==> Like I love you! <==
"อะไร....มากกว่าชอบ....นี่ชั้นไม่เคลียร์นะ"
"ฉลาดเกินไปรึเปล่า.....มันก็มีอยู่อย่างเดียว....น่าจะรู้นี่"
"มากกว่าชอบ.....รัก....รักใช่มั้ย"
ยิ้มขำๆ....ขยี้หัวเบาๆ....น่ารักจริงน้าคาเมะ
"รู้แล้วก็ไม่ต้องพูดอีกล่ะ....เข้าใจมั้ย"
ผละออกจากร่างนั้น....เดินมานั่งที่เตียง....หยิบกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นมา.....เอาเสื้อผ้าเก็บ
"เฮ้ๆๆๆๆๆ....จินๆๆๆๆๆ"
รีบเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ.....ชิดกันบนเตียงนุ่มๆ.....กลิ่นของจินยังอยู่.....น่านอนจังน้าาา??
"มีอะไร"
"ชั้นถามอะไรหน่อยนะ"
"อืม"
"รักชั้นเหรอ"
"........"
"รักชั้นใช่ป่ะ"
"........."
"ตอบหน่อยเด้....ไอ้มนุษย์หิน....พูดให้ค้างแล้วก็ไม่เฉลยซักที....น่าเบื่อนะ"
เขย่าตัวแรงซะจน....กระเป๋าเสื้อผ้าที่อยู่บนตักแทบจะหล่นลงไปกองกับพื้น
"คาเมนาชิ คาซึยะ!!!"
รีบเอามือออก....เพราะถ้าจินเรียกเต็มยศแบบนี้.....มีอยู่อย่างเดียวก็คือโกรธ
"ฟังชั้นนะ"
มือใหญ่จับไหล่ไว้ทั้งสองข้าง....มองตาจนจะกินเข้าไปทั้งตัว
"นายเข้าใจมั้ย.....คำว่ามากกว่าชอบเนี่ยะ"
"เริ่มจะไม่เข้าใจ....มันสับสน"
"Love or Like เลือกเอา.....นายอยากได้อันไหนระหว่างสองอันนี้"
"จริงดิ"
มองหน้าคาเมะที่ยังอึ้ง....ยิ้มที่มุมปากนิดๆ....แล้วก็ไม่ได้สนใจอีก
ฝ่ายคาเมะ.....ไม่ถามต่อ....เดินออกจากห้องไปช้าๆ
อึ้ง....อึ้ง....และอึ้ง.....คือสิ่งที่คาเมะทำได้ตอนนั้น
นิ้วมือเรียวจับปากของตัวเองเอาไว้.....สัมผัสที่อยากเก็บไว้นานๆ
และตอนนั้น........
ร่างเล็กๆแทบจะตะโกนออกมา.....ดีใจสุดๆ....ในชีวิตเลยมั้ง?
"ปังๆๆๆๆๆๆ"
กำปั้นเคาะประตูห้องจิน....จนเสียงดัง....ทุบเพราะว่า.....ดีใจสุดๆ...
"เย้ๆๆๆๆๆๆ~~~~~"
"ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"เฮ้ย!!!!!"
จินเปิดประตูออกมา....ทำเอาคาเมะที่ยืนดีใจเว่อร์อยู่ข้างหน้า....แทบจะล้มไปหา
"เป็นอะไรของนายห๊าาา"
"เปล่าๆ....งั้นชั้นไปข้างล่างก่อนนะ....ไปนะ"
รีบวิ่งลงไปข้างล่าง.....คงจะไปดีใจต่อ
ส่วนจิน....ส่ายหัวขำๆ....เป็นเอาหนักนะ....คาเมะ
กลับเข้ามาในห้อง....จากใบหน้ายิ้มแย้ม.....แต่พอเห็นกระเป๋าเสื้อผ้า....หน้าตาก็ดูเย็นชาเหมือนเดิม
"ถึงเวลาแล้วสินะ....ที่ชั้นจะต้องบอกในสิ่งที่สมควรที่สุด"

* * *

"ปิ๊ง.....ป่อง"
คาเมะที่กำลังนั่งดูทีวี.....สองต่อสอง.....กับจิน
ใจกะลังเต้นตึกตักได้ที่.....มีเสียงออดหน้าบ้านมารบกวนทุกทีสิน่า
"ใครมานะ"
"อยากรู้ก็ไปเปิดดิ....คุณอาคานิชิ คาซึยะ"
"นี่นาย........."
"ชั้นรู้ว่านายชอบ"
พูดโดยที่ไม่หันมามองหน้าคาเมะ.....รู้มั้ยว่าหน้าแดงแค่ไหน
เดินมาเปิดประตูแก้เก้อ....ทันทีที่เปิด...คนๆนั้น
"เซอร์ไพรส์!!!"
"ไอบะจัง!!"
คนที่ไม่เจอกันนานปรากฎตัว.....ดีใจมากๆ
"ไอบะจังเข้ามาในบ้านก่อนนะ....เดี๋ยวชั้นเรียกจินให้"
พากันเข้ามาในบ้าน.....ตะโกนเรียก
"จิน...จิน....ไอบะจังมา"
จินที่ดูทีวีอยู่.....รีบหันมาดู.....ไม่เห็นปรากฎความรู้สึกใดๆออกมา.....??
"ไม่ดีใจเหรอที่ชั้นมา"
"ดีใจ....แต่ไม่ชอบแสดงอาการ.....ผิดรึไง"
"ขอโทษนะจินซามะ...กระผมจะไม่ถามแล้วคับ.....ขอโทษนะคับ"
"รู้ตัวก็ดีนี่"
สายตาจ้องมองไปที่ทีวีอยู่ตลอด....ไม่อยากมองหน้าใครหรอก
"พูดกับคาเมะก็ได้....ที่ชั้นมาเนี่ยะ....จะมาบอกอะไรอย่างแหละ"
"อะไร"
"ชั้นจะไปเกาหลีแล้ว....จบปุ๊บไปปั๊บเลย....."
"จริงๆเหรอ.....ทำไมล่ะ.....งั้นที่หายไปนานก็ไปจัดการเรื่องนี้งั้นสิ"
"คงงั้นแหละ.....ไม่แน่อาจจะได้ไปอยู่ที่บ้านไอ้จินก็ได้....ว่าไงไอ้จิน"
"เออ....เชิญตามสบาย....เดี๋ยวบอกคนที่บ้านคิดค่าเช่าแพงๆ"
"จะบอกคนที่บ้านทำไม.....ก็แกนั่นแหละ.....ไหนจะกลับไปอยู่เกาหลีอีก2-3วันแล้วไม่ใช่เหรอ"
นึกขึ้นมาได้.....จินแทบจะกระโดดขย้ำคอ....ซวยแล้วมั้ยล่ะ.....คาเมะรู้อีกแล้ว
"ไอ้มาซากิเอ๊ยย.....ปากมากจริงๆ"
"จินจะกลับเกาหลีเหรอ"
"ก็ใช่ไง.....มันบอกกับชั้นว่าจะไปอยู่ที่เดิมของมัน.....จะได้กลับมาอีกมั้ยวะจิน"
"มาซากิ!!!"
โกรธของแท้....ไอบะรีบหุบปากตัวเอง.....ถ้าอยู่กันสองคนมีหวังโดนถีบยอดหน้าแน่ๆ
"จินจะกลับจริงๆเหรอ...."
คาเมะถามด้วยสีหน้าที่สงสัยปนไม่เข้าใจนิดๆ....แล้วไอ้ที่สารภาพเมื่อกี๊มันคืออะไร.....มันหมายความว่าไง?
"นายอย่าไปคิดมากเลยน่า.....มาซากิมันก็พูดให้นายใจเสียเล่นๆแค่นั้นแหละ.....ใจเสียใช่มั้ย....รึว่าเสียใจ"
ล้อเล่นกับคาเมะที่กำลังยืนหน้าบึ้งอยู่หลังโซฟา.....จับมือนั้นไว้.....บอกว่าให้ใจเย็นๆ
ส่วนเท้า.....ถีบขาไอบะไม่ยั้ง.....ปากมากตลอดเวลาเลยมัน
"มานั่งดีกว่านะ.....อย่ายืนเลยมันเมื่อย.....นะ"
สังเกตแขนจินที่มีรอยบาดแผลอยู่เต็มไปหมด.....เยอะจนน่าตกใจ
"จิน.....แกไปมีเรื่องกับใครมาใช่มั้ย"
"มีเรื่องเหรอ.....แกพูดอะไรวะ"
"ก็แขนแก....ไปโดนอะไรมา"
คาเมะมองหน้าจิน....ไม่อยากจะพูดเรื่องนี้อีกแล้ว....มันสะเทือนใจรู้มั้ย....ตอบแทนจินดีกว่า
"คือ....มาคุยกับชั้นตรงทางเดินข้างนอกดีกว่านะ...."
"ทำไมอ่ะ....อยากได้ยินจากปากไอ้จินนี่หว่า....ว่าไงจิน"
เขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆ....มองหน้าต้องการคำตอบสุดๆ....ทำเอาคาเมะต้องฉุดกระชากออกมาให้เร็วเท่าที่จะทำได้....เพราะจิน.....หน้าตาไม่สู้ดีแล้ว
ลากออกมาได้.....ไอบะเปิดฉากถามใหญ่
"อยู่นี่มีอะไรกัน.....ชั้นไม่ได้ติดต่อมานี่มีเรื่องกันขนาดเลือดตกยางออกเลยเหรอ....แล้วตำรวจเค้าว่าไง....."
"ช้าๆสิ...ชั้นจะเล่าให้ฟังนะ....ที่แขนเค้าเป็นอย่างนั้น....เพราะเค้าฟันแขนของตัวเอง...."
"ทำไม"
"ก็พี่ยูดันไปรับกรรมแทนเค้า......เค้าเลยรู้สึกผิด.....อยากไถ่บาป"
"แล้วยูอิจิมันเป็นอะไร"
"พี่ยูโดนแทง"
"ห๊าาาาาาาา....ทำไมชั้นไม่รู้"
"ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก.....เพราะตอนนั้นยุ่งมากก็เลยลืม....แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ....เกือบจะหายเป็นปกติแล้ว"
"ไม่ได้หรอก.....ชั้นเอาไอ้จินไว้นี่ไม่ได้แล้ว...."
"ทำไม.....ไอบะจังจะทำอะไร..."
ใจไม่ดีเลย....คำพูดของไอบะ....เหมือนกับจะพาจินหายไปไหนซักที่.....ไอบะเดินฉับๆเข้ามาหาจินที่นั่งอยู่ที่โซฟา....ตะโกนด่า
"ไอ้จิน....แกอยู่ได้ยังไงวะ....คนเค้าเกือบตายขนาดนี้"
"ไอบะจัง...."
คาเมะตกใจกับสิ่งที่ไอบะได้ว่าลงไป....เหมือนกับจะซ้ำเติมเข้าไปอีก
"ได้ข่าวว่าไอ้ยูมันเกือบตายนี่.....ว่าไงล่ะ.....เรื่องพนันนั่นใช่มั้ย...ที่ทำให้แกต้องเกือบฆ่าคนๆนึงไป.....อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยได้มั้ยจิน....อยู่เกาหลีปาไปเท่าไรแล้วที่แกทำคนเค้าเกือบตาย....จนอาจารย์ใหญ่ที่โน่นเค้าจะไล่แกออก....มานี่ยังมาทำสถิติต่ออีกใช่มั้ย....ว่าไงล่ะ.....แกทำไมไม่ตอบชั้น....."
สิ่งที่ไอบะพูด.....มันทำเอาคาเมะอึ้งไปหลายนาที.....คนที่ตัวเองชอบ....อันธพาลได้ถึงขนาดเกือบฆ่าคนตายด้วยเหรอ....ไม่จริง?
"แกกลับเกาหลีเหอะจิน....ถ้ายังสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวบ้านเค้าแบบนี้.....สู้แกไปทำที่นั่นที่เดียวจะดีซะกว่า....."
จินไม่ตอบ....นั่งนิ่ง....กำลังคิดในสิ่งที่ไอบะพูด....ส่วนจิน...ก็คิดเหมือนกัน....คิดมาตั้งนานแล้วว่าไม่ควรอยู่....
คาเมะ...ลุ้นแทบขาดใจ....จินจะไปจริงๆมั้ย.....
ถ้าไป.....แล้วสิ่งที่ได้สารภาพซึ่งกันและกัน.....มันก็ต้องสูญเปล่าน่ะสิ....
ไอบะมาพูดอะไรแบบนี้.....มันน่าโมโหนะ
แต่ทว่า..............
"ชั้นจะไม่ไปไหนทั้งนั้น...."
"ว่าไงนะ.....นี่แกยังกล้าหน้าด้านอยู่อีกเหรอ....ทำครอบครัวอบอุ่นเค้าจะพังหลายรอบแล้วนะเว่ย"
"ชั้นจะทำให้มันกลับมาดีขึ้นเอง...ชั้นจะอยู่ที่นี่อีกซักพัก....เมื่อถึงเวลาชั้นจะกลับ....."
"แล้วเมื่อไร....."
"ไม่นานหรอก.....ชั้นคิดไว้อยู่แล้วว่าชั้นจะต้องกลับ....เพราะชั้นคิดว่าชั้นอาจจะทำให้ไม่ดีเท่าที่คิดก็ได้......ชั้นน่ะรู้ตัวมาตลอดว่าทำให้ครอบครัวเค้าไม่มีความสุข.....ต้องคอยระแวงอยู่ตลอดเวลา....ชั้นน่ะรู้ดีทุกอย่างล่ะ....จริงมั้ยคาเมะ"
"จิน.....พูดแบบนั้นได้ยังไง"
"พูดไม่ได้เหรอ.....รับฟังเถอะนะ.....เพราะมันเป็นเรื่องจริง.....ขอบใจนะที่คอยนั่งกลุ้มกับเรื่องของชั้น....แต่นายไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีชั้นอยู่ที่นี่....ชั้นจะอยู่กับนายจนยูอิจิหายดีแล้วชั้นจะไป....ยังไงมันก็อุตส่าห์ฝากนายไว้กับชั้น......เพราะฉะนั้นชั้นจะดูแลให้ดีที่สุด.....ไม่ต้องห่วงหรอกนะ"
ไอบะมองหน้าคนทั้งคู่....รู้สึกถึงความผูกพันบางอย่าง....เผยไต๋ออกมาทีละนิด.....ไต๋อะไร
"ในที่สุดก็รู้แล้ว...ว่าสองคนนี้คิดยังไงกัน"
"แกพูดอะไร"
"อ้าว...ก็ที่ชั้นพูดเมื่อกี๊.....ชั้นแค่จะดูว่าแกคิดจะตัดเยื่อใยรึว่ายังเห็นใจคาเมะจังเค้าอยู่.....มาถึงตอนนี้ชั้นมั่นใจแล้ว.....แกไม่ต้องถึงกับจะกลับเกาหลีก็ได้....อยู่นี่ต่อไปเหอะ.....ในเมื่อมีคนต้องการแกแกก็อยู่ต่อไป....ชั้นน่ะก็แค่ตะคอกถามลองใจแกเล่นเท่านั้น.....ดีแล้วนะจินที่แกคิดได้.....ไม่ต้องกลับไปหรอก.....เดี๋ยวชั้นบอกลุงแกเอง.....นะ"
คาเมะรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก....จินคงจะไม่ไปไหน.....แน่ๆแล้วใช่มั้ย
"งั้นชั้นกลับก่อนนะคาเมะจัง.....ไอ้จินเอ๊ย....กลับก่อนนะ....ทำไมนั่งแข็งเป็นหินขนาดนั้นวะ......ห๊าาา"
"อยากกลับก็กลับเหอะ.....เชิญตามสบาย"
"งั้นกลับแล้วนะ...."
"โชคดีฮะ"
ไอบะเดินออกไปแล้ว.....ทั้งๆที่ไอบะไป....สายตาของจินก็ยังไม่คิดที่จะมองตาม....ไม่ชอบกับสิ่งที่ไอบะได้ลองใจถาม.....เหมือนกับถามให้คาเมะไม่สบายใจอย่างนั้นแหละ
"จิน.....เป็นไร"
ร่างเล็กๆเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ.....จับมือเอาไว้....
"ไม่เป็นไร....ชั้นก็แค่คิดว่าควรจะอยู่ที่นี่ต่อดีมั้ย.....ก็แค่นั้น"
"ชั้นตอบให้นายมั้ย.....ว่านายควรอยู่แค่ไหน"
มองคาเมะช้าๆ....มองคนที่ตัวเอง.....คิดกับเค้า.....มากกว่าชอบ?
"ชั้นน่ะจำได้ทุกคำนะ....ที่นายพูดกับพี่ยูวันนั้น.....นายรับปากชั้นอย่างดี....ว่านายจะดูแลทั้งชีวิตที่นายเหลืออยู่.....นั่นก็หมายถึง.....ตลอดชีวิตของนาย.....ชั้นเชื่อว่านายจะต้องมีชีวิตอยู่ยืนนาน....ไม่ใช่แค่สองสามอาทิตย์หรอก.....ชั้นพูดถูกใช่มั้ยจิน"
"แล้วถ้าเผื่อว่าชีวิตชั้นมันอยู่ได้แค่สองสามอาทิตย์อย่างที่นายว่า....นายจะทำยังไง"
"พูดบ้าๆ......อย่าพูดแบบนั้นเลยนะ....สรุปคือ...ถ้านายไปชั้นโกรธแน่ๆ....แล้วชั้นก็เลือกแล้ว....ว่าระหว่างlove or likeชั้นจะเลือกอะไร"
"เลือกอะไร"
"เลือกทั้งสองอย่าง.....รู้ไว้ว่างกมากๆ....ชอบสองอย่าง.....อยากได้สองอย่าง....แล้วนายก็ต้องทำให้ได้ทั้งสองอย่าง....แล้วก็ไม่ต้องไปไหนด้วย....เข้าใจ๊?"
หัวเราะเบาๆ.....ซบลงกับไหล่เล็กๆ.....ยิ้มนิดๆ....มือของคาเมะ....ขยี้หัวจินเล่นเบาๆ....กอดร่างเล็กๆนี้ไว้ไม่ให้ลุกไปไหนได้เลย
คราวนี้ก็คงตัดสินใจถูกแล้วสินะ.....ว่าควรจะอยู่รึจะไป
ในเมื่อมีคนต้องการตัวเองขนาดนี้....ก็อยู่เถอะ...อยู่จนกว่าจะตายไปข้าง....ดีใช่มั้ยล่ะจิน....นายจะคิดอย่างนั้นมั้ย......รึจะคิดแตกต่างกัน?

* * *

"ป้าจ๋า......."
ยูอิจินอนอืดอยู่บนเตียง....ทำหน้าหงิกยังกับเด็กๆ
"ยูจังเรียกป้าเหรอ"
"ก็ใช่ไง....ทำไมคาเมะมันไม่มาง่าาาา"
"ไม่ต้องคิดถึงน้องขนาดนั้นก็ได้....พรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว"
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกป้า....ก็มันบอกเองว่ามันจะมา....ทำไมไปๆมาๆมันถึงให้ป้ามาล่ะ....ใช้ไม่ได้เลย"
"อย่าไปว่าน้องเลย.....ให้น้องมีความสุขจริงๆจังๆบ้างเถอะนะ"
"ทำไมต้องจริงๆจังๆด้วยอ่ะ.....ฟังดูพิเศษนะป้า"
จ้องหน้าต้องการคำตอบอย่างรุนแรง....ป้ายิ้มนิดๆ....ไม่พูดอะไร....ยิ่งอยากรู้หนักเข้าไปอีก
"ป้าอย่าบอกนะว่าจะปล่อยให้พวกมันอยู่บ้านกันสองคน....คืนนี้"
"ก็ไม่เห็นแปลกนี่นา....จริงมั้ยยูจัง"
"ป้า!!!"
ยูอิจิร้อนรนสุดๆ....ไม่ใช่ว่าหวงน้อง.....แต่เป็นเพราะ.....
"ป้าทิ้งไว้ได้ไง.....แล้วถ้าเผื่อไอ้บ้าที่แทงผมวันนั้นตามมาฆ่าพวกมันถึงบ้าน....ป้าจะว่าไง"
"ไม่หรอกน่า....ยูจังใจเย็นๆนะ.....ทำใจให้มันดีๆเข้าไว้....พรุ่งนี้ตัวเองก็จะมีความสุขแล้ว....อย่ากังวลอะไรสิ.....เดี๋ยวเครียดขึ้นมามันจะมีผลต่อแผลนะ"
"แต่ว่า....ห่วงมันง่าาา"
"ยูจัง....นอนอยู่เฉยๆ....แผลยังไม่หายดีเดี๋ยวก็ได้ตายกันพอดี"
"ป้าง่าาา.....น้องผมนะป้า.....น้องแท้ๆนะ....ขอกลับเถอะนะป้าจ๋า....นะๆๆๆๆๆ"
"ไม่"
คำเดียวห้วนๆ....หน้าเริ่มจะโกรธ....แต่ยูอิจิก็ยังไม่หยุดรังควาน
"อยากกลับบ้านแล้วอ่ะ.....ขอกลับเถอะนะพี่สาวแสนสวยของนายนากามารุ....ผู้เป็นพ่อของสุดหล่อยูอิจิ.....นะจ๊ะๆ"
"............."
"ถ้ากลับบ้านนะ....ผมสัญญาจะนอนอยู่เฉยๆเลย....ไม่ออกไปเล่นซ่อนแอบกับเด็ก5ขวบอย่างที่ทำไว้ที่นี่แน่นอน...นะป้านะ"
"............"
"ป้าง่าาาาา.....ก็จากลับง่าาาา"
"นอนอยู่เฉยๆซะ....ไอ้เด็กหน้าหมี!!"
โดนป้าตวาดด้วยคำพูดอันเจ็บแสบ(รึเปล่า?)ยูอิจิชะงัก....ดูท่าว่าจะงอนซะแล้วสิ
"เออ.....ไม่กลับก็ได้....พี่สาวสุดขี้เหร่ของนายนากามารุ.....ผู้เป็นพ่อของยูอิจิสุดหล่อ....ใจดำๆๆๆๆ.....ใจดำที่สุด....ฮึ!!"
นอนหันหน้าหนีไปทางอื่น.....เอาผ้าห่มคลุมโปงซะอย่างนั้น....ป้าได้แต่ส่ายหัวขำๆเมื่อเห็นภาพนี้...
นึกถึงคนสองคนที่อยู่กันตามลำพัง.....ป่านนี้จะเป็นไงบ้างนะ.....?

* * *

"หิวมั้ยอาคานิชิ จิน"
ตะโกนถามระหว่างที่เดินลงบันไดมา.....ตอนนั้นสองทุ่มกว่าๆ....เห็นแต่เพียงทีวีเท่านั้นที่ยังเปิดอยู่....แล้วจินล่ะ?
"หายไปไหนของเค้านะ...."
เดินไปที่โซฟาตัวใหญ่....จะหยิบรีโมต...แต่ว่า......
"ที่แท้ก็นอนอยู่นี่เองเหรอ.....ไม่ไหวเลยให้ตายเหอะ"
ปิดทีวีทันที....นั่งลงข้างๆจิน.....จ้องหน้าที่กำลังหลับสบาย.....มือน้อยๆปัดเส้นผมที่ปรกหน้าออกให้....
"นายจะอยู่กับชั้นต่อไปจริงๆมั้ยน้าาาา...."
เอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของจิน.....สัมผัสนั้นทำเอาร่างสูงที่หลับอยู่....ลืมตาขึ้นช้าๆ
"คาเมะ"
"ก็ชั้นไง....ตื่นจนได้นะ"
"ปลุกอะไรแบบนี้ล่ะ....ไอ้ตัวเล็ก"
ตีแก้มคนข้างๆเบาๆ.....ยิ้มสดใสของคาเมะ...ทำเอาจินรู้สึกดีมากๆ
"สองทุ่มแล้วนะจิน....นายหิวรึยัง"
"นิดหน่อย....แล้วจะกินอะไร"
"ไม่รู้ดิ..."
"รึว่าอยากกินชั้น"
คำพูดนั้น....ทำเอาคาเมะหน้าแดง....เห็นหน้าใกล้ๆก็ยิ่งรู้สึก
"พูดมาก.....บอกมาดีกว่าว่าอยากจะกินอะไร...."
"จะทำให้เหรอ"
"ใช่"
"จะกินได้มั้ยน้า"
"ไม่กินก็อย่ากิน..."
"โอเคๆ.....กินๆๆๆ.....ทำให้ดีล่ะ...ไม่ดีขึ้นมาชั้นจัดการนายแน่"
"ค้าบบบๆๆๆ...."
เดินออกไปจากโซฟาตัวใหญ่....เข้าครัว....จินลุกขึ้นมองตามร่างนั้น....ยิ้มให้นิดๆ
"กริ๊งงงงงงงงง......กริ๊งงงงงง"
เสียงโทรศัพท์.....ทำให้จินต้องลุกเดินไปรับ
"บ้านนากามารุครับ"
*จินคุง....ป้านะ*
"ครับผม....มีอะไรครับ"
*อยู่นั่นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว....บอกป้าซิ*
"เรียบร้อยครับ....."
*บอกเค้าแล้วเหรอ*
"ครับ.....แต่ว่า.....ผมมีเรื่องสำคัญมากกว่านั้น....ที่อยากจะบอกมากๆ"
จินตั้งใจจะพูดอะไร...ยังไม่รู้....แต่ที่รู้ตอนนี้....มันคงจะมีผลกระทบต่อคาเมะเอามากๆ
ทางด้านนึง...ในครัว....กำลังมีความสุขกับการที่จะได้ทำอะไรซักอย่างให้กับคนที่ตัวเองชอบ...
แต่จิน.....ไม่เลยซักนิด
"ลืมไปว่าของไม่ครบ.....ออกไปซื้อดีกว่า...."
สายตามองไปยังปฏิทิน.....ตกใจเมื่อเห็นวันที่บนนั้น....4 กันยา
"ตายล่ะ....วันเกิดไอ้พี่ยูพรุ่งนี้นี่นา....ยังไม่ได้ซื้อของขวัญให้มันเลย.....สองทุ่มแล้วด้วย.....บ้าจัง"
และอีกอย่างที่นึกได้ตอนนั้น....
"เฮ้ย....ผ้าก็ยังไม่ได้ซัก....ป้าด่าแน่ๆ....ตายล่ะ...ซักผ้าก่อนดีกว่า....วันนี้ชั้นคงไม่ได้ทำอะไรให้นายกินแล้ว....จิน"
รีบวิ่งออกมาจากครัว.....ทันทีที่ออกมา.....ก็ได้ยินเสียงจินที่แอบคุยโทรศัพท์อยู่....เสียงนั้น....ทำเอาคาเมะ....อยากจะร้องไห้
"ผม....ผิดเองครับ.....ผมยอมรับผิดทุกอย่าง"
*ไม่เป็นไรหรอกน่าจินคุง....เรื่องมันแล้วไปแล้ว....ป้าก็คิดว่าคาเมะเค้าก็คงจะไม่คิดอะไรหรอก....เค้าโตแล้วนะ....เค้าแยกแยะออกอยู่หรอก.....เชื่อป้าสิ*
"แต่ยังไง.....ผมก็ต้องชดใช้ความผิดของผม"
*ความผิดยังไง....จินคุงไม่ต้องชดใช้อะไรทั้งนั้น......สิ่งที่ทำได้ตอนนี้จินคุงน่าจะรู้ดีว่าควรจะทำยังไง*
"ผมคงต้องไปจริงๆ....."
คำนั้นทำเอาคาเมะ....อยากจะต่อยจินจนหน้าหงาย.....แต่ว่าเท้ามันขยับไม่ได้....มันสั่นไปหมด....
"ขอโทษนะครับป้า....ผมคิดว่าผมทำอย่างนี้ถูกแล้ว....ครับ....หวัดดีครับ"
วางหูโทรศัพท์.....ถอนหายใจเฮือกใหญ่...นั่งพิงเก้าอี้แถวนั้น......รู้สึกมีใครบางคนแอบดูอยู่.....คนๆนั้น
"คาเมะ.....มีอะไรรึเปล่า"
ไม่กล้าพูดอะไรตอนนี้....ทำเป็นว่าไม่รู้ไม่เห็นกับสิ่งที่จินพูดจะดีกว่า...ตอนนี้กำลังมีความสุข....ไม่อยากจะพูดอะไรให้ทำลายบรรยากาศ
"คือชั้น....ชั้นจะมาบอกว่า....ชั้นจะออกไปซื้อของข้างนอก....พรุ่งนี้วันเกิดพี่ยู....จะซื้อของขวัญให้มัน"
"พรุ่งนี้วันเกิดมันเหรอ....เออๆเอาดิ....ไปเลยมั้ย"
"แต่ชั้นต้องซักผ้าก่อน"
"อย่าเลยคาเมะ.....ตอนนี้ไม่น่าซักหรอก....หลังบ้านน่ากลัวจะตาย....ชั้นว่านายเอาผ้าไปซักข้างนอกดีกว่านะ....ที่ร้านซักรีดน่ะ....อย่างนั้นจะดีกว่ามั้ย....เดี๋ยวชั้นช่วย....เสร็จแล้วจะได้ไปกินข้าวต่อเลย.....นะ"
"เอางั้นก็ได้.....รอชั้นแป๊บนะ"
เดินขึ้นไปบนห้องนอน.....จินมองตาม.....แปลกใจว่าคาเมะเป็นอะไรกันแน่....เมื่อกี๊ก็ยิ้มแต่ทำไมตอนนี้กลับเงียบ
นี่นายคงยังไม่รู้สินะ
ว่าที่คาเมะเป็นแบบนี้.......
เพราะนายนั่นแหละ.......จิน

* * *