สองวันต่อมา...............
คาเมะเดินมาตามทาง.....เห็นคนหลายคนมองหน้าเค้า....ซุบซิบนินทา....หน้าตาดูหมิ่นเต็มที่.....เป็นอะไรกันไปหมด
"เพื่อนๆ.....อรุณสวัสดิ์"

พยายามกลบเกลื่อนใบหน้าให้เป็นปกติ....เชื่อมั้ยว่าเพื่อนทั้งห้อง....ก็เป็นเหมือนกันไปหมด....มองหน้า.....ดูหมิ่นเต็มที่.....ที่สำคัญ.....จุนโนะก็เหมือนกัน
"จุนโนะ....รู้มั้ยว่ามีเรื่องอะไรกัน....มองชั้นแปลกๆตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วนะ"
"คาเมะ....นายไม่รู้เรื่องจริงๆ....รึว่าแกล้งโง่กันแน่"
"จุนโนะ....ทำไมพูดอย่างนั้น....ชั้นไม่รู้จริงๆนะ"
"ดี.....ถ้าไม่รู้ชั้นจะได้พานายไปดู.....ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

จุนโนะกระชากแขนคาเมะเดินออกไป.....รู้มั้ยว่าจุนโนะเก็บความรู้สึกเอาไว้....ถึงเวลา....ก็จะระบายให้รู้สำนึกซักที
"นี่ไงล่ะ....รู้รึยังว่าคืออะไร"

จุนโนะพาคาเมะมาที่บอร์ดหน้าตึก.....คนมุงอยู่เต็ม....พยายามแทรกคนเข้าไปดู.....แล้วก็พบกับภาพที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
"ไม่จริง.....ก็ฟิล์มอยู่กับชั้นนี่นา....."

รูปบนบอร์ด....รูปที่คาเมะกับทักกี้กอดกัน.....ติดอยู่เต็มบอร์ด.....ทั้งๆที่หลักฐานทั้งหมดตกอยู่กับเค้า....แล้วทำไม.....รึว่า.....
"อัลบั้มรูป....ชั้นลืมคิดไปได้ไง....บ้าที่สุด...จุนโนะ....ชั้นจะทำไงดี"
"ไม่ต้องทำ....ถ้านายอยากทำ.....นายก็ทำเอาเอง.....ชั้นจะไม่ช่วยอีกแล้ว"
"จุนโนะทำไมพูดอย่างนั้น"

ท่าทางของจุนโนะเปลี่ยนไป.....ไม่เป็นคนเดิม
"คาเมะ....ชั้นไม่ได้เป็นคนโง่นะ....จะได้ไม่รู้ว่านายพูดอะไรไปบ้าง....."
"ชั้นพูดอะไร....จุนโนะ.....บอกชั้นทีสิ....อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย"

สถานการณ์เริ่มตึงเครียด.....จุนโนะได้ที.....พูดออกมาเป็นชุด
"ชั้นมันโง่เองที่มาคบกับนาย.....นายมันทุเรศที่สุด....ปากบอกว่ารักอาคานิชิคุง....แต่ภาพๆนี้ล่ะมันหมายถึงอะไร....บอกว่าเป็นพี่น้อง....แต่ความจริงมันมากกว่านั้นซะอีก...."
"ไม่จริงนะจุนโนะ....นายเคยเข้าใจชั้นทุกอย่างไม่ใช่เหรอ...."

คาเมะมองหน้าจุนโนะ.....ขอความเห็นใจ....แต่ก็ดูว่าจะไร้ประโยชน์
เข้าใจ...ใช่ชั้นเคย....แต่ต่อไปนี้ขอให้นายรู้ไว้....ว่าชั้นจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว.....ใช่สิ....ชั้นมันพวกอาศัยเพื่อนดังนี่...ประจบประแจง....มันน่าสมเพชไม่ใช่เหรอ...."

คาเมะช็อก....ทำไมจุนโนะพูดเหมือนรู้เรื่องเมื่อวันนั้นทุกอย่าง
"จุนโนะ...นายรู้เหรอ"
"แน่นอน....ชั้นรู้ว่านายพูดอะไรไปบ้าง....เพื่อนอย่างชั้นมันไม่น่าคบมากเลยสินะ....ได้....ถ้านายต้องการอย่างนั้น.....ชั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับนายอีก....ขอให้รู้ไว้....ว่าต่อไปนี้....ทางใครทางมัน....ไปไกลๆจากชีวิตชั้นได้ยิ่งดี...."

จุนโนะเดินจากไปต่อหน้าต่อตา....คนอย่างคาเมะ....ถ้าไม่เคลียร์ตอนนี้ไม่เข้าใจกันหรอก
"เดี๋ยวสิจุนโนะ.....พูดกันก่อนนะ..."

วิ่งไปรั้งแขนเอาไว้.....จุนโนะหันมา....สายตาพบกับสร้อยที่จินให้กับคาเมะ...กระชากออกทันที....ทั้งๆที่คาเมะเองก็ยังไม่รู้ตัวเลย
"จุนโนะ....นายทำอะไรของนาย"
"ก็ทำให้นายตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างไง....รักทาคิซาว่าคุงมากไม่ใช่เหรอ.....ถ้างั้นก็อย่าผูกมัดกับคนที่เลิกกันไปแล้วสิ.....อาคานิชิคุงนี่น่าสงสารเนอะ....ไม่รู้ตัวเลยล่ะมั้งว่ากำลังหลงรูปปั้นตัวนึงที่มันไม่มีความรู้สึก....จะล้มทับให้ตายตอนไหนก็ได้"

พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่แคร์ความรู้สึกของคนข้างหลังเลย....คาเมะ....ไม่ตาม....ไม่รั้ง.....ในเมื่อแก้อะไรไม่ได้.....ถ้างั้น....ก็ไม่ต้องแก้อะไรทั้งสิ้น....ดวงมันกำหนดมาแล้วนี่.....ใครจะห้ามได้ล่ะ

คาเมะเดินมาตามอาคารเรียน.....สายตาทุกคู่ก็ยังมองไม่ลดละ.....กดดันกับเสียงนินทาว่าร้ายต่างๆนาๆ....เหม่อลอยจนไม่รู้ว่าเกือบจะชนใครเข้า
"ทาคิซาว่าคุง"

ทักกี้ยืนอยู่ข้างหน้า....ตกใจกับข้าวของมากมาย....ที่อยู่ในอ้อมแขน
"ทาคิซาว่าคุงจะไปไหน...."

วางของลง.....พูดบางอย่าง
"ชั้นโดนกรรมการสอบสวน....ชั้นต้องออกจากโรงเรียนภายในวันนี้...."
"ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ล่ะ....ทาคิซาว่าคุงยอมแพ้แล้วเหรอ....ไหนว่ารับปากกับจินว่าจะดูแลชั้นไง.....แล้วทำไมถึงได้หนีชั้นไปกันหมดล่ะ"
"ไม่หมดซะหน่อย.....นายก็ยังมีจุนโนะอยู่ข้างๆไม่ใช่เหรอ"
"จุนโนะ....เค้าเลิกคบชั้นไปแล้ว....เค้าทนชั้นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"

พูดไปน้ำตาก็พาลจะไหล....ทักกี้เอื้อมมือสัมผัสหัวของคาเมะเบาๆ.....ปลอบใจ
"โอเค....งั้นคาเมะจังฟังชั้นนะ"

คาเมะเงยหน้ามอง.....รอฟัง
"ถึงนายจะไม่มีจุนโนะ....ไม่มีชั้น.....แต่ชั้นรู้ว่านายต้องเข้มแข็ง.....เข้มแข็งพอที่จะสู้กับเรื่องเลวร้ายได้...ถึงชั้นไปแล้ว....แต่ชั้นก็มองดูนายอยู่ห่างๆ....นายจะไม่รู้สึกเหงา...ชั้นสัญญา"

คาเมะทำเพียงแค่พยักหน้า....น้ำตาไหลจนยั้งไม่อยู่.....ทักกี้คงทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านี้.....เก็บของที่วางอยู่ที่พื้นขึ้นมา....ถือมัน....เดินจากไป....เพราะถ้าอยู่ต่อ....คงจะทนเห็นไม่ได้....มันเจ็บ...ที่สุด
"คาเมนาชิ คาซึยะ"

คาเมะค่อยๆหันไปตามเสียงเรียก....พบกับอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยืนหน้าเคร่งเครียด.....คาเมะรู้ดีว่าจะโดนอะไรต่อไป
"ตามชั้นไปพบที่ห้องด้วย"
"ฮะ...อาจารย์

ห้องฝ่ายปกครอง
รู้ใช่มั้ยว่าชั้นจะพูดอะไร..."

อาจารย์นั่งมองหน้าคาเมะอยู่ที่โต๊ะทำงาน....คาเมะยืนก้มหน้านิ่ง
"รู้ฮะ..."
"งั้นก็ดี...ชั้นบอกเธอไว้เลยนะ....ว่าโรงเรียน...ไม่ต้องการให้มีเรื่องฉาวโฉ่ขนาดนี้เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ...แล้วตัวเธอเอง....ก็เป็นนักเรียนที่เรียนดีมาตลอด....ไม่น่าจะทำอะไรให้มันน่าอับอายขนาดนี้เลยนี่"

อาจารย์ใส่เป็นชุด.....แต่คาเมะก็ยังนิ่งอยู่
"รู้ใช่มั้ยว่าชั้นจะจัดการกับเธอยังไง"
"ไม่รู้สิฮะ.....แต่จะทำยังไงผมก็ไม่เกี่ยงหรอก"
"ดี....งั้นชั้นจะขอออกคำสั่ง...ให้เธอพักการเรียนตั้งแต่ตอนนี้.....เป็นเวลา1เดือน.....และในระยะเวลาที่เธอหยุดไป....ขอให้กลับไปคิดนะ.....ว่าควรจะทำยังไงให้ชีวิตตัวเองมันไม่มั่วขนาดนี้....ไปได้"

คาเมะโค้งให้ทีนึง....เดินออกจากห้องไปช้าๆ.....สาวเท้าไปที่ห้อง....ภาพที่ชินตา....สายตาเพื่อนๆ.....มองกัน....เหมือนตัวประหลาดตัวนึง
"มากิ....ผลงานของเธอ...สะใจมากมั้ยล่ะ"
"สะใจสิ.....ขอบใจนะที่ให้ความร่วมมือ....สนุก....คุ้มค่ากับชีวิตชั้นที่สุดเลยล่ะ"
"นั่นสิเนอะ....นี่คาเมะจัง.....โดนพักการเรียนกี่วันล่ะจ๊ะ"

เพื่อนในห้องถามแบบเยาะเย้ยนิดๆ....
"คราวนี้เราคงจะจบสิ้นกันซักทีนะ....เอาคืนชั้นแล้วเธอคงจะดีใจ....."

คาเมะหันกลับไปคืน...สายตาก็พบกับจุนโนะที่นั่งอยู่....จ้องตากัน....แต่ฝ่ายที่หลบสายตากลับกลายเป็นจุนโนะ.....เพราะไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว....ตลอดไป
"จุนโนะ.....เพื่อนอย่างนาย....ชั้นคงจะไม่เจออีกแล้วล่ะ"

* * *

อีกด้านนึง.......
"ไอ้ยู.....ทำไมจุนโนะยังไม่โทรมาซักทีวะ.....ปกติต้องโทรมาทุกวันไม่ใช่เหรอ"

จินถามเพราะคิดว่ามันแปลกๆ.....ยูอิจิก็คิดเหมือนกัน
"นั่นสิ.....ทำไมนะ"
"มัวนั่งสงสัยแกจะรู้มั้ย.....โทรไปถามเค้าดิ"
"เออว่ะ....."

ว่าแล้วก็กดมือถือโทรไปหา....ซักพักก็รับ....เสียงพูดของจุนโนะดูแปลกไปจนยูอิจิตกใจ
[มีอะไร]
"จุนโนะ....ทำไมพูดเสียงอย่างนั้นล่ะ......มีอะไรรึเปล่า....ไปโมโหใครมา"
[เปล่าซะหน่อย....]

ยูอิจิรู้ว่าจุนโนะต้องโกหก....ค่อยๆถามออกไป....ไม่ให้มีเรื่องมากที่สุด
"โอเคๆ....แล้วคาเมะจังเป็นไงบ้างล่ะ"

ตอนที่ยูอิจิพูดอยู่....หันหลังไปดูจิน....พบว่ากำลังซ้อมบาสอยู่อีกทาง....พูดได้ทางสะดวก
[อย่าพูดชื่อคนๆนั้นได้มั้ย....ชั้นไม่อยากได้ยิน]
"นั่นไงล่ะ....ไหนว่าเปล่า....เค้าไปทำอะไรให้อีกล่ะถึงโกรธขนาดนั้น"
[อย่าให้ชั้นพูดเลยนะ...พูดไปก็จะสงสารอาคานิชิคุงเปล่าๆ....]
"เอาน่า.....ทำอะไรล่ะว่ามาสิ"

จุนโนะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง....ตั้งแต่เรื่องรูป...จนถึงตอนที่ได้ยินคาเมะพูดถึงเค้า....ยูอิจิได้ยินแค่นั้น....ไม่อยากจะเชื่อซะทีเดียว
"ชั้นว่ามันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้นะ.....คาเมะเค้าอาจจะไม่ได้ยินยอมก็ได้นะ"
[งั้นเหรอ....ใช่สิ....ยูอิจิคุงไม่ได้เห็นภาพนี่....ถ้าเห็นนะ....ชั้นมั่นใจว่าจะต้องสงสารอาคานิชิคุงที่สุด]
"โอเคๆ....แล้วเรื่องที่ว่าจุนโนะ....แน่ใจแล้วเหรอ.....ว่าเค้าตั้งใจจะพูดจริงๆ"
[แน่สิ....ชั้นได้ยินเต็มสองหู....คบเพราะหวังดังเหรอ....พูดออกมาได้ไง]
"จุนโนะ....แล้วตอนที่เค้าพูด...เค้าอยู่กับใครรึเปล่า"
[ไม่มี.....คงจะเก็บกดมากล่ะมั้ง....เลยพูดคนเดียว]

ยูอิจิ....เริ่มสงสัยขึ้นมาแล้ว....คนที่ไหนจะบ้าพูดคนเดียว...มันต้องมีตัวบงการอยู่แน่ๆ
"จุนโนะ....ใจเย็นก่อนนะ....ทุกอย่างมันอาจจะเป็นฝีมือของยัยมากิก็ได้"
[ไม่มีทาง....ก็ตอนนั้น....ชั้นไม่เห็นมากิเลย]
"ยัยนั่นอาจจะหลบอยู่ตรงไหนก็ได้....แล้วก็บังคับให้คาเมะพูด....เป็นไปได้เหมือนกันนะ"
[นี่.....จะเข้าข้างเค้าใช่มั้ย]
"ไม่ใช่นะ.....ชั้นพูดเอาเหตุผลหรอก....นายอย่าเข้าใจผิด"
[ไม่ต้องพูดแล้ว....ที่ฟังมาทั้งหมดชั้นรู้สึกว่า...ยูอิจิคุงจะทำให้คาเมะเค้าถูกหมดทุกอย่างเลยนะ....ถ้าเป็นอย่างนี้ชั้นก็ไม่มีอารมณ์จะพูดแล้ว.....วางไปซะ]
"ฮัลโหล...จุนโนะ....ฮัลโหล...."

จุนโนะวางสายกระแทกใส่หู.....เล่นเอายูอิจิฉุนขาด.....
"เฮ้ย.....ทำไมวีนเก่งจังวะ....เป็นบ้าไปแล้วรึไง"

จินหยุดเล่นบาส....เดินเข้ามาหาเพื่อน....ที่ตอนนี้อารมณ์เสียสุดๆ
"ไอ้ยู.....แกเป็นไรรึเปล่า...."

ยูอิจิหันมา....ด้วยความฉุนขาด....ตั้งใจจะพูดความจริงให้ฟังทั้งหมด
"ไอ้จิน....ชั้นจะบอกอะไรแก"

ยูอิจิ....มองหน้าจริงจัง....ปากกำลังจะพูดออกมา....แต่แล้ว.....
"เออ.....ช่างมันเถอะ....ไม่มีอะไรหรอก....ทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง....ไปซ้อมต่อซะ"

ว่าแล้วยูอิจิก็เดินหนีไป....ในที่สุดก็ยังไม่กล้าบอกจิน....นึกถึงทีมโรงเรียน...ต้องล่มเพราะความโมโหของจินก็ไม่อยากที่จะคิดแล้ว
"คาเมะจัง.....นายจะมีใครช่วยนะต่อไปนี้"

* * *

คาเมะ.....เดินกลับมาที่บ้าน.....พบกับความเงียบเหงา....มองไปทางไหนก็ไม่มีใครอยู่เลย....วางกระเป๋าลงบนโซฟา....นั่งพักให้หายเหนื่อย....ใจ?
"ในที่สุด....ก็ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนชั้นจริงๆแล้วสินะ"

นั่งกอดเข่า.....น้ำตาแทบจะไหล....มองเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างโซฟา....หยิบขึ้นมา...คิดถึงแม่....คงจะเป็นเพียงแค่คนเดียว...ที่เราจะนึกถึงได้แล้วสินะ

"ตื๊ดดดดดด......ตื๊ดดดดดดดด.....ตื๊ดดดดดดดด"

รอสายอยู่นาน.....กดไปแล้ว5-6รอบ.....ก็ไม่มีวี่แววว่าจะติดเลยซักนิด....วางสายลงไป.....อยากจะนั่งพักเงียบๆ....แต่แล้ว.....ก็มีเสียงเหมือนอะไรตกแตกอยู่ข้างหลัง......พอหันหลังไปก็ต้องตกใจ.....เพราะว่า......
"รูป....ทำไมอยู่ๆ...."

คาเมะรีบวิ่งไปเก็บมันขึ้นมา....เริ่มใจไม่ดี....เพราะรูปนั้น....แม่กับคาเมะที่ถ่ายรูปด้วยกัน....ยิ้มสดใส.....มันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ....กระจกทางด้านคาเมะแทบจะไม่เสียหาย....แต่ด้านที่เป็นหน้าของแม่.....ทำไมถึง.....แตกกระจายจนหาชิ้นดีไม่ได้เลยล่ะ
"ไม่.....อย่าไปคิด....แม่ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย"

ค่อยๆเก็บเศษกระจกขึ้นมา.....เสียงออดหน้าบ้าน....ดังขึ้น....ทำให้ต้องลุกไปเปิดประตู.....รูปของแม่ถือเอาไว้ในอ้อมกอด
"อ้าว....คุณป้าเอง....มีอะไรฮะ"

หญิงวัยกลางคนหน้าเสีย.....มีเรื่องร้ายใช่มั้ย?
"คาเมะจัง....ป้ามีเรื่องจะบอก....แต่คาเมะจังต้องสัญญานะ....ว่าถ้าป้าบอกไป....คาเมะจังจะต้องไม่ร้องไห้"

คาเมะเริ่มใจเสียเหมือนกัน...แล้วเรื่องที่ว่ามันคืออะไรกันแน่
"ผมสัญญา....คุณป้าบอกมาเถอะ.....สบายใจได้"

หญิงวัยกลางคน.....ตาแดงก่ำ.....ค่อยๆบอกออกไป.....ทำเอาคาเมะแทบจะล้มทั้งยืน
"คือ....แม่เธอ....เค้าจะกลับมาที่ญี่ปุ่นวันนี้อยู่แล้ว....แต่ว่า....ระหว่างทางที่มาแอร์พอร์ตของสวิซฯ....รถเสียหลักคว่ำ....เสียชีวิตทั้งคู่" ทันทีที่สิ้นเสียง....รูปในมือก็ร่วงหล่นลงไปต่อหน้า....ตามมาด้วยร่างของคาเมะ.....ที่ล้มลงไป....พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลลงมา....
"คาเมะจัง....ไม่เป็นไรนะ....คาเมะจังฟื้นสิ...คาเมะจัง"
ต่อไปนี้.........
สิ่งที่เค้าควรจะนึกถึง.........
ก็คงจะเป็น..............
งานศพของแม่...........กับชุดสูทแบบเรียบๆที่จะใส่ในวันงานใช่มั้ย.........?

"คาเมะจัง.....ขาดเหลืออะไรบอกลุงนะ"
"ไม่มีใครมาหาอาได้นะ.....อาช่วยได้นะลูก"
"คาเมะ.....ไปอยู่กับป้ามั้ยจ๊ะ"

ทุกเสียง....ไม่ได้จะมีความสำคัญกับคาเมะเลยซักนิด....ไม่ใช่เพราะเบื่อคำประจบประแจงของญาติทางพ่อ....แต่ที่ไม่พูดอะไรเลย....ก็เพราะ....มันพูดไม่ออกจริงๆ
"คาเมะจัง.....ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวนะ.....ป้าจะพาคาเมะจังไปอยู่ที่บ้านเอง....นะ"

คุณป้าข้างบ้าน....เข้ามานั่งใกล้ๆ.....เห็นคาเมะที่กำลังมองป้ายวิญญาณของแม่ตัวเอง....สงสารที่สุด
"ไม่เป็นไรหรอกฮะ....ผมอยู่คนเดียวได้....แม่เคยบอกนะ....ว่าผมเป็นคนเข้มแข็ง....ถึงแม้จะดูอ่อนแอก็เถอะ....เรื่องอะไรก็ผ่านได้สบาย....นะฮะ.....เดี๋ยวผมอยู่บ้านนี้เอง"
"เอางั้นเหรอ......ก็ได้....แต่ถ้าเหงาก็มาบ้านป้าได้นะลูก.....มาเล่นกับเด็กๆก็ได้...."

คุณป้าเขยิบเข้าไปหา.....คาเมะพิงไหล่นิ่ง.....เหนื่อย....ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว....พอกันที


เฮ้ย!!!ไอ้ยู....ส่งมา....."
"รับดีๆนะเว่ย....."
"เสร็จกูล่ะ....."
"ชู้ตไปเลยโว้ย!!!"
"ฟลุ่บ....."

ลูกสุดท้าย....ในวินาทีสุดท้าย....ของการแข่งขันรอบชิง......ลงไปอย่างสวยงาม....ทั้งสนามเฮลั่น....ก็ทีมเอาชนะได้แล้ว.....ดีใจสุดๆ
"ไอ้จิน.....เจ๋งว่ะ"
"แกก็เหมือนกัน.....ไปรับถ้วยด้วยกันนะเว่ย....."
"โอเคเฟ่ย"

!!!ผลการแข่งขัน....โรงเรียนมัธยม____ได้รับรางวัลชนะเลิศ.....ขอให้ตัวแทนขึ้นมารับถ้วยรางวัลด้วยค่ะ!!!

จินกับยูอิจิวิ่งขึ้นไปรับ...ท่ามกลางเสียงกรี๊ดของสาวๆทั้งสนาม.....แต่จิน....ที่ดีใจอยู่น่ะ....รู้มั้ยว่าต่อไป....นายจะทุกข์....สร้อยจิน....หล่นลงไปตอนไหนก็ไม่รู้.....พอกลับลงมา....ก็พบว่าคอว่างเปล่า....หายไปไหนนะ
"ไอ้จิน....ทำอะไรอยู่วะ....ไปฉลองเหอะ"

ยูอิจิวิ่งมาตามเพื่อน....เห็นกำลังหาของบางอย่าง....จนคนออกไปหมดแล้ว....มันก็ยังไม่เลิกหา
"แกหาอะไรวะจิน....หามานานแล้วนะเว่ย....ไปเหอะ"
"ไอ้ยู....สร้อยชั้นมันหลุดลงไปตอนไหนก็ไม่รู้....แกช่วยหาหน่อยดิ"

ว่าแล้วก็ช่วยกันหา....จนในที่สุดก็เจอ....แต่ทว่า....สายสร้อยนั้น....กลับขาดเป็นสองท่อน...ตัวจี้ก็เกือบจะเสียหาย....จินเริ่มจะใจไม่ดีแล้ว.....คาเมะจะเป็นอะไรรึเปล่านะ
"ไอ้ยู....ชั้นขอกลับก่อนได้มั้ย....ชั้นใจไม่ดีเลยว่ะ....กลัวเค้าจะเป็นอะไร"

ยูอิจิตกใจ....เพราะกลัวจินจะรู้.....ว่าสิ่งที่ปิดบัง....จะเปิดเผยขึ้น
"ไม่มีอะไรหรอกน่า.....ไปกันเหอะ....พรุ่งนี้เดี๋ยวก็ได้กลับแล้วนะเว่ย....กลับเร็วขึ้นตั้งสามวัน....แกมีเวลาไปเจอหน้าเค้าหรอกน่า...ไปเหอะ"

ยูอิจิกอดคอจินเดินออกไป....ตอนแรกก็ว่าทำตามดี....แต่พอตกค่ำนี่สิ........
"เฮ้ย.....จับมันไว้....ไอ้นั่นก็กั้นประตูดี้!!" ยูอิจิสั่งรุ่นน้อง.....ในขณะที่ตัวเองก็กำลังยื้อตัวจินจนสุดแรง.....ก็มันเล่นจะกลับเอาวันนี้ให้ได้....ไม่ฟังใครเลย
"ไอ้ยู.....แกปล่อยชั้น.....ชั้นจะกลับ.....เค้าต้องเป็นอะไรแน่ๆ....."
"ไอ้จินเอ๊ย.....ก็บอกแล้วไงว่ากลับพรุ่งนี้.....มีเรื่องนิดหน่อยไม่เป็นไรมากหรอกน่า"

ในที่สุด....ยูอิจิก็ปล่อยไก่ออกมา.....เล่นเอาจินจับพิรุธได้....กระชากคอเสื้อยูอิจิ.....เค้นหาความจริง
"ไอ้ยู.....แกพูดอย่างนี้....แกต้องมีอะไรปิดบังชั้นแน่....พูดมานะเว่ย"
"เปล่า.....กูไม่มีอะไรจริงจริ๊ง....."
"ไม่เชื่อ.....ถ้าแกไม่พูด.....ชั้นจะบีบคอแกให้ตายเดี๋ยวนี้แหละ....ว่าไง"

พูดจบ.....มือใหญ่ก็บีบคอยูอิจิแน่นจนหายใจไม่ออก.....ทำเอายูอิจิต้องรีบพูด.....ไม่งั้น....ตายก่อนชัวร์
"คือเรื่องมันเป็นงี้......"

ยูอิจิพูดตั้งแต่ตอนแรกที่มากิมาถึง.....จนกระทั่งวันที่มากิจัดการกับคาเมะจนเหมือนกับตายทั้งเป็น......จินได้ฟัง.....แค้นเลือดขึ้นหน้า....ต่อยยูอิจิจนฟันเกือบหัก
"พลั่กก"
"ไอ้จิน....แกต่อยชั้นทำไมวะ....."
"ก็ต่อยไอ้ตัวเก็บความลับไง.....มึงเก็บเก่งมากนะ....แล้วนี่เค้าจะอยู่ยังไง.....ไม่มีใครแล้วเค้าจะปรึกษาใครที่ไหน.....ไอ้ยูนะไอ้ยู....มันน่าโดนอีกหมัดมั้ยเนี่ยะ"

ว่าแล้วก็ง้างมือจะต่อยอีกรอบ....
"ไม่เอาแล้ว....กรูขอโทษ....."

ยูอิจิรีบวิ่งหนีออกไปข้างนอก....จินทำท่าจะตาม....แต่ก็โดนรุ่นน้องกั้นทางไว้.....ไปไหนไม่ได้....ตอนนี้คงทำได้แค่เพียง....นั่งนับเวลารอให้ถึงเวลากลับก็แค่นั้น
"โธ่เว้ย....ไอ้เพื่อนเวร"

* * *

เช้าต่อมา..........
"ออดดดดดดดดดดดด..........."

เสียงออดดังขึ้น....ทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนโซฟา....ต้องลุกขึ้นมาเปิด.....ตั้งแต่วันที่มีงานศพแม่....ก็ไม่ได้ขึ้นไปข้างบนอีกเลย.....
"คุณป้า.....มีอะไรฮะ"

พยายามตีสีหน้าให้ดูดี....แต่แววตา...กลับดูซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัด
"คือป้าจะมาบอกว่า....ตอนนี้ที่บ้านเด็กๆไปโรงเรียนหมดแล้ว....ป้าเลยจะมาชวนคาเมะไปเล่นที่บ้าน....ไปมั้ยลูก"
"ไม่ล่ะฮะ.....อยากจะนอนต่อซักพัก"
"แล้วนี่กินข้าวรึยังล่ะ"
"เรียบร้อยแล้วฮะ....คุณป้าไม่ต้องห่วง"

ปากบอกกินแล้ว....แต่ความจริง....ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยซักนิด
"คาเมะจังแน่ใจนะ....."
"ฮะ.....คุณป้ากลับบ้านเถอะ"
"เอางั้นก็ได้....มีอะไรก็บอกป้านะ....ป้าอยู่ตลอดนะลูก....."
"ขอบคุณฮะ....."

หญิงวัยกลางคนเดินจากไปในขณะที่สายตาก็ยังมองคาเมะอย่างไม่ลดละ....คาเมะยิ้มให้....แต่พอประตูปิดลง....รอยยิ้มนั้นก็เลือนหาย.....เหลือเพียงแต่น้ำตาที่เข้ามาแทนที่.....ทรุดตัวลงนั่ง.....พิงประตู.....สายตาทอดยาวไปข้างหน้า......ดูเหม่อลอย....ภายในใจ....กำลังคิดว่า....ตอนนี้ตัวเอง....ควรจะอยู่ในโลกใบนี้ต่อไปอีกรึเปล่า?
"พ่อ.....แม่.....อยากจะขึ้นไปอยู่ด้วยจัง.....เดี๋ยวเจอกันนะฮะ"
"จุนโนะ.....นายจะเป็นเพื่อนที่ดีของชั้นตลอดไป...ขอให้คบกับยูอิจิคุงไปนานๆนะ"
"ทาคิซาว่าคุง.....พี่ชายของชั้น.....ชั้นจะคิดถึงตลอดไป"
"จิน.....รักนายมากๆนะ.....ชั้นคงได้แต่บอกตัวเองอย่างนี้แหละ.....โอกาสของเรา....หมดลงแล้วล่ะ...."

ร่างบางพยุงตัวเองขึ้น.....เดินไปที่บันได....อยากที่จะขึ้นไป.....ทำให้ตัวเองหายไปจากโลกนี้....แต่....ก่อนที่จะไป.....ในหัว....ก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า.....เรื่องราวที่ตัวเองเก็บไว้....น่าจะให้ใครซักคนได้รับรู้....และคนๆเดียวที่จะรับฟังได้....คงจะเป็น.......
"ตื๊ดดด....ตื๊ดดด....."
"ฮัลโหล....ทาคิซาว่าพูดครับ"

ทักกี้ที่กำลังมองวิวที่เต็มไปด้วยหิมะข้างหน้า.....รับโทรศัพท์ด้วยเสียงสดใส....แต่พอได้ยินเสียงปลายสาย....ก็ต้องหยุดลง
"คาเมะ....ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้นล่ะ"
[ทาคิซาว่าคุง....อยากฟังนิทานมั้ย.....ชั้นจะเล่าให้ฟัง.....]

ทักกี้เริ่มใจไม่ดี....ฟังเสียงที่จะพูดออกมา
"คาเมะ....นายเป็นอะไรรึเปล่า....."
[ไม่เป็นไร....ชั้นไม่เป็นไรจริงๆ....บรรยากาศแบบนี้.....หิมะตกสวยจังเลยเนอะ....เข้ากับเรื่องที่ชั้นจะเล่าเลยล่ะ.....ตั้งใจฟังนะ]

พูดไป.....น้ำตาก็ไหลลงจนยั้งไม่อยู่....เสียงสั่น.....บังคับไม่ได้

[มีเด็กผู้ชายคนนึง.....เดินทางมาไกลแสนไกล....พร้อมๆกับแม่ของเค้า.....เค้าไม่เคยที่จะพูดกับแม่ของเค้าเลยซักครั้ง....ตั้งแต่พ่อตาย....เค้าก็จำฝังใจว่าแม่คงจะช่วยอะไรเค้าไม่ได้....และต่อจากนั้น....เค้าก็ไปพบกับเพื่อนคนนึง....ได้รู้จัก....และใช้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดนั้นอย่างคุ้มค่า.....เพื่อนของเค้า.....พาเค้าไปพบกับเทวดาองค์หนึ่ง.....เค้าบอกว่าเป็นเทวดาที่จะสามารถคุ้มครองชีวิตของเด็กน้อยให้อยู่รอดปลอดภัย.....เด็กคนนี้เชื่อมั่นในตัวเทวดาองค์นี้มาก....เพราะเทวดาองค์นี้....ทำให้เค้ากล้าที่จะพูดกับแม่...กล้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง....จนกระทั่งวันหนึ่ง.....ีมีเทวดาองค์ใหม่เข้ามา...แย่งทุกสิ่งทุกอย่างไป.....จนทำให้เทวดาองค์เก่ายอมแพ้และหายจากไป.....แต่ว่าเค้าก็ไม่หนีไปไหน.....ยังดูอยู่ห่างๆ.....ดูว่าองค์ใหม่....จะดูแลเค้าดีมั้ย....แล้วก็เป็นอย่างนั้น...เค้าดูแลได้ดีมากๆ.....กำลังมีความสุข....แต่แล้ว....ความเลวร้ายก็เข้ามา.....ทาคิซาว่าคุงอยากรู้มั้ยว่ามันคืออะไร]

ทักกี้เตรียมฟัง....ไม่พูดใดๆ....เพราะคิดว่า.....คาเมะคงจะกำลังเล่าเรื่องของตัวเอง...แต่ไม่กล้าบอกว่าตัวละครในนั้น...เป็นตัวของคาเมะเอง.....
[มีซาตานตนนึง...เข้ามาสร้างความวุ่นวาย....และสร้างความเลวร้ายให้กับเด็กคนนี้ไม่หยุด.....นับตั้งแต่ทำให้เพื่อนเค้าเข้าใจผิดและหนีจากไป....ทำให้แม่เค้าต้องตาย....และทำให้เทวดาองค์ใหม่แหลกสลายไปต่อหน้า....ในที่สุด....ชีวิตของเด็กคนนี้ก็ไม่เหลืออะไร....เหลือเพียงความว่างเปล่า.....จบแล้ว...ทาคิซาว่าคุงฟังแล้วสนุกมั้ย]
"คาเมะ....นายหมายถึงตัวของนายเองใช่มั้ย....."
[นั่นสินะ....เหมือนชีวิตชั้นเลย.....ก็ชั้นแต่งมาจากเรื่องของชั้นเองนี่นา....]
"นั่นเรื่องจริงเหรอคาเมะ....ที่นายมาบอกชั้น....คงไม่ได้จะทำแบบนั้นใช่มั้ย....." ทักกี้ใจเสีย....ได้ยินเสียงร้องไห้นั้นยิ่งทำให้สงสารมากขึ้นไปอีก
[ทาคิซาว่าคุง.....ฝากบอกจุนโนะด้วยนะ.....เรื่องที่ชั้นพูดไปในตอนนั้น.....ชั้นโดนบังคับ....ชั้นไม่ได้พูดมาจากใจชั้น.....ถ้าทำให้จุนโนะไม่สบายใจชั้นก็ขอโทษด้วย]
"ได้.....ชั้นจะบอกให้.....แต่นายอย่าเพิ่งคิดทำอะไรแบบนั้นนะ"
[ส่วนจิน.....บอกเค้าว่า....ถ้าชั้นตาย.....อย่ามานั่งร้องไห้ให้วิญญาณของชั้นได้ยิน.....ขอให้นั่งมองศพของชั้น.....ด้วยรอยยิ้ม....เพราะชั้นมันไม่ได้มีดีให้ใครมานั่งเสียใจหรอก....ถ้าหัวเราะด้วยจะยิ่งดีใหญ่เลย.....นะ]
"คาเมะ.....นายอย่าเพิ่งทำอะไรนะ.....ชั้นจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ......ฮัลโหล....คาเมะ...คาเมะ.....โธ่เว่ย!!!"

คาเมะวางสายไปโดยไม่รู้ตัว.....คราวนี้....ทักกี้....ต้องรีบ.....ให้เร็วที่สุด.....เพราะเสียงที่ได้ยินทั้งหมด.....มันเป็นการสั่งลาชัดๆ
"ถ้านายเป็นไรชั้นจะไปบอกกับไอ้จินยังไงวะ.....อย่าคิดสั้นนะคาเมะ"

ทักกี้ตะบึงรถออกไปอย่างรวดเร็ว....แต่ยิ่งเร็วก็เหมือนกับยิ่งมีอุปสรรคมาขวาง....บนถนน....รถติดยาวเหยียด.....แถมที่พื้น.....หิมะก็กองเต็มถนน....ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้เลย
"เฮ้ย!!!....มันอะไรนักหนาวะ....กูรีบมึงไม่เห็นรึไง....ไอ้เวร!!!"

ตอนนี้ที่ทักกี้ทำได้.....ก็คือด่าเท่านั้น...รอให้รถเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ....ใจก็ได้แต่ภาวนา....
"คาเมะ....อย่าทำอะไรบ้าๆนะ......"

* * *

"ทุกคน....รถถึงโรงเรียนแล้วเว่ย....อันดับแรกนะ...เราต้องเอารางวัลไปพบท่านผอ.ก่อน...."

โค้ชพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม....ทุกคนก็เหมือนกัน....มีเพียงจินเท่านั้นที่สายตาจดจ่อกับประตูโรงเรียนอย่างเดียว.....ไม่สนใจ
"เดี๋ยวไอ้จินกับไอ้ยู.....แกลงไปพบผอ.กับชั้นด้วยนะ......ได้ยินมั้ย"

จินไม่สนใจอยู่ดี.....ทันทีที่รถจอดภายในโรงเรียน.....ก็รีบวิ่งลงไป.....ไม่สนใจเสียงเรียกของใครทั้งนั้น...ฝ่ายยูอิจิ....ก็วิ่งตามไปอีกคน
"ไอ้จิน....แกจะไปไหน....เราต้องไปพบผอ.นะเว่ย"
"ชั้นจะไปหาคาซึยะ....แกอยากไปพบแกก็ไปคนเดียว...."
"อ้าวเฮ้ย!!!.....ไม่มีแกชั้นจะไปทำไม.....รอด้วยเด้"

ทั้งคู่วิ่งมาเรื่อยๆ.....ขึ้นไปที่ตึกปี1.....เปิดประตูเข้าไปที่ห้องเอ....ตะโกนลั่นห้อง
"คาซึยะ.....อยู่ไหน"

ทุกคนในห้องหันมามอง.....สายตาของจิน....พบเข้ากับมากิ.....ที่นั่งอย่างสบายใจ.....เดินเข้าไปเหมือนจะหาเรื่อง
"มากิ....เธอทำอะไรเค้า"

มากิหันหน้ามา.....แต่ก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....ยิ้มสะใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
"มาเอาเรื่องให้กันถึงนี่เลยเหรอ.....รักกันจริงนะ"
"เธอมากับชั้น....."

ว่าแล้วก็กระชากแขนมากิเดินออกไป....สายตาปะทะกับจุนโนะ.....มองตาขวาง
"ไอ้ยู.....แกก็ลากเค้าออกมาด้วย.....ชั้นจะทำให้รู้เรื่องแม่งทั้งคู่นี่แหละ"

ทั้งมากิกับจุนโนะโดนพาตัวลงมาหน้าตึกปีหนึ่ง.....เด็กห้องเอเอาแต่ชะโงกหน้ามอง....ว่าเหตุการณ์จะเป็นไงต่อไป.....เรียนอะไรไม่สนใจมันแล้ว
"เธอบอกมาให้หมด....ว่าทำอะไรเค้าไปบ้าง....พูดตรงๆนะ"
"นี่อาคานิชิคุง...ยูอิจิคุงไม่ได้บอกเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น....."

จุนโนะหันขวับ...สบสายตากับยูอิจิ....คราวนี้ยูอิจิมองกลับ....ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น
"ชั้นไม่อยากบอกมัน.....ก็นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องพูด....ไว้แข่งจบค่อยบอก....แล้วชั้นก็ทำตามแล้วไง"
"นี่....ทะเลาะกันจบแล้วเรียกชั้นนะ....ยืนนานมันเมื่อย"

เดินหนีไปนั่งที่บันได...จินต้องตามมากระชากแขน
"กับเธอชั้นยังไม่จบ.....ว่าไงล่ะ"
"เรื่องนั้นน่ะเหรอ.....ก็แค่เล่นสนุกๆนิดหน่อย....แล้วจุนโนะเค้าก็ได้ร่วมกับชั้นโดยไม่รู้ตัวด้วยนะ...ขอบใจนะจ๊ะ"

มากิยิ้มเยือกเย็น....มองหน้าจุนโนะ....ที่ตอนนี้.....กำลังจะเริ่มรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
"อยากโง่กันเองนี่.....ชั้นแค่หลอกให้มันพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับจิตใจ....เพื่อที่จะแลกกับฟิล์มแค่อันเดียว...มันก็ทำให้ชั้นแล้ว.....พอดีว่าจุนโนะมาตรงนั้น...ก็เลยได้ยินตรงจุดไคลแม็กซ์เป๊ะ....ตื่นเต้นเป็นบ้าเลย"
"ว่าไงนะ....นี่เธอหลอกชั้นเหรอ...."
"แหงล่ะ...ดูไม่ออกรึไงว่าเพื่อนนายโดนบังคับ....แล้วไอ้รูปนั่น.....ดูเผินๆก็ตัดสินกันซะแล้ว...ไม่ดูหน้าตาเลยน้าาา...ว่าเพื่อนนายรู้สึกยังไง.....โรงเรียนนี้มันโง่ทั้งโรงเรียนเลยนะ.....มีแต่ชั้นนี่แหละที่ฉลาดอยู่คนเดียว"

จินได้ยิน.....แทบทรุด....แต่คนที่ดูจะเสียใจมากกว่า....กลับกลายเป็นจุนโนะ....ที่ไม่ฟังอะไรเลย
"ชั้นไปก่อนนะ.....เฉลยแล้วคงไม่โง่วิ่งมาถามชั้นต่ออีกล่ะ....รำคาญ"

มากิเดินผ่านไปอย่างผู้ชนะ.....จินเป็นเดือดเป็นแค้น....ตะโกนไล่หลัง
"มากิ....ชั้นจะฆ่าเธอ....เธอจะโดนกรรมสนอง....จำเอาไว้"

มากิไม่ฟัง....เดินขึ้นบันไดไปจนลับตา....ตอนนี้ก็เหลือแต่สามคนนี้เท่านั้น....ที่ต้องเอาเรื่องกันต่อไป
"จุนโนะ.....นายทำกับเค้าได้ยังไง.....ชั้นหวังให้นายดูแลเค้าไม่ใช่เหรอ....แล้วทำไมเรื่องแค่นี้นายถึงไม่คิด.....ห๊าาาา"

จินฉุนขาด....แต่จุนโนะก็ยังจะคิดแบบตัวเองอยู่อย่างนั้น
"ตอนนั้นชั้นไม่เห็นมากิเลยนะ.....เค้าอาจจะแต่งเรื่องให้พวกเราแตกคอกันอีกก็ได้"
"จุนโนะ!!!....นายยังจะคิดแบบนั้นอยู่อีกเหรอ....นายเป็นเพื่อนเค้ารึเปล่า!!!"

จินตะคอกใส่....เล่นเอาจุนโนะตกใจสุดๆ....
"ไอ้จิน....ใจเย็นนะ....จุนโนะ....แล้วคาเมะอยู่ไหนล่ะ"
"คือ.....เค้า....เค้าโดนพักการเรียน1เดือน...."
"พักการเรียน1เดือน.....ทำไมถึงเป็นอย่างนี้.....แล้วตอนนี้เค้าจะทำอะไรอยู่"
"เค้าก็ใกล้จะคิดสั้นเต็มทีแล้วน่ะสิ....ไอ้จิน....แกต้องรีบนะ....."

ทักกี้วิ่งเข้ามาหา....เล่นเอานักเรียนแถวนั้นแตกตื่น
"ทาคิซาว่า.....หมายความว่าไง"
"ขอโทษนะไอ้จิน....ที่ชั้นไม่ได้ดูแลคาเมะจัง....เค้าไม่เหลือใครแล้วนะ"
"แกหมายความว่าไง"
"เมื่อกี๊เค้าโทรมาหาชั้น....พูดเกี่ยวกับตัวเอง....บอกเรื่องราวทั้งหมด....ไว้ชั้นจะเล่าให้แกฟังเอง.....แต่ตอนนี้แกต้องรีบไปช่วยเค้าก่อน....เร็วๆเข้า"

จินรีบก้าวเท้าเดินตามไป.....แต่ก่อนไป....หันมาพูดกับจุนโนะ....ทำเอาใจตก
"จุนโนะ....คาซึยะเค้าไม่น่ามีเพื่อนอย่างนายเลย....ต่อไปนี้ชั้นคงจะไม่เห็นหน้านายอีกนะ......ไปให้พ้นๆซะ"