==> Bet or Love <==
"คาเมนาชิ...."
เสียงเรียกทำให้ร่างเล็กๆตื่นขึ้นมาอีกครั้ง...รู้สึกดีขึ้นมานิดๆ....เมื่อคนๆนั้น....เป็น....
"อาคานิชิ"
"เป็นไงบ้าง"
"ก็เจ็บน่ะสิ....ตีลงมาได้"
"แล้วใครใช้ให้นายมากั้นเอาไว้"
"ก็ชั้น....แค่ไม่อยากให้นายมีเรื่อง.....คนอื่นมีเรื่องเพราะชั้นมามากพอแล้ว....ชั้นไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก"
"เรื่องนี้ไม่ใช่เพราะนาย....มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจากชั้น....นายจะเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยวทำไม"
"ก็คนมันอยากเกี่ยว....ใครจะทำไม"
มองดูร่างเล็กๆที่กำลังลุกขึ้น.....จับหัวตัวเองที่ความเจ็บปวดมันพุ่งเข้ามาทุกวินาที...น่าสงสารมากเลยนะ
"นี่.....กี่โมง....อะ....เฮ้ยยยย!!"
จินรั้งตัวเข้ามากอดเบาๆ.....ลูบเส้นผมสีน้ำตาลช้าๆ....พร้อมๆกับคำพูดที่ฟังดู......สบายใจ
"ขอโทษนะ.....ชั้นทำรุนแรงเกินไป...ทำให้นายไม่สบายใจ"
"นาย......เป็นอะไรมากรึเปล่า...."
แปลกใจกับพฤติกรรม....เปลี่ยนแปลงไปอย่างอ่อนโยน....
"ไม่เป็นไร.......ก็แค่ห่วงนายมาก....ก็แค่นั้น....ขอโทษนะ"
ผละออกจากกัน.....จูบลงบนหน้าผากมนเบาๆ....มัน....มันตกใจ...มากๆ
"นาย....ทำอะไร"
ผลักออกอย่างแรง.....มองหน้าตื่นๆ
"เฮ้ย....หมดมู้ดเลยว่ะ....อุตส่าห์จะทำให้ประทับใจซะหน่อย....ไปๆๆกลับบ้าน"
"อะไรง่ะ...เปลี่ยนอารมณ์เร็วจัง"
"ก็อยากถามอะไรไม่เข้าเรื่องเองนี่หว่า....กลับบ้านได้แล้ว.....ต้องให้ช่วยพยุงมั้ยล่ะ"
"ไม่ต้อง.....เดินเองได้....อย่ามาอารมณ์แปรปรวนกับชั้นนะ....ชั้นก็หมดมู้ดเหมือนกันแหละ"
จินยืนดูอาการของคนอวดเก่ง.....แค่จะลุกยังลุกไม่ไหวเลย....
"มาๆๆ.....ดื้อไม่เข้าเรื่อง....."
ควงแขนคาเมะ.....เดินไปด้วยกัน....อะไรมันเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วนักหนา
"นายมาแปลกจังนะวันนี้"
จินชะงัก....คาเมะ...ไม่รู้หรอก....ว่ามันเป็นการกระทำนึง.....ที่อาจจะอยู่ในการท้าพนัน
"ทำดีๆ.....ไม่ชอบรึไง....รึว่าจะให้เอาแบบเก่า....ได้แผลเยอะๆสนุกดีนะ"
"ไอ้บ้า.....แล้วกระเป๋าชั้นล่ะ....เฮ้ย....กลับไปเอากระเป๋าก่อน....."
"ไปเอาทำไม"
"ก็...."
มองเห็นกระเป๋าของจินกับกระเป๋าตัวเอง....สะพายอยู่ที่ไหล่อีกด้านนึง.....
"กระเป๋าชั้นนิ่......ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวชั้นถือเอง"
"หยุดพูด....ทุกอย่างชั้นจะทำเอง....นายมันคนป่วย....อยู่เฉยๆดีแล้ว....."
"แต่ว่า....."
"พูดไม่รู้เรื่องรึไง.....เดี๋ยวก็กดแผลให้เลือดมันไหลซะหรอก"
มือใหญ่ทำท่าจะจับตรงแผล.....คาเมะเบี่ยงตัวแทบไม่ทัน
"อย่า....อย่า....อย่า.....อยู่เฉยๆก็ได้....จะบ้าเหรอ....ซาดิสต์จังวะคนอะไรเนี่ยะ"
"ช่างดิ.....ชั้นว่าสภาพอย่างนี้นายไปไม่ไหวหรอก.....เอามือถือมาหน่อย..."
หยิบขึ้นมาจากกระเป๋า....ส่งให้
"นายเมมชื่อพี่นายไว้รึเปล่า"
"เมมไว้"
"ทำไมไม่เห็นมีเลยล่ะ"
"ไม่ได้เมมว่ายูอิจิ....เมมว่าโคอาล่าจัง"
"ติงต๊องทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ....."
มือกดมือถือหายูอิจิ....ซักพักก็รับ
"เฮ้ย.....มารับหน่อย...ทำอะไรอยู่.....ไม่ว่างก็ต้องมา.....น้องนายโดนชั้นตีหัวแตก.....รออยู่หน้าโรงเรียน....เข้าใจ๊.....เร็วนะโคอาล่าจัง"
วางสายไปอย่างเร็ว....ไม่สนใจว่าตอนนั้นยูอิจิจะตกใจแค่ไหน.......
"ไปนั่งรอหน้าโรงเรียนดีกว่า.....เตรียมฟังเสียงพี่นายด่าชั้นให้ดีล่ะ"
"รู้แล้ว....ไม่ต้องย้ำก็เข้าใจหรอก"

* * *

"แกนี่มันก่อเรื่องได้ไม่รู้จักจบจักสิ้นจริงๆไอ้จิน....ฉอดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ทั้งสองคนนั่งฟังยูอิจิบ่น....จินไม่รู้สึกอะไรนอกจาก....ขำ
"แกขำอะไรไอ้จิน.....ชั้นด่าแกอยู่นะ"
จินหันหน้าไปมองยูอิจิ....สายตาลึกซึ้ง....คาเมะที่นั่งมองด้านหลังขนลุกเกรียว
"แกนี่น่ารักจังเลยนะยูอิจิ"
"ห๊าาาา..."
เบรกรถจนเสียงดังเอี๊ยด....อึ้งกันทั้งพี่ทั้งน้อง
"แกพูดใหม่ดิ๊จิน"
"ชั้นว่าแกน่ารักดี.....หวงน้องน่ารักดี.....ไม่อยากนึกภาพเลยว่ะ.....ถ้าคาเมนาชิเป็นผู้หญิง....แกจะออกฤทธิ์พลังหวงได้เยอะแค่ไหน.....พอๆกับเซนต์เซย่ารึเปล่า"
"แกหยุดพูดไปเลย....ผิดให้มันสำนึกหน่อยเด้......"
"พี่ยู......พอเหอะ"
"พออะไรล่ะ.....แกก็เหมือนกัน....ไปกันมันทำหอกอะไร.....เจ็บตัวเลยมั้ยล่ะ....เป็นคนดีจริงจริ๊งน้องชั้น"
"แกพาลที่ชั้นอีกแล้วนะไอ้พี่ยู.....เมื่อไรจะมีเมียกับเค้าเนี่ยะ....จะได้เลิกนิสัยหวงน้องซักที"
"ไม่มีเว่ย...."
"แล้วใครจะสืบทอดนากามารุจูเนียร์เล่า....แกนะแก"
"แล้วแกล่ะคาเมะ.....แกไม่มีแฟน.....แล้วใครจะสืบทอดคาเมนาชิจูเนียร์...."
"ไม่มีเหมือนกันเว่ย.....จะเป็นเกย์ให้ดู"
สองพี่น้องกำลังเถียงในเรื่องที่จินกำลังสงสัย....ถามออกไป
"จริงสิ....แล้วทำไมทั้งสองคน.....ถึงได้ไม่ใช้นามสกุลเดียวกัน"
ยูอิจิกับคาเมะมองหน้ากัน.....ทำไมมันถึงอยากรู้อะไรตอนนี้
"แกมาสงสัยอะไรตอนนี้วะ.....ไม่อยากรำลึกความหลัง.....เข้าใจ๊"
"อยากรู้......ไม่ได้รึไง"
หน้าตาท้าทาย.....เออ....แกท้ามาชั้นก็สนองให้
"อยากรู้มากจะบอกให้ก็ได้.....แม่งไร้สาระสุดๆ.....ก็ตอนนั้นพ่อกับแม่ชั้นทะเลาะกันแรงมาก.....ก็เลยพาลูกๆไปเปลี่ยนนามสกุลอ่ะดิ....ของเจ้านี่ก็เป็นคาเมนาชิ....ของชั้นก็ไม่ต้องเปลี่ยน...เป็นนากามารุอย่างเดิม....."
"ตามจริงชั้นน่ะจะต้องเป็นนากามารุ คาซึยะ...เปลี่ยนตามแม่....แม่พาเปลี่ยน....ตอนนั้นเพิ่ง5ขวบเอง.....ยังไม่รู้เรื่องอะไรหรอก"
"แถมแม่ยังบังคับให้ชั้นเรียกชื่อเล่นมันเป็นคาเมะจังอ่ะ....แย่ว่ะ...แต่ก็ชินมาจนทุกวันอ่ะนะ"
คิดว่าจินจะไม่ถามต่อ...แต่ก็ถาม....ถามในสิ่งที่ยูอิจิไม่อยากพูดเอาซะเลย
"พ่อแม่พวกนายทะเลาะกันเรื่องอะไร"
"จะอยากรู้ไปทำไม"
"จะบอกไม่บอก.....ถ้าไม่บอกชั้นจะไปถามป้า....คงจะรู้เรื่องเยอะกว่าพวกนาย"
"อย่าๆๆๆ....บอกก็ได้....ก็พ่อกับแม่ชั้นทะเลาะกันเรื่อง......"
"เรื่อง?"
"เรื่องโดเรม่อน...."
"ทะเลาะกันว่าก่อนมาอยู่โลกปัจจุบัน.....โดเรม่อนตัวสีอะไร....ใช่มั้ยพี่ยู"
"พ่อบอกตัวสีฟ้า...แม่บอกสีเหลือง"
"ทะเลาะกันเรื่องแค่นี้อ่ะนะ....ฮึ...."
จินขำก๊าก...กุมท้องเอาไว้แน่น...หัวเราะจนท้องแข็ง.....คาเมะหน้าแดงสุดๆ
"จะขำอะไรนักหนา"
"เออๆ.....ไร้สาระจริงๆ.....ลูกๆอย่างพวกนายก็พลอยซวยไปด้วย....ซวยจริงๆว่ะ"
"กูบอกแล้ว.....อายจะตายเนี่ยะ....เฮ้อ"
"คาเมนาชิ"
"อื้ม"
"อาทิตย์หน้าทัศนศึกษาที่นารา.....ต่อจากนั้นงานวัฒนธรรม....รู้รึยัง"
"จริงเหรอ.....!!"
"ใช่....ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้น"
"คาเมะเอ๊ยยย.....แกเตรียมทำสถิติยอดผู้ชายนักจีบของแกได้เลย....งานนี้เยอะเหมือนเดิม...เจ้าหญิงของผม....เจ้าหญิงของผม"
ยูอิจิแซวจนคาเมะโมโห....ตีหัวพี่ชายดังป้าบบบ.....ยูอิจิจับหัวตัวเองแน่น
"แกเลิกแซวได้มั้ย.....โอ๊ยยยย.....ไม่อยากให้ถึงเลย...บ้าชิบ"
"ทำไมต้องหนักใจขนาดนั้น"
"แกไม่รู้อะไร....ไอ้เจ้าเนี่ยะ.....ถึงงานนี้ทีไรเจอจับแต่งเป็นเจ้าหญิงทุกที....หลายงานแล้วนะเว่ย.....ทอมยังเข้ามาจีบเลยอ่ะ....หุๆๆๆๆ"
"อยากโดนอีกรึไง....แกหยุดพูดไปซะเลยไอ้พี่ยู"
"น่ารักดีออก....นายแต่งแล้วคงสวยมากๆ....ชั้นจะรอดูก็แล้วกัน"
พูดคำหวานมาอีกแล้ว.....นั่งอึ้งทั้งพี่ทั้งน้อง.....วันนี้จินเป็นอะไรไปนะ.....แปลกๆ


"กริ๊งงงงงงงงง.....กริ๊งงงงงงงงงงง"
"ฮัลโหล....บ้านนากามารุค่ะ"
*ขอสายคาเมะจังครับ*
เสียงนั้น.....โคคิ.....เริ่มพนันเหมือนกัน
"เดี๋ยวซักครู่นะจ๊ะ....เห็นหลับอยู่ข้างบน...."
*เป็นไรมากมั้ยครับ*
"ก็เห็นบอกว่าปวดแผล....นอนไปซักพักแล้วล่ะ...คงตื่นแล้วมั้งจ๊ะ....นั่นไงลงมาพอดีเลย....แป๊บนึงนะ"
วางโทรศัพท์....เรียกหลานคนเล็ก
"คาเมะจัง....เพื่อนโทรมาหาแน่ะ....."
"ใครฮะ...."
"โคคิจ้ะ"
"โคคิเหรอ....แปลกแฮะ.....โทรมาหากันด้วย....ขอบคุณฮะป้า"
รับโทรศัพท์.....เสียงแรกที่เข้าหู....นั่นคือ....
*คาเมะ....เป็นไงบ้าง*
"ไม่เป็นไรมากหรอก....นายมีอะไรรึเปล่า"
*ก็แค่เป็นห่วง....ไม่ได้เหรอ*
"ได้ๆ......ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย..."
*วันนี้การบ้านเยอะนะ....นายยังไม่รู้อะไรเลยสิ....*
"เออใช่....บอกหน่อยๆ.....มีอะไรบ้าง"
*ก่อนบอกการบ้าน.....ชั้นมีอย่างนึงมาบอกนาย.....น้องสาวข้างบ้านชั้น.....บอกว่านายน่ารักมากๆเลยนะ*
"น้องสาวข้างบ้านนาย.....รู้จักชั้นตอนไหน....อย่ามาอำดีกว่าโคคิ....นายกะบอกชั้นทางอ้อมใช่มั้ยล่ะ...รู้หรอก"
คาเมะนั่งคุยโทรศัพท์....เสียงหัวเราะดังเข้าหูจินที่เดินลงมาข้างล่าง....ภายใต้เสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์คู่ใจ
"อ้าวจินคุง.....แต่งตัวอย่างนี้จะไปไหนล่ะ"
"ไปชานเมืองกับยูอิจิครับ"
"ไปทำไมล่ะ.....ยูจังอยู่ไหน"
ไม่ตอบคำถาม....ยังคงจ้องคาเมะที่นั่งคุยโทรศัพท์สนุกสนาน....
"ป้าค้าบบบบบบ....ไปข้างนอกนะ.....ป้าไปด้วยกันมั้ย"
"ไปกันทำไม....."
"พาจินมันไปดูเมืองตอนค่ำ.....แล้วก็กะพาคาเมะมันไปนอนกลางธรรมชาตินิดๆหน่อยๆ"
"น้องเจ็บอยู่ยังพาไปอีกนะ....จินคุงก็เหมือนกัน.....อารมณ์ร้อนไม่หายซะที"
"โทษครับ....."
"เอาเถอะ.....เดี๋ยวแป๊บนะจ๊ะ.....คาเมะจัง.....พี่เค้าจะไปแล้วนะ.....เลิกคุยได้แล้ว"
คาเมะละจากหูโทรศัพท์.....หันมาทั้งๆที่สีหน้าก็ยังยิ้มอยู่
"ขอโทษนะทั้งสองคน....ชั้นไม่ไปแล้ว..."
"อ้าว.....ก็ตกลงกันแล้วนี่หว่าว่าจะไป"
"ขอโทษจริงๆ.....คือคุยกับโคคิอยู่....การบ้านเพียบเลย......ไปไม่ได้....ขอโทษนะอาคานิชิ....พี่ยู"
จินส่ายหัวยิ้มๆ...เดินเข้ามาหาคาเมะที่นั่งอยู่.....จับหัวคาเมะเบาๆ....แถมยังเอาหน้าผากชนกันอีก
"อย่าคุยนานนะ.....เดี๋ยวอาการทรุดมันไม่ดีกับตัวเอง.....ชั้นเป็นห่วง....."
เสียงพูดดังเข้าหูโทรศัพท์.....โคคิร้อนไม่เป็นท่า....ไม่รู้จินทำอะไรบ้าง....ตอนนี้
"อะ....อื้มมม...."
"ดีมาก....ไปนะ"
หอมแก้มใสเบาๆ.....ทำเอาคาเมะแทบจะตกจากเก้าอี้....ส่วนยูอิจิ.....น่าจะรู้ว่าเป็นยังไง
"ไอ้จิน....ต่อหน้าต่อตาพี่ชายมันเลยนะ....แกกล้ามาก"
ไม่สนใจ....เดินนำหน้าไปพร้อมกับกะพริบตาให้คาเมะ....น่ารักมากๆ
*คาเมะ.....มันทำอะไรนาย.....*
"คือ.....เค้า....หอมแก้ม.....เอ๊ยยย!!!"
*ว่าไงนะ*
"ไม่มีอะไรหรอก.....การบ้านต่อเหอะนะ"
เผยไต๋มาเต็มๆคำขนาดนั้น....ใครไม่ร้อนก็บ้าแล้ว.....จินมันทำเกินข้อตกลงชัดๆ....มันมากกว่าพนัน......กะจะให้โคคิอิจฉาเล่นสนุกๆ.....สนุกมากๆ.....

* * *

การพนันครั้งนี้....เริ่มต้นมาเรื่อยๆ.....จนถึงอาทิตย์ต่อมา
ประมวลภาพการเอาอกเอาใจของทั้งคู่....เยอะ......นับไม่ถ้วน
เกือบจะต่อยกันต่อหน้าก็มีมาแล้ว.....
ไม่คิดเลยสินะ....รึเอาแค่เพียงความสนุก.....คาเมะคิดมากแค่ไหน....ไม่รู้อะไรหรอก.....
แต่คาเมะ....ไม่รู้บางอย่าง.....จินไม่ได้เต็มใจอยากเล่นเกมนี้นักหรอก....แค่อยากรู้....
บางอย่างในตัวคาเมะ...ก็แค่นั้น.........??

"กลับมาแล้วฮะ....."
คาเมะเดินหน้าหงอยเข้ามาในบ้าน....ก็เพราะคิดมากกับพฤติกรรมของคนสองคนที่เกี่ยวข้องกับเค้า....
"แล้วจินคุงล่ะจ๊ะ"
"มาด้วยกันนี่ล่ะฮะ.....แต่ผมทิ้งเค้าไว้ที่ร้านเสื้อผ้า"
"อ้าว....ทิ้งเค้าทำไม"
"ไม่รู้สิ...รู้สึกไม่ค่อยแน่ใจอะไรบางอย่าง....พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเค้า....มันทำให้ผมสับสน...."
"สับสนยังไง"
"เค้าทำดีเกินไป.....ทำเหมือนกับเป็นคู่รัก"
"ก็ดีไม่ใช่เหรอ....มันเป็นสิ่งที่คาเมะจังอยากเจอนี่นา"
"แต่มันแปลกเกินไปนี่ฮะ....ป้า....ถามอะไรได้มั้ย"
"ว่ามาสิ"
"ทำไมป้าถึงได้สนับสนุน.....เค้าก็ผู้ชาย.....ผมก็ผู้ชาย....ป้ารับได้กับพวกไม้ป่าเดียวกันเหรอ.....ทั้งๆที่คนๆนั้นที่ป้ารับ......เป็นหลานแท้ๆของป้า"
ป้ายิ้มให้....ทำเหมือนกับเรื่องนี้เป็นปกติธรรมดา
"ถ้ามันทำให้หลานป้ามีความสุข.....จะโรคจิตวิปริตผิดเพศแค่ไหน.....ป้าก็รับได้.....เชื่อเถอะ.....ถ้าพ่อแม่เราอยู่....เค้าก็ต้องรับได้"
"แต่พ่อของอาคานิชิเค้าไม่ยอมรับหรอก.....พวกเกาหลีหัวเผด็จการจะตาย....."
"เฮ้อ.....พูดถึงแล้ว....สงสารจินคุงเค้านะ"
มองสีหน้าป้าที่ดูซีดลงไป.....เหมือนกับเจอเรื่องร้ายมาอย่างนั้น
"ป้ามีอะไรรึเปล่า"
"คืออย่างนี้นะ.....ถ้าจินคุงเค้ากลับมา....ให้โทรหาลุงเค้าด่วนเลย"
"ทำไมฮะ......"
"พ่อเค้า....."
ยังไม่ทันจะพูด....ตัวที่กำลังพูดถึงก็มาพอดี
"ไอ้ตัวแสบ......"
เสียงจินกลบความสงสัยในตอนนั้น.....เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์อย่างแรง
"หนีมาก่อนทำไม....ตามหาจะบ้าตาย.....เดี๋ยวก็โดนหรอก"
"ก็นายแปลกๆชั้นก็เลยหนีมา"
"แปลกยังไง....."
"ช่างเหอะ.....ไม่ยุ่งแล้ว....ไปอาบน้ำดีกว่า.....ขอตัวนะฮะ.....เดี๋ยวลงมา"
คาเมะลุกออกไปต่อหน้า....จินมองตาม.....
"อะไรของเจ้านี่....เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย"
"จินคุง"
ป้าเรียกด้วยน้ำเสียงราบรื่น.....จินหันมา.....เห็นป้ายื่นโทรศัพท์ให้
"โทรศัพท์....ทำไมครับ"
"โทรไปหาลุงเค้าหน่อยนะ"
"ทำไมต้องโทรครับ"
"เค้ามีเรื่องเกี่ยวกับพ่อเรามาบอก"
ได้ยินคำว่าพ่อ.....ก็ไม่อยากจะนึกถึงแล้ว.....น่ารำคาญที่สุด
"คนพันธุ์นั้น......ผมไม่นับถือเป็นพ่อหรอก"
"แต่พ่อเธอกำลังจะแย่นะ.....โทรหาซักหน่อยเถอะ...."
"แต่ผม......"
"เถอะนะ.....เห็นแก่ป้า....ถ้าเรารู้แล้ว.....เราจะไม่รู้สึกกับพ่อตัวเองอย่างนี้หรอก....เอาสิ....คุยนานแค่ไหนก็ได้"
จินจำใจรับมา......กดเบอร์ที่เกาหลี....เสียงรับ.....ฟังดูไม่ดีนัก
"ลุง....ผมยองจิน"
*จิน.....แกโทรแล้วเหรอ.....สุดท้ายแกก็โทรจนได้....*
"เห็นป้าบอกว่าลุงมีเรื่องพ่อมาบอกผม....เรื่องอะไร.....เลิกกับเมียน้อยรึไง"
*แกยังคิดอคติกับพ่อแกเหมือนเดิม......ลุงจะบอกให้แล้วกันว่าเรื่องอะไร.....คือว่าพ่อแก....*
จินฟังคำพูดทุกคำ.....ที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกของลุงตัวเอง.....มันทำให้แววตาของจิน....จากแข็งกร้าวเย็นชา....อ่อนลงได้ทันที....เรื่องนี้.....ทำไมถึงทำให้จินอ่อนแรงลงได้ขนาดนี้
มันเรื่องอะไร?

* * *

"อาคานิชิ จิน......แกเป็นอะไรไป"
โคคิเดินเข้ามาหา....จิน....ที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนดาดฟ้าตึก....คงจะคิดถึงเรื่อง.....พ่อ?
ร่างสูง....ทำเพียงมองด้วยหางตา....ไม่สนใจ....
"ชั้นถามแกไม่รู้เรื่องรึไง...."
"อย่ามาถามอะไรชั้นตอนนี้...ชั้นไม่มีอารมณ์....."
"ยอมแพ้สินะ....ในที่สุดคาเมะก็เป็นของชั้นจนได้....."
"พูดได้หน้าด้านๆ....แกคิดว่าชั้นจะล้มพนันรึไง...."
"มันก็ไม่แน่....แต่ถึงแกล้ม....ชั้นก็ไม่ยอมให้แกทำอย่างนั้นหรอก...มาจนถึงป่านนี้.....ชั้นไม่ปล่อยแกแน่...."
"บ้าเอ๊ยยย.....น่ารำคาญ.....ชั้นเบื่อที่จะเล่นเต็มที....แกใช้สมองส่วนไหนคิดวิธีพนันแบบนี้วะ"
"ส่วนที่เรียกว่า....อยากได้คาเมะไง"
คำพูดนั้นทำเอาจินนิ่งไปนาน....จ้องหน้าโคคิตาแข็ง
"บอกเหตุผลหน่อยได้มั้ย.....ว่าทำไมแกถึงไม่ให้ชั้นล้มพนัน"
เดินเข้ามานั่ง....อยู่ห่างๆ....พูดด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจ
"ชั้นก็แค่อยากรู้....ว่าแกจะทำให้คาเมะเชื่อใจแกได้มากแค่ไหน....เท่านั้น"
"แกก็น่าจะรู้นี่หว่า....ชั้นอยู่บ้านเดียวกันกับเค้า....แล้วเค้าก็ชอบชั้น"
"ก็เพราะเค้าชอบแกไง.....ชั้นถึงต้องการจะแข่งกับแก....ชั้นอยากจะพิสูจน์ใจชั้น.....อยากพิสูจน์ในขณะที่มีแกขวางคออยู่อย่างนี้...."
"โรคจิตชัดๆ....."
ลุกเดินหนีไปซะ....แต่โคคิก็ยังพูดทิ้งท้ายเอาไว้....
"ชั้นบอกแกเอาไว้ก็ได้....ชั้นน่ะอยากกำจัดแกออกไป....ชั้นจะต้องชนะ....เพราะฉะนั้นแกต้องเล่นเกมนี้ต่อ......ถ้าแกไม่เล่น....คงจะรู้....ว่าชั้น....."
เดินเข้ามาที่หลังของจิน....รู้สึกได้ถึงของแหลมที่จี้อยู่......มีดพก.....ที่โคคิกะจะเอาให้ตาย.....จริงๆ
"ชั้นจ้วงแกแน่.....เล่นไม่เล่น.....ก็มีค่าเท่ากัน...."
"เปลี่ยนจากย้ายโรงเรียน....กลายเป็นลงมีดกันเลยเหรอ....แกลงทุนมาบอกชั้น.....เพราะอยากจะบอกเรื่องนี้ใช่มั้ย"
หันหน้ามาหาโคคิ....มองมีดที่จากจ่อหลังกลายเป็นจ่อหน้าท้อง......
"ได้...ชั้นจะเล่นต่อ.....แต่แกรู้ไว้....มีดแค่นี้.....ทำอะไรชั้นไม่ได้หรอก....หน้าอย่างชั้น....ตอนอยู่ที่เกาหลี....ชั้นเจอมาเยอะกว่าที่แกคิดซะอีก"
เดินหนีออกไปจากที่นั่น.....เพิ่มความแค้นให้โคคิอีกครั้ง.....
"แน่ใจไปเถอะ.....ไอ้นิคัน"

* * *