==> Are You South Korean Or North Korean? <==
บ่าย....คาบว่างของปี2B
"คาเมะจังค้าบบบบ.....เจ็บมั้ยค้าบบบ"
"ช่วยถือของนะ....โดนอะไรตรงไหนรึเปล่า...."
"เดี๋ยวผิวเสียหมด....คาเมะจังจ๋า..อย่าไปสนใจคนพันธุ์นั้นเลยนะ...."
คาเมะเดินมาตามทาง.....จากที่เดินตามแค่คนสองคน...ตอนนี้กลายเป็น....สิบกว่าได้แล้วมั้ง
"นี่....พวกนาย!!"
คาเมะหันหน้ามา....รู้ได้ว่าคงจะวีนแตกแน่ๆ
"ชั้นขอเดินสงบๆได้มั้ย....ชั้นอยากอยู่เงียบๆ....ขอร้องล่ะ...."
"แต่เดี๋ยวคาเมะจังเป็นอะไรไปไม่มีใครช่วยน้า"
"ใช่ๆๆๆๆ"
"ก็ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นอยากอยู่คนเดียว....ถ้าขืนพวกนายยังยุ่งกับชั้นอีก...ชั้นจะย้ายโรงเรียนจริงๆด้วย"
"ห๊าาา...อย่าย้ายนะอย่าย้าย....ได้โปรด"
คาเมะส่ายหัวเบื่อๆ....หันไปตรงทางเดินอีกทาง....พบกับโคคิที่ยืนกวักมือเรียกอยู่
"พระเจ้าช่วยแท้ๆเล้ยยย.....ไปก่อนนะทุกคน"
"คาเมะจังจะไปไหน"
ร่างบางไม่สนใจซะด้วยซ้ำ.....รีบเดินไปหาโคคิ....แต่แฟนคลับก็ยังเดินตามอยู่ได้
"นี่.....พวกนาย....ถ้าขืนตามมาอีกก้าวเดียว....ชั้นจะเดินไปข้างหน้าแล้วเลี้ยวซ้าย.....รู้นะว่านั่นห้องอะไร"
"ห้องฝ่ายปกครอง"
"ใช่....ถ้ายังตามมา...ชั้นจะไปลาออก"
"คร้าบบบบ....ไม่ตามค้าบบบบ.....อย่าออกน้าาาจ๊าาาา"
ทางสะดวก.....คาเมะเลยรีบวิ่งไปหาโคคิแล้วเดินไปด้วยกัน.....ท่ามกลางสายตาของแฟนคลับ.....จำนวนมากกกก
"มันคาบไปแด๊กแร้วววว....ดูเด้"

* * *

"ขอบใจนะโคคิ....ถ้านายไม่มาชั้นซวยแน่ๆ"
"เรื่องเร็วจังเลยนะ.....เพิ่งเกิดเมื่อเช้าเอง....อยากรู้มั้ยล่ะ....ใครปล่อยข่าว"
"ใคร?"
"ก็หมีน้อยของนายไง....ไอ้คุซาโนะเด็กปี1....มันแอบฟังเหตุการณ์ทุกอย่างเลยนะ...."
"ไอ้เด็กบ้าเอ๊ยยยย"
ร่างบางฉุนขึ้นมานิดๆ....เรื่องทุกเรื่อง....ไม่เคยรอดพ้นสายตามันจริงๆ....ไอ้หมีคุเนี่ยะ
"แล้วอีกเรื่องนะ.....หลายคนที่รู้สงสัยกันเยอะเลยล่ะ....ทำไมนายถึงเรียกเจ้านั่นว่านิคัน....."
"คือ....คือชื่อนั้น...มัน....."
คาเมะได้แต่อึกอัก....พูดไม่ออก....ใครจะกล้าพูด....ถ้าจินรู้เข้า....กลับบ้านไปซวยแน่ๆ
"บอกชั้นได้มั้ย....ทำไม"
"นายอย่ารู้เลย....ไม่มีอะไรหรอก....เรา....เราไปห้องสมุดกันมั้ย....."
แล้วโคคิก็ละจากความสงสัยตรงนั้น....เออออตามกัน
"ไปก็ไป.....ตามใจนาย"
คาเมะยิ้มแห้งๆให้.....ก่อนจะเดินนำหน้าโคคิ....มองตามหลังของร่างบาง....นายยังมีเรื่องปิดบังชั้น....แล้วก็ปิดบังอยู่เยอะมาก....มาก...


"หมวดภาษาอยู่ไหนน้าาา"
คาเมะมองซ้ายมองขวาในห้องสมุดโรงเรียน....กว้างจนหาอะไรไม่เห็น
"เดินไปเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา...ตรงไป.....อยู่ล็อกที่สองฝั่งขวา...ชั้นวางที่5....เขียนว่าหมวดภาษา"
"โห....ทำไมรู้ละเอียดจัง"
"ไม่ยาก....ตอนซ่อมทำรายงานวิชาอังกฤษ....ชั้นมาบ่อยจนจะกินนอนอยู่ในล็อกนั้นอยู่แล้ว....จำไม่ได้รึไง"
"เออ....นั่นน่ะสิ....ขอบใจนะโคคิ"
"อืม....แล้วนายจะหาอะไร"
"ก็.....หาอ่านหนังสือของ....ของ...เช็กสเปียร์"
"งั้นเหรอ.....ก็ไปหาสิ.....ชั้นจะนอนรออยู่ตรงโต๊ะนี้แล้วกัน"
"โอเค.....เดี๋ยวมานะ"
โคคิมองตามคาเมะที่เดินหายเข้าไปในล็อกของหนังสือ....ฉุกคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมา
"เช็กสเปียร์.....มันอยู่ในหมวดนวนิยายนี่หว่า.....ไปหาในหมวดภาษาทำไมวะ....?"


"ญี่ปุ่น....ไทย....ฝรั่งเศส......อังกฤษ.....อินเดีย.....อียิปต์.....เกา...หลี.....นี่ไงเจอแล้ววว"
หยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา.....ภาษาเกาหลีพื้นฐาน....หาเพราะอยากรู้ในข้อสงสัยบางอย่าง
"ทำไมไม่มีเรื่องเกาหลีเหนือเลยล่ะ....บ้าจัง"
ผิดหวังกับเล่มนี้....ก็หยิบเล่มต่อไป....ภาษาญี่ปุ่น....นึกได้ว่านิคันมันเอามาจากญี่ปุ่น.....ไปหาในหนังสือเกาหลีทำแป๊ะอะไรนะเรา
"นิคัน....นิคัน....ชั้นว่ามันต้องเป็นคำรวมแน่ๆ....ชื่ออะไรของมันนะ"
เปิดไปเจอหน้านึง.....หน้าคำศัพท์รวมเกี่ยวกับชื่อประเทศ
พบเจอกับสิ่งที่ทำให้กระจ่างในใจ....คำๆนั้น....
"นิ...ชั้นว่ามาจากคำว่าNihon....ส่วนคันเหรอ....อืมมมม......"
นิ้วลากตามตัวหนังสือไปเรื่อย....สุดท้ายก็ไปสะดุดกับคำๆนึง
"นี่ไงๆๆๆๆๆ.....ชั้นเจอแล้ว.....เกาหลี....คันโคคุนี่นา.....แต่เอ๊ะ!.....นี่มันเกาหลีใต้.....แต่อาคานิชิมันเกิดเกาหลีเหนือ......เกาหลีเหนือมันโจเซน....แล้วมันจะเป็นนิคันได้ไงล่ะ....บ้าน่ะสิ.....เจ้านี่รักญี่ปุ่นแบบไหนของเค้า....ศัพท์พื้นฐานของญี่ปุ่นจริงๆถึงได้ไม่รู้....บื้อชัดๆ"
ความสงสัยมาพร้อมกับคำถามที่อยู่ในหัวคาเมะ.....คำถามที่ว่า....คันโคคุ...มันเหมือนกับโจเซนตรงไหน.....ชักอยากจะรู้ซะแล้วสิ
"ชั้นจะต้องรู้ให้ได้....นายมันเกาหลีเหนือรึว่าใต้กันแน่.....อาคานิชิ....ชั้นจะต้อนให้นายจนมุมเลยคอยดู....คอยดู....."
"คอยดูใครคาเมะ"
คาเมะหันขวับมาด้วยความตกใจ.....โคคิมายืนอยู่ตอนไหนกัน....เรื่องเมื่อกี๊จะรู้รึเปล่านะ
"นายมาตอนไหน.....ไหนว่าจะรออยู่ที่โต๊ะไง"
"ก็นอนนานแล้ว....รอนายนั่นแหละ.....เมื่อกี๊คอยดูอะไร"
"เปล่าซักหน่อย....ชั้นอ่านเสร็จแล้ว....กลับห้องกันเหอะนะ"
"แน่ใจนะว่าไม่มีอะไร....."
โคคิจ้องหน้านิ่ง....คาเมะเกือบจะบอกเรื่องนั้นออกมาอยู่แล้ว.....ก็สายตาโคคิเหมือนกับจะให้เปิดปากพูดซะขนาดนั้น....
"ชั้นไม่มีอะไรจริงๆ......ไปกันเถอะนะ....นะโคคินะ"
คาเมะลากแขนโคคิออกไปจากที่ตรงนั้น...ยังคงเก็บความสงสัยเอาไว้.....ถามไปก็คงไม่ตอบ.....ชั้นต้องใช้แผนซะแล้วมั้ง

* * *

ตอนเย็น......ระหว่างทางกลับ....ที่สวนสาธารณะ
"คันโคคุ.....โจเซน...คันโคคุ.....โจเซน....อะไรของมันเนี่ยะ"
นายบ่นอะไรคาเมะ"
"ปะ.....เปล่า...."
ร่างบางเดินก้มหน้าก้มตา.....แต่ปากยังคงบ่นอยู่นิดๆ
"นายมีเรื่องอะไรบอกชั้นก็ได้นี่....จะเก็บไว้คนเดียวทำไม"
โคคิยืนรั้งตัวคาเมะเอาไว้.....มือจับไหล่เล็กๆแน่น
"ชั้นไม่มีอะไรจริงๆ.....นายอย่ากังวลเลยน่า"
"ไม่ให้ชั้นกังวลเหรอ.....นายเป็นเพื่อนชั้นนะ...."
"ก็ชั้น....ชั้น...."
คาเมะเกือบจะหลุดปาก....โชคช่วยรึว่าไม่ช่วยกันแน่....คุซาโนะไอ้ตัวดี....อยู่ๆก็โผล่มา
"นายตามพวกชั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่คุมะ"
"ตามมาตั้งนานแล้วคับ.....ฟังข่าวพวกนั้นตอนอยู่โรงเรียน....เป็นห่วงคาเมะจังมากๆเลยนะ"
"จะห่วงชั้นทำไม.....ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย....นายมันน่าโดนชำระความนักนะ....ไปปล่อยข่าวเอง.....แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าไปฟังข่าวมา...."
"ก็แหม....อยากให้หลายคนคอยดูแลคาเมะจังนี่คับ....ผมเป็นห่วงมากๆเลยนะ"
"โธ่เอ๊ย!"
คาเมะอารมณ์เสียขึ้นมานิดๆ....หันหนีจากเด็กบ้าไปแล้วสายตาก็พบเข้ากับร่างๆนึงที่ยืนประชันหน้ากับนักเลงถึง3คน.....
"เฮ้ย....อาคานิชินี่นา.....ทำบ้าอะไรอีกแล้วเนี่ยะ"
"อาคานิชิใช่มั้ยคาเมะ"
"ใช่.....ชั้นฝากกระเป๋าแป๊บนะโคคิ.....เดี๋ยวมา"
ทำท่าจะวิ่งไป.....โดนกระชากแขนเอาไว้
"นายจะเข้าไปช่วยเค้าเหรอ....ตัวเล็กๆบางๆอย่างนาย.....เข้าไปก็โดนพวกมันหักกระดูกพอดีน่ะสิ....ปล่อยเค้าเถอะ....ตายลูกเดียวเลยนะแบบนั้น"
"โคคิ....ถึงเค้าจะฆ่าจะแกงชั้น.....แต่เค้าก็เป็นแขกของที่บ้าน....เป็นแขกของป้าชั้น....ชั้นต้องดูแลเค้าในฐานะเจ้าบ้าน....ถ้าเป็นอะไรไปป้าชั้นจะว่าไง....ขอโทษนะ....ห้ามทัพซักนิดรอตำรวจมาก็ยังดี.....ปล่อยชั้นเถอะ"
คาเมะแกะมือที่เกาะติดแน่นหนาออก....ค่อยๆวิ่งเข้าไปหลบยังพุ่มไม้ใกล้ๆ....มองดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป
"ไอ้เด็กเปรต.....แกเดินชนคนไม่มีตามองเลยรึไง....."
"มี....แต่อย่างพวกแก....มองไปก็เปลืองลูกกะตา....."
"พูดอย่างนี้วอนนี่หว่า"
จินโดนกระชากคอเสื้อจนใบหน้าประชันกัน....ร่างสูงมองด้วยสายตาที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม.....เย็นชาไม่รู้สึกรู้สมจริงๆ
แกรู้มั้ยว่าพวกชั้นเป็นใคร"
"รู้"
"งั้นก็บอกให้ชื่นใจหน่อยดิ๊....เผื่อจะไว้ชีวิตแกบ้าง"
"พวกแกมันก็พวก.....กาฝากที่อยู่ในประเทศนี้อย่างไร้ค่า.....เรียกง่ายๆว่าพวกรกประเทศไง....."
"ไอ้นี่.....วอนโดนกระทืบซะแล้ว....เฮ้ย....ค้นกระเป๋ามันดิ๊.....ชั้นอยากจะรู้จริงๆว่าพ่อแม่มันเป็นใคร"
กระเป๋าสีเทาดำถูกกระชากออกจากไหล่....สายตาของจินยังจ้องนิ่ง...ไม่กะพริบ...ไม่สนใจกระเป๋าที่โดนเทกระจาดออกมา.....เท้าเขี่ยอย่างไม่ปรานี
"พาสปอร์ต....แกพกไว้ทำไม....."
"เรื่องของชั้น"
"เรื่องของแก.....อยากเสือกจริงๆว่ะ....เปิดดูเด๊ะ.....เผื่อมาจากประเทศรวยๆจะได้ไถให้สะใจ"
พาสปอร์ตถูกเปิดออกอ่าน.....ทุกอย่างที่เป็นความลับ.....ถูกพวกมันรู้เข้าจนหมด
"เฮ้ย......มันสัญชาติเกาหลีนี่หว่า.....ชื่ออาคานิชิ จินซะด้วย....แสดงว่ามันต้องเป็นลูกครึ่งแน่ๆ.....ดีว่ะ.....ญี่ปุ่นเกาหลี....ฮึ....เกาหลีเหนืออีกต่างหาก"
คำพูดที่เหมือนกับโดนจุดอ่อนในตัว....คำพูดที่ดูถูก.....ดูถูกจนน่าโมโห
"แกรู้อะไรมั้ย....เกาหลีเหนือน่ะ....มันเป็นชาติที่คนเค้าไม่ค่อยจะยอมรับกันหรอกนะ.....พูดง่ายๆก็....อะไรนะ.....สังคมรังเกียจน่ะ....เข้าใจมั้ยวะ...."
"นั่นดิ....คงไม่โง่หรอกมั้ง....ฮึ!"
"พวกแกมันไม่เคยเข้าใจจิตใจคนหรอก.....ไอ้พวกกะโหลกหนา.....พูดอะไรก็คงไม่เข้าหัวซักเท่าไหร่"
"งั้นเหรอ...พูดญี่ปุ่นคล่องปรื๋อเลยว่ะ....เอางี้นะ....ชั้นจะปล่อยแก....แต่แกต้องต้องพูดภาษาเกาหลีให้ฟังซักประโยค....ได้มั้ย"
"ฝันไปเถอะ....ชาตินี้ชั้นจะไม่พูดเกาหลีให้ใครได้ยินเด็ดขาด....พวกแกจำเอาไว้"
"งั้นก็คงจะต้อง....."
ร่างของจินโดนทุ่มลงกับพื้นดิน....จุก.....ยังไม่ทันจะตั้งตัว...ไม่รู้ว่าเท้ากี่เท้า....กระหน่ำใส่ร่างของตัวเองมาตอนไหน.....รู้เพียงแต่ว่า....เยอะจนนับไม่ได้
"จะพูดรึไม่พูด...."
"ไม่พูด....กูบอกแล้ว่าชาตินี้กูจะไม่พูด"
"งั้นมึงก็เชิญกินบาทากูไปตลอดชาติแล้วกัน...."
ยังคงกระทืบไม่ยั้งเท้า......สามคนรุม....จินหาทางสู้แทบไม่ได้....มือที่เป็นแผลโดนน้ำร้อนลวกเมื่อวาน....ดูท่าว่าผ้าพันแผลใกล้จะหลุด....แถมใกล้จะโดนเหยียบเต็มที....คาเมะ...นายต้องทำอะไรซักอย่างแล้วนะ
"ทำไงดีวะ....ตำรวจมาทางนี้เต็มเลย!!!"
คาเมะตัดสินใจตะโกนออกไป....พร้อมกับวิ่งลุกลี้ลุกลน....เหมือนกับโดนตามล่า....ได้ผล....นักเลง3คน....หยุดทำสหบาทา...หันมาดูคาเมะที่เอาแต่วิ่งอยู่อย่างนั้น
"อย่าจับผมเลย!!!.....แค่ขโมยของนิดเดียวต้องจับกันทั้งโรงพักเลยรึไง....อย่าบ้าน่า!!!"
"เฮ้ย......ทั้งโรงพัก...เอาไงวะ"
ทั้ง3คนมองดูต่อ....รวมทั้งโคคิและคุซาโนะที่ยืนมองคาเมะอยู่ห่างๆ....ทำอะไรของเค้า
"อ้าวพวกพี่"
หยุดวิ่ง....มองนักเลงทั้ง3คน.....
"พี่ก่อเรื่องอยู่รึเปล่า.....รีบหนีนะ....ตำรวจมากันเต็มเลยพี่...หน่วยสวาท...รถตำรวจ....รถลาดตระเวนเต็มเลย....ไปก่อนนะ.....โดนจับขึ้นมาไม่รู้ด้วยแหละ"
คาเมะวิ่งหายเข้าไปในพุ่มไม้.....ทั้ง3คนมองหน้ากัน...วิ่งเปิดแบบไม่คิดชีวิต.....ทิ้งซากของจินเอาไว้อย่างนั้น.....ไม่นาน....ร่างเล็กๆก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ด้วยอาการเหนื่อยหอบ
"อาคานิชิ....เป็นไงบ้าง"
ช่วยประคองร่างสูงที่น่วมไม่เป็นท่า.....ลุกขึ้นมา....แรงกระทืบเมื่อกี๊ทำเอากระอักเลือด....พุ่งออกมาจากปาก....เลอะเสื้อไปหมด
"ตายแน่เลย.....นายทำบ้าอะไรเนี่ยะ.....ไอ้พี่ยูด่าชั้นตายแน่ๆ....."
"ออกไป...."
"จะบ้าเหรอ.....ชั้นต้องพานายกลับบ้านนะ....น่วมขนาดนี้จะไปไหนอีก"
"อย่ายุ่ง....ชั้นบอกให้ไปไกลๆไงล่ะ....ไปให้พ้น!!!"
พยายามจะลุก....แต่ก็ล้มลงอีกจนได้....ร้อนถึงคาเมะต้องวิ่งเข้าไปประคอง....
"บอกแล้วว่าไม่ไหว.....อย่าดื้อได้มั้ย....มานั่งตรงนี้เลย.....ผ้าพันแผลหลุดหมดเลยเนี่ยะ.....ติดเชื้อขึ้นมาโดนตัดมือทิ้งไม่รู้ด้วย"
ก้มมองคาเมะที่ช่วยพยุงตัวเองไปนั่ง....ชอบสายตาที่มุ่งมั่นนั้น.....เพราะอะไร?
"นั่งตรงนี้แหละ...."
จับตัวนั่งลงช้าๆ.....หยิบผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าจากกระเป๋ากางเกง...ชุบน้ำจากก๊อกที่อยู่ใกล้ๆ.....อีกทางด้านนึง.....โคคิกับคุซาโนะ....ขยับเข้ามา.....หลบอยู่ที่หลังพุ่มไม้
"ไอ้คุมะ.....แกต้องจับผิดให้ได้....เข้าใจมั้ย"
"ทำไมต้องเป็นชั้นวะ....กะโยนความผิดให้ชั้นเต็มๆล่ะสิ"
"เฮ้ย....นี่ชั้นเอาเบอร์โทรคาเมะกับที่อยู่เป็นตัวประกันนะเว่ย....ถ้าอยากได้ก็ทำตาม....เข้าใจ๊?"
"เออๆ....ถ้าไม่เห็นแก่ที่ให้ชั้นมา....ชั้นไม่ทำหรอก....รุ่นพี่บ้าอะไร....เห็นแก่ตัวชิบ"
"หุบปาก....ดูไปข้างหน้า....เร็ว"
มองไปที่คาเมะที่ยื่นผ้าชุบน้ำให้จิน....เจ้าตัวไม่รับความหวังดีซะอย่างนั้น....
"เอาไปเช็ดหน้าซะ.....เลือดเต็มเลยเนี่ยะ"
พูดเท่าไรก็ไม่รู้เรื่อง.....ยื่นให้ก็ไม่สนใจ....ขนาดยัดใส่มือยังไม่ยอมแบมือรับ....ทางสุดท้าย......
"ดื้อเป็นบ้าเล้ย....คนเกาหลีเค้าวุ่นวายอย่างนายทุกคนมั้ยเนี่ยะ"
นั่งลงข้างๆ....เช็ดเลือดที่มุมปากช้าๆ.....จินมองด้วยหางตา......ปัดมือออก
"นี่.....จะอะไรนักหนา....ไอ้บ้านิ....นิ...นิอะไรนะ....ชั้นว่าไม่ใช่นิคันหรอก....นายมันโจเซนชัดๆ"
"นายพูดบ้าอะไร...."
"ไม่ต้องรู้หรอก....ชั้นจะถามนายนะ....ชื่อนิคัน....มาจากNihonบวกกับKankokuที่แปลว่าเกาหลีใต้ไม่ใช่เหรอ....แต่นายเกิดเกาหลีเหนือนี่นา....มันต้องโจเซนสิ.....ชั้นพูดถูกมั้ย"
รู้ความลับเข้าซะแล้ว....ความลับที่ไม่อยากให้ใครเข้ามาก้าวก่าย.....รีบลุกหนีไปซะ....แต่คาเมะก็จับแขนเอาไว้
"นายอย่าหนีชั้นสิ....ไหนๆเราก็อยู่บ้านเดียวกัน....นายไม่ไว้ใจเลยรึไง"
"ไม่ใช่สายเลือดเดียวกับชั้น....ชั้นไม่มีวันเชื่อใจ"
"นายต้องบอกชั้นนะ....บอกชั้นสิอาคานิชิ.....ชั้นไม่ใช่คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วจะเก็บเอาไว้ตลอดนะ....บอกสิ....ขอร้องล่ะ.....บอกชั้นเถอะนะ"
"รำคาญ.....อยากรู้นักใช่มั้ย....!!!"
หันหลังกลับ.....ผลักร่างนั้นลงกับม้านั่ง....ขึ้นคร่อม....ยึดแขนไว้ทั้งสองข้าง....ตั้งตัวไม่ทันจริงๆ
"นายจะทำอะไรชั้นอาคานิชิ....นี่มันที่สาธารณะนะ....ปล่อยชั้นสิ"
"ก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอ....ชั้นก็จะบอกเรื่องทั้งหมดไง....."
คาเมะนอนมองหน้า....ไม่ขยับตัว...นอนฟังจินที่กำลังจะพูดออกมา
"นายรู้มั้ย....ที่ชั้นต้องมาเป็นนิคันเพราะอะไร....จริงอยู่ชั้นเกิดเกาหลีเหนือ....ควรจะเป็นนิโจ....โจเซนอย่างที่นายเคยสงสัย....แต่ไอ้เพราะโจเซนนี่แหละ....ที่ทำให้ชั้นต้องย้ายมาอยู่เกาหลีใต้....นายก็รู้นี่ว่าคนเค้าไม่ยอมรับ....เกาหลีใต้เป็นชาติที่ใครก็รับได้....ชั้นเลยต้องย้ายตามพ่อชั้นตั้งแต่เด็ก.....หนีอดีตที่เคยโดนกดขี่ในครอบครัว.....ปิดบังตัวตนความเป็นโจเซน....ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเกาหลีเหนือ...ชั้นไม่เคยบอกให้ใครรู้....จนวันนึง...ความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย.....ในวันที่แม่ชั้นตาย....พ่อชั้นเสียใจ....กินเหล้าเมาแล้วก็ป่าวประกาศไปทั่วเมือง....ว่ากูเป็นโจเซน...ไม่ใช่คันโคคุอย่างที่ทุกคนเข้าใจ....นายรู้มั้ย....ผลของวันนั้นเป็นยังไง"
คาเมะมองดูร่างที่คร่อมเค้าอยู่....ตาแดงก่ำ....เหมือนกับเรื่องราวทั้งหมด....จะสั่งน้ำตาของเค้าออกมาอีกครั้ง
"ทุกคนตราหน้าชั้น....ว่าเป็นไอ้ลูกโจเซน.....แม่ตาย.....พ่อมีเมียใหม่ในชั่วข้ามคืน....ไอ้ชื่อนิคันนายอยากรู้มั้ยว่าได้มายังไง!!!"
คาเมะยังคงนอนฟังไม่ขยับตัว....จินพูดอย่างระบายสุดๆ
"ไอ้เด็กเกาหลี....มันรู้ว่าชั้นมีแม่เป็นคนญี่ปุ่น....พวกมันก็เลยเป็นหนอนหนังสือชั่วขณะ....ตามหาหนังสือศัพท์ญี่ปุ่น....หาคำด่าชั้น....สุดท้ายมันก็หาได้....ใช่...นิมาจากNihon....ส่วนคัน....ที่มาจากเกาหลีใต้น่ะ...ก็เพราะว่ามันอยากจะล้อชั้น....ที่ดัดจริตอยากเป็นเกาหลีใต้....ทั้งๆที่กำพืดมันมาจากเกาหลีเหนือ....ชั้นพูดแค่นี้....พอใจนายรึยัง!!!!"
"อาคานิชิ..."
"จริงๆเกาหลีเหนือมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกนะ....แต่พ่อชั้นเค้าทำให้มันเลวร้ายเอง...ชั้นถึงเกลียดพ่อชั้นไง....ชั้นพูดได้เต็มปากเลยล่ะ....ไม่มีอะไรแล้ว....ชั้นขอตัว"
จินลุกออกจากร่างบางที่นอนแน่นิ่ง...ถือกระเป๋าย่ามหนีไปทั้งๆที่ตัวเองก็เจ็บสะบักสะบอม....
"นายกลับบ้านซะอาคานิชิ.....ได้ยินชั้นมั้ย....ชั้นไม่อยากโดนพี่ยูด่านะ.....เข้าใจมั้ย!!!!"
เดินไปไกลลิบ.....ร่างเล็กๆยังคงนั่งลงเหมือนเดิม.....ฝ่ายโคคิกับคุซาโนะ....
"ได้ยินจนหมดเปลือกเลยว่ะ....ว่าไงไอ้คุมะ.....แกจำอะไรได้บ้าง"
หันมามองหน้าคุซาโนะ....น้ำตาปริ่ม...ยังกะจะร้องไห้
"แกเป็นไร"
"ก็อิจฉามันอ่ะเด้...อารายฟะ....ชั้นรู้จักกับคาเมะจังมาตั้งปีกว่า....ไม่เคยได้ขึ้นคร่อมอย่างนั้นเลยอ่ะ....กรูไม่ยอม!!"
"ไอ้บ้าเอ๊ยยย....ชั้นถามว่าแกได้อะไรมาบ้าง...ที่ฟังเมื่อกี๊น่ะ"
"เยอะอ่ะ.....พรุ่งนี้คงจะฮือฮา"
"ดี....ประกาศมันให้ทั่วโรงเรียนเลย.....อยากเห็นหน้ามันตอนที่โดนคนประนามจริงๆ.....แกใส่ไข่ไปให้หมดนะเว่ย"
"เออ.....แต่อย่าลืมที่สัญญาล่ะ.....เบอร์โทรกับที่อยู่....."
"เออน่า....แกไปได้แล้ว.....เดี๋ยวชั้นจะเข้าไปหาเค้า...."
"อะไรวะ....ชั้นก็จะไปหาคาเมะจังบ้างเหมือนกัน....จะมาไล่ชั้นได้ไง"
"เฮ้ย.....เดี๋ยวพ่อเปลี่ยนใจไม่ให้ซะหรอก....ไปเด้"
คุซาโนะจำต้องลุกออกไป....หน้าหงิก....ทันทีที่คุซาโนะออกไปจากตรงนั้น.....หน้ากากคนดีก็เผยออกมาอีกครั้ง....
"ไปทำตัวเป็นคนดีซักหน่อยดีกว่าว่ะ....แกเสร็จชั้นแน่....อาคานิชิ....."

* * *