เมื่อวันนั้น...มาถึง.........
"ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังเป็นระยะๆ....เพิ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น
"ใครวะ....กวนกูจริงเล้ย....คนจะหลับจะนอน"

ว่าแล้วก็คว้าหมอนปิดหัวตัวเอง.....แต่ก็ทำอะไรไม่ได้....
"เออๆ....เปิดแล้ว....เคาะถี่อะไรนักหนาวะ"

จินลุกไปเปิดด้วยอาการงัวเงียเต็มที่....แต่พอเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู....แทบจะปิดลงทันที
"ไอ้จิน....แกเปิดเดี๋ยวนี้นะเว่ย"
"ไอ้ยู.....แกมาทำไมตั้งสองโมงเช้า....ไปไกลๆไป"
"แล้วคะแนนเอ็นท์แกก็ไม่อยากรู้งั้นสิ"

จินเปิดประตูออกมาอีกรอบ.....ยืนมองยูอิจิตาโต
"คะแนนเอ็นท์....มาแล้วเหรอ"
"เออดิ....บอกให้เปิดเน็ตดูเมื่อวานก็ไม่เปิด....เป็นไง...ชั้นต้องยุ่งยากพาแกไปมหาลัยทุกที...."
"ก็ชั้นไม่ถูกกับคอมพิวเตอร์นี่หว่า....รอแป๊บนะ....เดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน....แกเข้ามารอข้างในก่อนสิ"

ยูอิจินั่งลงบนโซฟา...สายตาสอดส่ายไปทั่วห้อง...แล้วก็พบกับ.....อัลบั้มรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ.....ถือวิสาสะดูซะเลย
"เฮ้ย.....รูปคาเมะจังทั้งนั้นเลยนี่หว่า.....ไอ้นี่ขอเค้าถ่ายแค่รูปสองรูป....รูปอื่นมึงสวมบทเป็นปาปารัชซี่เลยนะ...."

ยูอิจิเปิดดูทีละหน้าๆ...ยิ้มไปกับภาพแต่ละภาพ....ฝีมือของจิน....ถ่ายออกมา.....ไม่มีรูปไหนที่คาเมะไม่สวยเลยซักรูป
"มิน่าล่ะ.....ถึงได้ตกลงว่าจะไม่เจอหน้าเค้า.....ไอ้นี่ร้ายว่ะ"

ดูเสร็จ....วางรูปลงเหมือนเดิม....พอหันมาอีกที....จินก็ยืนมองอยู่แล้ว
"ไปเหอะ....เสร็จแล้วว่ะ"
"โห...โคตรเร็วเลย....มึงเดินผ่านน้ำเหรอ....ถึงไวขนาดเนี้ยะ"
"เออน่า....ไปกันยัง.....แกไม่ไปชั้นไปนะเว่ย"
"เออ....รอด้วยดิ"
"เคจัง.....เสร็จรึยัง...."

โคอิจิตะโกนเรียกอยู่ด้านล่าง....มีเพียงเสียงเล็กๆตอบลงมาเท่านั้น
"แป๊บเดียว....จะเสร็จแล้ว...."

พูดจบ....เสียงวิ่งลงบันได....ก็ดังมาจากข้างบน.....
"มาแล้ว.....ไปกันเถอะ"

คาเมะเดินมาเกาะแขนโคอิจิ....หน้าตาดูสดชื่นผิดหูผิดตา
"อาคิดว่าแกจะหงอยซะอีก....ทำไมยิ้มหน้าบานซะล่ะ...แปลกแฮะ"
"ไม่รู้ว่าจะทำอย่างนั้นไปทำไม....ทำให้ตัวเองสดชื่นทุกวันจะดีกว่า...ไปเถอะนะ....อยากจะไปดูสโมสรแมนยูเร็วๆ"
"จะบ้ารึไง.....คนไปส่วนใหญ่มีแต่อยากเห็นหอนาฬิกาบิ๊กเบน...มีแกคนเดียวนี่แหละ....อยากเห็นแมนยู"
"เอาน่า....ไปเหอะๆ....."

คาเมะลากตัวโคอิจิเดินออกไป....เห็นรถเบนซ์จอดอยู่ข้างหน้า....วิ่งเข้าไปดู
"รถอาเหรอ....สวยจัง"
"ไม่ใช่หรอก....รถบริษัท....อาไม่มีรถหรูขนาดนี้หรอกน่า"
"แต่ก็นั่นแหละ.....เป็นผู้จัดการได้ขนาดนี้ก็ดีที่สุดแล้ว"

คนขับรถเปิดประตูปุ๊บ....คาเมะก็นั่งปั๊บ....สายตากวาดมองไปทั่ว.....โคอิจิเห็นแล้ว....อดห่วงไม่ได้...ว่าสิ่งที่คาเมะทำอยู่ตอนนี้....เป็นการฝืนความรู้สึกตัวเองอยู่รึเปล่า.......
"อา....ขึ้นรถสิ....เหม่ออยู่ได้"
"อะ..เออๆ......ไปสิไป"

รถเคลื่อนตัวออก...คาเมะหันหลังไปมองบ้านหลังนั้น.....บ้านที่เคยอยู่กับพ่อและแม่......บ้านที่เคยมีความสุข....มีเหตุการณ์มากมายที่ทำให้ร้องไห้...ทำให้ยิ้ม...สีหน้าที่ยิ้มดีใจเมื่อกี๊.....กลับกลายเป็นซึมลงไป.....มองบ้านหลังนั้นจนลับตา
"คิดถึงมันใช่มั้ย....บ้านหลังนั้นน่ะ"

โคอิจิมองอยู่ตลอด....แววตาของคาเมะดูเศร้าลงไป.....ค่อยๆหันกลับมองทางข้างหน้า....เหมือนว่าตัดจากเรื่องที่เป็นอดีตไปแล้ว
"แกมีอะไรที่จะต้องห่วงนอกจากบ้านหลังนี้อีกมั้ย....."
"มีฮะ..."
"ยังมีอีกเหรอ....เหลือเวลาอีกชั่วโมง....อยากทำอะไรล่ะ"

คาเมะมองไปนอกหน้าต่าง.....นั่งคิดอยู่ซักพัก....
"ไปมหาลัย....อาพาไปหน่อยนะ"

* * *

"ไอ้จิน....หาเจอยัง"

จินสอดส่ายสายตาหาทั่วบอร์ด.....แต่ทำยังไงก็ไม่เจอเลยซักนิดเดียว
"ไม่มีว่ะไอ้ยู....เอางี้ดีกว่า...แกไปดูในเน็ตมาแกบอกชั้นเลยดีกว่าว่าได้ไม่ได้"
"ไม่เอาง่ะ....แกต้องเห็นก่อน....เผื่อข้อมูลผิดพลาดแล้วชั้นบอกไป....ก็ซวยอ่ะดิ"
"โอ๊ยย....ทำไงดีวะเนี่ยะ"

จินหาจนเกือบแถวสุดท้าย....และแล้ว...
"หาไม่เจอว่ะ.....ชั้นคงทำไม่ได้จริงๆ"

จินเดินคอตกผ่านหน้ายูอิจิ....สุดท้าย...ยูอิจิต้องเผยออกมา
"เหลืออีกบอร์ดนึงทำไมแกไม่ดูวะ"
"ไอ้บ้า....บอร์ดนั้นมันเป็นยี่สิบอันดับแรก.....เด็กเก่งนะเฟ่ยได้....ชั้นไม่มีปัญญาขึ้นป้ายขนาดนั้นหรอก"
"ไม่ลองก็ไม่รู้นี่หว่า...เอาหน่อยดิ"

จินมองหน้ายูอิจิที่ดูจะมีเลศนัยเหลือเกิน....ลองแหวกผู้คนเข้าไปดูซักนิด
"11.คาโอริ ชีนะ....12.เคอิจิโร่ มาซาชิ....13.อาคานิชิ จิน.....เฮ้ย!!!!"

จินยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าบอร์ด....ยูอิจิแอบขำอยู่ข้างหลัง
"ไอ้ยู.....ชื่อชั้น....ชื่อชั้นอยู่บนบอร์ดนี้ได้ไงวะ....ไม่จริงอ่ะ"

จินยังคงจิ้มอยู่อย่างนั้น....มองชื่อตัวเองตาโต
"ตรงกับในเน็ตเป๊ะเลยนะ.....เพื่อนชั้นเก่งจริงๆว่ะ"
"ไอ้ยู....กูได้เหรอ.....จริงๆนะ...อย่าโกหกนะ"

จินยิ้มออกมาเต็มๆ....ในที่สุดความฝันก็อยู่ในมือตัวเองเรียบร้อย
"ไม่มีใครโกหกแกหรอก....แกได้จริงๆ"
"ไอ้ยู...โคตรดีใจเลยว่ะ....ชื่อชั้นจริงๆด้วย"

จินกระโดดกอดยูอิจิ...ยืนดีใจกันอยู่สองคน...ภาพนั้น....รู้มั้ย....ว่าคาเมะยืนดูอยู่ห่างๆ.....ไม่อยากเข้าไป....เพราะตกลงกันไว้แล้ว....ว่าวันที่จากกัน....จะไม่เห็นหน้า...แค่เห็นรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของจินก็มีความสุขแล้วล่ะ.....
"เคจัง...ไปกันได้รึยัง"
"อื้มม...แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ....ไปกันเถอะ"

คาเมะมองภาพนั้นเป็นครั้งสุดท้าย....ยิ้มให้กับจิน.....ที่ยังคงไม่รู้...ว่ามีคาเมะยืนอยู่.....มองดูด้วยความสุข.....หันหลังให้กับภาพนั้น....นั่งรถมุ่งหน้าไปยัง....ที่ที่ควรจะไป
"ทาคิซาว่าคุง....ถึงยัง"
"ข้างหน้านี่ไง....นายนั่งเฉยๆเป็นมั้ยจุนโนะ..."
"ก็มันอยากเห็นหน้าตาอาคานิชิคุงตอนดีใจนี่นา....รีบหน่อยสิ....เลี้ยวเข้าเลย"

ทักกี้หักรถเข้ามหาลัยช้าๆ....แต่ก็เกือบปะทะกับรถเบนซ์คันงามเข้า
"เฮ้ยๆๆๆ....ไอ้กี้เอ๊ย....เกือบซวยแล้วมั้ยล่ะ....เบนซ์เชียวนะมึง"

ทักกี้ถอยรถหลบ....เบนซ์คันนั้น...ขับผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ....ทั้งสองคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหลังเป็นใคร?
"ทาคิซาว่าคุง.....เห็นคนข้างหลังมั้ย"
"ชัดเลย.....คาเมะจังนี่หว่า"
"งั้นก็รีบเข้าไปโดยด่วน...เร็วๆสิ"

ทักกี้ตะบึงรถเข้าไปอย่างเร็ว....เห็นจินกับยูอิจิเดินกอดคอกันอยู่....จอดรถดังเอี๊ยด!!!
"ไอ้จิน....แกเจอคาเมะจังรึยัง"
"คาซึยะ.....ทำไมเหรอ....."
"ก็เค้ามาที่นี่น่ะสิ....อาคานิชิคุงไม่เห็นจริงๆเหรอ"
"จริงดิจุนโนะ..."

ยูอิจิถามอย่างสนอกสนใจ.....แต่แปลกที่จินไม่เกิดอาการใดๆเลย
"ไอ้จิน...แกไม่สะทกสะท้านเลยเหรอ....นั่นคาเมะจังแฟนแกนะเว่ย"

ทักกี้ช่วยเตือนสติเต็มที่....ไม่ใช่ว่าจินตัดขาด....แต่เป็นเพราะ....พูดเอาไว้แล้วว่าตอนที่จากกันจะไม่เห็นหน้า....นั่นก็คือไม่เจอ
"เค้าคงมายืนดูความสำเร็จของชั้น....เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ....ดีมากๆแล้ว"

จินเดินไปท่ามกลางความงงของทั้งสามคน....ทักกี้ทนไม่ได้ที่จะเห็นจินเย็นชาขนาดนี้....ถ้าไม่เตือนสติคงไม่สบายใจ
"แกก็ทำอะไรซักนิดให้เค้ารู้ไม่ได้เหรอ....ก่อนไปเค้าก็น่าจะได้อะไรจากแกหน่อย....ไม่ใช่ความเย็นชาที่แกมีอยู่ตอนนี้....ซักนิดเหอะว่ะ....อย่าฝืนความรู้สึกตัวเองสิ....แกทำอย่างนี้ไม่ใช่พวกชั้นที่จะไม่สบายใจนะ....ตัวแกเองต่างหาก...ถ้าเค้าไปจริงๆแล้ว....แกก็อย่ามานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าให้ชั้นได้ยินก็แล้วกัน"

ทักกี้พูดออกมาเป็นชุด....ยูอิจิกับจุนโนะมองแล้วก็เหนื่อยแทน....จินค่อยๆหันมาช้าๆ....พูดบางอย่าง
"ทาคิซาว่า....แกพาชั้นไปที่ๆนึงหน่อย"
"ไปไหน"
"สนามกว้างตรงชานเมือง...."

งงยิ่งกว่าเก่า....มันจะไปทำไม
"ก็อยากให้ทำอะไรให้เค้าไม่ใช่เหรอ....ตอนนี้สี่โมงแล้วนะ....ไปถึงก็สี่โมงครึ่งพอดี....เร็วสิ"
"ชั้นไม่รู้นะว่าแกจะไปทำไม....แต่ว่า....รีบก็ดีว่ะ"

จินกับทักกี้รีบตะบึงรถออกไป....ตามมาด้วยยูอิจิกับจุนโนะ....มองทางข้างหน้า....อยากได้ยินเสียงซักครั้งนึง....รู้ดีว่าคาเมะก็เป็นเหมือนกัน....ต่างฝ่ายต่างก็มีความรู้สึกที่เหมือนกัน....สิ่งเหล่านั้น....รู้ดี....และมีอยู่ในตัวของทั้งคู่อยู่แล้ว....ไม่จำเป็นต้องแสดงออกให้ใครเห็นอีก
"จิน....แกจะไปทำไมวะ"
"เดี๋ยวก็รู้.....แกขับรถไปเถอะ....อย่าเพิ่งห่วงชั้นเลย"

สนามบิน.........
"เคจัง....ขึ้นเครื่องเถอะ....เดี๋ยวไม่ทันนะ"

คาเมะยังคงนั่งอยู่ข้างหน้า...เครื่องใกล้ออกเต็มที....แต่คาเมะก็ยังไม่ลุก
"อา....ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้มั้ย"
"อย่าเลย....เดี๋ยวมันไม่ทันนะ"
"ขอเวลาแค่นิดเดียวแค่นั้น....ได้มั้ย"

คาเมะมองหน้าอาของตัวเองด้วยสายตาที่ขอร้องเต็มที่....เป็นอย่างนี้ใครจะขัดได้
"แป๊บเดียวนะ...."

ยื่นโทรศัพท์ให้....รับมา...
"ขอบคุณฮะ....."

กดโทรศัพท์....รอฟังเสียงที่จะมาตามสาย.....ใจเต้น...
"ตื๊ดดดดด......ตื๊ดดดดดดดดดด......"
"อาคานิชิครับ....."
[จิน....ชั้นเองนะ]
"คาซึยะ......."
[เดี๋ยวชั้นก็ต้องไปแล้ว....แค่อยากรู้ว่าจินมีความสุขดีชั้นก็พอใจ]
"มีความสุขสิ....ชั้นทำได้แล้วนะ....ความฝันของชั้น"
[ชั้นรู้แล้วล่ะ....ชั้นเห็นแล้ว.....รอยยิ้มนั้นน่ะ...ชั้นลืมไม่ลงหรอก]
"คาซึยะ....อยากพูดอะไรหน่อยได้มั้ย....."
[ว่าไงล่ะ]
"เรา....กลับมาเจอกัน...ถึงวันนั้น....ชั้นต้องเห็นหน้านายเป็นคนแรกนะ....ของที่ชั้นให้ไป....อย่าทิ้ง...ถ้านายทิ้ง....ถือว่านายทิ้งชั้นด้วยเหมือนกัน"
[พูดแบบนี้อีกแล้ว....บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ทำไง]
"ตอนที่นายอยู่บนเครื่อง....อย่าลืมมองลงมาข้างล่างนะ.....ชั้นอยู่ในที่แห่งหนึ่ง....ถ้ามีความรู้สึกเดียวกัน....นายจะเห็นชั้น.....อยู่ตรงนั้น.....ตรงที่นายคิดว่าใช่...."
[ได้....แล้วชั้นขอบอกอะไรหน่อยเหมือนกันนะ.....]
"เชิญครับ"
[วันนั้น...วันที่เราเจอกันอีกครั้ง....อยากจะอยู่ด้วยกัน.....ไม่แยกจากกัน....ได้มั้ยจิน]
"ได้สิ....ถ้าคิดถึงชั้น...สร้อยที่นายใส่อยู่...มันจะสื่อได้....ลองทำดูสิ....จับมันเอาไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายของนาย...แล้วนายจะรู้สึกดี"

จินกำสร้อยเส้นนั้นเอาไว้ในมือ...หลับตานิ่ง....สื่อความรู้สึกถึงกัน.....คาเมะก็ทำเหมือนกัน
[รู้สึกดีจังเลยนะ.....]
"ใช่มั้ยล่ะ....คาซึยะ......ชั้นรักนายนะ....."
[พูดเป็นคนเดียวเหรอ....ชั้นก็ไม่ต่างกันหรอกนะ.....รักนายเหมือนกัน]
"ถ้าชั้นวางหู....เราก็คงต้องจากกันจริงๆแล้วใช่มั้ย....ใจหายเหมือนกันนะ"
[นั่นสิ.....แต่มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว....ลาก่อนนะจิน.....]
"ลาก่อนคาซึยะ...."

คาเมะไม่พูดต่อ....ค่อยๆเลื่อนโทรศัพท์ลงช้าๆ....มือที่กำโทรศัพท์ยังคงสั่นอยู่....เหมือนกับ....ไม่อยากจะให้สายนี้หลุดไป...แต่มัน.....ก็ต้องบังคับใจให้ทำ

--ปิ๊บ--

"ลาก่อนนะจิน"

"คาเมะจังเหรอ....."
"ใช่....วางสายไปแล้ว.....ลากันจริงๆแล้วล่ะ....ถึงยังทาคิซาว่า"
"ข้างหน้าเนี่ยะแหละ...."
"ขับเข้าไปเลยนะ"

รถทั้งสองคันเลี้ยวเข้าไปที่สนามหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่.....จินปีนขึ้นไปที่หลังคารถ....มองไปบนท้องฟ้า
"ทาคิซาว่าคุง....อาคานิชิคุงทำอะไรอ่ะ"
"นั่นดิ....มันทำอะไรทาคิซาว่าคุง"
"คอยดูแล้วกัน.....ชั้นก็ไม่รู้"

ทั้งสาม.....จ้องมองจินที่ตอนนี้...ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไรกันแน่....
"อีก15นาทีสินะ....พวกแกคอยดูแล้วกัน...ชั้นจะทำสิ่งนึงให้คาซึยะเห็นเป็นครั้งสุดท้าย"

จินก้มหน้าดูนาฬิกา....นับถอยหลัง....มองเข็มนาฬิกาที่เดินไปช้าๆ....มองขึ้นไปบนท้องฟ้า....5....4....3.....2....1.....เครื่องบินลำนั้น....ที่จินรู้ดี...ว่ามีคาเมะนั่งอยู่ด้วย
"!!!คาซึยะ....เห็นชั้นมั้ย!!!"

ตอนนั้น...คาเมะที่อยู่บนเครื่อง.....ทำตามที่จินบอกเอาไว้....มองลงไปข้างล่าง...แต่ไม่รู้จะเห็นรึเปล่า
"เคจัง....มองอะไร...."
"มองหาจิน...."
"ไม่เห็นหรอกน่า....อยู่สูงขนาดนี้....ข้างล่างก็แค่รังมดนั่นแหละ....นั่งเฉยๆเถอะ"

คาเมะยังคงนั่งมองอยู่อย่างนั้น....มือน้อยๆจับสร้อยไว้แน่น....

!!!คาซึยะ....โชคดีนะ...เราจะเจอกัน...จะกลับมาอยู่ด้วยกัน.....ความฝันของนายชั้นจะรอดูอยู่ที่นี่.....ลาก่อน!!!

จิน...ตะโกนจนสุดเสียง....มองเครื่องบินลำนั้น.....ดวงตาค่อยๆเลื่อนมองไปเรื่อยๆ....จนกระทั่งลับตา.....หายไปในขอบฟ้าที่ตามไม่ทัน?
"ชั้นจะรอนายอยู่ที่นี่.....จนกว่าเราจะเจอกันอีก....มีความสุขมากๆนะ...คาเมนาชิ คาซึยะ"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

จิน.....นายรู้มั้ย.....เราน่ะ.....เปรียบเหมือนกับอะไร

นายมันประเภทอารมณ์ร้อน....แล้วชั้นก็ประเภทใจเย็นเหมือนน้ำแข็ง

ใครๆก็บอกว่าเราน่ะเป็นสีแดง.....กับสีฟ้า.......คงเข้ากันไม่ได้หรอก

แต่ว่าเราพิสูจน์ให้พวกเค้าเห็น....แล้วก็เชื่อสนิทใจไปแล้วใช่มั้ย.....ว่าเรา......เข้ากันได้อย่างเหลือเชื่อ

รู้มั้ย....ว่าสิ่งที่ทำให้เรามาเจอกัน.....คืออะไร

ความรักไงล่ะ....ความรักที่เราเปรียบมัน....เสมือนกับพู่กัน?

ถ้าไม่มีมัน....เราก็คงจะเจอกันไม่ได้....จริงมั้ย

ถึงชั้นจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง....เป็นสีฟ้าที่โดนประทับตราว่า Made In England ไปแล้ว

แต่ขอให้รู้ไว้.....ว่าใจของชั้นน่ะ....มันเป็นไส้ในของสี....ที่ถูกประทับตราว่า Made by Akanishi Jin

มันจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงแน่นอน...เชื่อชั้นเถอะนะ

รักนายมากๆ....และเราจะเจอกัน....ในวันข้างหน้า....ที่สีฟ้ากับสีแดง....จะโดนพู่กันที่ชื่อว่าความรัก

พามาบรรจบกันอีกอีกครั้ง

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~The End~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~