==> Bet now!! <==
ยูอิจิ.....นายคิดอะไรของนายอยู่.....
รู้มั้ย....ว่าการกระทำของนาย.....
มันเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน.....
เท้าทั้งสอง...ค่อยๆเหยียบย่างขึ้นบันไดไปทีละขั้นๆ....ยังคงคิดอยู่เสมอ....ว่าจิน....ใกล้จะไปจากตัวเองทุกทีๆ.....อย่างนี้ควรจะดีใจรึว่าเสียใจดีล่ะ
"แกร๊ก......"
เปิดประตูห้อง....พบจินที่นอนอยู่บนเตียง....หลับสนิท....เห็นหน้าจิน....ก็นึกถึงหน้าคาเมะ.....น้องตัวเองจะรู้สึกยังไง.....ถ้าเกิดว่าจินไป....แล้วต้นเหตุเป็นยูอิจิ....
"ไอ้....ไอ้....จิ....."
ไม่กล้าที่จะเรียก....เพราะยิ่งเรียก.....ความสงสารในจิตใจก็ยิ่งแต่จะเพิ่มมากขึ้น....ถ้างั้น...ยูอิจิ....นายจะทำไงต่อไปล่ะ
หันหลังกลับ....ถอนหายใจให้กับความเห็นแก่ตัวของตัวเองกี่ครั้งแล้วนะ....เดินลงไป....ลงไปข้างล่าง.....
"ฮัลโหล"
*ยองจินxxxxxxxxxxxxxxxxx*
ใส่ภาษาเกาหลีแบบไม่ยั้ง....ฟังไม่ออกเลยซักคำ
"เอ่อ......ขอโทษครับ....ผมไม่ใช่จิน"
*อ้าว....แล้วไหนไปตามเค้าล่ะ*
"คือผม...."
จะแก้ตัวยังไงดี.....เอางี้ละกัน
"คุณคงโทรผิดมั้งครับ.....ไม่ผมก็คงเมา.....โอ๊ยยยยย....มึนหัวสุดๆเลย....ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ....หวัดดี"
วางหูไปซะเฉยๆ....รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก....จริงๆ
"ชั้นทำอะไรลงไปวะ....เกือบทำให้น้องแกเสียใจแล้วมั้ยล่ะยูอิจิเอ๊ยยยยย"
เดินไปเปิดประตูด้านนอก.....ทางบ่อปลาคาร์ฟ...นั่งลงตรงนั้น.....ตรงชานที่ยื่นออกมา
นั่งคิด.....คิดอะไรหลายๆอย่าง....เรื่องไร้สาระที่ตัวเองเคยทำ....นึกถึงหน้าของ....พ่อกับแม่....มองขึ้นไปบนท้องฟ้า.....ยิ้มอย่างปล่อยวาง
"พ่อครับ.....แม่ครับ....ลูกคนเล็กของพ่อกับแม่....ดูเหมือนจะตีห่างผมไปทุกทีแล้วนะ.....ผมคงเอามันกลับมาไม่ได้....มันเจอคนที่ใช่แล้วนี่.....ผมควรจะปล่อยมันไปใช่มั้ยครับ"
"แกคิดว่าชั้นจะทิ้งแกรึไงไอ้พี่ยู"
หันหลังขวับ....พบคาเมะที่ยืนอยู่ตรงประตู.....หน้าบึ้ง....
"คาเมะ.....แกลงมาทำไม.....ขึ้นไปนอนสิ....ยิ่งแต่ไม่สบายอยู่นะ"
"ถ้าชั้นไม่ลงมา.....ชั้นจะได้ยินแกพูดจากปากแกมั้ยล่ะไอ้พี่ยู.....ใครเค้าจะทิ้งแก.....ชั้นไม่อกตัญญูขนาดนั้นหรอกนะ....."
ยูอิจิค่อยๆเงียบปากลง....หันหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าดังเดิม
"ไม่รู้สิ.....แกอย่าไปคิดอะไรเลยคาเมะ.....พี่ก็แค่พูดไปเท่านั้น.....ตามประสาคนขี้น้อยใจ.....แล้วก็ไม่มีใครสนใจด้วย"
"ใครไม่สนใจแก"
"ไม่รู้ดิ.....ก็บอกแล้วพี่พูดไปเอง....ใครจะคิดยังไงพี่ล่วงรู้ความคิดใครไม่ได้หรอก....พี่บ้าไปคนเดียว.....อย่าว่ากันเลยนะ.....ก็พี่มีน้องอยู่คนเดียว....จะรู้สึกเหงาๆมันก็ไม่แปลก"
มองดูพี่ชายตัวเองที่นั่งมองท้องฟ้า.....รู้มั้ย.....ว่าทำให้คาเมะรู้สึกผิดเข้าจริงๆ....ทั้งๆที่ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น....คงเพราะสงสารล่ะมั้ง
เดินเข้ามานั่งข้างหลัง.....ค่อยๆสวมกอดจากทางด้านหลัง.....กอดคอพี่ชาย.....หน้าแนบกันเบาๆ
"คาเมะ...."
"ขอโทษนะพี่ยู.....ชั้นน่าจะแคร์ความรู้สึกแกให้มากกว่านี้.....ลืมไป...."
"ลืมไปว่ามีพี่ชายอยู่ข้างๆอีกคนใช่มั้ยล่ะ.....สลัดทิ้งแบบไม่รู้ตัว.....อย่างนั้นใช่มั้ย"
"อย่าคิดอย่างนั้นดิ....."
"รึมันไม่จริง"
"มันก็.....เออน่า.....ขอโทษนะ....."
"ช่างเหอะ.....พี่เข้าใจ....จำไว้นะคาเมะ....แกห่างพี่ๆไม่ว่า....แต่ถ้าลืมเมื่อไร....พี่จะไม่นับแกเป็นน้องเลย....."
"อื้อ"
ตีหัวคาเมะเบาๆ.....พี่น้อง.....เข้าใจกันได้ซะที....
"ไปนอนเถอะ......ไข้ขึ้นไม่รู้นะเว่ย"
"พี่ยู.....ไปส่งที่ห้องด้วย"
"เว่อร์แล้วแก.....ห้องอยู่แค่นี้ยังจะให้ไปส่ง....."
ลงมานั่งข้างๆยูอิจิ....ซบไหล่
"ถามอะไรหน่อยได้มั้ยพี่"
"อะไร"
"ไอบะจังอ่ะ.....เค้า......"
"เค้าอะไร"
ไม่กล้าพูด.....เขินอยู่เหมือนกัน
"คิดว่ามาซากิเป็นคนที่ไอ้จินชอบใช่มั้ย"
"รู้ได้ไง"
ตกใจนิดๆ.....เงยหน้ามองพี่ตัวเองตาค้าง....ยูอิจิกลับยิ้มเฉยๆ
"ทำไมจะไม่รู้.....มาซากิมันเล่าให้พี่ฟัง....มันคิดว่าแกเห็นมันเป็นแฟนไอ้จิน.....เพราะเวลาไอ้จินอยู่กับมัน.....จะแปลกไปเป็นคนละคนใช่มั้ยล่ะ....."
"อื้ม"
"แกฟังพี่นะ.....มัน2คนไม่มีอะไรกันหรอก....แกเห็นผู้หญิงคนนึงตอนไปบ้านมันคราวนั้นได้มั้ย....ที่น่ารักๆหน่อย...."
"เห็น....มันก็มีอยู่คนเดียวอ่ะ"
"นั่นแหละ.....แฟนมัน.....ชื่อยูคิ.....ไม่ใช่คนยึดหลักมันหรอก.....พนันกันเลย.....อาทิตย์หน้ามันเปลี่ยนอีก"
"จริงดิ"
"เอ้อ.....นั่นแหละใช่เลย"
ไม่พูดต่อ.....กำลังอึ้ง....ผสมกับดีใจนิดๆ....ใกล้เผยความลับในใจออกมาทีละนิดๆแล้วนะคาเมะจัง
ไปนอนได้แล้ว.....พรุ่งนี้ไปโรงเรียนไม่ใช่รึไง.....เดี๋ยวตื่นสายไข้ขึ้นอีกหรอก.....พี่ไปส่งที่ห้องก็ได้"
"ไป.....ก็ไป.....แต่ที่พูดเมื่อกี๊..."
"เออน่า.....พูดจริงๆ.....แกดีใจได้เต็มที่แล้วนะ.....ไปนอนๆ"
โอบไหล่เล็กเดินขึ้นห้องไปจนได้....ยังคงมองหน้ายูจังตาค้างเหมือนเดิม.....แต่ว่า.....
ไอ้ที่บอกว่าดีใจได้เต็มที่หมายความว่าไง.....ห๊าาาา!!

* * *

"ป้าครับ"
"อ้าวยูจัง.....ทำไม?"
ยูอิจิเดินลงมาจากข้างบน.....นั่งลงที่โต๊ะกินข้าว
"ทำไมอะไรครับ....."
หันหน้าไปถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....ป้ายิ่งแต่งงหนัก
"ยูจังกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่....."
"6ทุ่มครับผม...มาถึงก็เจอสิ่งที่ป้ากลัวเลยล่ะ"
"อะไร"
"พ่อไอ้จิน....โทรมาพอดี"
"ห๊าาาาา"
"แล้วผมก็ขึ้นไปตามมันให้มารับโทรศัพท์"
"ยูจัง...ทำไมล่ะ....ป้าบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปตามเค้า.....เกลียดอะไรนักหนา....เรานี่ไม่ไหวเลยนะ...ทำไมถึง.....??"
"เดี๋ยวก่อนสิ.....มันยังไม่ขนาดนั้นหรอกป้า.....ผมเปลี่ยนใจซะก่อน.....ก็นึกหน้าไอ้เจ้าคาเมะขึ้นมา....ก็เลยเลิก.....วางหูไปซะเฉยๆ"
"เฮ้อ.....ค่อยยังชั่วหน่อย.....ถ้าเราทำอย่างนั้นนะ....โดนป้าโกรธอีกคนแน่ๆ"
"คร้าบๆๆๆ"
"แล้วนี่เจอคาเมะแล้วคุยกับน้องรึยัง"
"ทำไมต้องคุยล่ะ.....มันอ่ะนะ.....พูดยังไงก็ไม่รู้เรื่องหรอก....."
"ใครไม่รู้เรื่องกันแน่ห๊าาา"
คาเมะเดินลงบันไดมาพร้อมกับเสียง......ยูอิจิสะดุ้งเฮือก
"แกว่าใครไม่รู้เรื่องจ๊าาา.....ไอ้พี่ยู"
กัดฟันพูด....ยิ้มแบบแค้นนิดๆ....ยูอิจินั่งตัวแข็งทื่อ
นอนสบายดีมั้ย.....น้องของพี่ยู"
"สบายซี่...สบายมาก.....แต่เริ่มจะไม่สบายเพราะแกนี่แหละ......ไอ้พี่ทรพี.....คนอุตส่าห์คุยด้วยแล้วยังว่าคุยไม่รู้เรื่อง.....เดี๋ยวก็โดน.....รู้ป่ะเมื่อคืนนั่งรอตั้งนาน.....ทุเรศ"
"จริงดิ.....งั้นพี่ยูขอโทษน้าาาา....พี่ยูไม่รู้"
กอดน้องแน่น....คาเมะคอยแต่แกะมือออก....ป้ารู้ได้ทันที....ว่าพี่น้องคู่นี้.....กลับมาป่วนบ้านอีกแล้ว
"แล้วจินคุงล่ะยูจัง....ป้าไม่เห็นเค้าลงมาซักที"
"อยู่บนห้องมั้ง....เห็นมันตื่นแต่เช้าเลย....."
"อืมมม....คาเมะจัง....รู้มั้ยว่าจินคุงเค้าจะต้องไปโรงเรียนวันไหน"
"กลางเดือนนี้ฮะ"
นั่งกินข้าวเหมือนเป็นเรื่องปกติกันทั้งสามคน.....เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....แต่แล้ว.....
"ห๊าาาาา"
ป้ากับคาเมะหันมามองหน้ายูอิจิ.....ที่ร้องเสียงหลง....ข้าวยังเต็มปากอยู่เลย
"เป็นอะไรอีกไอ้พี่ยู"
"วันนี้วัน?"
"วันจันทร์ไง....."
"วันจันทร์....เฮ้ยยยย"
ยูอิจิหันไปดูปฏิทิน.....แน่แล้ว....ชัดเลย.....
"วันนี้วันที่16...ไอ้จินมันต้องไปโรงเรียนกลางเดือนใช่มั้ย"
"เออใช่....งั้นวันนี้ก็....."
"วันนี้ชั้นก็ต้องไปโรงเรียนอ่ะดิ"
จินเดินลงมาอีกคน....หน้าตาเฉยชามากๆ
"ไอ้จิน...."
สายตาทั้งสามคู่มองในเชิงอ้อนวอน.....อ้อนวอนอะไรวะ?
"ทำไม.....มองชั้นทำไม"
"จินคุง....แน่ใจนะลูกว่าจะไปโรงเรียน"
"ครับ.....ผมอยากไป"
"แล้วนายไม่กลัวเหรอ....คนที่นั่นรู้เผ่าพันธุ์นายหมดแล้วนะ.....ยังจะไปอีกเหรอ"
"นายจะไม่ให้ชั้นไปก็ได้.....เดือนหน้าชั้นจะได้ไปอยู่กับพ่อชั้นที่สิงคโปร์"
"พะ.....พ่อ....พ่อนาย....นายรู้เหรอ"
อึ้งกันทั้งหมด....ทั้งๆที่ปิดเอาไว้.....แต่ทำไมจินถึงรู้
"รู้สิ......พ่อโทรมาจิกชั้นตั้งแต่อยู่เกาหลีแล้ว...."
"แล้วนายไปรึเปล่า"
"ไปมั้ยน่ะเหรอ....."
รอคำตอบจากปาก.....สุดท้าย....
"ไปดิ.....ไป"
ยูอิจิ.....มองคาเมะที่นั่งข้างๆ.....แววตาดูเศร้าทันที
"ไปให้โง่น่ะสิ...."
"อ้าว...."
"อ้าวอะไรล่ะ....ก็พูดเล่นบ้างดิ....ชั้นไม่มีทางไปอยู่กับคนอย่างนั้นแน่ๆ.....นี่มัน7โมงครึ่งแล้วนี่หว่า....คาเมนาชิ....ไปกันรึยัง"
"อะ....เออๆ.....ไปสิไป"
มือหยิบกระเป๋าข้างๆ....แต่ก็ยังมองจินอยู่ไม่วางตา....เล่นมุขซะตกอกตกใจเลย
"ไอ้จิน.....งั้นเมื่อคืนชั้นก็......"
"ก็อะไร"
จะบอกว่าน่าจะเรียกจินลงมารับ....แต่ไม่กล้า.....กลัวโดนคาเมะโกรธอีกรอบอ่ะดิ
"ไม่มีอะไร......ไปโรงเรียนไป.....เดินกันดีๆล่ะทั้งคู่นั่นแหละ"
"ไปนะครับป้า...."
"โชคดีนะทั้งคู่"
มองตามหลังของทั้งคู่ที่เดินออกจากบ้าน......ป้าหันหน้ามามองยูอิจิ.....อึ้งเหมือนกัน
"แล้วเราจะขัดขวางไม่ให้มันพูดกับพ่อมัน.....เพื่ออะไรอ่ะป้า"
"นั่นสิ.....ป้าก็งงอยู่เนี่ยะ.....ถ้ารู้ว่าไม่ไปเด็ดขาดอย่างนี้.....ไม่ขัดขวางแต่แรกก็ดีหรอก....คุณคิมนี่จริงๆเล้ยย....พูดยังกับจินคุงเค้าใจอ่อนง่ายอย่างนั้นแหละ..."

* * *

AT Tadayoshi....
"นั่นไอ้เด็กเกาหลีนี่หว่า"
"เออๆ.....ยังหน้าด้านมาโรงเรียนอีกเว่ย"
"เดินกะไอดอลของเราด้วยอ่ะ.....ไอ้นี่....ฮึ้ย!!!"
จินกับคาเมะทำเหมือน.....คู่รักกันอย่างนั้นแหละ.....เดินยิ้มเดินหัวเราะ.....ไม่อายใครเล้ย.....ให้ตายดิ
"คาเมะจังคับ"
ละจากจิน....มองหมีตัวนึงที่ยืนหน้าบูดอยู่ข้างๆ
"อ้าวคุมะ......นึกว่ารออยู่ที่ห้องเหมือนเดิมซะอีก"
"ทำไมคาเมะจังถึงได้...."
มองจินด้วยหางตา....สายตาหาเรื่องมากๆ
"ถึงได้อะไร.....ชั้นเดินกับญาติชั้นมันผิดเหรอ"
"ญาติเหรอ.....คาเมะจังมีเชื้อเกาหลีงั้นสิ.....ไม่จริงอ่ะ"
"บ้า....ใครว่าชั้นมีเชื้อเกาหลี....ชั้นเห็นเค้าเป็นเหมือนพี่ชายชั้นคนนึงเท่านั้นแหละ"
"รึอาจจะมากกว่าพี่ชายก็ได้นะฮิโรโนริ"
"อาคานิชิ"
จินดูจะยิ้มสะใจเป็นพิเศษ.....คุซาโนะทนไม่ได้แล้วนะ
"นายมันคิดมากน่าคุมะ....เอ้านี่.....ชั้นมีของมาฝาก...."
ยื่นของสิ่งนึงให้.....ไม่แตกต่างกับคนรับเท่าไร.....ของนั้น.....หมีขาวฮอกไกโด
"หมี....อีกแล้ว"
"ใช่.....ชั้นซื้อมาจากฮอกไกโดเพื่อนายเลยนะ....ไม่ชอบเหรอ"
"ชอบคับ"
"อาคานิชิเค้าเลือกให้เลยนะ....น่ารักใช่มั้ยล่ะ"
"เจ้านี่อ่ะนะเลือก"
รึนายไม่อยากได้"
จินพูดดักซะจนคุซาโนะทำอะไรไม่ได้.....ต้องเอาไว้....ยังไงมันก็คือของที่คาเมะซื้อมานี่นา
"ขอบคุณนะคับ"
"ชั้นไปเรียนก่อนแล้วกัน.....อาคานิชิ.....เข้าไปแล้วไหวนะ"
"เห็นชั้นเป็นใคร....เรื่องแค่นี้เคยกลัวเหรอ"
"เออๆ.....เก่งจริงๆ....ถ้าโดนรุมขึ้นมาไม่รู้ด้วย.....ไปนะคุมะ.....เจอกัน"
มองตามด้วยความรู้สึก.....เศร้าสุดๆ....มือกำหมีตัวนั้นเอาไว้แน่น
"ไอ้นิคัน.....เดี๋ยวแกก็รู้ว่าโรงเรียนนี้ไม่ต้อนรับแก"

"ครืดดดดดดดดดดด"
เสียงประตูเปิด....ทุกคนมองมาที่ร่างสองร่างที่เดินเข้ามาในห้อง.....
"คาเมะ....ทำไมนาย"
"มีอะไรข้องใจโคคิ"
โคคิแหวกคนเดินเข้ามาหา....มองจินตั้งแต่หัวจดเท้า
"แกยังกล้ามาโรงเรียนอีกเหรอไอ้เด็กนอกคอก"
"เออ....ขอบใจนะที่ว่าชั้นนอกคอก....จะได้หลุดพ้นคำว่าควายในคอกซักที"
คำพูดนั้น.....ด่ารวมๆได้เจ็บมาก....โคคิกำมือแน่น....อยากต่อยจริงๆ
"ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆทุกคนอีกครั้ง.....นี่รู้กำพืดชั้นหมดแล้วล่ะสิ.....ดี....เวลาด่าเป็นเกาหลีพวกแกจะได้ฟังไม่ออก.....สนุกดีว่ะ"
เดินผ่านสายตาทุกคู่ไปแบบไม่สะทกสะท้าน.....วางกระเป๋าลงที่โต๊ะ....คาเมะเองก็เริ่มจะแปลกๆ....จินมาที่นี่อีกครั้ง.....เพื่อประกาศสงครามแน่ๆ
"ไอ้นิคัน.....ไปตายซะ....!!!"
คนพูดไม่ใช่โคคิ....แต่เป็นเพื่อนร่วมห้องคนนึง.....แถมยังคว้าแจกันบนโต๊ะอาจารย์....ขว้างใส่จินแบบจะให้เห็นเลือด.....
"อาคานิชิ....ระวัง!!!"
ไม่ทัน.....แจกันโดนขว้างไปแล้ว....คงจะเห็นเลือด...แต่ว่า.....
"ไอ้กระจอกเอ๊ยยยย"
มือใหญ่รับแจกันใบนั้นเอาไว้ในมือ....ทั้งๆที่หันหลังก็ยังทำได้....
"กระจอกจริงๆ.....รู้มั้ย....คนที่จะจัดการชั้น....มันต้องแรงกว่านี้.....แค่นี้มันไม่พอมือชั้นหรอกเว่ย...."
จินเดินมากระชากคอเสื้อ.....สายตาเย็นชานั้น....แฝงความเกรี้ยวกราดไว้เต็มเปี่ยม
"แล้วแกจำไว้นะ.....ชั้นน่ะไม่เคยหาเรื่องใคร....แต่ถ้าใครมาหาเรื่องชั้น....ชั้นก็จะทำแบบเดียวกันกับที่คนๆนั้นทำกับชั้น.....นายใช้แจกันนี่.....กะให้หัวชั้นแตกสินะ.....ถ้างั้น..."
จินยกแจกันขึ้นมา.....คาเมะ.....โคคิ.....รวมทั้งคนที่ยืนดูอยู่.....รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น
"อาคานิชิ....นายอย่าทำนะ....."
"มึงตายซะ"
"อาคานิชิ......อย่า!!"
ไอ้ตัวขว้าง....ใช้มือป้องหน้าเอาไว้....หลับตาแน่น......แจกันใบนั้นถูกทุ่มลงที่หัวเต็มที่....เลือดไหลเป็นทาง......แต่ทว่า....
หัวนั้น.....กลับไม่ใช่หัวของ....มือดีที่จงใจจะขว้าง.....แต่มันกลับเป็นหัวของ.......
"คา.....คาเมนาชิ"
คาเมะเข้ามาบังแทน.....ปะทะลงที่ท้ายทอยอย่างแรง....เลือดสีแดงๆไหลเต็มคอเสื้อด้านหลัง.....สร้างความแตกตื่นให้กับหลายๆคน.....โดยเฉพาะโคคิ
"คาเมะ....คาเมะ.....เป็นไงบ้าง"
วิ่งเข้าไปดูอาการคนแรก.....จินมองคาเมะที่นอนกุมท้ายทอยตัวเองอยู่ด้านล่าง.....ยังคงมีสติที่จะพูดอะไรบางอย่าง
"อาคานิชิ....นาย....อย่ามีเรื่อง....ได้มั้ย"
"คาเมะ.....นายอย่าพูดมากเลยน่า....เจ็บจะตายชัก....เลือดเต็มเลยรู้มั้ย...ไปห้องพยาบาลเหอะ"
โคคิช่วยพยุงขึ้น....จินยังคงยืนช็อกอยู่อย่างนั้น.....มองคาเมะที่ดูจะไม่ไหว....สลบคาไหล่โคคิไปแล้ว
"ไอ้นิคัน....เลือดชั่วแกมันไม่เคยหมดจริงๆ....ชั้นจะบอกฝ่ายปกครอง....แกโดนไล่ออกแน่ๆ....แกคอยดู"
พยุงคาเมะเดินออกนอกห้อง.....คนข้างนอกแตกตื่นยิ่งกว่าเพื่อนในห้อง.....รุมกันจนไม่เห็นร่างเล็ก.....แจกันในมือจิน.....มีเลือดของคาเมะติดอยู่นิดๆ....ที่พื้น....หยดเลือดสดๆยังค้างคาอยู่....
"เฮ้ย......"
เรียกไอ้ตัวดีที่นั่งช็อกอยู่ข้างล่าง....สะดุ้ง
"คะ....คะ...ครับ"
"เอาไป"
ยื่นแจกันจนเกือบจะชนหน้า.....
"เอา....เอาไปไหน"
"เอาไปล้าง.....แล้วเอามาไว้ที่เดิม"
"ครับ.....ครับ"
รับแจกันมือสั่น.....วิ่งตาลีตาเหลือกออกไปอย่างรวดเร็ว.....สายตาที่เย็นชานั้น....รู้สึก.....อึ้ง....ตกใจ.....ช็อก....ปนกัน.....
หันมามองเพื่อนในห้อง....ต่างคนต่างวิ่งไปนั่งที่ตัวเอง....จิน....กลับกลายเป็นคนที่ทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้.....ไม่กล้าคุยด้วย.....มันเป็นเรื่องดีใช่มั้ย??

* * *

"คาเมะ....คาเมะ....."
เสียงเรียกกระซิบเบาๆ....คาเมะตื่นขึ้น.....ภาพที่เห็นยังคงเลือนลาง.....ผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบหัว.....ทำเอาร่างเล็กรู้สึกหนักๆ
"ใคร....."
"ชั้นโคคิไง"
"โคคิเหรอ....ชั้นอยู่ที่ไหน"
"นายอยู่ที่ห้องพยาบาล.....หลับตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงเลยนะ"
"แล้วทำไมถึงไม่ไปเรียน....มานั่งเฝ้าชั้นทำไม.....โอ๊ยยยย"
พยายามจะลุกขึ้น......แต่ความปวดมันพุ่งเข้ามา......รับไม่ไหว.....นอนลงไปเหมือนเดิม
"นายอย่าลุกดิ.....เจ็บขนาดนี้นอนที่นี่แหละ.....เรื่องอาคานิชิ.....เดี๋ยวชั้นจัดการให้นายเองนะ..."
"จัดการยังไง?"
"ก็บอกฝ่ายปกครองไง...คราวนี้มันโดนไล่ออกแน่.....นายสบายใจได้"
"สบายใจบ้าน่ะสิ....โคคิ....อย่าบอกนะ"
"ทำไมล่ะ.....ให้มันออกจากโรงเรียนเถอะน่า.....ชีวิตนายจะได้มีความสุข"
"มีความสุขบ้าน่ะสิ......ถ้าไม่มีเค้าชั้นก็มีความสุขไม่ได้หรอก"
"นายหมายความว่าไง"
หลุดปากไปจนได้....ทิ้งปริศนาให้โคคิค้นหาคำตอบ....
"ไม่มีอะไรหรอก....โคคิ.....ถ้านายบอก....ชั้นจะถือว่าชั้นไม่มีนายเป็นเพื่อน..."
"คาเมะ.."
"รับปากชั้นสิว่าจะไม่บอกฝ่ายปกครอง"
"ก็.....ก็ได้....ทำไมล่ะคาเมะ....นายชอบมันเหรอ....นายพูดเหมือนกับไม่มีมันนายจะต้องลงแดงตายอย่างนั้น....ทำไมล่ะ"
คาเมะไม่อยากจะพูดอะไรมากไปกว่า.....นอนหลับตาลง.....หนีคำถามที่โคคิเฝ้าแต่ถาม.....ประสาคนแอบรัก.....เพื่อนสนิท?
อยากได้คำว่าแฟน.....แต่ไม่อยากเสียคำว่าเพื่อน....จะทำยังไง....ชั้นจะทำยังไง....รักนาย....แต่เกลียดจิน....เกลียดมากที่สุด...ในชีวิต.....
รู้มั้ย......ถ้าฆ่ามันได้...ชั้นจะฆ่า....
ก็แค่อยากให้มันไปจากชีวิต.....กำจัดก้างออกไปจากคอ.....แต่มันคงยาก.....ก้างชิ้นนี้.....ดูเหมือนคาเมะเต็มใจจะให้มันติดคอ.....ไปจนตาย
ถ้าก้างหลุด....โคคิสบาย.....แต่คาเมะ.....คงโดนก้างชิ้นนี้บาด....ใจ.....อาจจะตายไปเลยก็ได้.....มันไม่คุ้มกันหรอกนะโคคิ......
"ชั้นเกลียดมัน......ชั้นจะฆ่ามัน"

* * *

In Evening........
คาเมะ.....ไม่ได้เข้าเรียนเลย.....ลุกทีไร....ล้มลงไปทุกครั้ง.....
ในห้องเรียนเย็นนั้น.....ที่มีแค่เพียง.....โคคิ.....กับ...จิน
"อาคานิชิ จิน"
ร่างสูงที่กำลังคว้ากระเป๋าตัวเอง....หันมามองโคคิที่มีสายตาแค้นอยู่เต็มๆ
"อะไร"
"แกมาโรงเรียนคราวนี้.....เพื่ออะไร"
"จะอยากรู้ไปทำไม"
ถือกระเป๋าเดินไปที่โต๊ะคาเมะ.....จะหยิบมาสะพายไหล่.....โคคิเดินเข้าไปกระชากออกจากตัว
"แกคิดจะไปดูเค้าสินะ.....ทำเค้าเจ็บขนาดนั้นแกยังหน้าด้านไปอีกรึไง....."
"ใช่.....ชั้นทำ.....แล้วไง...ชั้นคงไม่หน้าด้านขนาดที่ทำแล้วจะไม่ไปดูเค้าหรอกนะ....ขอตัว"
กระชากกระเป๋าคาเมะเดินห่างออกมา....โคคิทนไม่ไหวเข้าไปทุกที
"แกเป็นใคร....สำคัญอะไรนักหนา....ทำไมคาเมะถึงได้จมปรักกับแกได้ตลอดเวลา....."
หันมามองหน้าโคคิช้าๆ.....ความโกรธที่จินสามารถเห็นได้ชัดเจน
"ชั้นอยู่กับเค้ามาตั้ง2ปี...เค้ายังไม่รู้สึกอะไรกับชั้น...แต่แก.....มาแค่ไม่ถึงเดือน....กลับทำให้คาเมะเค้าเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้.....แกมันตัวทำลายมิตรภาพระหว่างเพื่อน...."
"ระหว่างเพื่อนงั้นเหรอ.....ชั้นว่าแกอยากได้มากกว่าเพื่อนอีก...ใช่มั้ย"
"รู้ก็ดีนี่.....เพราะฉะนั้นแกขัดขวางชั้นไม่ได้หรอก......ชั้นรู้ว่าแกก็ชอบคาเมะเหมือนกัน...."
"คิดอย่างนั้นเหรอ....ถ้าคิดอย่างนั้นชั้นก็จะสนองให้แก......"
โคคิกำหมัดแน่น.....หาทางที่จะเอาชนะจิน
"ชั้นท้าให้แกพนันกับชั้น"
"พนันอะไร....เรื่องคาเมนาชิน่ะเหรอ"
"ใช่...."
"แล้วแกจะพนันยังไง"
นึกไม่ออก....พูดไปด้วยความรู้สึกโมโห......หาทางสิ....นายจะทำยังไง?
"เอ่อ...ขอโทษนะ.....นาย2คน"
จินกับโคคิหันหน้าไป....พบกับประธานนักเรียน....ที่ยืนมองอยู่
"ชั้นขอติดประกาศในห้องแป๊บนะ...."
"เชิญ"
เดินถือใบประกาศเข้าไปในห้อง.....สายตาของทั้งคู่ยังไม่เลิกจ้องกัน
"เสร็จแล้ว.....พวกนายอ่านประกาศซะนะ....มีสองเรื่องที่สายชั้นพวกนายต้องเหนื่อยกันหน่อยแล้วล่ะ"
ประธานเดินออกไป.....โคคิเหลือบมองป้ายประกาศนั้น....นึกอะไรออก.....เดินไปดูที่บอร์ด
"อาทิตย์หน้าทัศนศึกษาม.ปลายปี2ที่นารา....แล้วก็งานวัฒนธรรมติดต่อกันงั้นเหรอ....."
"ก็ใช่.....แกคิดจะทำอะไรโคคิ...แกยังไม่บอกชั้นเลย"
"ก็ทำอย่างนี้ไง"
นิ้วชี้ไปที่รูปภาพของงานสองงาน.....แผนที่อยู่ในหัวโคคิ
"สองที่นี้....เป็นที่พิสูจน์ใจ.....ถ้าใครทำให้คาเมะเค้าประทับใจแล้วบอกรักคนๆนั้นได้....คนนั้นชนะ"
"ชนะได้อะไร"
"ได้ตัวคาเมะ"
"แล้วถ้าแพ้?"
"ออกห่างจากชีวิต.....ย้ายโรงเรียนไปซะ"

* * *