==> Kame....You like a thing <==
"จินคุง.....ทำไมไม่นอนซะทีล่ะ...."
เดินเข้ามาหาจินที่ยังคงนั่งอยู่ตรงบ่อปลาคาร์ฟ......คงกำลังคิดถึงเรื่องบางอย่าง....เรื่องพนัน.....เรื่องพ่อ.....เรื่องความตาย?
"พรุ่งนี้ไปทัศนศึกษาไม่ใช่เหรอ.....ไม่นอนเดี๋ยวก็ตื่นสายหรอก"
ไม่พูด....เพราะไม่อยากจะพูดอะไร......
"คิดถึงเรื่องพ่อใช่มั้ย"
"ทำไมป้าถึงคิดว่าผมจะคิดถึงเค้า"
"อย่าปากแข็งเลย....ป้ารู้....เราน่ะ...ความจริงก็รักพ่อไม่ใช่เหรอ"
"ป้าคิดอย่างนั้นเหรอครับ....."
"รึมันไม่จริง....ทำตามใจตัวเองซะทีสิ....ฝืนไปมันไม่มีประโยชน์หรอก"
อมยิ้มนิดๆ....คำพูดของป้า.....มันทำให้จิน....คิดได้บ้าง?
"นั่นสินะ....ผมอคติกับเค้ามากไป.....ผมเกลียดเกาหลี.....ผมเกลียดคนเกาหลี.....มันเลยพ่วงไปถึงพ่อด้วย.....เพิ่งมารู้ตัวว่าตัวเองรู้สึกยังไง.....ก็ตอนที่เค้า......."
"อย่าพูดเลย....แค่เราสำนึกผิดพ่อเค้าก็ดีใจมากแล้ว.....ความจริงไม่น่าจะคิดมากขนาดนี้นี่นา"
"ไม่รู้เหมือนกัน.....ผมน่ะ.....คงจะรู้สึกแย่มากๆเรื่องพ่อ....ผมเลยอยากจะคิดอะไรมากกว่านี้....."
แววตาดูเศร้ามากขึ้นเมื่อพูดถึง.....อยู่กับจินตอนนี้ก็คงช่วยให้อะไรดีขึ้นไม่ได้หรอก
เดินหนีไปจากตรงนั้น....กำลังจะขึ้นห้อง....แต่....
"อ้าวคาเมะจัง.....ลงมาทำไม"
"มากินน้ำฮะ"
กินน้ำ....งั้นป้าฝากดูเค้าหน่อยนะ....ป้าไปนอนล่ะ"
ขึ้นไปนอนทั้งๆที่ยังพูดไม่กระจ่าง....ป้านี่เป็นอย่างนี้ทุกที
"ดูใคร.....ไอ้พี่ยูเหรอ......เจ้านั่นหลับไปแล้วนี่"
เดินไปตรงประตูที่เปิดอยู่.....คนๆนั้น...
"อาคานิชิ....นายเองเหรอ"
จินหันมามองหน้า.....แล้วก็หันกลับไปเหมือนเดิม.....
"ชั้นไม่ได้มีหลายหน้า...ชั้นมีคนเดียว...ไม่ใช่ตัวชั้นก็แปลก"
"กวนประสาททุกที.....มีใครเค้ากวนมากกว่านายมั้ยเนี่ยะ....บ้า"
"แล้วลงมาทำไม...."
"มากินน้ำ.....หิวน้ำบ้างไม่ได้รึไง"
"ยังไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย.....ก็เรื่องของนายดิ"
ฉุนอย่างแรง.....หันหลังเดินไปที่ครัว....เปิดตู้เย็น....แน่นอนว่าต้องกินน้ำอยู่แล้ว....
"คาเมนาชิ!"
เสียงเรียกของจิน.....ดังผ่านความเงียบ.....เสียงนั้น....ทำไมเวลาฟังแล้ว....มันแปลกไปกว่าทุกที.....
"ทำไม.....ชั้นจะขึ้นไปนอนแล้วนะ.....เดี๋ยวตื่นสาย....ตกรถกันพอดี"
"มาแป๊บเดียว.....แค่นี้ไม่ได้ใช่มั้ย"
ส่ายหัวให้กับความกวนของจิน...จำต้องไปหาตามคำสั่ง
"มีอะไร"
"มานั่งตรงนี้หน่อยสิ....."
เข้าไปนั่งใกล้ๆ.....ทันทีที่นั่ง....มือใหญ่ก็คว้ามือน้อยนั้นเอาไว้....จับกันแน่น
"นายเป็นอะไรอ่ะ...."
ไม่ตอบ....มองจินที่นั่งหลับตา....มือน้อยๆถูกบีบเอาไว้แน่น.....เหมือนกับกลัวอะไรบางอย่าง....เอื้อมมืออีกข้างกุมมือใหญ่ไว้อีกชั้น
"นายไหวมั้ยอาคานิชิ....นายเป็นอะไรบอกดิ....เงียบอย่างนี้ชั้นไม่รู้เรื่องหรอกนะ"
ทันทีที่พูดจบ......ร่างบางโดนรั้งเข้ามาไว้แนบกาย....คาเมะไม่รู้อะไรมากไปกว่า....ตกใจ.....
"นายทำอะไรของนาย.....บ้าไปแล้วเหรอ!!!"
"อยู่กับชั้นได้มั้ย....."
"ห๊าาาา"
"อยู่กับชั้น.....บอกกับชั้นว่านายจะอยู่ตรงนี้....จะไม่หนีชั้น"
"นายพูดบ้าอะไร.....อาคานิชิ....มันไม่ใช่เวลาล้อเล่นนะ"
"นายคิดว่าความรู้สึกชั้นมันเป็นเรื่องล้อเล่นรึไง"
คำพูดนั้น......ฟังดูจริงจังจนคาเมะอึ้งไปนาน
"มันไม่ใช่อย่างนั้น...."
"งั้นช่วยพูดอะไรให้ชั้นมั่นใจหน่อยได้มั้ย.....ว่านายจะอยู่กับชั้น"
จินกอดกระชับวงแขนจนแน่นขึ้นเรื่อยๆ....ริมฝีปากบางนั้น.....ค่อยๆเปิดออก....พยายามที่จะบอกสิ่งนึง....สิ่งที่เค้ารู้สึกมานาน
"ชั้น....ชั้น...ช.............???"
"พวกแกทำอะไรกันวะ!!!"
ยูอิจิเข้ามาขัดจังหวะซะก่อน.....ทั้งคู่....หันไปมองหมีโคอาล่าที่ยืนตาค้าง
"ชั้นนึกแล้ว.....ไม่ขึ้นมาบนห้อง.....มันต้องทำอะไรแน่ๆ.....เล่นตอนพี่มันเผลอประจำเลยนะเว่ย"
"พี่ยู.....แกคิดอะไรทุเรศอีกเนี่ยะ"
"ไอ้กอดกันเมื่อกี๊นี้คงไม่ต้องคิดหรอกมั้ง.....คาเมะ.....แกจะให้พี่ยืนดูแล้วบอกว่า....เออๆกอดกันอีกสิสนุกดี.....แกจะเอางั้นเหรอ....ไอ้เด็กบ้า"
"โธ่เว้ย.....พูดไม่รู้เรื่องทุกที.....ไปนอนแล้ว......ไม่ยุ่งกับพวกนายแล้ว....ตามอารมณ์พวกนายไม่เคยทันเลยให้ตายดิ"
ผลักจินออกอย่างแรง....เดินจ้ำเอาๆขึ้นไปข้างบน.....จินมองตาม....แต่ยูอิจิสิ...?
"ไอ้จิน.....แก...."
มองหน้ายูอิจิ....ทำไม่สนใจซะอย่างนั้น....เซ็ง...แล้วนายเซ็งอะไรล่ะจิน?
"ชั้นไปนอนแล้ว....ฝากปิดประตูด้วย.....โคอาล่าจัง"
เดินสวนยูอิจิที่กำลังฉุนเอาเป็นเอาตาย.....สุดท้าย.....มันก็ยังไม่เลิกนิสัยหวงน้องจนได้......
ตอนนี้.....ไม่รู้ว่าจิน.....กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่......
เรื่องพ่อ.....
รึว่าเรื่องพนัน.....
เมื่อกี๊....ทำเหมือนกับจะหลอกให้คาเมะพูด....
พูดว่า....?????

* * *

School.........
"คาเมะ...มาแล้วเหรอ"
หันหน้าไปหา...พบกับโคคิที่ยืนยิ้มให้....
"มานานแล้วเหรอ..."
"ใช่....แล้วไอ้นิคันนั่นล่ะ"
"มาพร้อมกัน....แต่คงไปลงชื่อล่ะมั้ง"
"นายรู้อะไรยังคาเมะ"
"อะไร"
"นายได้นอนห้องเดียวกับชั้น....."
"นายพูดงี้หมายความว่า.....ห้องสองบีไม่ได้นอนด้วยกันทั้งห้องเหรอ"
"ใช่....อาจารย์จัดตามตัวอักษรของชื่อ.....ชั้นโคคิ....นายคาเมะ....เคเหมือนกัน....นอนด้วยกัน"
"อ้าว....งั้นอาคานิชิ...."
"มันก็นอนห้องก่อนหน้าเรา....แปลกนะ....ห้องที่มันนอน....มีไม่ถึง10เองมั้ง....ตัวเจ....ใช่มั้ย"
สีหน้าดูจะเป็นห่วงจินเอามาก....ไม่มีคาเมะอยู่ด้วย....จะทำอะไรร้ายแรงอีกรึเปล่าก็ไม่รู้.....แต่ถึงมี....อารมณ์ร้อนของจินก็ไม่เคยหายหรอก
"ดูนายจะเป็นห่วงมันมากเลยนะ...."
"เปล่านี่....ไม่ได้ห่วง"
"เป็นอย่างนั้นก็ดี....เอากระเป๋ามาสิ.....ชั้นถือให้"
"อย่าเลย....มันหนัก"
"เอามาเหอะน่า"
คว้ากระเป๋าในมือมาถือจนได้.....คาเมะมองเพื่อนสนิทตัวเอง....ยิ้มขำๆ
"ขำอะไร"
"ก็ขำคนที่เปลี่ยนไปมากอย่างนาย.....แปลกนะ.....ดูเอาใจใส่คนอย่างชั้นมากขึ้น"
"คิดอย่างนั้นเหรอ"
รู้สึกว่าคาเมะ....เหมือนกับจะจับพิรุธ.....แต่ก็แค่ความรู้สึก....ความจริงแล้วเจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"คาเมะจังคับ"
เสียงนั้น.....เสียงของคนบางคน.....คุ้นเอามากๆ
"เฮ้ย...คุมะ....นายมาได้ไง"
ยิ้มหน้าบ้านอยู่ข้างหน้า....ที่คอห้อยกล้องมาตัวนึง
"นี่มันทัศนศึกษาของปี2ไม่ใช่เหรอ....นายปี1เกี่ยวไรด้วย"
โคคิเริ่มฉุน...ก็ไอ้บ้าเนี่ยะแหละ....ทำความลับแตกมาหลายเรื่องแล้ว
"ก็ชั้นอยู่ชมรมข่าวสารโรงเรียน.....มีหน้าที่ถ่ายรูป.....มาด้วยก็ไม่เห็นแปลก"
คุซาโนะลอยหน้าลอยตาพูด....มองดูโคคิที่ดูจะแค้นเพิ่มขึ้นเป็น2เท่า....
"ชั้นว่า.....ขึ้นรถเหอะนะ.....คาเมะ....."
กระชากมือนั้นไป.....เจ้าตัวยังยืนงงอยู่เลย......มองซ้ายทีขวาที.....
"เดี๋ยวสิ.....อาคานิชิยังไม่มาเลย"
"ไปสนใจมันทำไม....."
"แต่ชั้นมากับเค้า....."
"มากับมันแล้วไงล่ะ....ขึ้นรถเหอะน่าคาเมะ.....นายหยุดห่วงมันได้แล้ว..."
"แต่ชั้นยังไม่ไป...โคคินายฟังชั้นบ้างดิ"
โคคิจะกระชากไปอย่างเดียว.....ไม่ฟังใครเลย....คาเมะเริ่มจะรู้สึกบางอย่าง....รู้สึกว่าตัวเอง.....เหมือนไม่มีชีวิตจิตใจอย่างนั้นแหละ
"เค้าจะรอชั้น....ก็ให้เค้ารอสิ.....นายจะบังคับเค้าทำไม"
จินมาทางด้านหลัง....สะพายกระเป๋าเป้สีน้ำเงินไว้ที่ไหล่....กระเป๋าใบเล็กจนคนแถวนั้นไม่นึกว่าจินจะไปค้างคืน
"อาคานิชิ"
จินเดินเข้ามาขนาบข้างคุซาโนะที่ยืนนิ่ง.....มองแต่หน้าคาเมะ....ตอนนี้ร่างเล็กๆ....ยืนอยู่ท่ามกลางคนที่รักเค้าแทบบ้า....1 2 รึว่า 3คน?
"ไม่ยุ่งซักเรื่องจะได้มั้ยไอ้นิคัน"
"ชั้นมัน2สายเลือด....ไม่ยุ่งเรื่องเกาหลี.....ก็ต้องเป็นญี่ปุ่น...คาเมนาชิมากับชั้น....เค้าก็ต้องอยู่กับชั้น"
"แต่เค้าเป็นเพื่อนชั้น"
"ให้มันเป็นตลอดก็แล้วกัน"
สายตาอาฆาตแค้นส่งหากันเป็นระยะๆ.....สิ่งของชิ้นนึงที่เรียกว่าคาเมนาชิ....กำลังสับสนหนักเข้าไปอีก...ทั้งสองคนทำอะไรกันแน่?
"คุมะ...."
"คับผม"
"คุมะนั่งรถคันไหน"
นั่งคันของชมรมคับ....จะไปนั่งกับผมเหรอคับ"
"ใช่"
คุซาโนะดีใจขนาดหนัก.....คำนั้น....ทำเอาจินกับโคคิที่กำลังจ้องตากัน......หันมามองคาเมะที่ดูเหมือนจะเคืองเอามาก
"คาเมะ.....นายจะไปนั่งกับมันเหรอ"
"ใช่.....ก็พวกนาย.....ทำอะไร.....ไม่เคยถามชั้นเลยว่าชั้นอยากไปรึไม่อยากไป....ชั้นจะทำตามใจชั้น.....อย่ามาบังคับชั้นอีก.....ไปกันเถอะคุมะ"
"เชิญค้าบบบบบคาเมะจางงงงง"
ผายมือเชิญคาเมะ....หันหน้ามามองโคคิกับจิน.....ดูจะเยาะเย้ยเต็มที่.....โคคิจ้องตาคุมะ.....กินเลือดกินเนื้อ....ส่วนจิน.....มองตามคาเมะไป......ได้แต่นึกถึง...
นึกว่า......ถ้าคาเมะรู้เรื่อง.....จะน่าสงสารขนาดไหนกัน....
แต่ยังไง....ก็คงจะต้องปล่อยไป....เลยตามเลย....เอามันกลับคืนมาไม่ได้แล้วนี่

* * *

Alphabet room.....
"นักเรียนทุกคน....ครูจัดห้องตามตัวอักษรนะ.....ใครชื่ออะไรก็ไปเข้าห้องนั้นเข้าใจมั้ย"
"คร้าบบบบ!!"
"แล้วก็อย่าคิดหนีออกจากที่พัก....ถ้ารู้เมื่อไร.....พวกเธอตายแน่"
"คร้าบจารย์!!"
จิน....โคคิ.....ยืนอยู่อีกทางด้านนึง....ส่วนคาเมะ.....ยืนอยู่กับคุซาโนะอีกฝั่ง....ไม่มองตาใครซะด้วยซ้ำ....
"เสียดายจัง.....ไม่ได้นอนกับคาเมะจัง"
"นายอยากนอนกับชั้นขนาดนั้นเชียวเหรอคุมะ...."
"ก็แหม.....คาเมะจังออกจะน่ารักน่ากอดอ่ะนะ"
"แค่นั้นน่ะเหรอ....ชั้นดูเหมือนหมอนข้างสินะ"
"ก็คงงั้นมั้งฮะ....."
เป็นได้แค่สิ่งของสำหรับคนบางคนจริงๆ....."
เซ็งกับคนสองคน....สายตาเหลือบมองไปที่จินกับโคคิ....สายตาปะทะกัน....คาเมะรีบหลบ.....ไม่อยากมองหน้าคนอารมณ์แปรปรวนซักเท่าไหร่
"โห.....โคตรเซ็ง....ชั้นชื่อจุนอิจิอ่ะ"
คาเมะหันไปข้างๆ....เจอเด็กห้องDคุยกันอยู่
"ก็แกชื่อจุนอิจิอ่ะดิ....กลุ้มอะไรวะ"
"ก็ตัวเจ....ชั้นก็ต้องนอนกับไอ้เกาหลีป่าเถื่อนนั่นอ่ะดิ....ไรวะ...."
"โห....แกโชคดีจริงๆ.....1ใน10เลยว่ะ....คงจะเลือดโชกกลับบ้านนะเว่ย....."
"เยาะเย้ยกูเข้าไป.....เกลียดโว้ย....ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยวะ"
คาเมะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ.....รู้สึก....เจ็บแทน....ดีที่จินอยู่ฝั่งโน้น....ถ้าได้ยินขึ้นมา.....ที่พักระเบิดแน่ๆ......ในที่สุด....ก็ไม่มีใครยอมรับกันได้เลย.....
"แยกย้ายกันกลับห้องได้แล้ว....พรุ่งนี้เริ่มกิจกรรม...วันนี้ใครอยากพักผ่อนรึทำอะไรก็ได้....แต่ห้ามออกนอกเขตที่พักเด็ดขาด"
"คร้าบบบบจารย์"
ทำตามคำสั่ง...เพียงพริบตาคนก็หายไปกันหมด....เหลือเพียง...คนสี่คน....ที่ยังยืนอยู่ไม่ไปไหน
"คาเมะ.....ไปห้องกันเถอะนะ"
โคคิเดินมาหยิบกระเป๋าของไอ้ตัวเล็กขึ้นมา.....มืออีกข้างจูงมือน้อยนั้นไว้....
"เดี๋ยวสิโคคิ.....แล้วอาคานิชิเค้าล่ะ"
"มันอยู่คนละห้องกับเรา....นายจะสนใจไปทำไม....เร็วเข้าเถอะ....เหลือเวลาน้อยกว่านี้จะไม่ได้ทำอะไร"
"แล้วไอ้อะไรที่แกพูด.....คงไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นหรอกนะ"
จินสวนขึ้นมา.....สายตาเคียดแค้นส่งหากันอีกแล้ว.....คาเมะรู้สึกถึงแรงอาฆาตระหว่างสายตา.....จะวางมวยกันอีกมั้ย
"นี่....จะต่อยกันป่ะ"
"แกยุ่งอะไรด้วยคุมะ....."
"อ้าว....ก็จะได้มีข่าวไปลงไง.....หนุกดีออก"
"ไอ้คุมะ....ชั้นจะมีเรื่องกับไอ้เกาหลีนี่.....แกไม่เกี่ยว....ไปไกลๆ"
คุซาโนะไม่สนใจ...ยังลอยหน้าลอยตาต่อหน้าโคคิ....ตอนนี้.....เป้าหมายกลับไม่ใช่จิน.....กลายเป็น....คุมะหมีน้อยแทน
"พวกนาย.....!!!"
เสียงคาเมะหยุดอารมณ์ของทั้งหมด.....หันมามองพร้อมกัน....สีหน้าของคาเมะดูก็รู้ว่าไม่พอใจแค่ไหน
"พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่.....พวกนายเปลี่ยนไปมากเลยนะ....รู้มั้ยชั้นตั้งรับไม่ทันแล้ว"
คาเมะไม่มองตาใครนอกจากจิน.....เพราะคนที่ดูจะเปลี่ยนไปมากที่สุด....ก็คือคนนี้นี่แหละ
"ชั้นไปดีกว่า.....แล้วกรุณาอย่ามาตอแยชั้นอีก....ทุกคนนั่นแหละ....รู้ไว้ซะด้วย"
คว้ากระเป๋าเดินหนีไปต่อหน้าคนสามคน....สายตาทุกคู่มองตาม.....โคคิ.....เริ่มจะหวั่นใจในเรื่องบางอย่าง....
กลัวเหมือนกันว่าถ้าคาเมะรู้.....จะเป็นยังไง.....
แต่....รักแบบหน้ามืดตามัวขนาดโคคิ....คงไม่ค่อยจะสนใจเท่าไรหรอก....คอยแต่จะเล่น....คอยแต่จะพิสูจน์ใจในแบบผิดๆ.....
ผลสุดท้ายของการพนันครั้งนี้....ไม่อยากจะคิด....
ถ้าจินชนะ.....ทางรอด....มีเพียง0
โคคิ....ไม่ปล่อยหรอก....ขี้แพ้ชวนตีชัดๆ

* * *

ค่ำนั้น.....4ทุ่ม...
ร่างเล็กๆ....เดินอยู่ตรงทางเดิน.....
เบื่อกับการพักแรมคราวนี้สุดๆ.....
ไปห้อง....ก็เจอโคคิกันเพื่อนๆไม่ให้เข้าหาตัวเอง.....
ออกไป.....ห้องตรงข้ามก็เป็นคุซาโนะ.....คอยแต่จะจ้องถ่ายรูปตัวเอง....
กว่าจะได้จังหวะดีๆ.....ต้องรอจนค่ำมืดดึกดื่น.....แล้วคราวนี้...ถ้าออกไปนั่งข้างนอก
จะเจอใครอีกมั้ย?

"เฮ้อ....กว่าจะรอดมาได้นะเรา....."
นั่งลงในสวนสีเขียวท่ามกลางบรรยากาศในยามค่ำคืน....แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีดำที่ตัดกับดาวและพระจันทร์สีเหลืองใส.....ดูสงบ
"คนเราทำไมมันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้นะ....ชั้นสับสนซะแล้วสิ....."
"นายสับสนอะไร"
สะดุ้งกับเสียงนั้น....หันหน้าไปก็พบกับจินที่ยืนถือขวดน้ำ.....ใบหน้านั้น.....กระทบกับแสงจันทร์....ดูดีจนอยากจะเก็บเอาไว้คนเดียว
"นายมาที่นี่ทำไม"
"ชั้นน่าจะถามนายมากกว่า.....ห้องเคของนายมันอึดอัดมากเลยเหรอถึงได้หนีมา"
"นายก็ไม่ต่างจากชั้นหรอกอาคานิชิ....ไม่มีคนอยากเข้าใกล้เลยใช่มั้ยล่ะ....ก็ห้องเจมี10คนนี่นา"
"เรามันก็อึดอัดทั้งคู่ใช่มั้ยล่ะ..."
"คิดอย่างนั้นก็ไม่ถือว่าผิดหรอก"
"รู้มั้ย....นายยังมีเรื่องนึงที่ค้างไว้กับชั้นเยอะเลยนะ"
เดินเข้ามานั่งข้างๆ....ชิดจนแนบกัน.....มือข้างนึงโอบไหล่ร่างเล็กนี้เอาไว้.....ส่งขวดน้ำให้
"เปิดให้หน่อยนะ"
รับมา....จ้องมองมือนั้นที่กำลังเปิดขวดให้ตัวเอง.....ส่งให้....
"ทำไมต้องโอบขนาดนี้ด้วย...นิสัยนายเปลี่ยนไปเยอะนะอาคานิชิ"
"ชั้นคิดแล้วว่านายต้องว่านิสัยชั้นเปลี่ยน.....แต่ชั้นน่ะ.....มีเหตุผลนะที่ต้องทำแบบนี้...."
"เหตุผลอะไร"
"อยากจะทำดีกับนายให้เยอะๆ.....เพราะอาทิตย์หน้า....ชั้นอาจจะไม่ได้เจอหน้านายอีก"
มองหน้าจิน....นิ่งเงียบ....จินไม่สนกับคำพูดที่ตัวเองได้พูดออกมา....คำนั้น....มันทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ....ตกใจมากๆ
"หมายความว่าไง....."
"พ่อชั้น....เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย.....หมอบอกอยู่ได้ไม่ถึงอาทิตย์....ชั้นต้องไปดูเค้า.....ลุงบอกมา....ว่าพ่ออยากจะฝากลูกชายที่เกิดจากเมียคนที่สองให้ชั้นดูแล....ชั้นอยากจะทำ....เพราะมันอาจจะเป็นการไถ่บาปที่ชั้นเคยทำชั่วๆกับพ่อไว้.....ชั้นเพิ่งมารู้ว่าพ่อดีกับชั้นแค่ไหน.....ชั้นชั่วกับเค้ามาตลอด.....ไถ่บาปแค่นี้ยังไม่พอหรอก"
"อาคานิชิ"
มองตาที่แดงก่ำของจิน....ไม่รู้ว่าสายตานั้นมันเกิดจากอารมณ์ที่โกรธตัวเอง.....รึว่า....อยากจะร้องไห้กันแน่
"นายช่วยบอกอะไร....เป็นกำลังใจให้ชั้นหน่อยได้มั้ย....ตอนนั้น.....นายจะบอกชั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"
"เรื่องนั้น....ลืมมันไปเถอะ"
"ทำไมล่ะ....ชั้นอยากรู้.....นายบอกแค่นี้ไม่ได้งั้นสิ....ตอนนี้มีแค่เราสองคน...นายจะกลัวอะไร"
"แต่ว่าชั้น...."
ไม่กล้าที่จะพูดคำๆนั้นออกไป.....กลัวอีกแล้ว
"พูดเถอะ....ถ้าช้า....นายอาจจะไม่มีโอกาสบอกชั้นเลยก็ได้"
"ไม่เอาง่ะ"
"ทำไมล่ะคาเมนาชิ....เอางี้นะ....."
จับหัวซบกับไหล่ตัวเอง....ก้มมองหน้าของคาเมะที่ดูจะตื่นเต้นเอามากๆ
"กระซิบที่ข้างหูชั้นก็ได้.....อย่างนี้ดีมั้ยล่ะ"
"บ้าเหรอ....ก็ชั้น..."
"เอาเถอะน่า.....พูดเถอะ.....คำพูดนายสำคัญกับชั้นที่สุดนะตอนนี้"
คาเมะคิดอยู่ภายใต้อ้อมแขนของจิน....ในที่สุด....ก็ตัดสินใจพูดมันออกไป
"ชั้น.....ชอบ.....นาย"
พูดทั้งๆที่ตาก็ปิดสนิท.....ไม่อยากมองหน้าจิน....รู้มั้ย.....ว่าจินกำลังยิ้ม.....ไม่แน่ใจว่าจินดีใจรึว่า.....ชนะกันแน่
"พูดแล้วห้ามคืนคำนะคาเมนาชิ"
"คนอย่างชั้นเคยคืนคำรึไง.......อายจะบ้าอยู่แล้ว"
"จะอายทำไม....ถ้าพูดแล้วคนๆนึงมีกำลังใจ.....ความอายอันนั้นนายน่าจะเปลี่ยนเป็นความภูมิใจนะ"
"พูดมาก....อาคานิชิ....นายจะไปตอนไหนล่ะ"
"ก็หลังจากกลับจากนารา....ตอนเช้าชั้นก็ไป"
คำพูดที่ทำเอาคนที่ได้ยิน.....รู้สึกใจหายขึ้นมา.....ถ้างั้น....เวลาที่เจอกัน....ก็เหลือน้อยเต็มทีงั้นสิ
"คำพูดของนาย.....มัน.....ดีมากๆเลยนะรู้มั้ย"
"เรื่องนั้นชั้นรู้....ไม่งั้นคงไม่กอดชั้นแน่นขนาดนี้หรอก......แล้วนายล่ะอาคานิชิ....ชั้นบอกสิ่งที่ชั้นอยากจะบอกไปแล้ว.....นายไม่คิดจะพูดบ้างเลยเหรอ"
"ทำไมชั้นต้องพูด"
ผละจากกอดนั้น....มองหน้าจิน....
"นาย.....ไม่รู้สึกกับชั้นอย่างนั้นเลยเหรอ"
"ความรู้สึกของชั้น.....มันจะออกมาก็ต่อเมื่อ.....คนๆนั้น....ต้องห่างจากสายตาของชั้นจริงๆ"
พูดจบ.....ยกขวดน้ำขึ้นดื่ม.....ทำยังกะเรื่องเมื่อกี๊ไม่ได้เกิดขึ้นซะอย่างนั้น
"หมายความว่าไง.....งั้นแปลว่าตอนนี้นายก็ไม่ได้รู้สึกกับชั้นอย่างนั้นเลยเหรอ"
"รู้สึกสิ....ชั้นน่ะ....เห็นนาย.....สำคัญมากแค่ไหนนายน่าจะรู้.....ไม่งั้นชั้นคงไม่อยากฟังคำพูดนั้นของนายหรอก....."
ลุกขึ้นยืน.....หน้าตาดูเมินเฉย....คาเมะดูจะงงเอามากๆ....อยากรู้จริงๆรึว่าหลอกให้พูดกันแน่...........?
"นายจะไปไหน"
"ไปนอนแล้ว.....ไอ้พวกบ้านั่นคงหลับหมดแล้วมั้ง.....จะ5ทุ่มแล้วนี่.....ไปนะ.....ฝันดี"
เอื้อมมือเล่นหัวคาเมะเบาๆ.....เผยยิ้มนิดๆให้ก่อนที่จะเดินจากไป.....คาเมะยังคงนั่งงงอยู่อย่างนั้น.....สุดท้าย....ความงงก็กลับเป็นความเจ็บใจ
"ไอ้บ้า.....นายหลอกให้ชั้นพูดแน่ๆเลย.....ชั้นไม่เชื่อเรื่องพ่อนายแล้ว!!!"
คาเมะ....คงจะไม่นึกสินะ.....ว่าที่จินเล่าเรื่องพ่อ....เป็นเรื่องจริง???

* * *

"ทุกคนคงจะครบแล้วสินะ....นั่งรถตามที่เคยนั่งมานั่นแหละ....เข้าใจที่ครูพูดมั้ย"
"คร้าบบบบบ"
ขานรับกันอย่างดี....ก่อนจะพากันขึ้นรถ.....คาเมะแทบจะไม่มองหน้าจินเลย.....ยอมเดินกับโคคิอย่างว่าง่าย
"นาย....ไม่มองหาไอ้เกาหลีนั่นแล้วเหรอ"
ลองใจคาเมะเล่นๆ....จะเป็นยังไง
"ช่างเค้าเถอะ....คนแบบนั้น....ชั้นไม่อยากเก็บมาใส่ใจแล้ว"
คำพูดที่ทำให้โคคิรู้สึกดีสุดๆ.....แต่มันก็แปลกอยู่.....ว่าทำไมถึงเปลี่ยนเร็วขนาดนี้
"ขึ้นรถดีกว่านะ.....ช้าไปเดี๋ยวไม่ทัน"
ทำแค่เพียงพยักหน้ารับรู้.....เดินตามไป......แต่ทันใดก็สะดุดกับเสียงๆนึง
"คันของเคแอลเอ็มยังว่างซัก10ที่นั่งใช่มั้ย"
คาเมะหันหน้ามาที่อาจารย์....ขานตอบเสียงดัง
"ฮะ......ว่างเยอะเลย"
"ถ้างั้นครูฝากพวกกลุ่มเจไปด้วยสิ...."
คำพูดของอาจารย์....ทำเอาคนในรถคันนั้นขวัญเสีย......ตัวเจ.....ก็จินน่ะสิ
"ทำไมล่ะฮะ"
"ก็คันของกลุ่มเจ....ครูต้องใช้ไปรับอาจารย์ที่โรงเรียนอีกเยอะ.....พวกเค้ามีกันนิดเดียว....นั่งคันเดียวกับพวกเธอคงไม่เป็นไร"
"แต่ว่า....อาจารย์ฮะ....."
"ทำไมคาเมนาชิ...."
อาจารย์ใส่เสียงเขียว....คาเมะไม่กล้าแม้แต่จะพูดออกมาอีก
"พวกเธอไม่ชอบอาคานิชิ จินใช่มั้ย.....ครูไม่แคร์หรอกนะว่าเค้าจะเป็นเกาหลีเหนือป่าเถื่อนแค่ไหน.....แต่ตอนนี้เค้าเป็นเพื่อนเรา....อยู่ในญี่ปุ่น....เธอควรจะดูแลเค้าสิ"
"ผมไม่ได้รังเกียจนะจารย์....."
"งั้นก็ดี....ครูฝากด้วยแล้วกัน....เดินทางดีๆล่ะ"
อาจารย์เดินจากไป.....สวนกับกลุ่มเจที่เดินมา.....แปลกกับภาพที่เห็น.....ปกติทุกคนจะต้องเดินห่างจิน....แต่คราวนี้....กลับเล่นหัวกันผิดปกติ
"ชั้นได้นั่งคันเดียวกับนายจนได้....."
จินกับคาเมะมองหน้ากัน....สายตายิ้มเยาะมองไปทางโคคิ....ที่เดือดพล่าน
"ไอ้จิน....รีบขึ้นนะเว่ย.....ตกรถกูไม่รับประกัน....เข้าใจ๊"
"เออ......ไปซะ"
เพื่อนๆดูจะเป็นมิตรมากขึ้น....ถามอย่างสงสัย
"ทำไมเพื่อนๆเค้า........."
"สนิทกับชั้นเร็ว.....ใช่มั้ย"
"อื้ม"
"แค่มีคนจมอยู่ใต้อ่างน้ำในห้องน้ำตอนเช้า....ชั้นไปช่วย.....พวกมันเห็นความดีเลยชอบชั้น.....แค่นั้น"
"นายเนี่ยะนะ.....มันเร็วเกินไป"
"คนเราจะสนิทกัน....ต้องอาศัยเวลาด้วยเหรอ"
เดินเฉียดไหล่โคคิที่ตาแดงก่ำ.....ขึ้นรถไปซะเฉยๆ....หันมาพูดกับคาเมะที่ยังอึ้งอยู่
"ทำไมอาจารย์ทำอย่างนี้....คาเมะ....นายทำอะไรซักอย่างสิ....."
"ให้ชั้นทำอะไร......"
"ก็นายเริ่มไม่ถูกชะตากับมันแล้วไม่ใช่เหรอ.....จัดการสิคาเมะ"
"ชั้นยังไม่ได้พูดอย่างนั้นซะหน่อย.....นายอย่าพูดไปเองสิโคคิ......"
"คาเมะ....ชั้นถามหน่อยเถอะ....เมื่อวานนายกับมันพูดอะไรกัน"
หยุดยืน.....ตรงทางขึ้น.....ฟังที่โคคิพูด.....ตรงหน้าต่าง.....จินกำลังมองดูอยู่
"นายรู้เหรอ"
"ชั้นไม่ได้ออกไปฟังหรอก....แค่ชั้นรู้ว่านายออกจากห้องพัก.....กลับมาก็กระฟัดกระเฟียดใส่....เป็นอะไรล่ะ.....มันพูดอะไรกับนาย"
"นายไม่ต้องรู้อะไรหรอก....มันเป็นเรื่องไร้สาระของคนบางคน"
"แต่มันคงจะไม่ไร้สาระสำหรับนายใช่มั้ย"
"โคคิ.....พอเถอะ....ถ้าสายโดนจารย์ดุชั้นไม่รู้ด้วย"
"บอกชั้นแค่นี้....ไม่ได้เลยเหรอ"
"นายจะอยากรู้ไปทำไม"
"บอกชั้นคาเมะ"
มองสายตาโคคิที่แข็งกร้าว....บังคับให้พูด....ได้....ชั้นจะพูด
เดินเข้ามาหาใกล้ๆ....เพราะรู้ว่าจินคงกำลังมองอยู่.....รวบรวมคำพูดนั้นเอาไว้.....ปล่อยมันออกมา
"ชั้นบอกชอบเค้าไปแล้ว"
"คาเมะ....!!!"
โคคิเหมือนกับโดนต่อยจนหน้าชา.....ในที่สุด....ก็รู้แล้วสินะว่า......
"นี่ชั้นแพ้เหรอ"
"โคคินายพูดอะไร"
"มันทำยังไงนายถึงพูดกับมัน"
"อย่าสนใจ.....ชั้นมันเป็นคนหลอกง่าย....พูดนิดเดียวก็บอกเค้าไปจนหมด.....ไม่น่าเลยจริงๆ....ขึ้นรถเถอะโคคิชั้นหมดเรื่องพูดแล้ว"
เดินขึ้นรถ....โคคิยังคงยืนอยู่ข้างล่าง.....ความแค้น....สุมขึ้นเรื่อยๆ.....มองจินที่โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่าง....
"แก.....ชั้นไม่ปล่อยแกแน่ๆ....."

* * *

Temple in Nara..................
ทุกคนดูไม่ค่อยเฮฮาเท่าไร.....อยากไปเที่ยวอย่างอื่น.....ดันพามาวัด.....ผู้ชายที่ไหนจะชอบ......
แต่พวกที่ไม่สนุกกับใคร.....ดูจะเป็นโคคิกับคาเมะ....
ฝ่ายนึงเจ็บใจที่โดนหลอกให้พูด.....
อีกฝ่าย.....แค้น.....เพราะ....โดนเล่นทีเผลอ
ส่วนจิน.....ได้เพื่อนใหม่.....หน้าตาไม่สะทกสะท้านกับใครนักหรอก
"คาเมะ....นายพูดอย่างนั้นกับมันได้ไง"
"ชั้นไม่รู้.....แต่ที่แน่ๆ....ชั้นไม่ชอบที่เค้าเห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่น....ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย...."
"โธ่เว้ย......ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ....."
"นายเป็นอะไรโคคิ"
ไม่ตอบ....ยังมองจินที่กำลังจะเดินไปทางอื่น
"นายอยู่นี่นะคาเมะ....."
"นายจะไปไหน"
"ไม่ต้องรู้หรอก.....ชั้นจะปล่อยให้นายอยู่กับไอ้พวกบ้านี่ไปซักพัก.....เดี๋ยวชั้นมา"
ว่าแล้วก็เดินไปทางนั้น.....ทางที่จินเพิ่งเดินลับตา.....คาเมะคงไม่รู้....ว่าโคคิต้องการจะเคลียร์......

"ไอ้นิคัน"
เสียงเรียกนั้น.....ทำเอาคนแถวนั้นหันมามองเป็นแถบ
"มีอะไร"
"ชั้นจะคุยกับแก....มากับชั้น"
"จะพูดอะไรวะ.....ไม่อยากพูดด้วย......รำคาญ"
ตัดเยื่อตัดใยง่ายๆ.....โคคิไม่ปล่อยแน่....ก็บอกแล้ว
"ชั้นจะคุยกับแกเรื่องคาเมะ"
แค่คำนั้น.....ดูจินจะสนใจ.....มองหน้าโคคิอีกครั้ง
"แน่ใจว่าจะคุย"
"แน่ใจ....."
หันไปหาเพื่อน.....ก่อนที่จะเดินนำหน้าโคคิออกไป....ทางหลังศาลเจ้า....รู้มั้ย.....ว่าทางนั้น....คุซาโนะไอ้หมีตัวดีกำลังแอบฟังอยู่....นั่งอยู่ตรงมุมศาลเจ้าอีกด้าน.....กรอฟิล์มอยู่พอดี
"เฮ้ย.....มากันสองคน.....คาเมะจังอ่ะ"
มองซ้ายมองขวา.....คาเมะไม่เห็นเลย
"งั้นคาเมะจังก็อยู่คนเดียวอ่ะดิ.....ไปหาดีกว่า.....หุๆๆๆๆ"
"แกจะเอาไงโคคิ.....ชั้นไม่อยากพูดอะไรนะเว่ย"
"แน่ใจนะว่าแกไม่อยากพูดเรื่องคาเมะ"
คำนั้น.....ทำเอาคุซาโนะต้องหยุดฟัง.....
"เรื่องคาเมนาชิ.....เรื่องอะไร"
"เรื่องพนัน...."
"จะพูดทำไม....แกลองคิดดู....ถ้าคาเมนาชิมาได้ยินจะเป็นไง....อยากปิดนักไม่ใช่เหรอ"
"อาคานิชิ!!!"
เพียงแค่ประโยคสั้นๆ....ทำเอาคุซาโนะคิดแผนเล่นสนุกๆได้เยอะ
"ไม่อยากให้คาเมะจังรู้.....อืมมมมม....."
ยืนคิด.....ในที่สุด
"ไม่อยากให้รู้....น่าสงสารคาเมะจังออก....งั้นไปตามคาเมะจังมาฟังดีกว่า...."
คิดได้.....วิ่งออกมาจากตรงนั้น....วิ่งหาคาเมะหน้าศาลเจ้า....
พบกับ.....คาเมะ....ที่กำลังโดนตามตื๊อ....ดูหน้าก็รู้ว่ารำคาญ
"คาเมะจังคับ.....คาเมะจัง"
"คุมะ"
"คาเมะจังมากับผมมั้ย"
"จริงนะ....ดีจังนายมาช่วยชั้นทันเวลาพอดีเลย"
วิ่งจับมือคุซาโนะออกมาจากตรงนั้น....เหนื่อยหอบกันทั้งคู่
"ถ้านายไม่มา.....ชั้นกลายเป็นซากแน่ๆเลย....ขอบใจนะคุมะ"
"ไม่เป็นไรคับ....เพื่อคาเมะจัง....อะไรผมก็ทำได้"
"เสี่ยวซะไม่มี"
คาเมะนั่งลงตรงม้านั่งแถวนั้น.....คุซาโนะนั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้า
"ผมมีเรื่องมาบอกคาเมะจังนะ"
"เรื่องอะไร"
"ก็สองคนนั้นไง"
"สองคนไหน"
"ก็โคคิกับอาคานิชิไงคับ"
"เค้าทำไม"
"เหมือนกับว่า.....เค้ามีเรื่องคาเมะจังไปพูดกันทางโน้น"
ชี้มือไปตรงหลังศาลเจ้า....คาเมะเบื่อเต็มที
"ไม่อยากยุ่ง.....ช่างเค้าเถอะ"
"แต่ได้ข่าวว่า.....เค้าเอาคาเมะจังไปพนันอะไรซักอย่างน้าาาา....อันนี้ผมก็ฟังไม่ค่อยชัดด้วยสิ"
แคะหูตัวเอง.....มองหน้าคาเมะที่เริ่มจะสนใจขึ้นนิดๆ
"พนันอะไร.....ทำไมต้องมีชั้นเกี่ยวด้วย"
"อยากรู้.....คาเมะจังก็ไปฟังสิคับ......ถ้ารู้แล้วคงจะ....."
ไม่พูดต่อ......เดินนำหน้าไปทางนั้น.....คาเมะ.....ไม่รู้อะไรทั้งนั้น.....รู้แค่เพียง....อยากฟังคำพูดนั้น.....ว่าจะจริงรึเปล่า
ถ้ารู้.....จะเป็นยังไง...........

* * *