==> Win or Die? <==
"ทำไมแกทำอย่างนั้น"
โคคิถามออกมาซึ่งๆหน้า.....
"ชั้นทำอะไร"
"ก็แกเล่นทีเผลอ.....ไหนตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ....ว่าจะทำให้ประทับใจจนบอกคำนั้นออกมา......แกพูดตอนที่ชั้นไม่รู้เรื่องได้ไง"
"พูดให้แกรู้เรื่อง.....ก็ไม่สนุกสิ"
"แก....."
"ทำไม.....แค้นใจเหรอ....มันถึงเวลาที่แกจะต้องย้ายโรงเรียนแล้วนะ"
กำลังขับเคี่ยวกัน.....คุซาโนะพาคาเมะ.....มาตรงมุมนั้น.....พอดี
"คาเมะจังฟังนะคับ"
"ฟังอะไร.....พนันอะไรคุมะชั้นไม่เห็นรู้เรื่อง"
"พนันอะไร....อยากรู้ก็ฟังเถอะคับ"
สายตาเหลือบมองไปยังที่จินกับโคคิพูดกัน....เสียงที่พูดกัน.....ได้ยินชัดเต็มๆ
"ชั้นจะทวนคำพูดให้แกฟังใหม่เองโคคิ....แกเป็นคนพูดเองทั้งหมด....ใช่มั้ย"
"งั้นแกก็พูดสิ"
"แกบอกว่า.....การพนันครั้งนี้.....เดิมพันด้วยตัวของคาเมะ....."
"แล้วไงอีก"
"ใครสามารถทำให้เค้าบอกรักได้.....คนนั้นจะได้ตัวคาเมะ....."
ร่างเล็กที่ยืนฟังอยู่ตอนนี้....รู้สึกเหมือนล้มทั้งยืน....คำพูดที่กระชากวิญญาณได้หลายที
"ส่วนพวกที่แพ้.....แกบอกเองไม่ใช่เหรอ....ว่าต้องย้ายโรงเรียน"
"ใช่.....แกพูดถูกอาคานิชิ....สรุปว่าคนที่แพ้คือชั้น....ใช่มั้ย"
"พูดอีกก็คงไม่ผิด"
"แต่แกคิดเหรอว่าชั้นจะปล่อยแกไปง่ายๆ.....แกทำชั้นแสบมากๆ....ชั้นไม่ไปโดยที่แกยังอยู่สุขสบายอย่างนี้หรอก"
"อยากจะจัดการอะไรก็เชิญ....แต่ขอให้รู้ว่าชั้นไม่กลัว"
มองทั้งคู่ตาค้าง....นึกถึงเรื่องต่างๆที่สองคนนี้ทำดีกับตัวเอง....มันคือการหลอกลวงใช่มั้ย.....ทำเพื่อสนองความสนุกของคนใช่มั้ย
"พวกนายทำอะไรกัน"
คาเมะเดินเข้ามาหาด้วยสายตาที่.....แดงจัด.....น้ำตาที่ใกล้จะไหล....ใครเห็นก็รู้ว่าคงจะ.....หลั่งออกมาในไม่ช้า
"คาเมะ....เอ่อคือ.....ชั้น....ไม่มีอะไรซะหน่อย"
"ไม่มีเหรอ.....นายไม่มีใช่มั้ย....แล้วนายล่ะอาคานิชิ....นายมีกับเค้ารึเปล่า"
ไม่พูด...มองหน้าคาเมะที่ดูจะเสียใจเอามากๆ
"ไอ้คุมะ......แกไปตามคาเมะมาใช่มั้ย"
"ไม่ใช่ชั้นคงจะเป็นรูปปั้นบูชาแถวนี้มั้ง.....สงสัยคราวนี้ได้เอารูปไปลงข่าวอีกชัวร์...."
"ไอ้คุมะ.....เดี๋ยวเถอะมึง!!!"
ง้างหมัดจะชกหน้า.....คาเมะรีบปัดมือปกป้อง
"นายจะทำอะไรคุมะ"
"ถอย....ชั้นจะฆ่ามัน"
"ถ้านายทำก็เลิกคบกับชั้นได้เลยโคคิ......ถ้าไม่มีเค้าชั้นคงไม่ได้รู้อะไรทุเรศที่สุดในชีวิตอย่างนี้หรอก"
ไม่มีใครพูด...ในเวลานั้น.....เงียบกันหมด....คงจะมีแต่คาเมะที่ระบายอะไรหลายอย่างออกมา
"พวกนายเอาความรู้สึกคนอื่นเค้ามาล้อเล่นเหรอ.....สนุกมากใช่มั้ยที่ทำแบบนี้.....เห็นชั้นเป็นอะไร....."
หันหน้ามาทางจิน.....ที่ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา....เป็นครั้งแรกที่ไม่กล้าสบตา
"หลายทีแล้วที่ชั้นเห็นพวกนายแย่งตัวชั้นเหมือนกับไม่มีชีวิตจิตใจ.....นี่....ชั้นไม่ใช่สิ่งของนะ....พวกนายทำได้ยังไงชั้นอยากจะรู้"
"แต่ชั้นมีเหตุผลนะชั้นถึงทำ"
"เหตุผลอะไร.....เหตุผลที่อยากเล่นสนุกโดยที่ไม่สนใจว่าคนอื่นเค้าจะรู้สึกยังไงน่ะเหรอ....โคคิชั้นถามจริงเถอะ.....ใครมันคิดไอ้แผนบ้าพวกนี้"
หันมาพูดกับจินอีกครั้ง.....
"อาคานิชิ.....ที่นายพูดเมื่อวาน.....เรื่องของพ่อนาย.....มันเป็นเรื่องหลอกลวงสินะ.....ชั้นนึกอยู่แล้ว...."
มองจินตั้งแต่หัวจดเท้า.....สายตาเยาะเย้ยที่เผยออกมาเป็นครั้งแรก.....สำหรับจิน
"เป็นมะเร็งงั้นเหรอ....พ่อนายคงยังไม่ตายหรอก.....มะเร็งก็คงเป็นชนิดพิเศษ.....พอไม่พูดถึงก็หายปั๊บ......ไงล่ะอาคานิชิ.....ไม่ต้องให้พ่อนายมาอยู่ในแผนบ้าๆของนายหรอกนะ.....สงสารเค้า.....ไอ้ที่ไปอยู่สิงคโปร์....อยากไปก็เชิญตามสบาย.....คงไปได้ล่ะ....น้ำหน้าอย่างนายคงมีคนสนใจนักนี่"
คำพูดแรงๆที่ออกมาจากปากคาเมะ....ทำเอาจิน....สะอึก
"ชั้นไม่ได้ทำเพราะอยากจะพนัน....ชั้นทำเพราะความรู้สึก"
"ความรู้สึกเหรอ.....นายหุบปากโสโครกของนายไปดีกว่า.....ความรู้สึกอยากเอาชนะ.....อยากเล่นมากกว่า....แล้วนาย.....โคคิ"
หันมาที่โคคิ.....ตอนนั้น.....คุซาโนะไล่ถ่ายรูปทีละคนๆ.....ไม่มีใครสนใจ....เพราะกำลังเครียดกับปัญหาตรงหน้า
"นายพนันกับเค้าว่าถ้าแพ้จะต้องออกไปจากโรงเรียนใช่มั้ย"
ไม่มีใครตอบโต้....คาเมะพูดเอง.....ไม่มีใครมาตัดสินใจ
"งั้นนายก็เชิญออกไปเลย.....จำไว้ว่าชั้นไม่เคยมีเพื่อนอย่างนาย.....ชั้นจะไม่จดจำคนที่ชื่อทานากะ โคคิไปตลอดชีวิต.....ลาก่อน...เพื่อนอย่างนายชั้นคงไม่คิดจะพบเจออีกแล้ว"
"คาเมะ..........."
"รักชั้นไม่ใช่เหรอ.....ทำตามเถอะ.....ผู้ชายพูดแล้วคืนคำมันทุเรศ"
พูดไม่เหลือเยื่อใย....ช็อก....คือสิ่งที่โคคิทำได้ในตอนนั้น
"แล้วนายอาคานิชิ......ที่ชั้นบอกนายไปนายคงไม่ใส่ใจกับมันหรอกใช่มั้ย...."
"ทำไมชั้นจะไม่เข้าใจ"
"แล้วนายบอกสิ.....ว่าสิ่งที่ชั้นบอกว่าชั้นชอบนาย....นายรู้สึกกับคำๆนี้ยังไง"
เงียบ.....ไม่พูดออกมา.....แต่ก็พยายามที่จะเอ่ยออกไป
"ชั้น....ช.........."
"ไม่ต้องพูดหรอก.....อย่างนายแค่นี้ชั้นก็รู้อยู่แล้ว....ว่านายไม่เคยรู้สึกอะไรกับชั้นเลย.....เอาล่ะ....อยากฆ่ากันก็เชิญตามสบาย.....ต่อไปนี้ชั้นจะถือว่าชั้นไม่มีเพื่อนอย่างพวกนาย.....ไม่มีคนที่ชั้นเคย..................."
เว้นช่วงคำพูดนั้น....ซึ่งจินก็รู้ดี
"ชอบ....มานาน"
เดินจากไปด้วยความวังเวงใจ.....ตามไปด้วยคุซาโนะที่ตามเก็บภาพอันน่าหดหู่.....เหลือเพียงโคคิกับจินที่ยืนนิ่ง....ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
"ไอ้นิคัน...ชั้นไม่ปล่อยแกแน่.....แกจำเอาไว้.....ได้...ชั้นจะออกจากที่นี่....แต่เรื่องตายของแก.....ชั้นไม่วางมือหรอก....แกมันสมควรได้รับการลงโทษ"
"ชั้นก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่.....ก็ทำสิ"
"มันยังไม่ถึงเวลา.....แกเล่นชั้นทีเผลอ....ชั้นก็จะเล่นแกทีเผลอเหมือนกัน"
จินส่ายหัวกับคำพูดบ้าๆบอๆ......เดินหนีออกมา.....และแล้วก็เหลือโคคิเพียงลำพัง
มีแต่เรื่องเลวร้ายนะวันนี้.....
ควรจะสงสารใคร......คาเมะ โคคิ...
รึว่า.........จิน?

* * *

วันกลับ...........
เมื่อวาน.....เมื่อคืน....เมื่อเช้า..........
ถึงแม้จะนอนห้องเดียวกันกับโคคิ.....แต่คาเมะ....ไม่สนใจเลยซักอย่าง.....
ไม่คิดจะมองหน้า....ไม่อยากสบตา.....
สำหรับจิน.....โดนแรงกว่าโคคิเยอะ...........
ทั้งๆที่อยู่กันต่อหน้า.....แต่ก็ทำไม่รู้จักกัน.........
แล้วก็ไม่คิดว่า....ตัวเองอยู่บ้านเดียวกัน

"ขอให้นักเรียนทุกคนกลับบ้านอย่างสวัสดิภาพ.....แล้วจำเอาไว้ว่าอีก2อาทิตย์เราจะต้องมีงานวัฒนธรรม....เตรียมการอย่างเร็วที่สุดเข้าใจมั้ย"
ทุกคนไม่ตอบ....ทำเพียงพยักหน้ารับ....เสร็จแล้วก็กลับบ้าน
ทันทีที่ลุก....จินกับคาเมะเดินออกมา
โคคิมองตาม.....มองร่างของจิน....ด้วยความเจ็บแค้น.....
ภาพในหัวของโคคิตอนนี้.....คือ.......
ร่างของจิน.....จมกองเลือด...มีดจ้วงแทงที่ท้องไม่ยั้ง.....
และล้มลงไปต่อหน้าต่อตา

คาเมะเดินนำหน้าจิน....จินไม่คิดจะพูดอะไรอีก.....รู้ว่าตัวเองผิด.....เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอย่างนี้
เดินเฉยท่ามกลางสายลมที่พัดมา.....ความเงียบที่คนสองคนรับรู้....
วังเวง......เย็นชา.....แต่ก็ไม่เท่ากับจิตใจ
"เฮ้ยพวกแก.....ทางนี้ๆ"
เสียงยูอิจิที่โผล่ออกมาจากรถ....แต่ว่าไม่ใช่รถเต่าสีส้ม......แต่กลับเป็นเบนซ์สีน้ำเงินหรูหรา
"จิน.....ไม่เจอกันนานนะ"
ไอบะเปิดกระจกรถมองคนสองคนที่เดินมา.....ความเป็นศิราณีของไอบะเริ่มจะกลับมาอีกแล้ว.....ได้กลิ่นของความไม่เข้าใจลอยเข้าจมูกทุกทีๆ
"หวัดดีฮะไอบะจัง"
"หวัดดีเด็กน้อย.....ไง....ไปเที่ยวกับไอ้จินสนุกมั้ย"
"สนุกเหรอฮะ....ถามเค้าดีกว่า....เค้าคงจะสนุกสุดๆ"
สายตาสามคู่มองคาเมะที่เปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้านหลังเรียบร้อย.....จากนั้น.....ยูอิจิกับไอบะมองที่.....จิน
"พวกแกมีเรื่องอะไรกันอีก....."
ยูอิจิถามขึ้น........
"ช่างมันเถอะ.....ชั้นมันผิดเอง"
"จะช่างได้ไง....น้องชั้นมันเป็นยังงี้แกยังให้ชั้นเฉยเหรอ....."
"ไอ้ยู.....ใจเย็น"
"ให้เย็นได้ไงวะมาซากิ....มันเป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว.....ชั้นรักน้องนะเว่ย.....ไม่สนใจมันแล้วจะสนใจใคร"
"ไว้กลับบ้านชั้นจะเล่าให้ฟัง...."
"ให้มันแน่นะไอ้จิน"
ไม่พูด.....เดินไปนั่งรถ....ข้างๆคาเมะ
เข้าไปในรถ.....ก็ไม่มองหน้ากัน....คาเมะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ร้องไห้อยู่รึเปล่าก็ไม่รู้..................
พี่ๆทั้งสอง....มองไปด้านหลัง.....มองหน้ากัน....
วันนี้กะจะทำให้สนุก.....แต่คงทำไม่ได้แล้ว

* * *

ที่บ้าน.........
"หวัดดีครับป้า"
เสียงไอบะดังมาแต่ไกล.....หญิงวัยกลางคนเดินออกมาเปิดประตู
"อ้าว....ไอบะจัง....กำลังคิดถึงอยู่พอดี"
"จริงเหรอครับ....ผมก็คิดถึงคุณป้ามากๆ"
"มาซากิ....แกนี่ประจบเก่งจริงๆโดยเฉพาะผู้หญิงเนี่ยะน้าาา"
ยูอิจิมองไอบะที่ยืนจับมือป้า.....ยิ้มขำๆ
"คาเมะจัง.....จินคุง...ไปเที่ยวสนุกมั้ยลูก"
จินหันมองคาเมะที่ยืนนิ่ง....รอฟัง....
"ไม่มีอะไรสนุกเท่ากับเอาความรู้สึกคนอื่นมาเป็นของเล่นหรอกฮะ"
คำพูดที่ทำให้จิน.....อึ้งอีกเป็นรอบที่....เท่าไร?...
มองคาเมะที่เดินผ่านหน้าทุกคนไป.....ไม่สนใจ.....ไม่คิดจะมองหน้าใคร
"ไอ้จิน.....แกเล่ามาให้หมด"
หน้าตาที่ดูสับสนของจิน.....คนที่รู้นิสัยที่สุดขนาดไอบะ...ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร....เพราะมันเป็นครั้งแรกที่เป็นแบบนี้
"จินคุง....มีปัญหาอีกแล้วเหรอ"
ป้าก็เริ่มจะสงสัย
"ยองจิน.....เล่ามาเถอะ....นายเป็นคนที่ปากตรงกับใจ.....โกหกไม่เป็นไม่ใช่เหรอ.....พูดออกมา"
ไอบะก็คาดคั้น....จินคงจะปฏิเสธคน3คนไม่ได้....เดินนำเข้าไปในบ้าน....เริ่มต้นที่จะเล่า.....


"ห๊าาาาา......"
ยูอิจิตะโกนลั่นบ้าน....ป้ากับไอบะนั่งนิ่ง.....มองหน้าจิน
"ทำไมแกทำอย่างนี้ไอ้จิน....แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามันชอบแกขนาดไหน...."
"ใช่.....แกรู้มาตลอด.....แต่ทำไมแกถึงรับพนัน....น่าจะรู้นี่....ว่ามันเป็นการทำร้ายจิตใจคาเมะเค้าแค่ไหน"
ไอบะช่วย.....จินได้แต่นั่งซึม
"แต่ว่าชั้น.....ชั้นไม่ได้............"
"แกจะบอกว่าแกไม่ได้ทำเพราะพนันงั้นเหรอ....ใช่มั้ยไอ้จิน"
ยูอิจิตวาดลั่น.....เครียดจัด....ป้าช่วยดึงแขนยูอิจิ.....เพราะมันเล่นลุกขึ้นตลอดเวลา
"ใช่....ชั้นไม่ได้ทำเพราะพนัน"
"แล้วแกทำเพื่ออะไร"
"ชั้นทำเพื่อ.....ความรู้สึกดีๆครั้งสุดท้ายของชั้น"
"ความรู้สึกดีๆครั้งสุดท้ายงั้นเหรอ.....แกพูดอะไร.....ไอ้จิน....แกบอกมาเถอะว่าที่แกทำลงไปเพราะไม่อยากแพ้พนัน"
"ยูจัง....ใจเย็นสิ"
"เย็นได้ไงล่ะป้า....กี่ครั้งแล้วที่คาเมะมันจะต้องมานั่งกลุ้มกับไอ้คนบ้าๆอย่างมัน.....ผมจะไม่ให้เป็นแบบนั้นอีกแล้วนะ....แกสำนึกบ้างมั้ยไอ้จินว่าคาเมะมันจะต้องเจ็บเพราะแกไม่รู้เท่าไร....สำนึกบ้างมั้ย"
จินที่ทนฟังมานาน....เริ่มจะปะทุอารมณ์ของตัวเองอย่างไม่สนใจใคร
"สำนึกสิ....ชั้นก็คนนะเว่ย.....ชั้นน่ะเก็บกดมาแค่ไหนไม่มีใครรู้หรอก.....แต่เรื่องนี้มันทำให้ชั้นสำนึกมากที่สุดเป็นครั้งแรก.....เป็นเพราะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะชั้นชอบเค้า!!!!"
ประโยคที่ส่งออกมาเป็นชุด......ทำให้คนสามคน....อึ้งได้มากมาย
"นี่แก......จริงๆเหรอ"
ไม่ตอบ...นั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะ.....เพิ่งเห็นอาการที่จินร้อนรนเป็นครั้งแรก......
"งั้นที่ทำไป.....ไม่ใช่พนันเหรอ"
ป้าพูดออกไป.....จินทำเพียงพยักหน้าเท่านั้น
"ผม...บอกเค้าเรื่องพ่อ.....เรื่องที่จะไปสิงคโปร์วันพรุ่งนี้....ผมอยากได้กำลังใจ......ก็เลยอยากให้เค้าพูด....."
"แล้วคาเมะจังก็พูดออกมาใช่มั้ย"
ไอบะถาม
"ใช่....เค้าพูดออกมา.....ชั้นดีใจจริงๆ.....แต่พอเค้าถามชั้น...ชั้นกลับไม่กล้าพูด....เค้าก็เลยนึกว่าชั้นหลอกเค้า....จังหวะเดียวกับที่วันต่อมาเค้ารู้เรื่องพนัน....เค้าก็เลยเชื่อเต็มๆว่านั่นคือการหลอกลวง"
"ยองจิน.....ทำไมแกไม่พูด.....แล้วพรุ่งนี้แกจะเอาอะไรติดตัวไปที่สิงคโปร์ได้นอกจากความเข้าใจผิด"
ไอบะเริ่มจะฉุนแล้วเหมือนกัน.....มีเพียงคุณป้าเท่านั้นที่ยังรู้สึกเรื่อยๆกับเรื่องราว
"ไม่เป็นไรนะจินคุง....เดี๋ยวป้าช่วยเราเอง....."
จับไหล่ของจิน...ยิ้มให้....ทุกทีที่เกิดเรื่อง.....ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้โกรธเลยซักครั้ง
"ป้าจะพูดกับเค้าให้.....เค้าคงไม่เชื่อแล้วล่ะ....ว่าที่จินคุงพูดตอนนั้นมันเป็นเรื่องจริง.....พูดอีกครั้งคงจะเปลี่ยนใจก็ได้เนอะ"
"ไม่มีทางหรอกครับ....ผมขอบคุณป้ามากๆ.....ไม่ต้องพูดแล้ว....ผมมันสมควรแล้วที่จะต้องเจอแบบนี้.....บอกเค้าแค่ว่า....ผมอาจจะไม่กลับมาให้เค้ารำคาญตาก็พอ"
หดหู่กับคำพูดนั้น.....เงียบเหมือนเดิม
"งั้นเอาไว้ค่อยพูดกันทีหลัง.....ขึ้นไปบนห้องเถอะนะ.....อาบน้ำกินข้าวเสร็จจะได้ไปจัดของ"
"เดี๋ยวผมช่วยมันเองครับป้า"
"ขอบใจนะไอบะจัง.....มานี่กะมาเลี้ยงส่งจินคุงด้วยใช่มั้ยล่ะ"
"ครับ....ผมก็รุ่นพี่มัน.....อยากเห็นความสุขมันเป็นครั้งสุดท้ายก็เท่านั้น"
"แต่ชั้นว่ามันคงจะ.....มีความสุขไม่นานหรอก.....เดี๋ยวพ่อมันก็ไปแล้วนี่"
"ยูจัง!!!"
ป้าตวาดใส่.....ยูอิจิเงียบปากลงอย่างเร็ว.....คำพูดที่กระแทกใจลอยมาอีกแล้ว
"วันนี้ป้าสั่งห้ามยูจังพูดอีก....เข้าใจมั้ย.....เข้าห้องรับแขกไปเอาพลาสเตอร์มาปิดปากไว้ด้วย....."
หันมามองหน้าจินอีกครั้ง.....เจ้าตัวยังคงนั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะกินข้าว....ส่ายหัวให้กับภาพนั้นหลายต่อหลายครั้ง

* * *

ที่ห้องหนุ่มๆ.............
ยูอิจิกับไอบะช่วยกันจัดของ...ส่วนจิน.....ไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งนั้น
"มาซากิ....แกจะนอนนี่ใช่มั้ยเนี่ยะ.....3ทุ่มกว่าแล้วนี่หว่า"
"ก็นอนดิ.....เดี๋ยววันนี้จะไล่ปล้ำแก"
"ไม่ต้องเลย.....แกไปนอนกับน้องแกโน่น.....เตียงไอ้จินกว้างจะตายชัก"
ไอบะมองไปที่จิน.....นั่งเงียบ....อาการของจินดูแปลกตาไอบะ.....มันคือครั้งแรกที่เป็นแบบนี้....รู้สึกตั้งแต่เจอคาเมะ....จินมีอะไรที่เป็นครั้งแรกเยอะเหลือเกิน
"ไอ้จิน....แกรีบนอนดิ.....เดี๋ยวของแกชั้นจัดให้....ไม่นอน.....ตื่นสายตกเครื่องนะเว่ย"
"ชั้นอยากตกเครื่อง....."
ถอนหายใจไม่รู้กี่ครั้ง.....ตัดสินใจเดินไปที่ประตู
"แกจะไปไหน"
"ออกไปหาน้ำกิน"
เปิดประตูออกไปข้างนอก.....สายตาสองคู่มองตาม.....หดหู่ตามไปด้วย
ร่างเล็กๆ.....นั่งมองโมบายรูปสายรุ้งที่ติดอยู่ที่ระเบียง
ด้านนึงติดตัวหนังสือว่าเจ.....อีกด้านนึงเค
ความหมายคงจะรู้ๆกัน....
นึกถึงวันที่ผ่านๆมา.....สำหรับจิน....มันคงไม่มีความหมาย
จัดการเอื้อมมือแกะตัวเจที่อยู่บนนั้น.....อยากลบล้างอะไรบางอย่าง...แต่คงทำไม่ได้
"ก๊อกๆๆๆๆๆๆ"
ละจากความคิดบ้าๆ.....เดินไปเปิดประตู....
ทันทีที่เปิดออกมา.....คนที่พบ....ไม่ใช่ใคร...กลับกลายเป็น.....
"อาคานิชิ"
"ใช่ชั้นเอง.....ขอเข้าไปได้มั้ย"
"จะมาหลอกอะไรชั้นอีก"
"นายคิดอย่างอื่นเป็นมั้ยคาเมนาชิ"
"ชั้นมันคิดอะไรไม่เป็นหรอก.....ไม่งั้นคงไม่โดนหลอกง่ายๆ"
ผลักร่างเล็กๆถอยหนี.....เดินเข้ามาทั้งๆที่ยังไม่อนุญาต....ทันทีที่เหยียบเข้าห้องนี้....มือใหญ่ล็อกประตูทันที
"นายจะทำอะไร.....ล็อกทำป้านายเหรอ"
"ชั้นอยากคุยโดยไม่มีใครมารบกวน"
"ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่มีอะไรกับนาย"
"นายไม่มีแต่ชั้นมี"
ร่างนั้นนอนลงบนเตียงนุ่มๆ.....ตามองตรงไปที่เพดาน....
"มีอะไรต้องพูด.....พอแค่นั้นเถอะ....แก้ตัวมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
"นายคิดว่าชั้นหลอกนายจริงๆใช่มั้ย"
"แน่นอน.....อย่าบอกนะว่านายไม่ได้หลอก....รู้เอาไว้ไปพูดกับเด็กอนุบาลเค้ายังไม่เชื่อเลย"
เอียงหัวมองมาทางคาเมะ.....ที่ข้อมือยังคงใส่นาฬิกาไว้
"นายไม่คิดจะถอดมันเลยเหรอ....ชอบชั้นมากสินะ"
มองนาฬิกาที่ข้อมือ.....รีบถอดออก
"ชั้นไม่ได้ใส่ใจกับมันนักหรอก....ว่าไง.....นายมีอะไรจะพูดกับชั้น.....เร็วๆชั้นจะนอนแล้ว"
"ชั้นอยากนอนที่นี่"
"ห๊าาาา!!"
จินทำท่าจะไม่ออกจากตรงนั้นง่ายๆ....คาเมะร้อนรนจะตาย
"ผิดแล้วให้มันสำนึกหน่อย....ไม่ใช่มาก่อกวนแบบนี้......"
"ชั้นไม่คิดจะก่อกวน.....แค่อยากอยู่กับนายให้คุ้มค่าก่อนชั้นจะไป.....ก็แค่นั้น"
"ไปไหน"
"สิงคโปร์.....ไปหาพ่อ"
"นี่นายยังไม่เลิกใช้ลูกไม้ตื้นๆนั่นอีกเหรอ"
"ชั้นพูดเรื่องจริง.....ที่ชั้นทำไปเมื่อวันนั้น....บอกนายไปทั้งหมด....พวกนั้นเป็นเรื่องจริง....เป็นความรู้สึกชั้นจริงๆ....ชั้นแค่อยากจะบอกว่าชั้น.....ชอบ...."
"หยุดพูดแล้วออกไปจากห้องชั้นซะ....!!!"
ไล่ไปซึ่งๆหน้า.....จินลุกจากเตียง.....ยังคงนั่งเฉย
"นายมันไม่เคยจริงใจกับใครหรอก....เชื้อเกาหลีเหนือนายมันแรงจริงๆ....แรงจนชั้นนึกไม่ถึง....เชื้อมันสร้างให้คนอย่างนายไม่มีความรู้สึก.....เย็นชา.....ชั้นขอบอกไว้เลยนะ....นายกลับไปเพาะเชื้อของนายดีกว่า....ไม่ต้องกลับมาที่นี่เลยยิ่งดี.....แล้วก็เรื่องไปไหนของนาย.....ไม่ต้องมาบอกชั้น....น้ำหน้าอย่างนายนอกจากที่นี่ก็ไม่มีทางไปที่อื่นได้หรอก"
คาเมะพูดประโยคที่แรงจนจินรับไม่ไหว.....เดินเข้ามาหา...ทั้งๆที่คาเมะก็ยังไม่ตั้งหลัก
"นายจะทำอะไรชั้น...."
จินเดินเข้ามาเรื่อยๆ....คงไม่คิดจะ.....
"อย่านะ...."
"ชั้นขอโทษ"
คุกเข่าลงตรงหน้าคาเมะ.....ก้มหัวลงจนติดพื้น.....ยังคงยืนค้างอยู่เหนือหัว
"นายไม่ต้องมาทำให้มันน่าสงสารหรอก....ชั้นไม่เชื่ออะไรนายทั้งนั้น"
"นายไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร.....แต่ขอให้รู้ไว้ว่าเรื่องพนันอันนั้นชั้นไม่ได้คิดอยากจะเล่น....แต่ความจำเป็นมันบังคับชั้น.....ความจริงชั้น...รั....."
"นายไม่ต้องมาทำแบบนี้.....ออกไป!!!!"
ไล่จนดังลั่น....เท่านี้ก็คงจะรู้แล้วว่าคาเมะไม่ให้อภัยในสิ่งที่จินทำแน่ๆ
"โอเค....นายไม่อยากเห็นหน้าชั้น....ใช่มั้ย"
"แน่นอน"
"นายไม่คิดจะให้อภัยชั้น"
"คนอย่างนายให้อภัยคงยาก"
"งั้นก็สมแล้วกับที่ชั้นเคยทำกับนาย....เราหายกันแล้วนะคาเมนาชิ"
ลุกขึ้นยืนตรงหน้า....อยากจะมองหน้าร่างเล็กๆนี้ให้ชัดๆนานๆ
"ขอบใจที่นายเปลี่ยนแปลงชีวิตชั้นให้มันดีขึ้น......นายเป็นคนที่ชั้น....."
ถอนหายใจ....พูดอีกครั้งก็คงจะไม่ฟังอยู่ดี....พยายามเท่าไรก็บอกไม่ได้.....สุดท้าย....
"ลาก่อน...หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก...."
เดินจากไป.....ความรู้สึกที่เหมือนจินจากไป.....มันอยู่เต็มในจิตใจ.....ทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้......จินพูดเล่นไม่ใช่เหรอ????
"ไม่....ชั้นไม่เชื่อ"

* * *

Morning.........7.32
"อรุณสวัสดิ์ฮะป้า"
เดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว.....มองซ้ายมองขวา
"ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ....."
"ฮะ....วันนี้ไปสายแน่เลย....ให้พี่ยูไปส่งดีกว่า"
มองดูรถเต่าสีส้มข้างนอก.....ยังจอดค้างอยู่
"พี่ยู......ไอ้พี่ยู.....ตื่นรึยัง.....ไปส่งน้องแกหน่อยสิ!!"
ตะโกนเรียกเสียงดัง.....ป้ามองหน้าหลานคนเล็ก.....ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"คาเมะจังจ๊ะ....คาเมะจัง"
"เดี๋ยวฮะป้า....เรียกพี่ยูก่อน....."
"ไม่ต้องเรียกเค้าหรอก....เค้าไม่อยู่บ้าน"
"ห๊าาาา....ไม่อยู่บ้าน.....เช้าอย่างนี้เนี่ยนะ....ไอ้พี่ยูไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ.....รถก็ยังอยู่"
"เค้าไปส่งจินคุงที่สนามบินกับไอบะจัง......ออกไปตั้งแต่6โมงกว่าๆแล้ว"
มองมาทางป้า....เงียบไปครู่ใหญ่
"สนามบิน.....ไปทำไม"
"ส่งจินคุงไปสิงคโปร์.....เมื่อเช้าลุงเค้าโทรมาบอกว่า....พ่อของจินคุงเสียแล้ว"
"ตาย......"
"ใช่จ้ะ......เค้ายังไม่รู้.....ไปถึงที่นั่นก็คงจะรู้พอดี.....น่าสงสารจังนะ.....เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย.....พ่อลูกไม่ได้ดูใจกันเลย....แม้แต่ปรับความเข้าใจกันก็ไม่มีโอกาส"
เหมือนล้มทั้งยืน.....คาเมะแทบทรุด
"เห็นเค้าบอกว่า.....เค้าเคยบอกคาเมะจังแล้วไม่ใช่เหรอ.....แต่มีเรื่องกัน....คาเมะจังเลยไม่คิดจะเชื่อเค้า"
"เรื่องจริงเหรอ"
"ใช่......เราน่ะ.....หัดฟังคนอื่นหน่อยนะ...รู้มั้ยว่าสิ่งที่จินคุงอยากได้กำลังใจ.....คำพูดของคาเมะจัง.....มีความหมายกับเค้ามาก.....แค่นั้นเค้าก็ไม่ต้องการอะไรหรอก....."
"ไม่.....ก็เค้าทำเพื่อพนัน....."
"เค้าไม่ได้ทำเพื่อพนัน.....เค้าสารภาพกับป้าหมดแล้ว.....ว่าที่เค้าทำไปเพราะเค้าอยากจะเก็บความรู้สึกดีๆจากคาเมะจังเอาไว้....เค้าไม่ได้อยากพนัน.....แต่ความจำเป็นมันบังคับเค้า"
"ความจำเป็นอะไร......"
"ป้าก็ไม่รู้.....เค้าบอกแค่นี้.....ไม่รู้ว่าเค้าจะได้กลับมาอีกมั้ยนะ....ก็ลุงเค้าเล่นบอกว่า.....ขอบคุณที่ช่วยดูแลหลานผม....พูดอย่างนี้จะให้คิดยังไงล่ะ"
ไม่มีอารมณ์อยากจะไปโรงเรียน.....นั่งเงียบ....ช็อกอยู่กับที่...ในตอนนั้น.......
"กลับมาแล้วครับ"
ยูอิจิเดินเข้าบ้านมา.....คนเดียว.....เห็นน้องตัวเองที่นั่งนิ่งอยู่กับที่....คาเมะค่อยๆเลื่อนสายตามองพี่ชาย
"แกเป็นอะไร....."
ไม่เอ่ยคำใดออกมา.....มองป้าที่นั่งมองเหมือนกัน
"มันเป็นอะไรอ่ะป้า"
"ป้าก็พูดความจริงที่เค้าควรจะรู้น่ะสิ....."
เพียงเท่านั้นก็รู้ว่าเรื่องอะไร.....เดินเข้ามาหาคาเมะที่นั่งตาค้าง
"คาเมะ.....พี่เอานี่มาให้....."
หยิบกระดาษแผ่นนึงขึ้นมา.....พับไว้เรียบร้อย.....
"ไอ้จินมันนั่งเขียนอะไรไม่รู้ตอนนั่งรถ......มันฝากให้แก...เอาไปอ่านซะนะ....มันบอกว่าทำตามมันแค่ข้อเดียวเท่านั้น....แล้วมันจะไม่ขออะไรอีกเลย...."
รับกระดาษแผ่นนั้นมา.....มือสั่น.....เสียใจ
"ไปโรงเรียนมั้ย......เดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้"
"วันนี้......ชั้นขอไม่ไปนะ.....ได้มั้ยพี่ยู.....ได้มั้ยป้า"
พยักหน้ารับรู้พร้อมกัน.....
"ขอบคุณฮะ"
ถือกระเป๋าเดินกลับไปข้างบนเหมือนเดิม.....มองตามร่างเล็กๆที่ตอนนี้ดูเลื่อนลอย.....
ความผิดที่ไม่น่าให้อภัยครั้งนี้....จะลบล้างได้มากแค่ไหนกันนะ.....ถ้าจินไม่กลับมา.....สิ่งนี้มันก็ต้องติดตัวไปทั้งชีวิต...
ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย.....ไม่น่าเลย.....

* * *