==> Yuichi...I'll remember my great brother forever. <==
"ใครนะ....พูดใหม่ซิ"
"ไอ้จินไง.....ไอ้เกาหลีนั่นน่ะ....มันกลับมาอีกแล้ว"
"มาเลตไป3นาทีได้มั้งเนี่ยะ......"
คาเมะมองยูอิจิที่ยืนยิ้มมองดูนาฬิกาตัวเอง.....ไม่เข้าใจ
"มันหมายความว่าไงไอ้พี่ยู"
"ก็ของขวัญชิ้นพิเศษของแกไง"
"ไม่จริงง่ะ"
"ไม่เชื่อ....ก็เดินออกไปดูดิ....จะได้รู้กันไปเลย....เชิญ"
เท้าคู่นั้นค่อยๆก้าวเดินไปยังประตูห้อง.....ทันทีที่เปิดออกไป...
ชายคนนั้น....ก็ยืนอยู่ตรงหน้า.....
นี่สินะ.....ของขวัญชิ้นพิเศษจากพี่ชาย
มีค่าจนทำให้คนๆนึง....แทบจะร้องไห้ออกมา
เมื่อพบว่าคนๆนั้น....คือ...
"อาคานิชิ"
เสียงพูดแผ่วเบา....เหมือนกับยังไม่เชื่อเรื่องที่เกิดขึ้น.....มองดูจินที่กลับมา.....พร้อมกับสิ่งเดิมๆ.....แต่ที่เปลี่ยนไป....ก็คือรอยยิ้ม.....และความอ่อนโยนที่มีมากกว่าเก่า
"ใช่ชั้นเอง....."
"มาได้เวลาพอดีเลยว่ะไอ้จิน"
"ขอบใจแกมากนะยูอิจิ"
คาเมะมองคนสองคนที่พูดแปลกๆ.....มันอะไรกัน
"ทำไมสองคนนี้ถึง......"
ก็มันอยากกลับมา.....พี่ก็เลยให้แกมาพบเค้าโดยที่ไม่บอกให้รู้ล่วงหน้า"
"ว่าไงนะ......เรื่องนี้นอกจากพี่ยู อาคานิชิ....แล้วมีใครอีกที่รู้"
"ก็ป้าแกไง......"
"อ๋อ.....นี่หมายความว่า.....ไม่มีใครบอกชั้นเลยใช่มั้ย.....ให้ชั้นโง่อยู่คนเดียวงั้นสิ"
"มันไม่ได้เรียกว่าโง่นะคาเมะ....เค้าเรียกว่าเซอร์ไพรส์ตะหาก"
"ไม่ต้องมาพูดมากเลยไอ้พี่บ้า!!!"
เสียงนั้นทำเอาคนที่เดินอยู่พลุกพล่านหันมามองกันเต็มไปหมด.....ยางอายเต็มหน้ายูอิจิไปหมดแล้ว
"มานี่ดีกว่า"
จินกระชากข้อมือนั้นเดินห่างออกมา.....ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะอนุญาตซักนิด
"พวกแกสองคน.....รอช้านนด้วยยย"
* * *
"นี่ชั้นหาเรื่องให้นายโกรธชั้นอีกแล้วใช่มั้ย"
ร่างนั้นโดนพามาที่หลังตึก....ตามติดมาด้วยยูอิจิที่วิ่งตามจนหอบแฮ่กๆ
จินยิ้มนิดๆกับภาพที่เห็น.....คาเมะยืนหันหน้าหนีไปทางอื่น....ไม่แม้แต่จะมองจินซักนิด
"กลับมาทำไม"
"ถามได้นะคาเมะ.....แกอยากให้เค้ากลับมาใจจะขาดไม่ใช่เหรอ"
"ไอ้พี่ยู.....หุบปากไปเลยนะ!!!"
ตวาดพี่ชายจนหงอ....นั่งจุมปุ๊กอยู่ข้างม้านั่ง
"ว่าไงล่ะ.....กลับมาทำไมอีก....หนีไปอยู่สิงคโปร์แล้วไม่ใช่เหรอ"
"ก็ใช่.....ชั้นไปสิงคโปร์.....แต่ตอนนี้ชั้นอยู่เกาหลี.....กลับไปที่นั่นแล้ว"
"ไปทำไมที่เกาหลี"
"เอาศพพ่อไปไว้ที่นั่น.....ไปจัดการเรื่องบ้าน....เรื่องทรัพย์สมบัติที่พวกหน้าไหว้หลังหลอกมันอยากได้จนตาลุกวาว"
หน้าตาที่ดูเกือบจะสดชื่นเมื่อกี๊.....กลายเป็นเย็นชาขึ้นมา....ถามอะไรออกมาห๊าาคาเมะ?
"เชื่อรึยังว่าที่พูดไปเป็นเรื่องจริง"
มองหน้าคาเมะ.....จ้องจนแข็งไปทั้งตัว....
"ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ.....ก็นายเล่นบอกจังหวะเดียวกับที่นาย............พนัน?"
"เรื่องนี้นี่แหละที่ทำให้ชั้นต้องมาวันนี้"
สองพี่น้องมองพร้อมๆกัน....จินเริ่มที่จะพูด
"ชั้นเป็นห่วงนาย.....ชั้นถึงได้มา...."
"เป็นห่วงชั้น.....เป็นห่วงทำไม....ไม่จำเป็นเลยซักนิด"
"คาเมะเอ๊ยยยย....ปากแข็งจังวะ....จริงๆก็อยากให้เค้ามาใจจะขาดอ่ะแหละ"
"หุบปากหมีๆของแกไปเลย....!!!"
เงียบลง....ปิดปากหมีตัวเองเอาไว้...ตอนนี้ก็คงจะต้องเคลียร์กับจินให้รู้เรื่อง
"แล้วถามหน่อยเถอะ...ไอ้ที่ว่าจำเป็นจะต้องเล่นพนันน่ะ....หมายความว่าไง"
"ก็นี่แหละคือสาเหตุที่ชั้นต้องมาที่นี่"
"สาเหตุอะไร"
"การพนันครั้งนั้น....ชั้นบอกความจริง.....ตอนแรกชั้นก็ต้องการเล่นจริง.....แต่หลังจากที่ชั้นรู้ว่าชั้นต้องไปจากที่นี่.....ชั้นเลยคิดว่า....ไม่น่าจะพนันหรอก....สู้ทำจริงไปเลยดีกว่า.....ทำดีกับนาย....ก่อนที่จะต้องไป"
ความจริงที่ออกมาจากปากจิน.....แน่ใจแล้ว
"ชั้นก็บอกกับทานากะ.....ว่าชั้นไม่ขอเล่น.....แต่ว่ามันไม่ฟังอะไรชั้นเลย.....มันบอกว่า....ถึงชั้นเล่นรึไม่เล่น.....ก็มีค่าเท่ากัน....นั่นคือ....."
"คืออะไร"
"คืออะไรนายอย่ารู้เลย.....มันเป็นเรื่องของชั้นกับมัน.....นายยุ่งด้วยมีแต่จะซวย"
"ทำไมชั้นจะรู้ไม่ได้...."
"มันเป็นเรื่องความเป็นความตายของคนๆนึง...นายอย่ายุ่งเลยดีกว่า"
ถามอีกก็คงจะไร้ประโยชน์....อย่าถามเลย
"อาคานิชิ"
"ยังเรียกอย่างนี้อยู่อีกรึไง....นายได้อ่านจดหมายที่ชั้นให้ไว้รึเปล่า"
"จดหมาย....อ๋อ.....อันนั้นน่ะเหรอ....ใช่ๆๆๆ...ลืมไปได้ไง"
"ในเมื่อจำได้แล้ว...นายควรจะเรียกชั้นว่าไง"
"เรียกว่า....จิน..."
"คาเมนาชิ...นายนี่นะ..."
"เดี๋ยวก่อน.....แล้วทำไมนายไม่เรียกชั้นว่าคาเมะบ้างล่ะ"
"โอเค.....คาเมะก็คาเมะ....."
รอยยิ้มเริ่มจะเจืออยู่บนใบหน้าของคนทั้งคู่....ยูอิจิที่มองดูอยู่.....แทบจะตะโกนออกมาด้วยความดีใจ
"ชั้นขอโทษนะ.....เอ่อ....จิน"
"มันน่าจะเป็นคำพูดของชั้นนะ.....คำนั้น....แล้วชั้นขอบอกอะไรนายเลยได้มั้ย"
"อื้อ....."
จินมองร่างๆนี้จนทั่ว.....มองใบหน้าที่ไม่ได้เจอมานาน.....คำนั้นที่เอ่ยออกมา.....
"กิ๊บติดผมหน้าตาตลกดีนะ"
แอบหัวเราะนิดๆ.....ก่อนจะยืนขำออกมา.....คาเมะแอบเขินเก้อไปเลย
แกะกิ๊บนั้นออก....หัวเราะไปด้วย....
"นั่นดิ...ว่าไปก็หน้าเหมือนพี่ยูเนอะ"
"ก็ชั้นซื้อให้นี่หว่า...ขำกันเข้าไป.....ไม่ชอบก็เอาคืนมาเลย......งอนแล้วโว้ย......"
"ขอโทษๆ....น่ารักออก.....แต่ว่าติดไว้ที่เสื้อดีกว่า......ติดไว้ที่หัวเค้าจะหาว่าเป็นผู้หญิงเปล่าๆ"
"แค่นี้ก็เหมือนอยู่แล้ว....จะสร้างภาพพจน์อะไรอีกวะคาเมะ"
พูดมากน่าไอ้พี่ยู.....ไปเดินเที่ยวเหอะนะ....."
ควงแขนพี่ชายไว้ข้างซ้าย...ส่วนมือขวา...จับมือใหญ่ของจินเอาไว้แน่น.....ความรู้สึกดีๆยังมีอยู่อีกเยอะ.....พอที่จะเผื่อแผ่ให้กับคนสองคนที่อยู่ข้างๆได้เท่าๆกัน
คงจะมีแต่ความสุข.....ใช่มั้ย?
* * *
"โว้ย....หายไปไหนอีกวะคาเมะจังเนี่ยะ"
คุซาโนะเดินหาให้ควั่ก....ต้องการจะบอกเรื่องนั้น.....ที่ร้ายแรงถึงชีวิต
"ในห้องก็ไม่เจอ.....ไปไหนของเค้าวะ....อันตรายจะมาหาตัวอยู่แล้วยังไม่ระวังตัวอีกน้าาา...ให้ตายเหอะ"
"ไอ้คุ!!!"
"เฮ้ย!!!"
หันขวับ.....คนนั้น.....ประธานชมรมข่าว.....ยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างหลัง
"รุ่นพี่"
"ใช่.....แกมาทำอะไรตรงนี้"
"ผม.....ผมมา.....ทำข่าวไง.....เออๆ....ทำข่าว"
"แน่ใจนะว่าแกมาทำข่าวตามคำสั่งของชั้น"
"แน่ดิ.....รุ่นพี่ไม่เชื่อใจผมเหรอ"
"เชื่อซี่....ชั้นจะเชื่อ....ก็ต่อเมื่อ....."
ไม่พูดมาก.....อยู่ๆก็หยิบกล้องจากคอคุซาโนะไป.....
"ชั้นจะดูว่าแกถ่ายอะไรไปบ้าง"
"เฮ้ย.....รุ่นพี่อย่าดูนะรุ่นพี่"
ประธานชมรมมองตัวเลขของฟิล์ม.....ไม่เคลื่อนที่เลยซักนิด
"เนี่ยะเหรอ.....ที่เรียกว่าทำข่าวของแก......ทำไมฟิล์มมันไม่เคลื่อนไปไหนเลยล่ะ....."
"คือ.....ผม......ผม"
"มันเป็นอย่างนี้มากี่ครั้งแล้วไอ้คุ.....ได้ภาพมาทีก็ได้แต่ไอดอลคาเมนาชิ....ไม่เคยเห็นอะไรที่มันเป็นสาระต่อสังคมเลยวะ"
"ก็ข่าวมันไม่มีนี่นา"
"ไม่ต้องมาพูดมาก.....ชั้นจะปลดแกออกจากฝ่ายทำภาพดีมั้ย.....ห๊าาา.....ไอ้คุ.....แกบอกมาซิ"
"รุ่นพี่อย่านะ....ถ้าออกจากชมรมผมจะไปอยู่ไหนล่ะ....นี่มันก็ใกล้ปิดเทอมแล้ว.....เกิดจารย์ตัดเกรดตอนช่วงที่ผมไม่มีชมรมก็แย่ดิ....."
"ถ้าแกไม่อยากให้ชั้นปลดแกออก.....แกก็จงตามชั้นมานี่....ชั้นมีงานให้แกทำอยู่ที่ห้องชมรม....อื้อเลย....."
"ห๊าาา.....ห้องชมรม.....ชาตินี้ก็ไม่เสร็จหรอก"
"ก็นั่นไงชั้นถึงให้แกมาช่วยชั้น.....เร็วเข้า.....ไม่ต้องไปหาใครแล้ว.....ถ้าแกไม่มาแกก็อย่าหวังได้อยู่ในชมรมนี้อีกต่อไปเลย"
"คับ"
ตอบเสียงอ่อยๆ.....ต้องตามไป.....แต่ว่าใจของคุซาโนะ.....ห่วงคาเมะจะบ้าตายอยู่แล้ว
* * *
"ไอ้พี่ยู.....อย่าเดินร่อนไปร่อนมาได้มั้ย....เวียนหัวเว่ย"
มองพี่ชายที่เดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้....จีบคนโน้นหลีคนนี้สารพัด.....ไม่อยู่สุข
"นายนี่ทำตัวเหมือนแม่มันจังเลยนะ"
"ว่าไงนะ คุณจิน"
"ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ.....สงสัยฮอร์โมนผู้หญิง.....ปาไปเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วมั้ง...."
"หุบปากนายไปซะ"
"โอเคๆ.....ไม่พูดก็ไม่พูด"
มองจินที่อมยิ้มนิดๆ.....ภาพนั้นทำเอาคาเมะอยากจะกระโดดกอดซะให้ได้
"คาเมะๆ.....ดูดวงหน่อยมั้ย"
ยูอิจิตะโกนเสียงดังจนคนแถวนั้นมองตาม.....อายแทน
"ไอ้พี่ยู....แกมานี่เลย.....ไม่ต้องเที่ยวแล้ว.....ชั้นจะกลับบ้าน"
"ไรวะ....เพิ่งจะเที่ยงเองกลับแล้วเหรอ....แกไม่ช่วยเพื่อนแกต่อรึไง"
"ไม่ช่วยแล้ว...ชั้นดูสภาพแกที่เดินร่อนไปมาอย่างนี้แล้วมันรำคาญ.....กลับเลยดีกว่า.....มานี่เลย"
ควงแขนพี่ชายซะแน่น....ยูอิจิพยายามจะแกะออก....แต่มันก็ไม่ออก
ในขณะที่มือ....อีกข้าง....ยังคงจับมือของจินเอาไว้......เหมือนจะไม่ให้หนีไปไหนอีกแล้วตลอดชีวิต?
สิ่งที่คนสามคนเรียกว่าความสุข.....กำลังจะเลือนหาย
คงยังไม่รู้...ว่ามีคนๆนึง......มองดูอยู่ตลอดเวลา
ความโกรธแค้น......ฝังลึกจนเอาออกไม่ได้.....
มือนั้น.....ค่อยๆชักมีดอันแหลมคมขึ้นมา......
ปลายมีดกระทบกับแสงไฟภายในตึก.....ทำให้ความคมนั้นเด่นชัดมากขึ้น
จะรอดมั้ยนะ.....จิน
"คาเมะจังคับ.....คาเมะจัง......!!"
เสียงตะโกนของคุซาโนะดังมาแต่ไกล....แต่ก็ไม่ทำให้ใครสนใจได้.....แม้กระทั่งสามคนนี้
หนีออกมาจากห้องชมรม......เพราะรู้สึก....ว่าอันตรายจะมาหาแน่ๆ....แล้วมันก็มาจริงๆ
"คาเมะจัง....ได้ยินผมใช่มั้ย.....คาเมะจัง.....โธ่เว้ย...ทำไมคนเยอะอย่างนี้วะ"
พยายามแหวกผู้คนที่หนาแน่นเข้าไป....มองเห็น.....มีดปลายแหลมที่อยู่ในมือของชายคนนึง.....ที่ชื่อโคคิ.....ได้ยินคำพูดนึงของมัน
"ลาก่อน.....ขอพระเจ้าคุ้มครองคนแปลกสัญชาติอย่างมึง"
"ห๊าาา.....ไม่นะ......อย่า.....!!!!!"
โคคิเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว......ผสมกับผลักคนแถวนั้น.....จนทำให้ภาพที่อยู่ตรงหน้าคาเมะเด่นชัดมากขึ้น.....จินยังคงไม่รู้ตัว
"ห๊าาา.....โคคิ....ไหนว่าออกไปแล้วไง"
"อะไรกันคาเมะ....."
"นายไม่ต้องถามอะไรแล้วจิน.....นายออกไปจากตรงนี้ซะ....หนีไปไหนก็ได้"
"แล้วทำไม"
"นายจะโดนฆ่าตายนะรู้มั้ย....ไปสิ"
"แต่.....ไอ้ยูมันยังอยู่ที่ร้านทาโกยากิอยู่เลยนะ"
"ว่าไงนะ.....เอ่อ....ถ้างั้นช่างมันก่อน....นายน่ะเป้าสำคัญ.....รีบไปสิ"
"แต่ว่า......"
"ไอ้นิคัน....!!!"
เสียงนั้นเด่นชัดยิ่งขึ้น.....จินรู้แล้วว่า.....ตัวเอง.....ไม่รอดแน่....เพราะมันมาเร็วจริงๆ
"โคคิ...."
เสียงนั้นทำเอาคนต่างสนใจกันเต็มไปหมด.....มองมาที่ร่างนี้.....ที่เดินถือบางสิ่งมา....ง้างมีดจะแทงเต็มที่
ทุกคนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.....มีเพียงคนนึงที่ยังไม่รู้
พี่ชายสุดที่รัก......ที่คนคนนึง.....รักมากที่สุด.....
กำลังจะ............
"น้องๆ......อดกินซะแล้วล่ะ.....มันหมดง่ะ.....เอาน้ำแดงไปดีกว่านะ"
ยูอิจิเข้ามาทางด้านจิน......อยู่ตรงหน้า.....ตรงนั้น
พี่ยู......!!!"
"ฉึก!!!!"
มีดนั้น.....ปักเข้าไปที่ท้อง....เลือดสีแดง.....สาดกระเซ็นจนเปรอะเสื้อของ......จิน?
มือที่ถือแก้วน้ำแดง.....หกกระจัดกระจาย....สีแดงที่บ่งบอกว่า.....ชะตาชีวิต.....ได้เข้าสู่ความตายไปทุกขณะ
ยูอิจิที่ยังคงมีสติ.....มองใบมีดที่จมลึกลงไปที่เนื้อของตัวเอง....กลางลำตัว
โคคิ....รู้แล้วว่าตัวเอง.....ฆ่าผิดตัว.....ชักมีดกลับออกมา....ส่งผลให้เลือด....ไหลทะลักออกมาจนยั้งไม่อยู่
วิ่งหนีไป....จนตามไม่ทัน.....จินตั้งสติได้.....วิ่งตามร่างนั้นไปอย่างรวดเร็ว
ปล่อยให้ร่างที่อยู่ตรงหน้า....ล้มลงจมกองเลือด...ภาพที่ทำให้คาเมะ......แทบช็อก?
"พี่ยู......พี่ยู....อย่าเป็นอะไรนะ....แกลุกมาพูดกับชั้นสิพี่ยู!!!"
จับตัวพี่ชายหงายขึ้น.....เลือดที่ไหลเต็มเสื้อ....พยายามเอามือน้อย.....กับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆในกระเป๋า.....ห้ามเลือดให้พี่ชาย.....ที่ดูเหมือนใกล้จะสิ้นลม
"พี่ยู!!!!....ใครก็ได้.....อย่ามัวแต่ยืนมองได้มั้ย....ไปเรียกรถพยาบาลให้หน่อย....ได้โปรด"
"คาเมะจัง...."
คุซาโนะ....ในที่สุดก็แหวกเข้ามาได้.....ภาพที่เห็น.....ทำเอาพูดอะไรไม่ออก.....
"อะไรกันน่ะ"
"คุมะ.....นายไปเรียกใครมาช่วยพี่ชั้นหน่อยได้มั้ย.....ขอร้อง....ได้โปรดเถอะ"
"ใจเย็นนะคาเมะจัง"
"ชั้นเย็นไม่ไหวแล้ว.....ขอร้องล่ะ.....ช่วยพี่ชายชั้นด้วย....ชั้นขอร้อง...."
ก้มลงพูดกับพี่ชายของตัวเอง.....คำนั้น
"ไหนแกบอกจะไม่ตายจากชั้น.....แกสัญญาแล้วนี่นาว่าจะให้ชั้นไปก่อน.....แล้วแกมาทำอย่างนี้ได้ไง.....ไอ้พี่ยู!!!
น้ำตาแห่งคำวิงวอนไหลลงมาไม่ขาดสาย......กอดพี่ชายที่นอนหลับตาสงบในอ้อมกอด
พี่ชาย.....ที่รัก.....และคิดว่าเป็นถึงพ่อและแม่
พี่ชาย.....ที่ห่วงใย.....น้องชายคนนี้.....จนบางครั้งก็เอาชีวิตแลกได้
ปกป้อง.....จนบางทีก็อาจจะเรียกว่าวินาทีสุดท้ายของชีวิต
ตอนนี้.....คำว่าพี่ชาย.....กำลังจะหายไปจากใจทุกวินาที
คนที่เคยทะเลาะกันอยู่ทุกวัน....ให้คำปรึกษากัน...รับผิดแทนเสมอ
คนนี้....กำลังจะไปจากชีวิตที่มีค่าทุกทีๆ
นาฬิกาชีวิต......ของผู้ชายที่ชื่อยูอิจิ นากามารุ.....กำลังจะหยุดเดิน
จะมีใครสามารถใส่ถ่านก้อนใหม่ได้บ้าง
ถ้าไม่ใช่คาเมะ.....น้องที่ยังคงกอดพี่ชายอยู่ตลอดเวลา
พร้อมกับคำพูดที่ก้องอยู่ในหัว.....ที่ไม่สามารถจะลบไปได้.....คำพูดที่เพิ่งได้รับ....เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
"จำเอาไว้แล้วกัน...ไม่มีใครรักแกมากกว่าพี่คนนี้หรอกนะ....."
* * *
