเหรอเนี่ยะ....ทำไมซื่อขนาดนี้นะ"

จุนโนะตรงเข้ากระชากแขนคาเมะให้ออกมาจากที่ตรงนั้น....ไม่วายมีเสียงทักกี้ตามหลังมาอีก
"รีบกลับมานะคาเมะ.....รูปยังวาดไม่เสร็จเลย"

จุนโนะพาคาเมะมาที่ๆใกล้กับโรงยิม....แขนเรียวถูกบีบแน่น....จนแดงไปหมด
"จุนโนะ....นายเป็นอะไร.....ทำไมต้องพามาแถวนี้ด้วย...."

พูดไป....สายตาก็มองไปที่ประตูโรงยิม....กลัวจินจะออกมาเห็นเข้า....แล้วจะทำตัวไม่ถูก
"คาเมะ.....นายกำลังทำอะไรของนาย....เรื่องมันแดงไปทั่วโรงเรียนแล้วนะ"
"ชั้นทำอะไร.....ชั้นว่าชั้นก็อยู่เฉยๆแล้วนะ"
"นายอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย.....เค้าลือกันให้แซ่ดว่านายน่ะ....เลิกกับอาคานิชิคุงได้ไม่นาน....ก็หันไปคบกับพี่ชายเค้า....ทำเหมือนกับรอเวลานี้มานานอย่างนั้นแหละ"

คาเมะตกใจกับประโยคนั้นที่หลุดออกมาจากปากของจุนโนะ......บ้าไปแล้วรึไง
"จุนโนะ.....ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนั้นเลยนะ.....ชั้นกับทาคิซาว่าคุง...เราเป็นแค่พี่กับน้องเท่านั้น...ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ"
"โอเค.....คาเมะ.....ชั้นจะเชื่อนาย.....แต่ขอถามหน่อยนะ....ว่าคนอื่นเค้าจะเข้าใจนายแบบชั้นรึเปล่า"

คาเมะไม่ตอบ.....เฉยสนิท
"จุนโนะ....นายมาพูดทำไม.....ชั้นกำลังจะพยายามลืมได้แล้วแท้ๆ.....แต่นายกลับทำให้ชั้นลืมมันไม่ลง....ทำไมล่ะ" คาเมะพูดด้วยเสียงที่สั่น.....จุนโนะเห็นสร้อยบนคอของคาเมะ.....ถามออกไป
"สร้อยทาคิซาว่าคุงเหรอ...."

คาเมะก้มลงมอง....หยิบมันขึ้นมา
"นี่มัน....จินให้ชั้นเอง"

ได้ยินแค่นั้น.....จุนโนะยิ้มที่มุมปาก.....ส่ายหัวให้กับความปากแข็งของคาเมะนิดๆ
"นั่นไงล่ะ....นายไม่ได้อยากจะลืมจริงๆหรอก....ไม่งั้นนายคงจะไม่ใส่ไอ้สร้อยเส้นนี้เดินโฉบไปโฉบมาให้เสียดแทงสายตาใครเล่นหรอก...ใช่มั้ยล่ะ"

คาเมะได้ฟัง......ไอ้คำว่าใครของจุนโนะ...คงจะเป็นทักกี้ใช่มั้ย?
"ชั้นใส่.....เพราะว่าจินอยากให้ใส่....ชั้นต้องทำตามเค้า.....ทำให้เป็นครั้งสุดท้ายก็แค่นั้น"
"คาเมะ.....นายยังรักเค้าอยู่ใช่มั้ย....บอกมาตามตรงนะ.....อย่าปากแข็ง" จุนโนะจับไหล่ทั้งสองข้างของคาเมะ....มองหน้าจริงจัง
"ใช่.....รักมาก....รักที่สุดในโลกด้วย"
"โธ่เอ๊ย....อย่างที่เค้าพูดกันจริงๆอ่ะนะ....พวกเรียนเก่งมักจะโง่เรื่องรัก.....ชั้นเพิ่งมาเห็นนายนี่แหละ.....แล้วนายไปเลิกกับเค้าทำไม"
"ก็เพราะชั้นไม่อยากจะทรมานเพราะเค้าอีกแล้ว....ชั้นเป็นห่วงหรอกชั้นถึงทำ"
"นายทรมาน.....แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าไอ้จินมันจะไม่ทรมานหนักกว่านาย"
"ยูอิจิคุง!!!"

เสียงๆนั้น....อยู่ด้านหลัง.....ยูอิจิยืนอยู่ในชุดซ้อมบาส....ยืนมองคาเมะนิ่ง....ที่สำคัญรู้หมดแล้วทุกอย่าง
"ไอ้จินน่าสงสารที่สุดเลยนะ....ถ้ามันมาได้ยิน.....ชั้นว่ามันคงจะดีใจ....แต่เรื่องของนายกับทักกี้....ชั้นไม่แน่ใจว่ามันอยากจะดีใจไปกับนายรึเปล่า"
"ชั้นไปนะจุนโนะ......"

คาเมะพยายามจะเดินหนี.....แต่ก็โดนยูอิจิวิ่งมากั้นทางไว้.......หนีไม่ได้
"ชั้นขออะไรอย่างได้มั้ยคาเมะจัง....."

คาเมะเงยหน้ามองยูอิจิ.....สงสัย
"ชั้นอยากจะขอร้องนาย.....ช่วยไปหาไอ้จินที่ห้องมันหน่อยได้มั้ย"

คาเมะ.....ใจไม่ดีเลย....แต่ว่า.....อีกใจนึง.....ก็ไม่กล้าไป
"ทำไมชั้นต้องไป.....ชั้นเลิกกับเค้าแล้วนะ....ยูอิจิคุงก็รู้นี่"
"ใช่ชั้นรู้.....แต่ขอร้องเถอะนะ....มันไม่มาโรงเรียนเป็นวันที่สามแล้ว....แล้วนี่อีกสองอาทิตย์ก็ต้องไปแข่ง....ถ้ามันยังป่วยอยู่อย่างนี้....ชั้นไม่อยากคิดเลยว่าถ้าทีมไม่มีมัน.....จะเป็นยังไง.....ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้าง....ขอร้องเถอะนะ....ไปดูใจมันหน่อย......ยังไงก็แค่ให้กำลังใจมันซักนิดก็ยังดี.....ไม่จำเป็นว่าการไปครั้งนี้จะเป็นการคืนดีนี่นา....นะคาเมะจัง"

คาเมะลังเลใจ....แต่พอมองจากสายตาทั้งสองคู่ที่ยืนอยู่ข้างๆเค้า.....ก็ต้องยอมทำตาม....เพราะใจจริง....ก็อยากจะไปเห็นหน้าอยู่เหมือนกัน
"ได้....ชั้นจะไป...."

ยูอิจิยิ้มออก.....มองตามคาเมะที่เดินจากไปช้าๆ....พร้อมกับจุนโนะ

"ตรงนี้ล่ะฮะ...."

คาเมะลงจากรถแท็กซี่.....ยืนมองแมนชั่นหรู.....สายตาจับจดอยู่กับห้องของจิน....กลัวว่าขึ้นไป....จะพูดอะไรไม่ออก
เข้าไปในนั้น......กดลิฟต์ขึ้นไปข้างบน....มองหมายเลขชั้นในลิฟต์ที่เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ.....ใจเต้นแรง....แล้วที่สุด....ลิฟต์ก็เปิดออก...เท้าไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า......ทำไมนะ
"ไปสิ.....นายหักห้ามใจได้แล้วไม่ใช่เหรอ"

ค่อยๆก้าวออกไป....จนกระทั่ง....ถึงหน้าห้อง....กดออดข้างหน้า.....สูดลมหายใจเข้าลึกๆ.....กะว่าพอเจอหน้า....จะต้องไม่ทำให้เค้ารู้ว่าเราใจเต้น....แต่แปลกว่าทำไมถึงไม่เปิดประตูซักที....กดออด4-5รอบแล้วก็ไม่เห็น
"ขอโทษนะ.....เป็นเพื่อนเค้ารึเปล่า"

ผู้หญิงคนนึง.....ดูอายุราวๆนักศึกษามหาลัย.....ถามขึ้น
"ใช่ฮะ....."
"พี่ไม่รู้ว่าเค้าอยู่รึเปล่านะ.....เพราะเห็นสองสามวันนี้ไม่ออกมาข้างนอกเลย.....ไม่รู้ว่าเป็นอะไรรึเปล่า.....ปกติจะเห็นเค้าทุกวันเลย....แต่ทำไมไม่เห็นก็ไม่รู้"

หญิงสาวยิ้มให้....แล้วก็เดินจากไป.....ตอนนี้คาเมะใจเต้นแรงกว่าเก่า....เพราะรู้สึกกลัว.....กลัวว่าจินจะเป็นอะไรอย่างที่เค้าบอกจริงๆ.....รีบหาทางเข้าไปให้ได้....มองตามกระถางต้นไม้หน้าห้อง.....เผื่อว่าจะมีกุญแจ.....หาไปหามา....ก็ดันเจออยู่ในตู้จดหมาย.....รีบไขอย่างลนลาน....หมุนลูกบิดเข้าไป......พบกับภาพๆนึง.....แล้วมันก็เป็นอย่างที่สงสัยจริงๆด้วย
"จิน......!!!!!"

คาเมะตะโกนสุดเสียง....วิ่งเข้าไปหาจินที่ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เต็มที....นอนฟุบอยู่บนพื้นห้องรับแขก.....ที่แขนมีเลือดไหลออกมาเพราะแก้วน้ำที่ตกแตก
อยู่.....ร่างสูงหายใจหอบถี่แรง.....มือน้อยๆจับหน้าผากของจินเบาๆ....รู้สึกได้ถึงความร้อนภายใน.....ร้อนยิ่งกว่าไฟ
"จิน.....ไม่เป็นไรนะ.....เข้าไปนอนในห้องก่อนนะ"

พยุงร่างสูงให้ลุกขึ้นยืน.....ตัวเองก็แทบจะแบกไม่ไหว....แต่ก็ต้องทำ.....จะให้มานอนอยู่นี่ได้ไง.....
"ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลย.....มันจะปล่อยตัวมากเกินไปแล้วนะ"

ความโกรธมันเข้ามานิดๆ.....แต่ไม่ได้โกรธจิน.....คนที่คาเมะโกรธก็คือตัวเองมากกว่า....เดินมาถึงเตียง....พาร่างของจินนอนลงเบาๆ......ห่มผ้าให้.....
"โธ่เอ๊ย....แอร์แรงๆอย่างนี้ยังเปิดอีกนะ.....เข้าหน้าหนาวแล้วทำไมถึงไม่รู้เรื่องเลยนะจิน"

เดินไปเปิดม่านสีฟ้าใส....แสงแดดที่ใกล้จะหมดลง.....และแทนที่ด้วยความมืดมิด.....เหมือนกับจิตใจของคนทั้งสอง.....ไม่ต่างกันเลย
"ค.....คาซึยะ"

จินเพ้อเรียกชื่ออยู่ตลอดเวลา....คาเมะหันมา....เห็นเลือดที่ไหลอยู่ตามแขน....รีบเดินเข้ามาหา
"เลือดนี่นา.....จิน....อยู่นี่ก่อนนะ....เดี๋ยวชั้นจะไปเอาของมาทำแผลให้...."

คาเมะวิ่งออกไปที่ห้องรับแขก....ได้ผ้าพันแผลมาแค่อันเดียว....เพราะในห้องนี้แทบจะไม่มีอะไรเลย.....ในตู้เย็นก็ไม่มีของกินซักอย่าง.....ดูจากสภาพของจินในตอนนี้....ก็เหมือนกับไม่ได้กินอะไรเลยมาหลายวัน....คาเมะที่กำลังนั่งทำแผลให้.....มองจินด้วยแววตาที่สงสารเต็มที่
"ชั้นไปซื้อยาให้นายก่อนนะ....."

จะลุกออกจากเตียง.....แต่ก็โดนจินคว้าตัวเอาไว้.....แรงมากจนล้มลงกระแทกกับเตียงนอนอย่างแรง.....มองจินที่ในตอนนี้......กำลังลืมตาอยู่....แต่ก็รู้ว่าคงจะไม่มีสติอะไรหรอก
"จิน....ปล่อยชั้นนะ.....ขอร้องล่ะ"

พยายามจะแกะมือ....แต่จินก็เกาะแน่นมากๆ.....หนีไปไหนไม่ได้เลย
"อยู่กับชั้นได้มั้ย.....อย่าไปไหนนะ....ชั้นไม่ไหวแล้ว.....ชั้นเหนื่อย" คำว่าเหนื่อยของจิน.....อยากจะรู้ว่าหมายถึงอะไรกันแน่......เหนื่อยที่นอนหอบเพราะป่วยหนักจนไปไหนไม่ไหว.....รึว่าเหนื่อย.....ที่จะต้องมารับรู้เรื่องราวของเค้ากับทักกี้กันแน่
"จิน....ปล่อยเถอะนะ....ชั้นไม่ไปไหนหรอก....จิน.....จิน"

คาเมะหันตัวกลับไปหา....พบว่าจิน.....หลับไปแล้ว....เรียกเท่าไรก็ไม่ตื่น.....คงจะเหนื่อยจริงสินะ.....มองเห็นสร้อยที่ใส่อยู่กับคอของจิน....เหมือนกับของเค้า....คงตั้งใจจะซื้อให้ใส่ไว้ด้วยกัน....แต่ว่า....เลิกกันซะก่อน
"ทำไมไม่ไปหาคนอื่น...คนอย่างชั้นมันมีดีตรงไหนให้นายรักนักหนา.....พูดก็ไม่เก่ง.....ยิ้มก็ไม่ค่อยเป็น.....แต่นายก็ยังจะยึดติดกับชั้น.....อย่ายุ่งกับชั้นเลยนะ.....จิน"

คำพูดทุกคำ....ทุกประโยค.....เหมือนกับว่าจินจะรู้.....ทั้งๆที่หลับตาอยู่....รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ไหล...มันเกิดจากจินที่นอนตะแคงรึว่า.....นั่นคือสิ่งที่แทนความรู้สึกของเค้ากันแน่.....คาเมะมองใบหน้าของจิน.....เห็นน้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลออกมา....ซับให้.....ลูบหัวเบาๆ.....ปลอบใจคนๆนี้ให้รู้ว่า.....ชั้นก็ยังอยู่ข้างนาย.....เพียงแค่ในความฝันเท่านั้น
"ชั้นจะอยู่กับนายนะ.....นายจะหาย....เชื่อชั้น"

คาเมะนั่งมองหน้าของจิน....ค่อยๆก้มหน้าลง.....จูบหน้าผากของร่างสูงที่ค่อยๆหายใจเป็นปกติ....นอนลงข้างๆอีกครั้ง.....ไม่กลัวว่าตัวเองจะป่วยตาม.....
จิน.............
คาเมะ................
นายรู้มั้ย......ว่านายฝืนใจตัวเองอยู่นะ..........

* * *

ตอนเช้า.............
จินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น.....เชื่อมั้ยว่า.....เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำ....ว่าเมื่อวาน......มีใครอยู่ข้างๆ.....ทั้งคืน....แต่ความรู้สึก.....มันบอกนะ....ว่าเมื่อวาน.....ใครที่ให้ความอบอุ่นกับเค้า....ตลอดเวลา.....จนตอนนี้....ไม่น่าเชื่อว่าใกล้จะหายเป็นปกติได้
"อะ....โอ๊ยยย....."

จินลุกขึ้นนั่ง.....แต่อาการปวดหัวก็ยังไม่จางหาย....มองเห็นแขนของตัวเองที่มีผ้าพันแผลพันอยู่....ผ้าม่านที่เปิดเอาไว้....ก้มลงดูตัวเองก็พบกับเสื้อเสว็ตเตอร์สีฟ้าใส.....มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...ลุกเดินออกมาข้างนอก.....ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดเข้าที่....เปิดตู้เย็น....พบกับของกินมากมายเต็มตู้ไปหมด.....สับสนที่สุด....นั่งลงบนโซฟา.....สายตาก็สะดุดกับ....กระจกอันเล็กหนึ่งอัน.....พร้อมๆกับยาสามสี่เม็ดที่วางเอาไว้....แนบมาด้วยจดหมาย....ที่เขียนเอาไว้ว่า...........

จิน.....อ่านข้อความต่อไปนี้นะ....แล้วทำตามไปทีละขั้น...................
ส่องกระจก....มองหน้าของตัวเองซะ....แล้วอ่านข้อความข้างล่างต่อ

จินทำตาม.....หยิบกระจกขึ้นมา....ส่องที่หน้าของตัวเอง.....ยังคงไม่เข้าใจ....อ่านต่อไป

มองลึกลงถึงดวงตาของตัวเอง....แล้วบอกชั้นว่า....แววตาของนาย....มีตัวตนของชั้นส่งยิ้มอยู่ใกล้ๆรึเปล่า.....เอาตามหลักความเป็นจริงนะ

จินทำตามอีกครั้ง.....มองแววตาของตัวเอง.....ซึมเศร้า....ไม่ได้ดูดีเลยซักนิด

เลือกคำตอบที่ชั้นตั้งขึ้นมา.....แล้วแต่ใจนาย.....สองคำตอบนี้....จะเป็นตัวตัดสินระหว่างเรา.....
หนึ่ง แววตาของชั้น....มีนายอยู่เสมอ...ถึงมันจะดูเลือนลาง.....ถึงมันจะดูซึมเศร้า....แต่ยังไงนายก็ยังจะอยู่ในสายตาของชั้นตลอดเวลา
และสอง ชั้นไม่เห็นนายอยู่ในสายตาเลยทั้งคู่....แววตาของชั้น....ไม่มีนายอีกต่อไปแล้ว.....เราได้เจอกันแค่เพียงในความฝัน....เท่านั้น

จินเลือกคำตอบได้....คำตอบที่สำคัญที่สุด....มันจะพลิกชีวิตคนทั้งคู่.....ให้แปรเปลี่ยนแค่ไหนกันนะ...

เลือกได้แล้ว.....พลิกไปด้านหลัง.....คำเฉลย....ที่ชั้นจะบอกนาย.....

นายเลือกข้อหนึ่งใช่มั้ย.....ชั้นรู้นะ......

คาเมะเดาถูก.....จินเลือกข้อหนึ่งจริงๆ.....

ชั้นบอกในตอนต้นว่า....เลือกตามใจนาย....แต่คำเฉลย....นายต้องตามใจชั้น....ชั้นจะบังคับให้นายเลือกข้อสอง....เพราะเรา....ไปกันไม่ได้อีกแล้ว.....ชั้นไม่อาจจะนั่งอยู่ในแววตาที่ซึมเศร้านั้นได้หรอกนะ....อาจจะดูว่าชั้นใจแข็ง.....แต่ขอให้รู้ไว้ว่าชั้นก็เจ็บไม่ต่างจากนาย...ขอโทษนะที่ต้องบังคับกัน....ชั้นแค่อยากให้นายยอมรับความจริงได้ก็แค่นั้น....เอาล่ะ.....กินยาซะนะ....นอนพักผ่อน....ตั้งใจซ้อม....แล้วก็....ทำความฝันของนายให้ได้....ในเมื่อหามันเจอแล้ว...ก็ทำให้ได้....สีฟ้าอย่างชั้น.....จะแบ่งไปผสมกับสีแดงอย่างนาย....ให้ความอบอุ่น.....และนายจะรู้สึกได้...ลาก่อน....คาเมนาชิ คาซึยะ

กระดาษแผ่นนั้นร่วงลงสู่พื้น....ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะเป็นความจริง.....ชั้นตัดใจจากนายไม่ได้....ทำไมถึงไม่เข้าใจอะไรเลยล่ะคาซึยะ....
จินตัดสินใจลุกขึ้น....วิ่งออกไปข้างนอก....เพราะคิดว่า.....คาเมะอาจจะยังไปได้ไม่ไกลนัก.....วิ่งมาจนเกือบจะถึงลิฟต์....เห็นร่างของคาเมะที่กำลังรอลิฟต์อยู่...รีบวิ่งไป....แต่ก็มีมารผจญจนได้
"ไอ้จิน....แกจะไปไหน....."

ยูอิจิเดินมาจากไหนไม่รู้.....ขวางไม่ถูกเวลาอีกแล้ว
"ไอ้ยู....ถอยไป.....คาซึยะ....จะไปแล้ว"

จินชะเง้อมอง....ออกจากยูอิจิไม่ได้เลย
"ไหนวะ....ไม่เห็นเลย"
"บอกให้ถอยไปไง....หูหนวกรึไงวะ"

จินผลักยูอิจิจนล้มลงไปกองกับพื้น....มองเห็นคาเมะที่เดินเข้าไปในลิฟต์....รีบวิ่งตาม.....แต่ไม่ทันแล้ว....พยายามจะกดให้ประตูเปิด.....แต่ว่า.....เค้าไปซะแล้ว
"ไอ้จิน.....ขอโทษนะ....ชั้นไม่รู้....."

จินถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย....ยืนหลับตานิ่งพิงประตูลิฟต์.....
"เอาเถอะ.....ช่างมัน....ไปห้องเหอะว่ะ......"

และวันไปฮอกไกโดก็มาถึง.........
"อาคานิชิคุง.....โชคดีนะ"

จุนโนะยืนร่ำลาอยู่หน้ารถบัส....ไม่เห็นแม้แต่เงาของคาเมะ.....เพราะตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เจอกันอีกเลย
"แหมจุนโนะ.....ร่ำลาแต่ไอ้จินอ่ะนะ....ชั้นน่ะไม่เห็นจะพูดอะไรซักคำ"

ยูอิจิพูดแบบน้อยใจนิดๆ....
"ยูอิจิคุงน่ะ....ลาก็เหมือนกับไม่ได้ลา....โทรหาอยู่ได้ทุกวัน....ถ้าชั้นท้าให้มาอยู่บ้านชั้น.....คงจะรีบแจ้นมาเลยใช่มั้ยล่ะ"
"แหงล่ะสิ.....รึจะให้ไปเก็บเสื้อผ้าตอนนี้เลย....ชั้นพร้อมเสมอนะจุนโนะจ๋า"

ยูอิจิทำท่าจะไล่จูบจุนโนะ.....ทำเอาหนีเกือบไม่ทัน....จินมองคนทั้งคู่....คบกันยาวแน่ล่ะคู่นี้.....แต่เค้าล่ะ
"อาคานิชิคุง.....จะกลับมาช่วงวันคริสต์มาสใช่มั้ย"

จุนโนะหยุดวิ่ง......เอามือผลักหน้ายูอิจิออก.....
"ใช่....มีอะไรรึเปล่า"
"ชั้นว่า.....วันนั้น.....ทั้งคู่คงจะเข้าใจกันได้นะ.....ระยะทาง....เป็นตัวพิสูจน์ไม่ใช่เหรอ....ยังไงก็ทำให้ได้นะ.....ชั้นรู้ว่าคาเมะก็ไม่ได้อยากให้อาคานิชิคุงไปไหนหรอก.....รู้มั้ยว่าคาเมะเค้ามองอยู่ข้างบนนะ"

จุนโนะมองไปทางด้านตึกปีหนึ่ง....จินมองตามไป....เห็นคาเมะที่กำลังยืนส่งเค้าอยู่ข้างบนนั้น....สายตาปะทะกัน....คาเมะรีบหลบเข้าไป.....จินที่มองดูอยู่.....ยิ้มออก....วิ่งไปข้างหน้าตึก....ตะโกนเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามองกันเป็นแถว
"คาซึยะ.....ถึงนายจะบอกให้ชั้นเลิก....แต่รู้ไว้.....ว่าชั้นทำตามใจนายไม่ได้หรอกนะ.....ชั้นจะไม่ไปไหนเด็ดขาด.....ขอให้นายรู้ไว้....ชั้นจะทำให้นายตายอยู่ตรงนี้.....ตลอดชีวิต"

จินชี้ไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง.....ให้รู้ว่า.....ที่ๆนายจะต้องตายมันอยู่ในใจของชั้น.....ตลอดไป
จินเดินจากไปช้าๆ.....คาเมะได้ยินทุกอย่าง.....จับสร้อยที่ตัวเองใส่ไว้แน่น.....หลับตา.....เหมือนกับจะส่งคำอวยพรจากพระเจ้า....ฝากไปให้จิน....และจินเอง.....ก็ทำเหมือนกัน
"อาคานิชิคุง.....เจ๋งมากๆ"

จุนโนะกับยูอิจิยืนยิ้ม.....ยกนิ้วโป้งให้....บอกให้รู้ว่า.....ช่างกล้าทำได้โดนใจข้าพเจ้าเหลือเกิน
"ไปนะจุนโนะ"
"โชคดีนะ.....ยูอิจิคุง...อาคานิชิคุง"

* * *

สองอาทิตย์ต่อมา.....
ข่าวคราวการแข่งขัน....ถูกส่งผ่านเครื่องกระจายเสียงของโรงเรียนทุกวัน....ผลปรากฏออกมาว่า....ทีมของจิน....ชนะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ.....ทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนโด่งดังไปทั่ว.....คาเมะที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างในชุดนักเรียนทับด้วยเสื้อกันหนาวสีฟ้าตัวหนา....ได้ฟังแล้ว.....ยิ้มนิดๆ.....แต่คนที่ดีใจออกนอกหน้าดูเหมือนจะเป็น.....จุนโนะมากกว่า
"คาเมะ.....ได้ยินมั้ย.....ทีมโรงเรียนดังใหญ่แล้วนะ....."
"จุนโนะ....ไม่ต้องออกนอกหน้าขนาดนั้นก็ได้....."
"แล้วนายไม่ดีใจบ้างเหรอ....."
"ชั้นเลิกกับเค้าแล้วนะ......ให้มาดีใจเหมือนนายก็บ้าแล้ว"
"ไม่จริงหรอก....ในใจนายก็อยากจะทำแบบชั้นใช่มั้ยล่ะ....รู้หรอกนะ"

คาเมะไม่ตอบ....ทำเพียงแค่ยิ้มออกมาให้รู้ว่า.....นายพูดไม่ผิดเลยนะจุนโนะ
"ทุกคน.....มีข่าวด่วน"

เหยี่ยวข่าวประจำห้อง.....วิ่งมากระหืดกระหอบเต็มที่.....
"มากิกลับมาแล้วนะ.....จะเดินมาถึงห้องเราแล้วด้วย"
"ห๊าาา.....มากิ....คาเมะ....."

จุนโนะหันมองคาเมะที่ตอนนี้.....ช็อกที่สุด....
"มะ.....มากิงั้นเหรอ"

พูดจบ....มากิก็เดินเข้ามาในห้อง.....ด้วยลุคใหม่ที่เปลี่ยนไป....ผิวคล้ำลง....ซอยผมสั้น.....ดูขรึมจนไม่เหลือเค้าของความเป็นสาวหยิ่งในห้องเลย
"หวัดดี.....คาเมนาชิ คาซึยะ"

มากิเดินเข้ามาหาคาเมะที่ยืนตัวแข็ง.....มองหน้ากัน
"กลับมาแล้วนี่.....อยู่ข้างนอกสนุกมั้ยล่ะ"
"สนุกสิ....ต้องขอบใจนายนะ.....ที่ทำให้ชั้นออกไปเผชิญกับโลกกว้าง.....ได้เจอเรื่องราวอีกหลายอย่างเลยล่ะ.....ที่สำคัญ.....ชั้นคิดวิธีเล่นงานนายเยอะด้วยนะ....คาเมะจัง"
"เธอจะทำอะไรชั้น"
"เดี๋ยวก็คงจะรู้กันล่ะนะ.....แต่ตอนนี้....นายอยากได้รับคำทักทายจากชั้นหน่อยมั้ยล่ะ"

มากิยิ้มเหยียดหยามที่สุด.....คาเมะไม่เข้าใจเลยซักนิด
"หน้าหนาวอย่างนี้....ชั้นอยากรู้จัง....ว่าถ้าหน้าสวยๆของนาย.....โดนชั้นตบขึ้นมา.....มันจะแสบขนาดไหน"

ไม่พูดมากอีกต่อไป.....มากิง้างมือขึ้นจนสุดแขน.....ตบลงไปที่หน้าบางๆของคาเมะจนเลือดกลบปาก.....ล้มลงไปกองกับพื้น....จุนโนะตกใจเอามากๆ
"มากิ....เธอจะมาทำอันธพาลในห้องนี้ไม่ได้นะ....."
"ชั้นไม่ได้อันธพาลนะ.....ก็หน้าเพื่อนนาย.....มันน่าสัมผัสจริงๆนี่นา.....แต่ขอโทษนะที่สัมผัสแรงไปหน่อย.....คำทักทายของชั้น....นายคงจะจำได้แล้วสินะ......เตรียมตัวรับของขวัญจากชั้นก็แล้วกัน"

คำพูดนั้น....สะกดคนทั้งห้อง.....มากิเดินออกไปข้างนอก.....ท่ามกลางสายตาของเพื่อนทุกคน.....คาเมะ.....นายจะมีความสุขกับเค้าได้ตอนไหนนะ....ต่อไปนี้

ในห้องศิลปะ.....คาเมะกำลังมองดูรูปๆนึง.....เป็นรูปที่เดวิลตัวสีแดง.....กำลังโอบอุ้มเด็กผู้ชายตัวเล็ก.....ที่หน้าตาซึมเศร้า....มันดูไม่ต่างจากชีวิตของคาเมะในตอนนี้เลยซักนิด
"ทำอะไรอยู่ครับ"

ทักกี้แว่บมาทางด้านหลัง....เล่นเอาคาเมะตกใจนิดๆ
"ทาคิซาว่าคุง....ไม่มีสอนเหรอ"
"อื้มม...แล้วนายล่ะ....ไม่มีเรียนรึไง"
"มีสิ....แต่ชั้นไม่อยากจะเจอหน้าคนบางคนก็เท่านั้น"

คาเมะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าต่าง....เหม่อมองออกไปข้างนอก.....
"คนบางคนที่นายว่า.....เป็นใคร"

ทักกี้เดินตามมา....หยุดอยู่ข้างๆ....มองหน้าสวยๆนั้นด้วยแววตาเป็นห่วง
"มากิ....คนที่เคยแกล้งชั้น....ตอนนี้เค้ากลับมาแล้ว....ชั้นไม่รู้ว่าเค้าจะจัดการกับชั้นยังไงต่อไป...รู้แต่ว่า....อาจจะทำให้ชั้น....ตายไปเลยก็ได้"
"อย่าไปคิดอย่างนั้นสิ....ยังไงนายก็ยังมีพี่ชายคนนี้อยู่ไม่ใช่เหรอ"
"ชั้นบอกตามตรงนะ....ไม่อยากให้ทาคิซาว่าคุงมาเกี่ยวข้องกับชั้นเลย....ชั้นไม่ชอบที่จะเห็นใครต้องมาเจ็บเพราะชั้นอีก.....ชั้นโดนคนเดียวก็พอแล้ว"

น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว....ทักกี้มองใบหน้านั้นด้วยความสงสาร....แต่แล้วสายตาก็สะดุดกับ....รอยนึงที่มุมปาก.....
"คาเมะจัง....ปากนายไปโดนอะไรมา"

คาเมะพยายามหลบหน้า....แต่ทักกี้ก็จับตัวเอาไว้.....หันหน้ามา...
"ทำไมทำกันขนาดนี้...มันจะพาลมากไปแล้วนะ"

ทักกี้เตรียมจะออกไปจัดการกับมากิ....แต่ก็โดนคาเมะรั้งแขนเอาไว้
"ทาคิซาว่าคุงอย่าไปนะ"
"ทำไมล่ะ....มันทำนายขนาดนี้นายยังจะห้ามชั้นอีกเหรอ.....ปล่อยชั้นเถอะ"
"ชั้นบอกว่าไม่ก็ไม่ไง......อย่ามีเรื่องอีกเลยชั้นขอร้อง"

น้ำตายิ่งไหลหนักมากขึ้น.....ทักกี้ทนเห็นสภาพนั้นไม่ได้.....คว้าตัวเข้ามากอดไว้แน่น....
"ทาคิซาว่าคุง.....ทำอะไรน่ะ"
"คาเมะ....นายตัดใจกับมันเถอะ....รู้อยู่ว่ามันไม่ได้จะเกี่ยวข้องกับนายแล้ว....นายหันมาหาชั้นเถอะนะ....รู้มั้ยว่าพี่ชายน่ะ.....มันเป็นคำพูดที่ชั้นไม่อยากจะให้นายพูดกับชั้น.....แต่ที่ชั้นทำไปเพราะอะไร.....ถ้าไม่ใช่เพราะว่าชอบนาย....ชอบมากจนชั้นพยายามปรับปรุงตัวทุกอย่าง.....เห็นใจชั้นเถอะนะ"
"ทาคิซาว่าคุง....ชั้น....ขอโทษ"

คาเมะกอดตอบ.....ทำเหมือนกับปลอบใจ....ว่าชั้นรักคนอื่นไม่ได้.....นอกจากจิน

!!!แชะ!!!
!!!แชะ!!!

เสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูป.....ดังมาจากข้างนอก....ทั้งคาเมะกับทักกี้....ไม่รู้เรื่องอะไรเลย....ตัวการยิ้มสะใจ....ในที่สุด.....แผนการแรกของมากิก็เริ่มขึ้น....รูปภาพ.....ถูกเก็บเอาไว้อย่างดี....และสิ่งนี้จะเป็นตัวเล่นงาน....ต่อไป

* * *

"ฮาโหล.....จุนโนะจ๋าาา....คิดถึงจังเลย"

ยูอิจิพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน....ทำเอาจินที่นั่งอยู่ข้างๆ....หมั่นไส้....ตบหัวไปทีนึง
"ไอ้เวรนี่....ยุ่งจริง....อ๊ะ.....เปล่าๆจ้าาา.....ไม่ได้พูดกับจุนโนะนะ....พูดกับหมาข้างๆ"

จินยิ้มหมั่นไส้นิดๆ.....ก่อนที่จะแยกออกไปอีกด้านนึง....มองสร้อยที่ใส่อยู่....ยิ้มนิดๆ....นับวันรอให้แข่งเสร็จเร็วๆ....แล้วจะได้กลับไปหาคาเมะ......
[ยูอิจิคุง....รู้มั้ยว่ามากิกลับมาแล้วนะ]
"ห๊าาา....จริงดิ"
[เบาๆสิ....เดี๋ยวอาคานิชิคุงก็ได้ยินหรอก]

ยูอิจิหันหน้าไปมองจิน....รีบปิดปากตัวเอง
"แล้วคาเมะจังเป็นไงบ้างอ่ะ....โดนอะไรไปบ้างรึเปล่า"
[แหงสิ....โดนตบจนเลือดกลบปาก....แถมยังบอกว่าจะหาทางจัดการคาเมะให้ถึงที่สุดด้วย]
"อะไรนะ....ทำไมกลับมาถึงได้ร้ายกว่าเก่าวะ"
[นั่นสิ.....ยูอิจิคุง...ชั้นกลัว....กลัวว่าคาเมะจะโดนเล่นงานจนท้อแท้....แล้วก็จะคิดสั้นน่ะสิ]
"จุนโนะใจเย็นก่อนนะ....ยังไงอยู่ที่นั่นก็ช่วยคาเมะเค้าให้ถึงที่สุดนะ....ถ้าชั้นกลับไปชั้นจะไปช่วยแก้ปัญหาอีกที"
[ยูอิจิคุงอย่าเอาไปบอกอาคานิชิคุงนะ....ชั้นยังไม่อยากให้มีเรื่องกังวลใจตอนแข่ง]
"ได้....ถึงนายไม่พูดชั้นก็จะไม่บอกอยู่แล้ว....งั้นแค่นี้ก่อนนะ....โอเค....หวัดดีครับ"

ยูอิจิวางหูลง....พอดีกับที่จินเดินมาหา....เห็นสีหน้าของยูอิจิที่ดูจะเครียดขึ้นมาทันที...พอจินถามเท่านั้น....ก็ดูเหมือนมีพิรุธ
ไอ้ยู.....มีอะไร.....หน้าตาเครียดจัง"
"ปะ...เปล่า.....แค่คาเมะ......เฮ้ย!!!"

รีบปิดปากอย่างรวดเร็ว....ยูอิจิเอ๊ย....แกจะโพล่งออกไปทำไม
"ว่าไงนะ....คาซึยะเค้าเป็นอะไร.....แกบอกชั้นมานะเว่ย"

จินเข้ากระชากคอเสื้อของยูอิจิ....ยูอิจิยิ่งทำท่าร้อนรนเข้าไปใหญ่.....นึกวิธีโกหก.....แล้วในที่สุด......
"ก็คือ....คะ...คาเมะจัง.....เค้า...เค้า....."
"เค้าอยู่นั่นแหละ....รีบพูดเด้"
"ก็เค้า....แค่อ่านหนังสือเตรียมสอบหนักไปหน่อย.....ก็เลยเครียดจัด....ไม่สบาย...จุนโนะบอกแค่นี้แหละ"
"แล้วเค้าเป็นอะไรมากมั้ย....."
"ไม่เป็นไรแล้ว.....หายแล้ว.....ปล่อยชั้นเหอะว่ะ....หายใจไม่ออก"

จินคลายมือออก....ถอนหายใจเฮือกใหญ่....เดินไปอีกทางนึง.....ยูอิจิมองตาม.....ถอนหายใจเหมือนกัน.....ในที่สุดก็หลอกสำเร็จ
"ขอโทษนะเว่ยไอ้จิน"

* * *

ตอนเช้า.....ที่โรงเรียน.......
คาเมะเดินมาด้วยสีหน้าที่ดูอิดโรยเต็มที่.....เป็นเพราะเมื่อคืนคิดมากจนไม่ได้นอน....แทบจะหลับคาทางเดินซะให้ได้

"พลั่ก....."

"โอ๊ยยย!!!"

ร่างบางเดินชนเข้ากับใครคนนึง....ที่ดูรีบร้อน.....เด็กผู้ชายที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับเค้า....เซอร์ๆ....แต่หน้าตามีพิรุธชะมัด...
"ขอโทษครับ....."

ช่วยเก็บของที่หล่นกระจัดกระจาย....ผู้ชายคนนี้ไม่แม้แต่จะมองหน้าของคาเมะ.....แต่รู้มั้ยว่าคาเมะมองอยู่ตลอดเลยนะ
"ขอบคุณนะครับ....."

ลุกขึ้นยืน.....รีบวิ่งไป....แต่แล้วก็โดนเรียกตัว....จนสะดุ้ง
"นี่....ของๆนายยังไม่ได้เก็บไปอันนึง.....เอาไปสิ"

คาเมะถืออัลบั้มรูปยื่นให้.....เด็กคนนั้น....รีบวิ่งกลับมาเอา....ของสิ่งนี้.....พอเห็นแล้วทำไมต้องกระวีกระวาดขนาดนั้น....ทันทีที่เดินมาถึง....คงเพราะความลนลาน.....เลยทำให้มือที่กำลังจะหยิบมาจากคาเมะ....ปัดอัลบั้มรูปจนหล่นลงไปกองกับพื้น.....รูปที่อยู่ในนั้นแผ่ออก.....ด้วยแรงลม....ทำให้รูปทุกแผ่นเปิดไปเองโดยอัตโนมัติ.....คาเมะแทบช็อกเมื่อได้เห็น.....ก็รูปในนั้นมันเป็นรูปที่เค้ากับทักกี้กำลังกอดกัน.....เรียงไปทีละหน้า...ละหน้า
"นี่มันอะไร.....นายเป็นใครห๊าา!!!"

คาเมะมองหน้าผู้ชายคนนี้อีกรอบ.....ในที่สุด.....ผู้ชายคนนี้ก็รู้...ว่าคนที่เค้าชน...คือคาเมะ.....เหยื่อตัวใหม่ของมากิ
"ช....ชิบหายล่ะกู"

รีบก้มลงเก็บอัลบั้มรูปนั้น.....กำลังจะเดินไป.....แต่คาเมะก็ดันแย่งรูปคามือ....ยื้อกันไปยื้อกันมา.....จนรูปที่อยู่ในนั้น.....กระจัดกระจาย.....คาเมะรีบก้มลงเก็บเอาให้ได้มากที่สุด....แต่ก็สู้แรงของผู้ชายคนนี้ไม่ได้.....ถูกผลักจนเซ.....แทบจะเป็นลม....คว้ามาได้แค่รูปเดียว.....แล้วที่เหลือ.....ก็อยู่ในกำมือของมากิทั้งหมด
"โธ่เอ๊ย.....บ้าที่สุดเลย"

คาเมะมองผู้ชายที่เป็นลูกน้องของมากิ....วิ่งไปไกลลิบ......แล้วต่อจากนี้.....นายจะทำยังไง.....มากิ...ประกาศสงครามของแท้แล้วนะ

* * *

"มากิอยู่ไหน...."

คาเมะเข้ามาโวยลั่น....เรียกหา.....แล้วก็พบว่า....นั่งไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่าง.....รวมกับเพื่อนๆที่พากันแปรพรรคเข้าข้างมากิไปกันหมดแล้ว
"เธอออกไปคุยกับชั้นข้างนอก...."
"ทำไมมากิจะต้องออกไปข้างนอกกับนาย....อย่าไปนะมากิ.....เดี๋ยวโดนทำอะไรเข้า"

เพื่อนผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น....สายตาเหยียดเต็มที่
"ไม่เป็นไรหรอก....ชั้นไปแป๊บเดียว....เค้าไม่กล้าทำอะไรชั้นแน่.....ก็หลักฐานออกจะมัดตัวขนาดนั้น"

มากิพูดเป็นนัยน์ๆ...คาเมะกลืนน้ำลายอึกใหญ่....
"อ้าว.....แล้วจุนโนะเพื่อนนายล่ะ.....ไปไหน"
"เค้ายังไม่มา.....มีอะไรรึเปล่า"
"เปล่า....ไปกันรึยังล่ะ"

คาเมะเดินนำหน้าไป....ไม่รู้หรอกว่า.....มากิแอบส่งซิกให้เพื่อนที่อยู่ด้านหลัง.....แผนสองเริ่มขึ้นแล้ว

บันได....ใกล้ห้องพักครู
"ว่าไง.....มีอะไรจะพูดกับชั้น"

มากินั่งไขว่ห้างอยู่ที่ขั้นบันได.....เหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"มากิ....รูปนั่นน่ะ....เป็นฝีมือเธอใช่มั้ย....."

มากิมองด้วยแววตาเล่นๆ.....ยิ้มที่มุมปาก
"อยากส่งนายไปออกรายการทำนายคนจัง...เดาถูกเป๊ะทุกอย่าง"
"ในที่สุดก็ยอมรับแล้วสินะ....เธอทำเพื่ออะไร.....จะทำให้ชั้นสาหัสมากกว่านี้ใช่มั้ยถึงจะพอใจ"
"ไม่....ไม่ใช่แค่สาหัสนะ....ชั้นจะทำให้นายตายทั้งเป็นเลยไงล่ะ"

ว่าแล้วก็หยิบฟิล์มของจริงออกมา....เปิดดูทีละหน้า....เยาะเย้ยเต็มที่
"แหม.....ภาพสวยจังนะ....ดูแล้วเข้าใจความรักดีจังเลย"
"มากิ....ที่เธอถืออยู่...ชั้นขอได้มั้ย"

คาเมะแบมือออก....ขอกันง่ายๆอย่างนี้เลยนะ
"อยากได้เหรอ.....ให้ก็ได้"

ง่ายกว่าที่คิด....แต่....ไม่หรอกมั้ง?
"ชั้นเปลี่ยนใจดีกว่า....นายต้องมีข้อแลกเปลี่ยนให้ชั้น......นายถึงจะได้มันไป"

คาเมะตั้งใจฟัง.....ในตอนนี้......อะไรก็ยอมทั้งนั้นล่ะ
"นายต้องตะโกนด่าเพื่อนนาย....พูดตามชั้นด้วยนะ"
"ว่าไงนะ"

+ที่ห้อง+
"จุนโนะ....อยู่มั้ย"

เพื่อนในห้องเรียกหา....จุนโนะขานรับ
"ชั้นอยู่นี่.....มีอะไร"
"พอดีอาจารย์ที่ห้องพักครูเรียกหาแน่ะ....อาจารย์สอนอังกฤษน่ะ.....ไปด่วนเลยนะ...."
"มีเรื่องอะไรอีกล่ะ"

จุนโนะเดินไปถึงประตู.....หันกลับมาอีกที.....ก็พบกับเพื่อนที่เฝ้ามองอยู่.....แต่พอสบสายตาเข้าหน่อยก็หันหน้าหนี
"เป็นอะไรของเค้า.....บ้าจัง"
จุนโนะเดินมาจนใกล้จะถึง.....ด้านคาเมะกับมากิก็กำลังตีฝีปากกันอยู่
"นายต้องพูดนะ....ไม่งั้นอด"
"มากิ....จะให้ชั้นพูดแบบนั้นชั้นทำไม่ได้หรอก....จุนโนะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้น....ชั้นทำร้ายใจเค้าไม่ได้"
"จะเป็นไรไปล่ะ.....เค้าไม่ได้ยินนายหรอกน่า....ถ้าไม่พูดนายก็ไม่ได้ไปนะ....."

มากิเห็นว่าคาเมะคงไม่กล้าพูดแน่ๆ.....เดินหนีไป.....แต่ก็ได้ยินเสียงคาเมะที่พูดประโยคนั้นออกมา.....ทำให้ต้องหยุดฟัง.....แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกับที่จุนโนะเดินมาถึงหน้าประตูห้องพักครู....ได้ยินเสียงที่พูดกัน.....ตรงแผนมากิเป๊ะ
"ชั้นเกลียดจุนโนะ......เค้ามาสนิทกับชั้น.....ก็เพราะต้องการสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองดัง......คนจะได้รู้จักทั่วโรงเรียน....น่าสมเพชที่สุด....เพื่อนอย่างนี้....ชั้นฝืนทนคบไปได้ยังไงก็ไม่รู้....ไม่เข้าใจ"

คาเมะพูด.....ทุกคำ....ได้ยินถึงหูของจุนโนะที่ยืนกำมือแน่น....ไม่นึกเลยว่าคาเมะจะเป็นคนแบบนี้....นี่เค้าคงไม่รู้ใช่มั้ย....ว่ามากิยืนหลบอยู่อีกมุมนึง.....และคาเมะก็โดนบังคับเต็มๆ.....เดินจากไป.....เสียใจ....ว่าเพื่อนที่คบกันมานาน....จะพูดอย่างนี้ได้
"ชั้นพูดให้แล้ว.....พอใจรึยัง"
"พูดง่ายอย่างนี้ค่อยโอเคหน่อย....เอาไปสิ"