==> Akanishi Gomen ne!! <==
เวลาผ่านไป....2อาทิตย์..........
"คาเมะจัง....กลับมาแล้วเหรอ"
ป้านั่งอ่านหนังสือพิมพ์....มองคาเมะไปด้วย....สีหน้าดูซึมเข้าไปทุกที
"ว่าไง.....ที่ห้องให้แต่งเป็นอะไรล่ะคราวนี้.....ได้ออกบ้านตอนตี5อีกแน่ๆเลย"
นั่งลงข้างหน้า....พูดอะไรแทบไม่ออก
"ไม่ได้แต่งหรอกฮะ....."
"ทำไมล่ะ"
"ก็ไม่อยากแต่ง....คนไม่มีอารมณ์จะให้ทำยังไงล่ะ"
"แล้วห้องเค้าไม่โวยวายเหรอ....."
"ก็ช่างเค้าสิฮะ....ตอนนี้ก็หาอย่างอื่นทำ.....พรุ่งนี้ก็วันงานแล้ว.....ไม่อยากไปโรงเรียนเลย"
เอนหัวนอนลงบนตักของหญิงแก่.....มือนิ่มๆลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้น
"เรายังไม่เลิกกลุ้มใจเรื่องจินคุงใช่มั้ย"
มองหน้าตาแป๋ว.....รู้เข้าจนได้
"ป้ารู้ได้ไง"
"แหม.....มีเรื่องตั้งแต่วันนั้น....คาเมะจังก็กลายเป็นคนอมทุกข์เลยน่ะสิ.....ป้าเดาถูกใช่มั้ยล่ะ...."
"มันก็ใช่ฮะ.....ก็เข้าใจเค้าผิดมาตลอด...."
"เลิกกลุ้มได้แล้วน่า....จินคุงเค้าคงไม่สบายใจถ้ารู้ว่าคาเมะจังเศร้าแบบนี้"
หลับตาลงซักครู่....คงจะรู้สึกดี....ป้ามองหน้าหลานคนเล็ก.....เป็นห่วง
"กริ๊งงงงงงงงงงง......."
เอื้อมมือรับโทรศัพท์....เสียงปลายสายนั้น.....
*ป้าครับ......*
เสียงนั้น.....ไม่ใช่ใคร.....เป็น.....
"จินคุง...."
ชื่อที่ทำให้คาเมะสะดุ้งตื่น.....ลุกขึ้นมองป้าที่กำลังพูดโทรศัพท์อยู่
"ป้า.....เค้าเหรอ.....เค้าใช่มั้ย.....ขอพูดหน่อย"
"เดี๋ยวนะคาเมะจัง....แป๊บนะลูก"
*คาเมนาชิอยู่ตรงนั้นเหรอครับ.....*
"จ้ะ.....จะพูดกับเค้าใช่มั้ย"
*อย่าเลยครับ.....ผมยังไม่พร้อมจะพูดกับเค้า.....*
"ทำไมไม่พูดกับคาเมะจังหน่อยล่ะ.....เค้าอยากคุยกับจินคุงมากๆเลยนะ"
คำพูดที่คาเมะก็รู้ว่าจินคงยังไม่อยากจะพูดด้วย....จากที่ร้อนรนอยากจะพูด.....กลับกลายเป็น....นั่งเฉยๆ
*ไม่ดีกว่าครับ....ไว้เจอหน้ากันค่อยพูดดีกว่า.....ที่ผมโทรมาผมแค่จะบอกว่า.......*
จินกับคุณป้าพูดกันอยู่สองคน.....ไม่รู้พูดเรื่องอะไร.....แต่ที่รู้ตอนนี้.....ป้ายิ้มจนแก้มแทบปริ
*อย่าบอกคาเมนาชิจะได้มั้ยครับ*
"โอเค....ป้าจะเงียบไว้นะ.....จ้า.....หวัดดีจ้ะ"
วางหูลงไป....ตอนนี้คาเมะทำได้เพียง....ถามว่าเป็นยังไง
"เค้าพูดอะไรบ้างฮะ"
"ป้าบอกไม่ได้หรอกนะ....เพราะเค้ากำชับมาว่าห้ามบอกใคร.....ขอโทษนะจ๊ะ"
เศร้าลงเหมือนเดิม.....หยิบกระเป๋าข้างๆ.....ลุกขึ้นไปต่อหน้า.....เดินขึ้นห้อง
สิ่งที่จินบอกไม่ให้พูด.....มันคืออะไรกันนะ......
สำคัญมากแค่ไหน....มันเป็นยังไง....อยากรู้จัง?

* * *

หลบจากคนสองคนที่กำลังมีปัญหาค้างคากันมานานร่วม2อาทิตย์.....
ตัวการสำคัญที่ทำลายมิตรภาพนั้น....ยังคงเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวหน้าโรงเรียน.....
โคคิ....ที่จัดการย้ายโรงเรียนตามคำสั่งของคาเมะ.....
ย้ายไปไหน....เรื่องนั้นไม่รู้.....
แต่ที่รู้.....ตอนนี้....กลายเป็นพวกเสเพลเต็มที่
ผิดหวังจากคนที่แอบรัก.....ที่เป็นเพื่อนสนิท....สร้างศัตรูเอาไว้.....
ตามจะแก้แค้น....อาคานิชิ จิน....รอคอยวันที่จินกลับมา......เมื่อนั้น.....
เลือดคงจะนองพื้น.....
"ทานากะ...."
หันหลัง......พบกับ....คุซาโนะที่กำลังถือป้ายจัดงานวัฒนธรรมโรงเรียน.....
"นี่แกเหรอทานากะ.....ทำไมขนาดนี้วะ"
สภาพของโคคิไม่ต่างจากพวกอันธพาลที่อยู่แถวนี้ซักเท่าไร....ใครๆเห็นก็พากันวิ่งหนี
"ไอ้คุมะ...."
"ก็ชั้นไง.....ที่เค้าลือกันว่าแกย้ายโรงเรียนตามคำสั่งของคาเมะจังนี่จริงๆเหรอ.....เห็นวันนี้รู้แล้วว่ะ"
มองตั้งแต่หัวจดเท้า....ทันใดสายตาก็พบกับของบางอย่างที่เหน็บอยู่ตรงกระเป๋ากางเกง
ก้มลงมองตัวเองตามสายตาของคุซาโนะ.....รู้ว่ามันมองอะไรอยู่....
"แกมองอะไร"
"เดี๋ยวนี้พกด้วยเหรอ....ใครเค้าจะมาทำอันตรายแก....หน้าตาออกจะเถื่อน...มีแต่เค้าจะวิ่งหนีแกมากกว่า"
"มันเรื่องของชั้น"
"แล้วนี่แกมาด้อมๆมองๆใคร...เย็นๆอย่างนี้.....คาเมะจังกลับไปแล้ว....ไม่อยู่ให้โง่หรอก"
"แกคิดว่าชั้นจะมาดูคาเมะรึไง"
"ไม่ดูคาเมะจังแล้วแกจะมาดูใคร....อาคานิชิเหรอ.....อย่าบ้าไปหน่อยเลย....รายนั้นก็ไม่มาโรงเรียนตั้งสองอาทิตย์....ดูไปก็ไร้ประโยชน์"
เพียงแค่ได้ยินชื่อ...สายตาเพิกเฉย....กลับกลายเป็นแข็งกร้าว....หันขวับหาคุซาโนะจนสะดุ้ง
"มันไปไหน.....แกบอกชั้นมา....มันไปไหน!!!"
ตรงเข้ากระชากคอเสื้อ.....แรงจนป้ายโฆษณาหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น
"แกจะทำไมชั้น....ชั้นจะไปรู้ได้ไงว่ามันไปไหน....หายไปแบบนี้คงตายไปแล้วมั้ง....."
"ตายเหรอ....จริงๆเหรอ"
"ไอ้บ้า...พูดเล่นเสือกเชื่ออีก....ปล่อยชั้น.....เจ็บนะเว่ย"
พยายามผละออกจากโคคิ....หลุดมาได้....ยืนมองหน้ากัน
"มันจะเป็นไงก็เรื่องของมันชั้นไม่อยากเกี่ยว.....ดีเว่ย.....ไม่มีคู่แข่งคาเมะจังจะได้เป็นของชั้นคนเดียว"
คำพูดที่ไม่น่าให้อภัย....หลุดออกมาจากปากคุซาโนะ.....โคคิแทบคลั่ง
"แกลองดิ.....แกลองเอาไปจากชั้น......ไอ้คุมะ!!"
กระชากคอเสื้อขึ้นอีกรอบ.....คราวนี้.....ไม่ใช่แค่กระชากอย่างเดียว....ที่หน้าคุซาโนะ....รู้สึกเหมือนมีอะไรจ่ออยู่
"เฮ้ย......แก....แก.....มะ...มะ....มีดๆๆ.....เอา....เอาออกไป.....!!"
"แกกลัวเหรอ.....แล้วทีเมื่อกี๊ต่อปากต่อคำไม่เห็นมันจะกลัวเลยนี่......"
"มันไม่เหมือนกัน.....แกเอาออกไปนะเว่ย....!!!"
"ถ้าอยากรอด....แกก็จำไว้....ถ้าคิดจะแย่งคาเมะ....แกไม่รอดหรอก...ไม่แน่แกอาจจะตายไปพร้อมกับไอ้เกาหลีนั่นก็ได้....เร็วๆนี้.....แกไม่เหลือแน่ๆ"
ผละคุซาโนะจนล้มลงไปกองกับพื้น.....ลุกลี้ลุกลนเก็บป้ายโฆษณาบนพื้น....รีบวิ่งหนีออกไป...
โคคิมองตาม.....ยิ้มสะใจ....เหมือนกับคนโรคจิต.....
มีดที่ชักออกมา.....ถูกเก็บไว้ในปลอก....เหน็บที่กระเป๋ามิดชิด...
รู้สึกว่าชัยชนะ....เข้ามาหาตัวเองทุกทีๆ

* * *

ร่างเล็กเดินลงมาจากข้างบน....ซึมเศร้า....
ข้างล่างนั้น.....พี่ชายกับคุณป้า....ยืนพูดอะไรกันบางอย่าง...หน้าตาดูสดชื่นนิดๆ....ลับลมคมในหน่อยๆ
"ทั้งสองคนคุยอะไรกัน......."
ทั้งคู่ทำไม่รู้ไม่ชี้ซะอย่างนั้น.....ป้าหลบเข้าครัว....ส่วนยูอิจิ....เดินเข้ามาหา
"คุยกันดูมีพิรุธนะ"
พี่ชายอึกอัก...จะแก้ตัวไงว้าาาา....??
"ไม่มีอะไรหรอกน่า.....แล้วแกลงมาทำไม....พรุ่งนี้มีงานไม่รีบนอนล่ะ.."
"ก็จะนอน.....แต่นอนไม่หลับ.....ปวดหัว......"
งั้นก็กินยาดิ....เดี๋ยวพี่เอามาให้ละกัน.....นั่งรอแป๊บนะ"
ยูอิจิเดินไปหยิบยาตรงโต๊ะรับแขก....แต่ว่า..........
"พี่ยูได้รึยัง......ปวดหัวจี๊ดๆแล้วนะ"
"ยาหมดว่ะ...."
"ไข้ขึ้นแน่ชั้น....ทำไงอ่ะ.....เดี๋ยวชั้นออกไปซื้อก็ได้....."
"จะบ้าดิ....ห้ามออกไปคนเดียว....เดี๋ยวพี่ไปด้วย...."
"ไม่ต้องหรอก.....ชั้นไปเองได้น่า"
"บอกว่าจะไปด้วยก็ไปด้วยเด้......ไอ้นี่หนิ่......แป๊บเว่ย....ไปบอกป้าก่อน"
ยูอิจิเดินเข้าครัว.....คาเมะมองตาม.....รู้สึกว่าคนที่ทำให้ความรู้สึกเศร้าๆหายไปชั่วคราว.....ก็คงจะเป็นพี่ชายคนนี้สินะ
"ไปกันเหอะคาเมะ...."
เดินมาจูงมือน้องคนเล็ก.....รู้สึกอบอุ่นจนน่าประหลาด....ผู้ชายคนนี้.....ดูแลได้เสมอ....ยิ้มรับกับความรู้สึกนั้น....ความรู้สึกแปลกๆ...เหมือนจะจากกันยังไงก็ไม่รู้?

* * *

"แค่ออกมาซื้อยา.....ทำไมแกจะต้องพามาไกลขนาดนี้ด้วยเนี่ยะ"
เดินจูงมือกัน.....อยู่ในย่านที่มีห้างสรรพสินค้าอยู่รอบด้าน......แค่นี้.....ทำไมต้องเอาอะไรซะหรู
"ก็อยากมาเดินกะแก.....เราไม่เคยเดินแบบนี้มานานเท่าไรแล้วน้าาา.....ตั้งแต่....."
"ตั้งแต่พ่อกับแม่ตาย....ใช่มั้ย"
"นั่นน่ะสิ"
ร่างสองร่างนั่งอยู่ที่ม้านั่ง.....ลานน้ำพุใจกลาง....ท่ามกลางค่ำคืนที่อากาศดี
"ปวดหัวนะเนี่ยะ....รู้มั้ย...."
"รู้ค้าบบบบ....รู้แล้ววว.....เอ้า....เอาไป"
หยิบยาในกระเป๋าเสื้อ.....รวมทั้งกระป๋องโค้กที่ไม่รู้ว่าพี่แกไปกดมาตอนไหน.....ยื่นให้
"ไหนแกบอกว่ายาหมด"
"อ้าว.....ถ้าบอกว่ามียา.....จะหาข้ออ้างออกมาได้มั้ยล่ะ.....แกก็อยากออกมาพอดีด้วยดิ.....ใช่มั้ย"
"คงใช่มั้ง.....แปลกนะ.....พออยู่ที่บ้าน......นึกถึงหน้าคนๆนั้นตลอดเวลาเลย"
"เพราะอย่างนี้ใช่มั้ยล่ะ....แกถึงได้ปวดหัวจะเป็นจะตาย"
"รู้มากนักนะ.....ไอ้พี่ยู"
"ถ้าไม่รู้จะเป็นพี่แกเหรอ....."
เอื้อมมือลูบหัวน้องเบาๆ.....รอยยิ้มที่มอบให้กัน....ดูมีความสุข
"บอกพี่หน่อยดิ.....ว่าถ้าสมมติว่าพรุ่งนี้.....ไอ้จินมันกลับมา.....แกจะทำอะไรกับมัน"
"ทำอะไรกับเค้าเหรอ.....ก็คงจะ..............ขอโทษล่ะมั้ง"
"แล้วไงอีก"
"คงจะบอกอะไรที่อยากบอกมานานล่ะมั้ง......คิดว่างั้นนะ"
"แล้วไงอีก"
"เฮ้ย......แกอยากจะรู้อะไรนักหนา....ห๊าาาา"
"อ้าว......ก็เผื่อจะได้บอกมันไง....ว่าแกจะพูดอะไร....มันจะได้เตรียมตัวรับ.....จะได้ไม่ต้องตกใจเวลาฟังแกพูด"
"แกพูดเหมือนเค้าจะกลับมาพรุ่งนี้จริงๆ......รึว่า......."
มองยูอิจิตาแป๋ว.....ยูอิจิเลิ่กลั่ก....ทำอะไรไม่ถูก
"บ้าเหรอ.....พี่พูดเล่น......พูดเล่นไม่ได้ใช่มั้ย"
"ก็แล้วไป......ถ้ารู้ว่าแกหลอกชั้นนะ.....คอยดูเหอะ"
"เออ....จะคอยดู......."
หัวเราะนิดๆ....ซบไหล่พี่ชาย....นิ่ง....แต่แล้ว.....คำพูดนึงของยูอิจิ.....ก็ทำเอาบรรยากาศดีๆหายไป
"คาเมะ....พี่ถามอะไรอย่างนะ"
"อื้ม"
"ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้.....ไอ้จินมา.....แล้วไม่มีพี่....จะเป็นไง"
"พรุ่งนี้ก็ต้องไม่มีแกจริงๆอยู่แล้ว....ก็แกไม่ได้ไปโรงเรียนกับชั้นนี่หว่า"
"ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น....พี่หมายถึงว่า......ถ้าเกิดพี่เป็นอะไรไป.....แกจะทำยังไง"
"พูดงี้หมายความว่าไง"
"ก็หมายความว่าถ้าพี่ตาย......."
"แกห้ามตาย!!!"
พูดสวนทันที....หน้าตาคาเมะดูจะเคืองเอามากๆ
"ทำไมตายไม่ได้.....คนเราจะอยู่รึจะไป.....ไม่มีใครรู้หรอกนะคาเมะ....พี่เองก็เหมือนกัน.....ไม่รู้ว่าจะอยู่กับแกได้นานอีกเท่าไหร่"
"แกอย่าพูดเหมือนจะจากอย่างนั้นสิ....ยังไงชั้นก็ไม่ให้แกไปไหนหรอก....."
"พี่ก็แค่ลองถามเฉยๆ.....คนเรามันจะตายมันก็ตายได้นะ"
"โธ่เว้ย....บอกไม่ให้พูดไง....ไอ้บ้า"
เดินหนียูอิจิออกไปจากตรงนั้น....ยูอิจิเดินตาม...คงจะรู้ว่าน้องตัวเองโกรธของจริงแล้ว
"คาเมะ.....โกรธพี่เหรอ...."
เดินเฉย....ไม่พูดกับใคร......
"คาเมะ...ขอโทษนะ"
".............."
"เฮ้ย....ไอ้เด็กเวร.....บอกให้พูดไง.....ไอ้บ้า"
"แกน่ะสิบ้า....!!!"
หันมาที่พี่ชายตัวแสบ....ตาแดงก่ำ.....ยูอิจิตกใจแทบตาย.....
"เฮ้ย.....โทษๆ....อย่าร้องไห้ดิ....ไหนบอกว่าแกไม่ใช่ผู้หญิงไง.....แค่นี้ก็จะร้องแล้วเหรอ"
เดินเข้าไปหา....หยิบผ้าเช็ดหน้าให้....ไม่มีอาการใดตอบโต้ทั้งนั้น
"แกเงียบอีกแล้วนะ.....โอเคๆ.....แกอยากจะทำอะไรพี่ก็เชิญ.....จะได้หาย....เอาดิ"
ยูอิจิยืนนิ่งต่อหน้า....ไม่ฟังเสียงอะไร.....คาเมะก็กระหน่ำเข้าไปเต็มหน้า
"พลั่ก!!"
โดนต่อยจนเซไปอีกทาง......ตัวเล็กนิดเดียว....แต่หมัดหนักสุดๆ.....ไม่ใช่แค่หมัด....ตามด้วยผลักกับตบอีกหลายชุด
"เฮ้ยๆๆๆ.....พอๆๆๆๆ.....แค่ต่อยก็รู้เรื่องแล้วโว้ย....."
"ไม่พอหรอก.....ไอ้ปากอย่างแกมันต้องเจอเยอะกว่านี้...."
"อ้าวเฮ้ย.....ก็บอกให้พอไง.....พูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ยคาเมะ!!!"
โดนตวาดใส่เสียงดัง....หยุดการกระทำนั้น.....ยืนก้มหน้าอยู่คนเดียว.....ยูอิจินึกได้....รีบปลอบ
"เป็นอะไรมั้ย....พี่ขอโทษนะ"
ไม่พูดต่อ.....โอบเอวยูอิจิแน่น...กอดเหมือนกับจะไม่ให้พี่ชายคนนี้ไปไหน
"ไม่พูดแล้ว....ไม่พูดอีกต่อไปแล้ว.....ไม่ตายก็ไม่ตายดิ.....นะ.....ไม่ตายแล้วเว่ย...."
ไหล่ของพี่ชาย....เปียกชุ่ม....น้ำตาแห่งความห่วงใย.....มันไหลออกมาง่ายดาย.....เป็นแค่เพียงคำพูดที่ยูอิจิถามลองใจเล่นๆ
แต่ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา......จะช็อกแค่ไหนกัน???

* * *

ตอนเช้า.......วันงาน....
"ก๊อกๆๆๆ"
"ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"ปังๆๆๆๆๆๆ!!!"
เสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง....เพิ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น....ดังจนน่ารำคาญ
"ไอ้เด็กบ้า......แกตื่นเดี๋ยวนี้นะ...ไอ้น้องเวร....ตื่นสิเว่ย"
ยืนหอบจ้องประตูห้อง.....กว่าจะเปิดได้....ปาไปกว่า10นาที
"อะไร"
น้องสุดที่รักเปิดประตูออกมา.....โคอาล่าใส่เป็นชุด
"มันกี่โมงกี่ยามแล้ววะ....ไม่ไปโรงเรียนรึไง.....วันนี้มีงานนะเว่ย...."
"งานก็งานดิ.....ไม่อยากไป.....แกออกไปให้ห่างๆชั้นเลยไอ้พี่ยู....รำคาญ"
ปิดประตูใส่หน้า....เพิ่มน้ำโหให้พี่ชายอย่างแรง
"ไอ้คาเมะ.....ถ้าแกไม่เปิดนะพี่จะไม่บอกเรื่องไอ้จินด้วย"
ในที่สุดยูอิจิก็พลั้งปากออกมาจนได้....ทั้งๆที่ปิดไว้ดีอยู่แล้วเชียว
"อะไรนะ.....อาคานิชิเค้าทำไม"
เปิดประตูมองหน้า....ตาลุกวาว.....ดูท่าคงจะสนใจเต็มที่
"อยากรู้อะดิ"
"ก็ใช่น่ะสิ.....แกบอกชั้นมานะไอ้พี่ยู"
"ถ้าอยากรู้.....แกก็รีบเตรียมตัวไปโรงเรียนตอนนี้เลย.....พี่จะไปด้วย"
"ไปทำไม"
"ไปเที่ยวกับแกนั่นแหละ"
"นี่แกจะหลอกให้ชั้นไปโรงเรียนใช่มั้ย"
"คนเรา...ช่างเป็นไปได้....จะบอกข่าวดีก็ว่าหลอก.....งั้นก็แล้วแต่แก....ไม่ไปก็อย่าไป....จะพาไปหาใครซักหน่อย.....ไม่ไปก็ตามใจ"
"เดี๋ยวสิเดี๋ยว..."
ดึงแขนพี่ชายเอาไว้....มองตาแป๋ว
"จะพาไปหาใคร...."
"อยากรู้ใช่มั้ย"
พยักหน้ารับรู้.....อยากรู้มากๆ
"งั้นแกก็รีบอาบน้ำแต่งตัว.....ภายใน15นาที.....ถ้าไม่เสร็จอย่าหวังว่าจะได้เจอ"
"คับพ้ม....รอแป๊บนะ.....ไม่เกินนี้แน่ๆ"
ว่าแล้วก็วิ่งแจ้น....เข้าห้องไป....คงหวังเอาไว้สินะ....ว่าคนๆนั้นที่ยูอิจิจะพาไปเจอ....จะเป็นจิน
ลับตาน้องชาย.....มาทางด้านพี่มัน
หยิบมือถือ.....กดเบอร์อย่างรีบร้อน.....
คนๆนั้นที่โทรไปหา....คือใคร?
"ฮัลโหล....โอเคๆ...เรียบร้อยแล้ว....แกไปรออยู่โรงเรียนตอนประมาณ10โมงก็แล้วกัน.....เดี๋ยวชั้นจะจัดการบอกมันเอง.....ได้ๆๆๆ"
วางหูลง.....มองประตูห้องคาเมะ....ยิ้มนิดๆก่อนจะเดินลงไป....
วันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า.....คงต้องดู

* * *

School......
"จะสามโมงแล้วน้าาา....คาเมะจังไปไหน...."
คุซาโนะมองประตูโรงเรียนเป็นร้อยรอบ....สลับกับมองนาฬิกาตัวเองไปด้วย....ร้อนรนผิดปกติ
คนพลุกพล่านไปมา.....เยอะขึ้นเรื่อยๆ....ทำให้สับสนในการมองบ้างนิดๆ.....แต่ก็ยังมองต่อไป
ใจก็ยังคงหวั่นๆกับเรื่องเมื่อวาน.....
โคคิจะมามั้ยนะ?
"คุซาโนะ....!!!"
"เฮ้ยๆๆๆๆๆๆๆ!!"
ตกใจสุดๆ.....นึกว่าจะเป็น???....แต่ก็ไม่ใช่
"แกมายืนทำอะไรตรงนี้....."
"ชั้นมาดู...มาดู......ดูคนน่ะไม่มีอะไร"
"แน่ใจ...ไม่ใช่รอคาเมะจังนะ"
"ก็ด้วยอ่ะแหละ"
"ว่าแล้วไง...ชั้นว่าแกเอาเวลาไปช่วยเพื่อนเหอะว่ะ....งานยุ่งจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ยะ"
"ทำไมชั้นจะต้องช่วยพวกแก.....ชั้นทำงานให้ชมรมอยู่นะเว่ย....ห้องจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันดิ"
"ทำไมพูดหมาๆงี้วะ.....ทุเรศ"
"ขอบใจ....ชั้นว่าชมรมสำคัญกว่า"
"ชมรมแกมันชมรมข่าวโรงเรียนไม่ใช่เหรอ.....รู้สึกมันจะไม่ใช่ชมรมคาเมนาชินะ"
ไม่สนใจกับสิ่งที่เพื่อนพูด....ยังคงมองหาด้วยความร้อนรนต่อไป....เพื่อนก็ได้แต่ส่ายหัว....เบื่อหน่าย
"ระวังเถอะ......ทำนิสัยเห็นแก่ตัว....ปากหมาแบบนี้.....จะโดนเค้าฆ่าตายซักวัน"
เดินไปอย่างไม่แคร์กับคำพูด.....คุซาโนะมองตาม.....คำว่า"ฆ่า".....ทำเอาต้องนึกถึงผู้ชายที่เจอเมื่อวาน.....โคคิ
กลืนน้ำลาย.....ใจสั่น.....กลัวไปหมด.....แต่ก็ฮึดสู้.......ยังคงมองต่อไป
และแล้ว.............
"คาเมะจัง...คาเมะจังคับ"
คุซาโนะวิ่งมาหน้าตื่น.....กะจะได้คุยกับคาเมะสองคน....แต่ทว่า.....
"คาเมะจัง....นี่ใครคับ"
พบกับผู้ชายหน้าตากวนๆอาร์ตๆเดินมาด้วยกัน.....รู้สึกจะป๊อบไม่น้อยกว่าน้อง.....แต่ว่าต่างกันตรงที่....พี่ชายป๊อบในหมู่สาวๆก็เท่านั้น
"พี่ชายชั้นเอง.....นากามารุ ยูอิจิ"
"หวัดดีคับ"
"เออ......กองไว้ตรงนั้นแหละ"
อาการหวงน้องเข้าหน้า....ประมาณว่านอกจากจินแล้ว.....คนอื่นก็อย่าหวัง
"ใครวะคาเมะ....หน้าเหมือนหมีเลย"
"รุ่นน้องน่ะ....ชื่อคุซาโนะ....แต่ชั้นชอบเรียกคุมะ....ว่าไงคุมะ.....มีอะไรรึเปล่า...เห็นหน้าตาตื่นๆ"
"อยากกินแกมั้งคาเมะ"
"ไอ้พี่ยู!!!"
จำต้องเงียบลง...มองคุซาโนะตาขวาง
"ว่าไงคุมะ....พูดมา"
"คืองี้คับคาเมะจัง.....เพื่อนคาเมะจังเค้ามาที่นี่เมื่อวานนี้"
คราวนี้ทำเอาตาตื่นกันทั้งสองพี่น้อง.....คนๆนั้น....จินใช่มั้ย?
"แล้วเค้ามาทำไม.....นายรู้มั้ยคุมะ"
"ไม่ทราบคับ.....แต่น่ากลัวมากๆเลย....เห็นเค้าพกมีดมาด้วย......แถมยังขู่ว่าจะฆ่าผมอีกตะหาก"
"ฆ่าเหรอ....นี่นายพูดถึงใคร.....อาคานิชิเนี่ยะนะ.....จะฆ่าคน"
"ไม่ใช่คนที่เป็นเกาหลีคนนั้นนะ......อีกคนนึง....ที่ย้ายโรงเรียนไปต่างหาก"
"โค.....โคคิ~~"
ชื่อที่ทำเอาใจหล่นหาย.....หวั่นที่สุด.....ยูอิจิมองหน้าน้อง.....คงจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ
"แล้วมันพูดอะไรอีก"
ยูอิจิช่วยถามในขณะที่คาเมะกำลังนิ่ง.....อึ้ง
"เหมือนกับว่าจะมาถามหาอาคานิชิ จินรึไงนี่แหละฮะ"
"ซวยเอ๊ย.....เอาไงดีวะ"
ยูอิจิดูจะร้อนรนหนักกว่าคนอื่น....น่าสงสัย
"พี่ยู.....ทำไมต้องตื่นขนาดนั้น"
"ก็ไอ้จิน......โอ๊ยยย......บอกไม่ได้เว่ย......ทำไงดีวะ"
"ทำไม......แกบอกชั้นมานะ.....พี่ยู"
"เอาเหอะๆ.....ไว้ใกล้ถึงเวลาแล้วพี่จะบอก.....ตอนนี้ไปทำงานของแกก่อนไป.....เดี๋ยวพี่ไปด้วย"
"แต่ว่า....."
"เอาน่า.....ไปเหอะ.....ไม่เป็นไรหรอกน่า....เดี๋ยวพี่อยู่ใกล้ๆแกเอง.....ไม่ต้องกลัว"
โอบไหล่เล็กเดินผ่านหน้าคุซาโนะ....ไม่วายหันหน้ามาบอกบางอย่าง
"ส่วนแก.....ไอ้หมีญี่ปุ่น.....แกมีอะไรก็ไปทำ...ไม่ต้องมาตามน้องชั้น....ถ้าขืนแกตาม....ระวังเอาไว้.....ชั้นจะเชือดแกก่อนไอ้บ้านั่นแน่ๆ"
"คับ"
มองตามคนสองคนที่เดินจากไป.....เป็นห่วงสุดๆ.....แต่ก็ตามไม่ได้.....นอกจากคอยมองห่างๆเท่านั้น
จากที่มองตามคนสองคน.....กลายเป็นมองคนสามคน.....
มีใครคนนึง.....เดินตามคาเมะอยู่ห่างๆ....
ถึงจะอยู่ในหมู่คน.....ดูกลมกลืน....แต่ทว่า.....ความมืดที่อยู่ในใจมันเด่นชัด
ดูแปลกไปจากคนอื่นๆที่อยู่รอบด้าน
ทันใด.....คนๆนั้น.....ก็หันหน้ามา.....ยังจุดที่มอง
เพียงแค่นั้น.....มันทำเอาคุซาโนะแทบทรุด......คนที่ไม่อยากเจอ.....แต่ก็เจอจนได้
"ไอ้.....ไอ้โคคิ"

* * *

9.59 am..........
"นี่.....แกออกไปเดินเที่ยวที่ไหนก็ได้ไป...."
เดินมาหายูอิจิที่นั่งมองสาวริมหน้าต่าง....ไม่สนใจ
"คาเมะ....แกทำไมไม่รับหน้าที่เป็นโฮสต์วะ.....มาเสิร์ฟน้ำทำป้าแกรึไง.....หน้าตาอย่างแกน่าจะไปเรียกแขกหน้าห้องน้าาาา"
"ไม่ต้องมาพูดมาก.....แกน่ะจะมานั่งรกห้องทำไม...มหาลัยก็ไม่ไป....มานั่งเฝ้าอยู่ได้"
"โธ่ไอ้น้องเวร.....ได้ยินอย่างนั้นแกยังจะให้พี่ปล่อยแกไปรึไง.....พูดตลกนะแกน่ะ.....เกิดพลาดโดนมันฆ่าขึ้นมาทำไงห๊าาาาา"
"ก็ช่างเด่ะ....จะได้ตายก่อนแก"
"ฝันไปเหอะ.....แกน่ะต้องอยู่ต่อ.....จำไว้....ให้พี่ไปก่อนดีที่สุด....หัดให้เกียรติผู้ใหญ่หน่อยนะแก"
"บอกแล้วไงไอ้ยู....ว่าอย่าพูดเรื่องนี้"
หน้าหงิกอีกแล้ว......ทำอะไรซักอย่างสิยู....?
"โอเคๆ.....งั้นแกเชิญตายก่อนตามสบาย....เชิญคร้าบคุณน้องบังเกิดเกล้า....."
คาเมะนั่งลงข้างๆเก้าอี้ที่ยูอิจินั่ง.....บนพื้น.....ซบหัวลงที่ขาของพี่ชาย.....ยูอิจิเอื้อมมือลูบหัวเบาๆ
"เดี๋ยวก็จะมีของขวัญชิ้นใหญ่มาหาแกแล้วนะ.....คาเมะ"
"อื้ม.....ชั้นเชื่ออยู่หรอกเรื่องนี้....เห็นแกพูดเป็นปริศนามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่หว่า"
"นั่นดิ....ถ้าเจอของขวัญชิ้นนี้.....แกอย่าลืมพี่นะ"
"รู้แล้วแหละน่า"
"จำเอาไว้แล้วกัน...ไม่มีใครรักแกมากกว่าพี่คนนี้หรอกนะ....."
"ค้าบๆๆๆๆ"
"แล้วก็อีกอย่าง......ที่อยากจะให้แกจำ......"
ยูอิจิเว้นช่วงเอาไว้.....คาเมะรอฟังแทบขาดใจ
"สิ่งนั้น........"
"................"
".................."
"เห็นพี่.....คิดถึงหมีโคอาล่าไว้นะ"
ว่าแล้วก็ยื่นกิ๊บติดผมที่มีหมีโคอาล่าตัวใหญ่ให้.....คาเมะขำจะตาย
"ชั้นก็นึกว่าแกจะพูดอะไร.....ลุ้นแทบตาย.....จะให้ของกันก็ไม่ต้องมาทำเศร้าหรอก....."
"ก็นะ.....เห็นผมแกมันรุงรังเหมือนซามูไรพเนจรขนาดนี้.....รำคาญแทน.....เลยแอบซื้อมาฝาก"
"งั้นตอนนี้แกก็แอบให้ชั้นอ่ะดิ...."
"ใช่ๆๆๆ.....อย่าแอบไปบอกใครนะ"
"รู้แล้วแหละน่า......ไม่ต้องไปแอบนินทาแอบบอกใครนะ"
"เออ......จะพยายามไม่แอบดีใจ"
กิ๊บตัวนั้นติดบนผมเรียบร้อย.....กะลังคุยกันสนุกๆ.....อยู่ๆเพื่อนในห้องก็เข้ามา
"คาเมะจัง......เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"
ร่างเล็กๆลุกขึ้นยืน......มองหน้า
"เมื่อกี๊ที่หน้าโรงเรียน....ชั้นเห็นไอ้โคคิมันเดินป้วนเปี้ยนอยู่.....ไม่รู้ว่ามันมาทำอะไร"
"ห๊าาาาา....."
"ชั้นแค่จะมาบอกว่านายระวังเอาไว้นะ.....เพราะมันน่ากลัวมากๆ....แต่ตอนนี้คงจะไปแล้วมั้ง....ก็ไม่มีใครเห็นแล้วนี่"
โล่งอกมานิดนึง....ในที่สุดก็ไปแล้วสินะ
"เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพื่อนๆ.....เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"
เพื่อนอีกคนวิ่งเข้ามาหน้าตื่นยิ่งกว่าเมื่อกี๊.....หายใจหอบจนแทบฟังไม่เป็นภาษา
"อะไร....ใจเย็นก่อนไอ้น้อง"
ยูอิจิเดินไปจับตัว.....พยายามกล่อมให้ใจเย็นกว่านี้
"ขอบคุณคับพี่.....คือมีเรื่องใหญ่มากๆมาบอก"
ทุกคนในห้องรอฟัง....คำนั้น....คำที่ทุกคนกลัว....แต่มันทำให้คาเมะช็อกปนดีใจนิดๆ
"ไอ้นิคัน......อาคานิชิ จิน.....มันกลับมาแล้ว"

* * *