==> YuIcHi...Sweet dream <==
"โคคิ....โคคิ!!!"
จินวิ่งตามมาจนเกือบจะกระชั้นชิด....มองมีดในมือ.....ที่ยังมีคราบเลือดสดๆ
มองคนที่วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต
"แกจะไปไหนล่ะโคคิ.....แกมาพูดกับชั้นดิ.....แกกลับมาฆ่าชั้น....!!!"
ร่างนั้นหยุดวิ่ง....ยืนนิ่งเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ซักอย่าง
"ชั้นอยู่นี่แล้วไง....แกอยากฆ่าก็เอาเลย....ชั้นกลับมาที่นี่อีกครั้งเพื่อมาให้แกทำในสิ่งที่แกต้องการ.....เอาสิ....รออะไรอยู่ล่ะ"
คนสองคนยืนอยู่ท่ามกลาง.....ผู้คนที่เดินไปมาตามสนามฟุตบอล.....เสียงตะโกน....กับมีดที่เปื้อนเลือด.....ทำเอาคนรอบข้าง....ตกใจเป็นแถบ
"ชั้นจะฆ่าแก....ไอ้นิคัน.....ชั้นตั้งใจจะฆ่าแก.....แต่ทำไมจะต้องเป็นแบบนี้....."
"ชั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน.....ว่าทำไม....ต้องเอาชีวิตคนบริสุทธิ์คนนึง......ทำไม!!!"
"ชั้นไม่รู้.....ชั้นจะฆ่าแก....แต่มันมาบังเอง......ใครมันจะห้ามได้....!!!"
"พูดโง่ๆ.....แกมันไม่ยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้น.....แกมันขี้แพ้ชวนตี......ไอ้โคคิ......ไอ้ขี้แพ้ชวนตี"
เลือดขึ้นหน้า......คราวนี้สิ่งที่จินต้องการ.......ก็มาแล้ว
"มึงตาย!!!"
"มาเลย.....กูรอตาย.....ดีซะอีก.....ถ้าชีวิตกูจะแลกกับชีวิตคนบริสุทธิ์คนนึงได้.......กูก็ยอม!!"
โคคิหันปลายมีดแหลมคมมาทางจิน.....เดินไปหาจิน.....ที่ยินดีจะรับมัน.....แลกกับเลือดแล้วก็.......ชีวิต?
แต่ทว่า..........
มีดเล่มนั้น.....อยู่ๆก็หล่นลงแทบเท้า.....
โสตประสาทของโคคิ...รับรู้ถึงเสียงข้างหลังจิน....อาจารย์ผู้ชายหลายสิบคน......วิ่งมา
ตอนนี้ที่ทำได้....คือหนีต่อไป
หนีไปให้สุดๆ......ปล่อยคนๆนี้ไว้....ให้ยืนท่ามกลางความสับสน
มองตามหลังของโคคิ......ที่วิ่งไปจนไกลลิบ......ขึ้นแท็กซี่หนีไป......
ตามด้วยรถของอาจารย์.....ที่จ้องจะเล่นงานว่าที่ฆาตกรคนใหม่
ลับสายตาจากทุกคน......จิน.....ถึงกับเข่าทรุด
มองมีดที่ตกอยู่บนพื้นดิน.....เลือดยังคงทิ้งรอยไว้......ไม่จางหาย
"โธ่เว้ยยย......ทำไมมันเป็นอย่างนี้วะ......!!!"
ตะโกนเสียงก้องสนาม......เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองร่วมก่อ....แต่คนรับ....ต้องกลายเป็นชีวิตบริสุทธิ์....ถึง2คน
คนนึงทำร้ายที่ร่างกาย.....อีกคน....ทำร้ายที่ใจ.....เหมือนตายทั้งเป็น
สติที่มีอยู่มันควบคุมไม่ได้......ทันใด....มือที่สั่นรัวของจิน.....หยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมา......
กรีดที่แขนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
เลือดข้นๆสีแดง.....ไหลเปรอะพื้นดิน.....อารมณ์พลุ่งพล่าน....
แขนของจิน.....เต็มไปด้วยเลือดสีแดง......ที่ไม่รู้ว่ามันจะหยุดไหลเมื่อไร
มองมันด้วยความรู้สึกเจ็บแค้น
เลือดของตัวซวย.....ไหลลงพื้นดิน.....ยิ่งจะทำให้พระธรณีหมดค่าไปด้วย.....
คงจะคิดว่า....คนอย่างเค้า......ไม่ควรจะให้เลือดของตัวเอง....ตกสู่ผืนแผ่นดินนี้
มีดที่อยู่ในมือ.....จ้วงแทงพื้นดินนั้นไม่เลี้ยง....ตรงรอยเลือดที่เพิ่งหยดลงไปมากมาย.....
มากเข้าๆ...จนทนไม่ไหว....ขว้างมีดเล่มนั้นทิ้งไปไกลๆ.....
นั่งกุมขมับอยู่ตรงพื้นสนาม
เสียงรถพยาบาล.....มาแล้ว
ไม่คิดจะสนใจ.......รู้สึกเหมือนกับมันเป็นสัญญาณแห่งความตาย.....ไม่อยากจะพบเจอ
เพราะสิ่งที่สำคัญ...คือชีวิตนั้น.....ไม่ใช่ชีวิตเค้า
ผู้คนแตกตื่นวิ่งตามมาดูร่างยูอิจิที่ถูกหามลงมาจากอาคารเรียน.....ตามด้วยร่างของคาเมะ
ตามมา.....มองพี่ชายที่นอนจมกองเลือด.....คราบน้ำตาที่ยังคงเจือจางอยู่บนใบหน้า
ร่างของยูอิจิ......ถูกหามผ่านหน้าของจิน.....มองร่างที่ขาวซีด.....เลือดท่วมตัว.....แผงอกที่เคลื่อนไหวช้าลงทุกที
และไม่รู้ว่าจะหมดลมหายใจ......เมื่อไร?
"พี่ยู......อย่าเป็นอะไรนะ....พี่ยู!!!"
เสียงคาเมะที่ตะโกนไล่หลัง.....สั่น.....ผสมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ
ในมือกำกิ๊บตัวนั้นไว้แน่น....เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดของพี่ชาย
หันหน้ามองจินช้าๆ.....ตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นแขนของจิน.....เต็มไปด้วยเลือด
"คาเมะ.....ชั้นขอโทษ"
"จิน....นายทำอะไรของนาย....แขนนาย....ทำไมเป็นแบบนี้"
นั่งลงตรงหน้า.....ยกแขนของจินขึ้นดู...พร้อมๆกับเอามือข้างนึงของตัวเองปาดน้ำตาไปด้วย
"เอาผ้าเช็ดหน้าไปเช็ดเลือดก่อนนะ.....ไหลใหญ่เลยเห็นมั้ย"
หยิบผ้าผืนน้อยขึ้นมา......แต่ทันทีที่หยิบ...น้ำตานั้นก็ไหลมาอีกแล้ว
เพราะผ้าผืนนั้น......มันเต็มไปด้วยเลือดของพี่ชาย....ที่ตัวเองเพิ่งช่วยห้ามเลือด
"จิน.....ขอโทษ.....มันเช็ดเลือดให้นายไม่ได้อีกแล้ว....มันไม่มีที่ว่างแล้ว.....ชั้นขอโทษ"
ร้องไห้จนตัวสั่น.....จินคว้าร่างนั้นมากอดเอาไว้...ปลอบใจ......เสียงร้องไห้อยู่ข้างๆหู....ลูบหัวเบาๆ
ก้มหน้ากับไหล่กว้าง.....ให้น้ำตามันไหลจนชุ่มเสื้อของคนๆนี้......ให้มันปลดปล่อยให้หมด
"ไม่ต้อง.....นายไม่ต้องขอโทษชั้น......ชั้นมันตัวซวย....นายไม่ต้องมารับผิดแบบนี้......เข้าใจมั้ย"
"พี่ยู.....ชั้นไม่รู้ว่าพี่ยูจะกลับ......"
"อย่าพูดอย่างนั้น.....พี่นายต้องกลับมา.....ชั้นต่างหากล่ะที่สมควรไป.....อย่าพูดอย่างนี้อีก"
"แต่......"
"ชั้นบอกว่าอย่าพูดไง.....อย่าพูด!!!"
ตะคอกจนคนที่อยู่ในอ้อมกอด.....เงียบลง....
เหตุการณ์ครั้งนี้.....มันทำให้จินคิดอะไรบางอย่าง.....
ถ้าอยู่อย่างนี้......คนที่จะโดนต่อไป......อาจจะไม่ใช่เค้า
แต่คงจะเป็น.......คาเมะ?

* * *

**ER**
"คาเมะ"
ดวงตาคู่สวยที่ยังมีน้ำตาอยู่เอ่อล้น มองจินที่เพิ่งเดินมา ผ้าพันแผลพันรอบแขน.....นั่งลงข้างๆ
มือน้อยก็จับแขนที่บาดเจ็บนั้นไว้ทันที
"นายเจ็บแผลมากมั้ย"
"ไม่ต้องห่วงชั้นหรอก.....นายห่วงพี่นายดีกว่า....."
"พี่ชั้นชั้นห่วงแน่อยู่แล้ว.....ว่าแต่นายทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย"
"มันก็ดีแล้วนี่.....ชั้นทำแล้วชั้นรู้สึกสบายใจมานิดนึงก็ดีแล้วล่ะ"
"ดีบ้าอะไร.....ชั้นรู้ว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะนาย....แต่นายก็ไม่น่าทำอย่างนี้นี่นา"
ช่างชั้นเถอะ"
ส่ายหัวให้กับคำพูดดื้อรั้น.....น่าเบื่อ
"บอกชั้นหน่อยได้มั้ยจิน....ความจำเป็นอะไรที่บังคับให้นายต้องพนัน"
"ความจำเป็นนั้นน่ะเหรอ.....ก็เรื่องที่มันจะฆ่าชั้นนี่แหละ"
"ห๊าาา"
"มันน่ะกลัวจะยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้.....มันก็เลยขู่ชั้นเอาไว้.....ว่าถ้าชั้นเล่นรึไม่เล่นก็มีค่าเท่ากันนั่นคือตาย"
"ไม่จริง...ทำไมต้องพนันแบบนั้น"
ก็มันรักนายมากไง.....มันถึงขาดสติ....ชั้นน่ะถึงชนะชั้นก็ต้องตาย....และนี่ก็คือสาเหตุที่ชั้นกลับมาที่นี่.....มาให้มันฆ่า.....แต่ว่า......."
มองหน้าคาเมะที่หน้าตาบ่งบอกว่ารู้ดี.....รู้ว่าคำพูดต่อไปของจินจะเป็นไง....ก้มหน้าเศร้า
"ก่อนหน้าที่นายจะมา.....พี่ยูก็พูดเป็นลางเอาไว้.....บอกว่า.....ถ้าพี่ยูตายแล้วชั้นจะทำไง....ทำไมมันไม่รู้บ้างนะว่าชั้นใจเสียแค่ไหน.....ไอ้พี่บ้า....."
"แล้วนายบอกป้ารึยัง"
"โทรไปแล้ว.....ท่านเงียบไปนานเลย.....คงจะช็อก"
หยุดคำพูดเอาไว้....ในความเงียบนั้น....ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
แต่.....มือของคาเมะยังจับแขนที่มีบาดแผลของจินไว้.....เหมือนกับจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้ลดลง
ซบลงกับไหล่กว้าง....ไม่รู้ตัว....นึกถึงยูอิจิที่นอนเจ็บปวดอยู่ในห้องฉุกเฉิน....
น้ำตาก็ไหลลงมาอีกแล้ว
"ญาติผู้ป่วยใช่มั้ยครับ"
หมอที่เดินออกมาจากห้อง....ทำเอาคนสองคน.....ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
"เค้าฟื้นแล้วนะครับ...."
"แล้วจะเยี่ยมเค้าได้มั้ยฮะ"
"นี่แหละครับที่ผมจะมาบอก....เค้าอยากพบคุณสองคนนะ"
สีหน้าของหมอ...ดูจะไม่ค่อยดีเมื่อพูดจบ....คาเมะเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปในห้องนั้น....ตามด้วยจิน
"พี่...ยู........"
ภาพที่เห็น.....ทำเอาพูดแทบไม่ออก.....ร่างที่นอนอยู่บนเตียง...พันด้วยผ้าพันแผลผืนใหญ่รอบเอว
เลือดสีแดงยังคงซึมอยู่ตลอด....ใส่หน้ากากอ๊อกซิเจนอยู่ตลอดเวลา....หายใจหอบ
เดินเข้าไปหาใกล้ๆพร้อมกับจิน....ก้มลงกระซิบข้างๆ.....
"พี่ยู....ชั้นมาหาแกแล้ว"
ค่อยๆลืมตาขึ้น....แม้แต่ยิ้มก็ยังไม่ไหว.....แล้วถ้าพูดล่ะจะเป็นไง
"คา.....เมะ...."
"มีอะไรกับชั้น......"
"แก.....เป็นอะไร.....มั้ย"
"ไม่เป็นไร.....ชั้นไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นล่ะ....แกไม่ต้องพูดแล้ว.....ไม่ไหวอย่างนี้ยังจะฝืนอีกเหรอ"
"แกไม่เป็นไร......ก็ดีแล้ว......พี่จะได้หลับ.....สบาย"
"แกพูดอะไรเป็นลางอย่างนั้น....ไอ้พี่ยู....ไอ้พี่ปากหมา.....ไหนแกสัญญาว่าจะอยู่กับชั้นไง"
เสียงสั่นเครือ.....พูดแทบจะไม่เป็นภาษา....ฟังไม่รู้เรื่อง
"พี่คงนอนได้อย่างสงบแล้วใช่มั้ย....มีคนดูแลแกแล้วนี่"
"แกห้ามหลับนะ.....คนที่ดูแลชั้นได้คนเดียวก็คือแก....แห้ามไปไหนเข้าใจมั้ย"
"คาเมะ....นั่งลงซิ.....พี่.....จะบอกอะไร"
ร่างเล็กๆนั้นนั่งลงตามคำสั่ง....จินที่อยู่ตรงข้าม...มองดู2พี่น้องพูดคุยกันเหมือนเป็นครั้งสุดท้าย.....ยิ่งทำให้รู้สึกผิดมากขึ้น
"จำอะไรไว้อย่างนะคาเมะ....พี่น่ะอาจจะอยู่ดูแลแก.....ไม่ได้ตลอดหรอก"
มือของพี่ชายลูบหัวน้องอย่างเบามือ....รู้สึกได้ถึงอาการสั่น.....ปากขาวซีด....หน้าตาดูไม่มีเลือดไหลเวียน.....คงจะเสียไปมาก
"มีอยู่คนเดียว....ที่แทนพี่ได้...แกรู้ดีที่สุดนี่....ใช่มั้ย?"
มือของจินกับมือของคาเมะ....ที่ยูอิจิจับอยู่....ถูกเคลื่อนมาบรรจบกัน.....ด้วยมือของยูอิจิ......พยายามให้จับเอาไว้....ไม่ปล่อย
"ไอ้จิน.....ชั้นฝากน้องชั้นด้วย.....ได้มั้ย"
จิน.....ไม่พูดอะไร.....ไม่แม้แต่จะเอ่ยออกมาซักคำ.....คงจะไม่อยากรับคนๆนี้สินะ
แต่ทว่า............
"ชั้น.....สัญญา.....สาบานว่าจะไม่ทิ้งเค้า....ไม่ไปจากเค้า.....จะดูแลอย่างดี"
"ชั้นขอ.....หลักประกันหน่อย....จะได้มั้ย"
"ชั้นจะดูแลเค้า.....ด้วยชีวิตที่ชั้น......เหลืออยู่"
คำพูดที่ดูหนักแน่น.....มั่นคง.....จริงจังที่สุด....และคาเมะเอง....ก็มั่นใจเอามากๆ
"ดีใจนะ.....ที่แกรับปากชั้น.....คาเมะ....เห็นมั้ย.......มีคนดูแลแกแทนพี่แล้วนะ"
"จะใครก็เถอะ.....แต่แกต้องอยู่กับชั้น.....แกต้องอยู่นะเข้าใจมั้ย"
ไม่สนใจเสียงน้อง...พูดกับจินต่อไป
"แกจำไว้นะจิน......ใครจะทำอะไรแก.....ไม่ต้องไปตอบโต้มัน.....ชั้นน่ะ.....รู้อยู่แล้วว่าแกจะต้องโดนแทง......"
"หมายความว่าไงยูอิจิ......ที่แกเข้ามาตอนนั้น.....เพราะว่า....."
"เพราะว่าชั้น.....จะปกป้องแกให้พ้นจากไอ้บ้านั่น......ชั้นไม่ได้ทำเพื่อแก......แต่ชั้น....ทำเพื่อน้องชั้น"
"พี่ยู....ทำไมแกต้องทำแบบนั้น"
"ก็ถ้าไอ้จินตาย.....แกคงจะเสียใจมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่ๆ....พี่น่ะรักแกมากนะรู้มั้ย"
น้ำตาไหลลงมา.....ดูก็รู้ว่าคงจะหยุดไม่ได้....นิ้วมือของยูอิจิ....คอยเช็ดน้ำตาให้....
"อย่าร้องเลย....คาเมะ....ไม่สวยนะ.....แกน่ะเป็นน้องสาวที่น่ารักที่สุดเลย"
"ไอ้บ้า.....แกพูดอะไรบ้าๆ....ไอ้พี่ยู.....แน่จริงแกรีบๆหายแล้วลุกมาต่อยกะชั้นดิ....เอาดิ"
"แก....จะมาด่าคนที่....ใกล้จะเป็นซากศพอย่างพี่.....ไปทำไม"
"ไอ้พี่ยู!!!!!!!!"
จากเสียงพูดกลายเป็นเสียงตะคอก....ผสมกับเสียงน้ำตา....ที่ฟังดูหดหู่
"คาเมะจัง.....จินคุง"
ทั้งหมดมองไป......พบกับหญิงวัยกลางคน....สีหน้าเรียบเฉย....ไม่มีอาการตกใจหรือเศร้าแม้แต่น้อย
"อย่ากวนพี่เค้าเลยนะคาเมะจัง"
เดินมาใกล้ๆ...มองสภาพของหลานชายคนโต....นิ่งเงียบ
"ป้าฮะ....ช่วยบอกให้มันอยู่กับผมด้วยนะ.....บอกให้มันกลับมาที่บ้าน.....ป้าต้องช่วยนะ"
ไม่พูดอะไร....เดินมาที่เตียง....เอื้อมมือจับหัวของหลานชาย.....ลูบเบาๆ.....ความอบอุ่นนั้น.....ทำเอายูอิจิน้ำตาแทบไหล
"เจ็บมั้ยลูกยูจัง"
"ไม่หรอกครับ.....ทำเพื่อน้องแค่นี้....ผม....ไม่เป็นไร"
"ยูจัง....ถ้าเหนื่อย.....ก็นอนซะ....ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว....หลับตาลงไป.....ปล่อยวางนะลูกนะ"
เปลือกตาที่ดูอ่อนล้า.....ค่อยๆหลับลง.....
"ป้ายังอยู่.....ยูจังไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วนะ.....นอนเถอะ....ถ้ามันจะทำให้ยูจังสบายใจ"
"ป้า.....อย่าให้มันหลับนะ.....ป้า....ป้า!!!"
คาเมะเขย่าแขนของป้าจนตัวเซ.....แต่ป้าไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น
"หลับให้สบายนะลูก....ไม่ต้องห่วง....."
หยิบผ้าห่มที่อยู่ปลายเตียง....คลุมให้....ยูอิจิ.....หลับลงไปแล้ว....หลับจริงๆ
"ยูจัง....เป็นพี่ชายที่ดีที่สุดในโลกเลยนะ....รู้มั้ย?....หลับให้สบายนะลูก"
"ป้า!!!!....ทำอย่างนี้ทำไม....มันตายแล้วป้าเห็นมั้ย?"
"คาเมะ...."
จินเดินมาข้างๆ.....จับตัวคาเมะที่เขย่าตัวป้าเหมือนกับคนเสียสติ....
"จิน....นายช่วยปลุกมันหน่อยได้มั้ย....ทำยังไงก็ได้.....ให้มันฟื้น"
"อย่ากวนเค้าเลย....เค้าหลับแล้วนะ"
"ทำไมนายไม่ช่วยล่ะ....ได้...ชั้นจัดการเองก็ได้....."
สะบัดออกจากแรงจับของจิน.....กดกริ่งที่อยู่หัวเตียง.....เพียงชั่วอึดใจหมอก็เข้ามาพร้อมกับพยาบาลอีก1
"หมอ...ช่วยด้วย.....หมอช่วยพี่ผมด้วย.....มันไปแล้ว....มันไม่อยู่แล้ว"
ป้าไม่สนใจกับเสียงอาละวาดของคาเมะ.....เดินผ่านหน้าออกไปข้างนอกอย่างใจเย็น.....ทำเหมือนกับว่ายูอิจิ?
จินกับคาเมะ.....มองดูหมอกับพยาบาลที่เข้าไปดูอาการของพี่ชาย
ลุ้นด้วยความหวั่นใจแทบทุกครั้งที่หมอเริ่มการตรวจ.....มองดูทั้งน้ำตา....ผลที่ออกมา....ปรากฎแล้ว
คำๆนั้น.....
"ไม่ต้องห่วงนะครับ.....เค้าแค่หลับเฉยๆ"
"หมอหมายความว่าไง"
"คือตอนนี้เค้าพ้นขีดอันตรายแล้ว.....ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง.....ที่เค้าหลับตาลงไม่ใช่เพราะเค้าตายหรอกครับ....เค้าคงจะเหนื่อยมากกว่า.....เสียเลือดไปซะเยอะ"
"ไม่ได้ตายเหรอฮะ"
"ใช่ครับ.....เค้าไม่ได้ตาย.....ถ้าตายเสียงเครื่องช่วยหายใจก็ต้องดังแล้วล่ะครับ....นี่ก็ยังปกติดีทุกอย่าง.....ขอตัวนะครับ"
"ขอบคุณครับหมอ"
จินพูดแทนคาเมะที่ดูจะอึ้งๆอยู่....ตอนนี้.....จากที่เสียใจจะเป็นจะตาย.....กลายเป็นแค้นสุดๆ
"โธ่เว้ย....ไอ้พี่บ้า.....แล้วแกก็ทำเหมือนตาย.....ไอ้พี่ทรพี.....ทำให้คนอื่นเค้าเป็นห่วงอยู่ได้....สนุกนักรึไงห๊าาาา....ไอ้หมีโคอาล่า"
"ออกมานี่ดีกว่าคาเมะ...."
"ออกไปไหนล่ะ....ชั้นจะด่ามัน....พูดยังกะจะสั่งเสีย....สั่งเสียทำป้าแกเหรอ....ห๊าาาา.....ไอ้ยู.....แกลุกขึ้นมาต่อยกะชั้นเลยนะ....ลุกขึ้นมา"
"โมโหจัดจนได้น้าา.....ไอ้ตัวป่วน..."
ลากออกมาด้วยความทุลักทุเล....กว่าจะออกมาได้.....ทำเอาลิ้นห้อย....พอออกมา....ป้าก็หายไปซะแล้ว
กลับบ้านไป.....คงจะกลับไปแอบขำ.....ก็เมื่อกี๊นี้.....ป้ารู้ทุกอย่าง....ยูอิจิไม่ได้ตายเลย.....หมอบอกทั้งหมด....ก็เลยไม่รู้สึกสะทกสะท้าน
ป้านะป้า?
"กลับบ้านนะคาเมะ.....วันนี้ก็ไม่ได้เยี่ยมแล้ว....พรุ่งนี้มาดีกว่านะ"
"ชั้นจะด่ามัน"
"ไม่ได้อยากด่าหรอกมั้ง.....นายดีใจมากกว่า....จริงมั้ย"
นั่งลงข้างหน้าคาเมะ....จับแก้มใสเบาๆ....ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"เดี๋ยวนายจะได้วิ่งไล่เตะพี่นายเหมือนอย่างที่เคยทำแล้วนะ....พี่นายกลับมาแล้ว...."
จากสีหน้าโกรธ......กลายเป็นยิ้มจนแทบจะถึงหู....กอดคนตรงหน้าไม่รู้ตัว.....
กอดตอบสัมผัสนั้นซึ่งกันและกัน.....
ใบหน้าของคาเมะ.....ดูสดชื่นขึ้นมาก....เพราะคิดว่า...จะได้อยู่กับคนสองคน......ที่รักมากที่สุด
แต่จิน....กำลังคิดว่า.......
ควรที่จะไปจากบ้านหลังนั้น.....ที่มีแต่ความสุข.....จะดีกว่า?
ตัวซวยอย่างเค้า....มันไม่คู่ควรหรอก

* * *

On September
"จิน.....จิน!!!!"
คาเมะถือวิสาสะเข้ามาในห้อง.....เห็นจินที่อยู่ในชุดบ๊อกเซ่อร์ตัวเดียว.....ทำเอาอึ้งไปหลายนาที
"เข้ามาไม่รู้จักเคาะประตูก่อนวะ.....อยากเห็นของดีใช่มั้ย"
"ก็รีบใส่เสื้อสิโว้ย.....จะให้ยืนมองอยู่อย่างนี้รึไง"
หยิบเสื้อยืดสีส้มขึ้นมาใส่....หันมาหาคาเมะที่หน้าแดงจนเห็นได้ชัด
อยากแกล้ง.....เดินเข้าไปหา.....ประชิดตัว
"นายจะทำอะไร"
"ก็อยากรู้ไงว่าเข้ามานี่มีเรื่องอะไร"
"ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้...ห่างๆเหอะ....."
"ใจเต้นใช่มั้ย...ไม่ต้องกลัวหรอก....ชั้นรู้ว่าเตียงอยู่ใกล้ๆ.....ทำอะไรก็ได้.....แต่ชั้นให้เกียรติสุภาพสตรีเสมอนะ"
"ไอ้ปากเสีย....."
"มีเรื่องอะไรก็บอกดิ"
"ชั้นจะถามว่านายเห็นป้ามั้ย....ชั้นตื่นสาย.....ไม่รู้ว่าป้าไปไหน....."
"เห็นว่าไปเฝ้าไอ้ยูที่โรงบาล....พรุ่งนี้จะได้ช่วยยูอิจิมันเก็บของกลับบ้าน"
"ก็ชั้นบอกป้าแล้วนี่นาว่าจะไปเอง....อะไรกันน่ะ....ป้าฟังชั้นรึเปล่าเนี่ยะ.....จะบ้าตาย"
"อยากให้เราอยู่กัน2คนมั้ง"
มองตากัน.....ใกล้จนแทบจะเห็นไปถึงข้างใน....แม่เหล็กของแต่ละคน...มันดูดเข้าหากันซะแล้ว
ริมฝีปากสีชมพูใส....มันทำเอาใจจิน.....อยากจะลิ้มรส....คาเมะเองก็เหมือนกัน
โน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ....ลมหายใจ...ที่รู้สึกได้ว่าใกล้กันมากขนาดไหน
ปากของทั้งคู่.....แตะกันนิดๆ....ลิ้มรสถึงความหวานของกันและกัน
และแล้ว....มันก็แนบแน่น
ควบคุมตัวเองไม่ไหว....แทบจะรั้งตัวเองไว้ไม่ได้
ตั้งสติ.....ผลักร่างสูงที่กำลังโอบรัดแน่น....เบาๆ
"ชั้น.....ชั้นเข้ามา......แค่จะมาถามเฉยๆ....ไม่ได้......"
"ชั้นรู้.....แต่เราก็ห้ามมันไม่ไหวใช่มั้ยล่ะ"
คาเมะไม่ตอบ....ได้แต่ก้มหน้าที่ดูจะแดงเอามากๆ....จินก้มลงมองหน้าคนๆนี้....ให้ชัดๆ
"ใจเราตรงกันจริงๆนะ...นายว่างั้นมั้ย"
"ตรงกัน.....หมายความว่าไง....."
"สิ่งที่นายรู้สึกกับชั้น....ก็เหมือนกับที่ชั้นรู้สึกกับนาย...."
"ห๊าาาาา!!"
อึ้งกับประโยคที่หลุดออกมา.....นี่เข้ามาในห้องนี้ได้ถึงสองต่อเชียวหรือนี่????
"วันนั้นก่อนที่ชั้นจะไป.....ชั้นจะบอกกับนายอยู่แล้ว.....แต่นายดันไล่ชั้นออกนอกห้อง....หมดปัญญาก็เลยไม่ได้บอก"
"บอกกับชั้น....เดี๋ยวนะ....ที่ชั้นรู้สึกกับนาย....ก็ชั้นชอบ....นาย.....เฮ้ย!!!"
"นั่นแหละ....ใช่เลย.....แต่ว่า...."
ก้มลงมาใกล้ๆ....กระซิบที่ข้างหู....ใจเต้นตึกตัก
"ชั้นน่ะ.....คิดกับนาย....มากกว่าชอบอีกนะ....รู้มั้ย?"

* * *