==> I come from Korea <==
"โอ๊ยยย....แม่งโคตรอร่อยเล้ย"
ยูอิจิคีบเนื้อเข้าปาก....ตะโกนอย่างนี้ทุกครั้งที่กิน....คาเมะที่นั่งอยู่ข้างๆ...เริ่มอายกับพฤติกรรมของพี่ชาย....ส่วนจินนั่งเฉย....ให้นับว่าระหว่างน้ำชากับเนื้อย่างกินอะไรมากกว่ากัน...คำตอบคือน้ำชา
"นี่....อเมริกันแชร์นะ....กินเยอะๆก็ไม่มีใครด่าหรอก...."
"เรื่องของชั้น"
ร่างสูงนั่งจิบน้ำชาต่อ.....คำพูดนั้นทำเอาคาเมะจะหักตะเกียบทิ้งหลายรอบ...โอ๊ยย...เต่าเครียด
"เดี๋ยวลุงนายก็ว่าพวกชั้นเลี้ยงไม่ดีอีก....."
"ก็เรื่องของลุงกับครอบครัวนาย....ชั้นมันแค่คนถูกบังคับ.....ยังไงก็ได้"
"ชั้นไม่ได้อยากทะเลาะกับนายนะ....ผอมขนาดนี้....กินเข้าไปมันไม่ตายหรอก"
"ว่าแต่ชั้นผอม....แล้วตัวนายล่ะ.....ยิ่งกว่าชั้นอีก....ถ้าหุ่นชั้นเป็นไม้เสียบลูกชิ้น.....งั้นนายก็คงจะเป็นวิญญาณของมันล่ะมั้ง.....บางจนแทบไม่เห็นตัว"
"อยากมีเรื่องเหรอ!....."
"ก็เอาเซ่!"
ร่างสูงวางถ้วยน้ำชาลงอย่างแรง....ส่งสายตาอำมหิตไปให้เป็นระยะๆ....ยูอิจินั่งมองดูทำตาปริบๆ....คนรอบข้างก็มองเหมือนกัน....อายเค้าหน่อยเด้
"พวกนาย.....พอเหอะ....ชั้นอยากกินสงบๆ....ได้ป่ะ....."
"แกหุบปากไปซะพี่ยู"
"อะไรวะ.."
"บอกให้หุบปากไง..."
"เออๆ....ก็ได้.....ลุงครับ....ขอน้ำซุปเพิ่มหน่อยเด่ะ"
พี่หมีตะโกนสั่งแล้วก็กินต่อ.....ทั้งคู่ยังจ้องหน้าเคียดแค้นกันอยู่เป็นระยะๆ.....
"ไอ้เนี่ยะ.....กินเข้าไปสิ....."
"ไม่.....มันชีวิตชั้น....นายยุ่งอะไร"
"ก็บอกให้กินเข้าไปไง...โธ่เว้ย....ไอ้นิคัน!!"
ร่างบางเน้นเสียงนั้นอย่างรุนแรง....แล้วนั่นก็ทำให้จินฉุนขาด....
"ชั้นบอกแล้วใช่มั้ยว่าชั้นไม่ชอบ....."
"แล้วไงล่ะ.....ชั้นว่ามันก็เพราะดีนะ....ไอ้นิคันเนี่ยะ.....นิคัน...นิคัน...นิ-คัน-"
ร่างบางเน้นเสียงย้ำหนักอีกครั้ง....จินฟิวส์ขาด....ตบโต๊ะจนเสียงดังปัง.....และนั่นก็ทำให้คาเมะสะดุ้งเฮือก
"บอกดีๆไม่ชอบ.....ต้องให้ใช้กำลัง....ได้....สนองให้"
ร่างสูงคว้ามือเข้าหาจะกระชากเสื้อ....คาเมะเองก็ไหวตัวทันหลบได้ทุกที....มือจินไขว่คว้าเอาตัวบางๆนั่นแล้วยังวิ่งไล่รอบโต๊ะ.....ส่วนยูอิจิ....ไม่คิดจะช่วยใครเลยรึไง
"อย่ามายุ่งกับชั้นนะ.....ไอ้พี่ยู....แกช่วยน้องแกหน่อยเด้"
"ให้ช่วยอะไร.....ปากแกๆก็จัดการเด่ะ"
"อ้าว.....ไหงพูดงี้ล่ะ"
"จะหนีไปไหน....นายหนีไม่พ้นหรอก"
"คาเมะหนีไปหนีมา.....รอบโต๊ะ....เป็นจังหวะเดียวกับที่มือปัดถ้วยน้ำซุปที่เพิ่งเสิร์ฟ....ไม่ทันระวัง.....ก็เลย...
"เฮ้ย....ไอ้จิน!!!"
คาเมะหยุดหนี....มองดูจินที่นั่งจับมือตัวเองแน่น.....เพราะถ้วยน้ำซุปที่ราดลงไปเต็มๆ....ดูจากควันสีขาวๆที่ลอยอยู่...ก็รู้ว่าต้องร้อนจนลวกมือแน่ๆ
"ไอ้จิน...เป็นไงบ้าง"
ยูอิจิรีบเข้ามาดู.....พบมือของจินที่แดงเหมือนกับเนื้อจะหลุดออกมา....บาดแผลนั้น....คงจะแสบ....แต่ทว่า.....ใบหน้าของจินกลับไม่แสดงออกซักนิด....
"ช่างมัน.....ชั้นไม่เป็นไร"
ไม่เป็นไรได้ไงวะ....เป็นขนาดนี้เนี่ยะ.....คาเมะ.....แกทำแกก็มาดูเค้าหน่อยเด้....ยืนเซ่ออะไรอยู่ได้!!!"
ยูอิจิตวาดใส่....ร่างบางที่ยืนอยู่....ไม่เคยโดนพี่ชายทำกับตัวเองแบบนี้มาก่อนเลย....แล้วนั่นก็ทำให้คาเมะน้ำตาเอ่อขึ้นมาจริงๆ....
"ก็ชั้น.....ชั้นขอโทษ....ชั้น....."
ร่างบางเกิดน้อยใจพี่ชายลึกๆก่อนจะวิ่งหนีออกนอกร้านไป....ยูอิจิมองตามทำได้แค่ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย....หันกลับมาดูมือของจินต่อ
"หมดอารมณ์กินเลยว่ะ....เดี๋ยวไปหาหมอดีกว่า...."
"อย่าเลย....ชั้นไม่เป็นไรจริงๆ....แผลแค่นี้.....ไกลหัวใจ...."
"อย่าอวดเก่งได้มั้ย....นายมันมีเรื่องไปทั่วนี่หว่า....ถึงได้ไม่รู้สึกอะไร"
"ใช่.....ชั้นมีเรื่องไปทั่ว.....แต่นายรู้มั้ย....ตัวดำเนินเรื่องคือชั้น....ส่วนตัวต้นเรื่อง....คือพวกมัน...."
มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำขึ้นมา.....พันแผลสดๆนั้นอย่างชำนาญจนยูอิจิทึ่ง....มีเรื่องบ่อย....เรื่องทำแผลก็เป็นของธรรมดา
"แล้วไอ้ตัวเล็กหนีไปไหนแล้ว...."
"ช่างมันเถอะ.....น้องชั้นมันก็งี้แหละ....คงจะตกใจ....ชั้นไม่เคยตวาดเค้าเลยซักครั้งเดียว....ครั้งนี้เป็นครั้งแรก....เดี๋ยวก็คงกลับมั้ง"
"ให้มันเป็นอย่างที่นายพูดเถอะ...."
....................................
.........................
................
.......
...
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป....
"อ้าวคาเมะ....ไปไหนมา...."
ยูอิจิมองดูน้องตัวเองที่เดินมุ่งหน้ามาหา.....ไม่ได้อยู่ที่ร้านเนื้อย่าง....ก็กำลังจะออกตามหาแกนั่นแหละคาเมะ
"อย่ามายุ่งกับชั้น"
"แค่นี้งอนเหรอ.....ขอโทษนะขอโทษ....."
พี่ชายง้อต่อหน้า....ดึงตัวคาเมะมากอดเบาๆ....ยกมือขึ้นลูบหัวปลอบใจ
"มาตวาดใส่ทำไมล่ะ"
"ก็มันฉุนนิดหน่อยเอง....ตอนนี้ไม่แล้ว....อย่าโกรธกันนะ"
ดวงตาคู่สวย...มองจินที่ยืนอยู่ด้านหลัง.....ที่มือมีผ้าเช็ดหน้าพันอยู่หลวมๆ.....ร่างบางผละออกจากยูอิจิแล้วเดินเข้าไปหา.....
"มือเป็นไงบ้าง....."
"ไม่เป็นไร.....ไม่ได้เจ็บอะไรเท่าไหร่"
"โกหก....นายเจ็บจนอยากจะร้องใช่มั้ยล่ะ....ชั้นรู้ดี....มาทางนี้"
คาเมะเดินจูงมือจินไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆทางเดิน....ยูอิจิได้แต่มองตาม.....จะทำอะไรอีกว้า?....
"ผ้าพันแค่นี้มันจะหายได้ไง....แผลติดเชื้อขึ้นมาก็แย่กันพอดีสิ"
มือเล็กๆหยิบสำลีกับทิงเจอร์ขึ้นมาจากถุง....ทำแผลให้....มองดูการกระทำของคาเมะ....ดูจะเป็นมิตรมากขึ้น....ของพวกนี้ก็ซื้อมาเพื่อเค้าสินะ
"นี่.....ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาได้นะ....ไม่มีใครว่านายขี้ขลาดหรอก....อย่างนี้มันอึดอัดไม่ใช่เหรอ"
"ไม่อึดอัดมากมาย....ทำแล้วคนจะเห็นจุดอ่อนเรา...ชั้นไม่ทำหรอก"
"แต่บางทีจุดอ่อนมันก็ต้องแสดงออกบ้าง....เพื่อที่เราจะได้เอามาปรับให้มันเป็นจุดแข็ง....ชั้นพูดถูกมั้ย"
มองสายตาที่ดูมุ่งมั่นนั้น....รู้สึกดี....
"แป๊บนึงนะ.....เดี๋ยวชั้นพันแผลให้แป๊บเดียว...."
หยิบผ้าพันแผลขึ้นมาจากถุงอีกครั้ง.....ทันทีที่มือน้อยสัมผัสกับมือของจิน....ก็รู้สึกถึง.....
"ข้อมือนายเป็นอะไรรึเปล่า....พี่ยู....ลองจับดูสิ"
ยูอิจิเดินเข้ามา....จับที่มือของจินดูอีกครั้ง....รู้สึกถึงบางอย่างเหมือนกัน
"มือนายเป็นไรวะ"
"ไม่รู้....เสียหลักโดนฟาดตั้งแต่อยู่ที่เกาหลีแล้ว...."
"อะไรนะ....ทำไมไม่ไปหาหมอ....รู้มั้ยว่าเส้นพลิก.....บวมด้วยนี่นา....ไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ"
"รู้.....ชั้นรู้ตลอดเวลา....แต่ชั้น....."
"ไม่อยากพูดกับคนเกาหลี.....เพราะว่าตัวเองพูดไม่ได้....ลูกครึ่งประเภทไหนน้า...พูดภาษาเกาหลีไม่เป็น"
ร่างสูงได้แต่มองหน้าคาเมะนิ่ง.....รู้เรื่องของเค้าได้ยังไง...ไม่เคยบอกเลยซักนิด
"เอาล่ะ.....เสร็จแล้ว....กลับบ้านไปก็อาบน้ำแล้วก็ทายาซะ.....เอาผ้าชุบน้ำอุ่นประคบไว้ก็ดี...."
คาเมะจัดการแผลเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเก็บของแล้วเดินไปซะเฉยๆ....จินเองก็รู้ว่าสิ่งที่คาเมะทำมันแทนคำขอโทษ
"จิน.....พรุ่งนี้ไปโรงเรียนใช่มั้ย..."
"อืม...."
"งั้นพรุ่งนี้ชั้นเอารถไปส่งนาย2คนแล้วกัน....พอดีเลย.....ต่อไปนี้คาเมะจะได้มีเพื่อนเดินด้วย....."
ทั้งคู่เดินกลับบ้านตามหลังคาเมะไป....จินได้แต่มองดูที่มือของตัวเอง....ทำไมพอได้สัมผัสกับมือนุ่มๆนั้นแล้วถึงได้รู้สึกดีอย่างนี้....แปลก?

* * *

เช้าวันต่อมา......
"คาเมะ....เสร็จรึยัง!!!"
ยูอิจิตะโกนลั่นบ้าน....นั่งอยู่โต๊ะอาหารพร้อมกับจิน.....จินอยู่ในชุดกางเกงขายาวสีดำ.....เสื้อเชิ๊ตหลวมๆผูกเน็คไท....ดูแปลกตาไปจากเมื่อวาน
"ชุดเก่าชั้นนี่มันดูดีตลอดเวลาจริงๆนะ.....อย่างนี้แหละคนหล่อๆมักใส่อะไรดูดี"
"เฮ้อ!!"
"ถอนหายใจอย่างนี้หมายความว่าไงวะ...."
"เบื่อคนหลงตัวเอง"
"เออ....ขอบใจที่ชม"
"ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะ"
ตอนนั้นคาเมะก็เดินลงมาจากชั้นบนพอดี.....จินหันไปมองที่ร่างบางนั้นตาค้าง....เครื่องแบบนักเรียนของคาเมะ....เสื้อไม่หลวมเหมือนของเค้า....แต่กลับพอดีตัวจนแทบจะแนบเนื้อ.....ทรงผมที่ถูกเซ็ตยังกะจะไปออกงานที่ไหนซักแห่ง....แสกข้างซะเรียบร้อย....สรุปก็น่ารักอ่ะแหละ
"มองอะไร...."
จินละสายตาออกมาไม่รู้ไม่ชี้.....ตอบไปหน้าตาเฉย
"เปล่านี่....แค่ดูเสื้อของนาย.....สวยดีนะ...ทำยังกับไม่ได้ใส่อะไรไปงั้นแหละ....เห็นไปถึงข้างใน"
"นี่....ก็ชั้นตัวเล็กนี่นา....ไซต์ใหญ่กว่านี้มันก็หลวม....ก็ต้องเอาตัวนี้สิ....ใส่ไปไม่เห็นเค้ามีปัญหาอย่างนายซักคน....บ้า"
"เอาล่ะๆๆ.....จะไปได้ยัง.....เดี๋ยวพ่อเปิดสนามมวยให้ดวลกันซะหรอก.....เร็วดิ.....เดี๋ยวไม่ทันโรงเรียนกันพอดี"
"ก็ไปดิ.....ใครห้ามเท้าเอาไว้ล่ะ"
จินถือกระเป๋าย่ามเดินไปเป็นคนแรก.....เดินผ่านหน้าคาเมะไปหน้าตาเฉย.....เจ้าตัวได้แต่มองตามแล้วก็เคียดแค้นลึกๆ
"เดี๋ยวอยู่โรงเรียนชั้นจะจัดการนายให้สะใจเลย.....เจ้าบ้านิคัน...ฮึ!"

* * *

At Tadayoshi High School.........
"ถึงแล้ว...."
รถเต่าสีส้มหยุดอยู่หน้าโรงเรียน....จินที่ยังไม่ทันคุ้นที่คุ้นทางก็เดินลงไปอย่างมาดมั่น.....แต่คาเมะ?
"ทำไมแกไม่ลงวะคาเมะ.....พี่รีบไปมหาลัยนะเว่ย....ลงเด่ะ"
"จะบ้าเหรอ....ลงไปเดี๋ยวก็โดนรุมอ่ะดิ....เจ้าบ้านั่นก็ไม่รู้จะรีบร้อนลงไปทำไม....คนรู้กันหมดแน่ว่าชั้นอยู่กับเจ้านั่น...."
"โอ้....ที่แท้กลัวแฟนคลับคลั่งตาย....โฮะๆๆๆ"
"ขำตายล่ะ....เกลียดจะตาย....เรียกอยู่ได้....KFC....ไม่ใช่ไก่ทอดซะหน่อย....ชั้นน่ะเพศเดียวกับพวกนั้นนะ...."
"ก็เสือกหน้าสวยทำไมล่ะ"
"ไอ้พี่ยู!!"
"เอาน่าๆ....ลงไปไม่เป็นไรหรอก....เป็นน้องพี่ยูต้องอดทน....เข้าใจ๊"
"แกก็เข้าใจไปคนเดียวเหอะ....บอกให้ช่วยก็ไม่เคยได้ดั่งใจเลย.....พี่ชายประสาอะไร"
"ลงไปเหอะน่า..."
ร่างบางจำใจลงจากรถไป.....ไม่กล้ามองไปข้างหน้าเพราะกลัวโดนสายตาพวกแฟนคลับ....ถ้าเห็นเข้าได้ซวยแน่ๆ....
"อาคานิชิ....นายไปให้ห่างชั้นก่อนนะ...ได้ยินมั้ย"
คาเมะได้แต่ยืนก้มหน้าก้มตา....ไม่มีเสียงตอบกลับ.....
"นายได้ยินชั้นมั้ย....อยู่แถวนี้รึเปล่าเนี่ยะ....ไอ้นิคัน!!"
เงียบ......ฉี่.......
"ไอ้นิ...!!อ้าว....."
จินหายไปจากตรงนั้นแล้ว....มองจนทั่วก็ไม่เห็นใครซักคน...ทำไมไวขนาดนี้เนี่ยะ
"หายไปไหนของเค้านะ...อาคานิชิ....อาคานิชิ!!....มาวันแรกยังทำอวดเก่ง.....เดี๋ยวก็ได้หลงหรอก.....เจ้าบ้า!"
"บ่นหาใครอยู่ครับคาเมะจัง...."
พลันร่างบางก็ต้องสะดุ้งกับเสียงนั้น.....ค่อยๆหันกลับมา....พบกับรุ่นน้องคนนึง....ก็แฟนคลับตัวดีนั่นแหละ
"นาย....ใครง่ะ"
"อะไรกัน....คาเมะจังจำผมไม่ได้เหรอ....ผมก็คุซาโนะไง.....แฟนคลับผู้ภักดีเสมอมา..."
"อ๋อ....คุมะ"
"ไม่ใช่.....ทำไมชอบว่าผมเป็นหมีอยู่เรื่อยเลยล่ะ.....แต่ไม่เป็นไรหรอก....คาเมะจัง....วันนี้ผมขอไปส่งที่ห้องนะ...."
"เอ่อคือ....."
สายตาคู่สวยยังคงมองหาร่างของจินอยู่.....กวาดมองจนทั่ว.....มองไปมองมา....ไอ้เจ้าคุซาโนะมันมาอยู่ข้างหน้าตอนไหนกัน?
"นี่....ตกใจหมด....มาอยู่ตรงหน้าชั้นทำไมเล่า"
"อ้าว.....ก็ผมถามคาเมะจังอ่ะว่าผมไปส่งห้องมั้ย"
"อ๋อ....ไม่ต้องหรอก....ชั้นไม่ได้ป่วย....ไม่ต้องส่งชั้น"
"ทำปากแข็งอีกแล้ว.....อย่าเกรงใจผมเลย.....ไปกันเถอะนะ....นะจ๊ะ"
คุซาโนะฉุดกระชากมือคาเมะวิ่งไปซะอย่างนั้น....อะไรนักหนานะวันนี้....คอยระแวงสายตาคนอื่น....คอยปฏิเสธไอ้คุมะ....แถมยังต้องมาคอยห่วงจิน....แต่....
"ทำไมชั้นต้องห่วงนายด้วยล่ะ?"

* * *

"คาเมะๆ...."
"โคคิ"
เพื่อนสนิทคนสำคัญเดินเข้ามานั่งที่ใกล้ๆก่อนจะยื่นหน้าเข้าหาร่างบางที่นั่งหน้าตูมอยู่ตอนนี้.....
"เจ้าบ้าคุมะมาส่งอีกแล้วเหรอ"
"อืม...."
"รังควานไม่เลิกจริงๆนะมัน....รักนายจริงๆล่ะมั้ง"
"บ้าน่ะสิ.....ชั้นไม่เอาเด็กหรอก....เห็นเป็นแค่น้องชายก็แค่นั้น...."
"โอเค....เข้าใจ....รู้มั้ย....วันนี้มีเด็กใหม่เข้ามา...."
"เด็กใหม่....จริงๆน่ะเหรอ"
"ก็ใช่....ทำไม"
"ป.....เปล่า"
เด็กใหม่คนนั้น....ใช่จินรึเปล่า....คงไม่หรอก....ก็จินอายุมากกว่าเค้า.....ตอนนี้ก็คงจะอยู่ปี3ได้....ซ้ำชั้นคงยาก
"แล้ว....."
โคคิกำลังจะถามว่ามาจากไหน....อาจารย์ก็เข้ามาพอดี....ไม่รู้เรื่องอีกจนได้
"ทุกคน...นั่งที่ได้แล้ว...."
เด็กนักเรียนรีบวิ่งเข้าที่ของตัวเองเป็นว่าเล่น....อาจารย์ถือหนังสือวางลงข้างหน้าแท่นที่ยืนอยู่หน้าห้อง....
"วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาให้พวกเราด้วย...."
"ใครคร้าบจารย์.....น่ารักสู้คาเมะจังได้มั้ย...."
"ใช่ๆๆๆ...."
สนุกสนานกันเหลือเกินนะพวกแก....คาเมะนั่งเท้าคางเบื่อๆ...ส่วนโคคิเหล่ตามอง....ยิ้มขำๆ
"เอาล่ะๆ....พอๆ....พวกเธอดูก็แล้วกัน.....เข้ามาสิ"
ทันทีที่อาจารย์พูดจบ.....ร่างนั้นก็เดินเข้ามาในห้อง.....เพียงแค่ชายตามอง....ใจก็เต้นตึกตักซะแล้ว
"หวัดดี....อาคานิชิ จิน....เข้ามาใหม่...."
"นั่นไง....ชั้นนึกแล้ววววว"
คาเมะกุมขมับก่อนจะสบถพึมพำอยุ่คนเดียวที่โต๊ะ..นั่นไงชั้นว่าแล้วเชียว
"เธอพูดแค่นี้เหรอ"
"ครับจารย์.....ผมขี้เกียจพูดยาว...เมื่อย...อยากนั่ง"
อาจารย์ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่.....ไอ้เด็กคนนี้มันหยิ่งน่าดู.....
"งั้นก็เข้าไปนั่งซะนะ....เอาที่ๆใกล้กับคาเมนาชิแล้วกัน"
"ครับ"
จินเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว....คาเมะเลิ่กลั่ก.....หวังจะค้านหัวชนฝาเลยล่ะทีนี้.....เพื่อนๆฮือฮาเป็นแถบ....ก็นอกจากโคคิแล้ว....ไม่มีใครได้นั่งใกล้คาเมะเลย.....แล้วเจ้านี่เป็นใคร?
"อาจารย์ฮะ...ทำไมต้องให้เค้ามานั่งใกล้ผมด้วยล่ะ....."
"เธอมีปัญหาเหรอคาเมนาชิ"
"ก็เค้า....."
"ที่ครูให้เค้านั่งใกล้เธอ....เพราะจะได้ดูแลกันง่ายๆ....อาคานิชิเค้าบอกเองว่าเค้าอยู่บ้านเดียวกับเธอ....ญาติกัน....คงไม่เป็นไรหรอก"
"ห๊าาาา...อะไรง่าาาา"
เพื่อนร่วมห้องโวยวายจนน่ารำคาญ....คาเมะยังคงอึ้งไม่ก็ช็อกอยู่....ส่วนโคคิ.....หันหน้ามองจินด้วยสายตาที่.....แข็งกร้าว....สายตาแบบนี้....ชินซะแล้วสำหรับคนอย่างจิน.....ยักไหล่ไม่สนใจตามแบบของอาคานิชิเหมือนเดิม
"นี่....นายบอกเค้าเหรอ"
คาเมะพูดเสียงเบาๆกับจิน.....โคคิจับพิรุธเอาไว้.....แกรู้มั้ย....ว่าชั้นรู้สึกถึง....รู้สึกว่าแกจะแย่งคาเมะไปจากชั้นน่ะสิ
"ชั้นชอบพูดความจริง....ผิดรึไง"
"นายจะบ้าเหรอ....ไปบอกทำไม....น่าจะรู้นี่....ว่าชั้นอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร"
"ฐานะไก่ทอด....KFC"
"ชั้นไม่ใช่ไก่ทอดนะเจ้าบ้า"
"ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง....อยู่ในหมู่ผู้ชายล้วนๆ....จะนั่งรอให้เค้ามากินตอนไหนก็ได้"
"เอ๊ะ.....ไอ้นิคัน....พูดไม่รู้เรื่องเหรอ!!!"
คาเมะลุกพรวด....กำมือแน่นอย่างแค้นจัด....มองจินที่ยังคงนั่งอยู่....แต่สายตา...กลับมองมาที่คาเมะเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
"นิคัน....อะไรวะ...."
"นั่นดิ....ทำไมเป็นนิคันวะ....."
เพื่อนในห้องสุมหัวนินทาในระยะเผาขน....จินกับคาเมะยังคงมองหน้ากันอยู่.....ไม่วางตา

"ปังๆๆๆ!!!"

อาจารย์เคาะโต๊ะเรียกสติของทั้งคู่.....ทั้งห้องจำต้องเงียบลง
"คาเมนาชิ....นั่งลง"
นิ่ง......เฉย....
"คาเมนาชิ....ครูบอกให้เธอนั่งลงซะ"
"ฮะ.....อาจารย์"
ร่างบางจำต้องนั่งลงตามคำสั่ง.....จำต้องละสายตาจากจิน....แต่ใจก็ยังคงแค้นอยู่มาก....นายยังไม่รู้อะไรหรอกคาเมะ....จินน่ะเป็นยิ่งกว่านาย
"จารย์....ขอตัว....ไม่มีอารมณ์เรียน"
"ปึ้ง!!!!"
เสียงที่จินลุกขึ้น.....ตรงเข้าถีบโต๊ะของคาเมะจนข้าวของกระจัดกระจาย....เพื่อนในห้องแทบจะฆ่าแทน....จินไม่สะทกสะท้านกับการกระทำของตัวเองเลย...เดินถือกระเป๋าย่ามผ่านหน้าไปซะเฉยๆ
"อาคานิชิ....เธอจะไปไหน....นี่เธอเพิ่งเข้านะ.....จะก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกเลยรึไง"
"เรื่องของผม....จารย์สร้างชีวิตผมมารึไง....ถึงได้สั่งอะไรมากมาย.....ไม่ใช่พ่อใช่แม่.....อย่าวุ่นวายได้มั้ย"
ร่างสูงเดินออกไปแล้วปิดประตูลงอย่างแรง....ตอนนี้เพิ่มเรื่องให้กับอาจารย์อีกคนซะแล้ว....อาคานิชิ
"คาเมะ....เป็นอะไรมั้ย....ไปห้องพยาบาลนะ"
"ไม่หรอกโคคิ....ขอบใจ....ชั้นไม่เป็นไร...."
"แน่ใจนะ....."
"อื้ม....เย็นนี้นายไปส่งชั้นที่บ้านหน่อยสิ.....ชั้นไม่อยากกลับบ้านพร้อมเค้า....ชั้นกลัว...."
"ก็เอาสิ....ชั้นจะไปส่งนายนะ....ไม่ต้องกลัว"
มือโคคิเอื้อมมือจับมือน้อยๆของคาเมะเอาไว้....ปลอบใจคนที่กำลังตกใจถึงที่สุด....การกระทำที่ไม่เคยพบเจอ.....ป่าเถื่อนจนไม่อยากจะอยู่ใกล้.....เหตุการณ์ครั้งนี้....ทำเอาใจของคาเมะ....คิดอยู่นานว่า....
จะอยู่กับคนๆนี้....ได้นานซักเท่าไหร่

* * *