==> JiN!!....I care your mind <==
"อ้าวคาเมะ....อาคานิชิไปไหนแล้ว"
โคคิเดินเข้ามา....ตีหน้าซื่อ....ร่างเล็กเชื่อสนิทใจ
"ไปแล้ว.....คงจะกลับบ้าน...."
"แล้วเค้าทำอะไรนายรึเปล่า"
"เปล่า....แค่พูดอะไรบางอย่าง"
"แล้วไอ้บางอย่างมันคืออะไร"
ทำเป็นไม่รู้เรื่อง....แต่ทานากะ โคคิตอแหลก็แค่นั้น
"ชั้นบอกไม่ได้หรอก.....โคคิ...ชั้นขอกระเป๋า"
โคคิยื่นกระเป๋าเป้ให้....มองหน้าคาเมะ.....เฉย
"นายจะไปไหน"
"ชั้นจะตามเค้าไป.....จะดูว่าเค้าจะกลับบ้านรึเปล่า....ขอตัวนะ....เจอกันพรุ่งนี้"
คาเมะรีบวิ่งจากที่ตรงนั้น.....ปล่อยให้โคคิยืนอยู่ท่ามกลางสายลมพัดคนเดียว....รอยยิ้มของหมาป่า...เปรอะเปื้อนใบหน้า.....รอยยิ้มแห่งเล่ห์กล...เผยขึ้นมาอีกแล้ว
โคคิ....ความจริง....ไม่ใช่คนดีซักนิด?


"อาคานิชิ....."
ร่างบางร้องเรียกอยู่ด้านหลัง.....เดินกันห่างๆ...ไม่สนใจ
"เดินไปทางข้างหน้าเลี้ยวซ้ายตรงบ้านหลังสีเขียวนะเข้าใจมั้ย"
จินไม่ตอบเหมือนเดิม....คาเมะยังคงเดินตามอยู่อย่างนั้น....มองตามหลังผู้ชายร่างสูงใหญ่....ดูดี...หยาดเหงื่อที่ชุ่มตามเส้นผมสีทอง....หน้าตาแบบจิน....น่าจะเป็นชีวิตที่มีความสุข.....แต่ความจริงแล้ว....ใครจะรู้เลยว่ามันไม่ได้สวยงามอย่างที่ภายนอกกำหนดเลยซักนิด
"เฮ้ๆๆๆ....อาคานิชิ!!!"
จินที่กำลังจะเลี้ยวขวาไปทางย่านที่เป็นร้านขายของ.....หยุดชะงัก...ถอนหายใจเซ็งๆ
"อะไร!!!"
"ก็ชั้นบอกให้นายกลับบ้าน"
"ไม่กลับโว้ย!!!!"
"โธ่......ขอร้องล่ะ...นายกลับบ้านเถอะนะ....ชั้นกลัว...."
ยังไม่ทันพูด....จินก็ชิงพูดไปซะก่อน
"กลัวไอ้หมีโคอาล่ามันด่าใช่มั้ย!!"
"ก็....ก็....ก็ใช่"
"น่ารำคาญชะมัด.....ไอ้ไก่ทอดเอ๊ยย!!"
จินเดินเลี้ยวซ้ายไปอย่างว่าง่าย....ทิ้งกลิ่นอาฆาตแค้นเอาไว้ให้คาเมะฉุนเล่นนิดๆ
"ชั้นไก่ทอดแกก็ไก่แช่แข็งแหละ...จะเย็นชาทำซากอะไรนักหนา....ไอ้ขี้เก๊ก!!"
คาเมะเดินตาม.....ทำหน้าบึ้งก้มหน้าก้มตาเดินไม่สนใจใคร.....จนกระทั่ง.....

"โอ๊ยย!!!"

ชนเข้ากับใครซักคนจนล้มลงไปกองกับพื้น....ก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นมา....
"นี่นายทำไมยังไม่เข้าบ้าน....มายืนเป็นรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์อะไรแถวนี้เล่า"
"จะเข้าได้ไง.....กุญแจอยู่ไหน..."
คาเมะหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง....ยื่นให้กับจินทั้งที่ยังฉุนไม่หาย
"ขอบใจ"
จินหันไปไขกุญแจบ้าน.....เดินเข้าไปซะเฉยๆไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองน่ะทำอะไรกับใครเค้าไว้บ้าง....
"เดี๋ยวสิเดี๋ยว....."
"วุ่นวายจังวะ....มีอะไร!!"
"นี่นายชนชั้นยังไม่คิดจะช่วยอีกเหรอ....มาช่วยชั้นก่อนเด้"
"มีมือมีตีนลุกขึ้นเองดิ...ง่อยกินรึไง"
จินเดินเข้าบ้านไปจริงๆ....กลิ่นอาฆาตแค้นมาให้ฉุนอีกแล้ว
"จำไว้เลย.....ไอ้นิ....นิ....นิคันก็ได้วะ?"

* * *

"แกร๊ก..."
"อาคานิชิ.....ชั้นเข้าไปได้มั้ย"
ไม่ตอบ.....แต่ไอ้ตัวดีก็ถือวิสาสะเข้ามาจนได้
"นายอยู่ไหนอ่ะ...."
ไม่ตอบ.....เห็นประตูของระเบียงบ้านเปิดอยู่ก็น่าจะรู้
"อยู่นี่เอง.....ทำไมไม่ใส่เสื้อล่ะ.....นั่งบื้ออะไรอยู่เนี่ยะ"
"ทำไมชอบทำตัวเจ้ากี้เจ้าการนัก"
"ก็ดูสภาพนายเด่ะ.....รู้มั้ยชั้นโดนคนเดียวนะ.....ไอ้พี่ยูเห็นติงต๊องอย่างนั้น.....ด่า3วัน8วันยังไม่หยุดเลย"
คาเมะนั่งลงข้างๆ....ยื่นเสื้อตัวใหม่ให้
"อะไร"
"ก็เสื้อนักเรียนไง....ชั้นไม่ได้วิ่งไปซื้อมาให้นายหรอกนะ....แต่ในห้องชั้นมันมีเหลืออีกตัว....พอดีตอนต้นปีไอ้พี่ยูมันซื้อเสื้อมาให้ชั้นผิดไซส์....เก็บเอาไว้ก็เลยเอามาให้...."
"ไม่เอา...."
"อย่าทำตัวยุ่งยากซิ....เอาไปเถอะน่า....นี่ชั้นหวังดีกับนายนะ...รับไปซะ....เร็วสิ!"
จินจำใจรับเอาไว้.....ไม่ใช่ว่ายอม.....แต่รำคาญเสียงที่รบกวนโสตประสาทตัวเอง...หยุดได้บ้างก็คงดี
"ดีมาก.....เดี๋ยวรอแป๊บนึงนะ...."
วิ่งเข้าห้องน้ำ.....กลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนู....น้ำอุ่น....แล้วก็อุปกรณ์ทำแผลกล่องใหญ่
"นายเอามาทำอะไร....."
"มาทำอะไรล่ะ.....ก็ดูมือนายดิ....ผ้าพันแผลหลุดหมดแล้ว.....แถมตัวก็สกปรก...มีแต่รอยเขียวเต็มไปหมดเลย....นายนี่เค้าเรียกบ้าเลือดรึว่าบ้าดีเดือดกันแน่นะ"
คาเมะจับมือใหญ่นั้น....วางลงบนตักของตัวเอง.....แกะผ้าพันแผลออกช้าๆ....
"แดงอีกแล้ว....คราวนี้จะพันให้แน่นไม่มีทางให้เลือดเดินเลยคอยดู....."
"นายจะฆ่าชั้นทางอ้อมรึไง"
"ก็ไม่เชิง....อยากฆ่าตั้งนานแล้ว....มาว่าชั้นว่าไก่ทอดทำไมล่ะ"
"หึ....."
หัวเราะในลำคอเบาๆ....รอยยิ้มคลี่ออกนิดๆ.....เห็นเป็นครั้งแรก.....ทำเอายิ้มตามไปด้วย
"นายยิ้มก็ดูดีออก...ทำไมถึงได้ไม่ยิ้มกับเค้าบ้างนะ"
"ชั้นไม่อยากยิ้มให้ใครดู.....ก็แค่นั้น...."
"แล้วทำไมถึงได้ยิ้มให้ชั้นเห็นได้"
"ก็คง....ใกล้จะไว้ใจแล้วมั้ง...."
"ให้มันจริงเถอะ....เสร็จแล้ว....อย่าไปมีเรื่องจนกว่าแผลจะหายอีกล่ะ.....เข้าใจมั้ย"
"ทำตัวเป็นแม่หวงลูกไปได้..."
"เออน่าๆ....เดี๋ยวเช็ดตัวซะนะ....ชั้นจะไปซื้อของแล้ว....กลับมาหวังว่าจะเห็นน้ำมันพร่องลงไปบ้างนะ"
"ไม่อยากเช็ด....เอาไปเก็บซะ"
"นี่....ตัวสกปรกอย่างนี้...เช็ดตัวเองซะเถอะ....น้ำอุ่นๆมันช่วยให้รอยเขียวบรรเทาได้นะ.....นายอาบน้ำเย็นไม่ได้แน่ๆ....ปวดแผลชัวร์"
"ก็ดี.....สะใจดี"
"ชั้นว่าพูดกับนายไม่รู้เรื่องชัวร์.....ได้....ชั้นจะสนองให้"
คาเมะหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นหมาดๆ.....จะเช็ดตัวให้แต่จินกลับถอยหนี
"จะทำอะไรชั้น"
"จะเช็ดตัวไง...อยู่เฉยๆ"
"ออกไป....อย่ามายุ่ง....."
"อยู่เฉยๆเซ่.....โธ่เอ๊ย!!!"
คาเมะกระโจนเข้าหาจินที่นั่งอยู่ สุดท้ายก็ล้มลงไปนอนทั้งคู่.....ร่างบางขึ้นคร่อมจินที่นอนตาค้าง....แต่ยังคงดิ้นอยู่
"ออกไปเด้.....ก็ชั้นไม่เช็ด...."
"อยู่เฉยๆ....บอกแล้วไม่ฟังเลยรึไงเจ้าบ้า...."
"ก็ชั้นไม่ชอบนี่หว่า....ไอ้ไก่ทอด....ออกไปจากตัวชั้นซะ"
"ไม่ออก....มาว่าชั้นทำไม....ไอ้....ไอ้นิคัน....!!"
ร่างบางหยุดดิ้น....คาเมะใจเต้นอยู่นิดๆ....กลัวโดนต่อยหน้าเข้าจริงๆ
"นายรู้กำพืดชั้นแล้ว....ทำไมยังเรียกอยู่ได้...."
"ก็เพราะรู้ว่าถ้าเรียกไปแล้วนายสงบลง.....ชั้นก็ต้องเรียกน่ะสิ"
"งั้นก็เรียกใหม่"
"ห๊าาาา"
งง...จินมันพูดอะไร.....ไหนว่าไม่ชอบให้เรียก....แล้วทำไมอยู่ๆถึง....
"นิคัน...."
"พูดอีก...."
"นิคัน"
"พูดอีกหลายๆครั้งเซ่"
ขึ้นเสียง.....คาเมะเริ่มฉุน....กูจะเรียกให้สะใจเลยคราวนี้....
"นิคันๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ........นิ-...เฮ้ย!!"
ร่างเล็กๆ....ตอนนี้กลายเป็นฝ่ายที่โดนคร่อมซะเอง....จินก้มลงประทับจูบที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเบาๆ.....แต่เนิ่นนาน....
"นายทำบ้าอะไรอาคานิชิ"
"ก็แลกกับที่นายพูดไอ้ชื่อบ้าๆเมื่อกี๊ไง.....กี่ครั้งนะชั้นจำไม่ได้.....สรุปว่านับไม่ถ้วนเลยมั้ง"
"อย่านะ...!!!"
จูบต่อ.....ทันทีที่ถอนจูบก็นับครั้งไปด้วย.....อยากหยุดการกระทำบ้าๆนั่น....แต่ขยับตัวไม่ได้....ก็เล่นยึดแขนเอาไว้....ร่างน้อยๆก็โดนทับจนติดพื้น...ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ
"ไอ้จิน.....ยูจังมาแล้วค้าบบบบ!!"
เสียงยูอิจิมาแต่ไกล....แต่ไม่มีเสียงตอบ
"กระเป๋ามันก็อยู่นี่หว่า.....เสื้อก็ถอดทิ้งไว้....เฮ้ย....เลือด!!!"
ยูอิจิหยิบเสื้อขึ้นมาดูก่อนจะถอดแว่นสีส้มออกเพื่อมองให้ชัดๆ.....ไม่ใช่สีแว่นแน่ๆ.....มันสีเลือดชัดๆ
"วันแรกก็ก่อเรื่องเลยเหรอ.....ไอ้นี่....มันอยู่ไหนวะ"
มองกวาดไปทั่วห้อง...พบระเบียงที่เปิดอยู่....ที่พื้น.....เห็นเท้าของใครก็ไม่รู้.....เหมือนกับโดนทับจนขยับได้แค่ส่วนล่าง
"รึว่า....."
รีบเดินเข้าไปดู....เปิดประตูดังปัง....พบกับคาเมะที่โดนจูบนับ10ครั้ง....ทั้งคู่หันหน้ามาเห็นเข้า....คาเมะตกใจจะตาย....แต่จินกลับทำหน้าเฉยซะอย่างนั้น
"ไอ้จิน.....แก!!!"
"พี่ยู.....อย่า!!!"
นึกว่าจะกำหมัดต่อยหน้าจิน....ช่วยน้องตัวเอง....แต่ว่า.....
"เก่งจังเลยว่ะ....น่ารักมั่กๆ....วันนี้พ่อจะเลี้ยงราเม็งนะลูก...."
มือลูบหัวจินที่ยังนั่งคร่อมคาเมะอยู่....จินเองก็งง...มันไม่เห็นช่วยน้องมัน....แต่กลับหนับหนุน......
"ทำไมแกทำอย่างนี้พี่ยู....."
"ชั้นทำอะไรเล่า.....ไอ้นี่มันสยบแกได้ชั้นก็ดีใจน่ะสิ....โคตรเก่งเล้ย....พี่มันยังทำไม่ได้เลยเชื่อมั้ย"
ผละออกจากร่างของจินได้....ลุกขึ้นมองหน้าพี่ชาย....มองหน้าของจิน....ตบทีเดียวหน้าหันทั้ง2คน
"เพี๊ยะ!!!"
"ไอ้พวกบ้า.....พวกแกมันเลวที่สุดเลย.....จำเอาไว้ชั้นจะไม่พูดด้วย....ไม่ทำดีด้วยเลย....จำเอาไว้!!!!"
วิ่งหนีไปจากตรงนั้น....ทั้งคู่มองตาม.....
"เอาอีกแล้วมัน....หยอกล้อน้องนุ่งหน่อยไม่ได้....เว่อร์จริ๊ง...แกว่างั้นมั้ยจิน..."
ยูอิจิลูบแก้มของตัวเองเบาๆ.....ส่วนจิน...มองตามร่างเล็กนั้นจนลับตา.....นายรู้สึกผิดอยู่รึเปล่า....
"ไม่รู้ดิ"

* * *

เช้าวันต่อมา........
"ปังๆๆๆๆๆ!!!"
"คาเมะ....ตื่นยัง....ไปโรงเรียนได้แล้วนะ.....คาเมะ....!!"
พี่ชายตัวดียืนเคาะประตูร่วมครึ่งชั่วโมง.....แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีไอ้ตัวไหนมาเปิดซักตัว
"ยูอิจิ.....นายทำอะไรของนาย"
"ก็เรียกมันอ่ะดิ.....ป่านนี้มันยังไม่ออกมาเลย......ไม่รู้งอนลอยน้ำไปไหนแล้ว"
"อะไรวะงอนลอยน้ำ....."
"ก็งอนตุ๊บป่องไง....โง่หนิ"
กำลังจะมีเรื่อง.....มันยังมีอารมณ์ใส่มุขฝืด....ประจำจริงๆเล้ยยยย...ไอ้ยู
"ทำไมไม่ลองหมุนลูกบิด"
"ไม่อ่ะ...คราวก่อนหมุนเข้าไป....มันด่า3วัน8วันยังไม่จบเลย.....มันบอกมารยาททราม...."
"ยุ่งยากจริงๆ....กะอีแค่เรื่องจูบมันจะอะไรนักหนา"
จินเดินเข้าไปที่ประตู....หมุนลูกบิดเข้าไปแบบไม่ลังเล.....พบกับภายในห้อง
"หายไปไหนวะ"
"แค้นใจหนีออกจากบ้านไปแล้วมั้ง"
"ไอ้น้องชั้นมันไม่หนีหรอก.....ถ้ามันหนี....มันจะมาบอกก่อน.....คราวก่อนมันโกรธชั้นมันก็บอกว่ามันจะหนีออกจากบ้านแล้วนะ.....แล้วมันก็หนีจริงๆ"
"แปลกดีนะ....มีใครเค้าบอกกัน...."
"รู้มั้ยมันหลบอยู่ไหน.....มันนั่งอยู่ที่บ้านคุณตาที่อยู่ตรงข้ามน่ะ......นั่งจิบน้ำชามองปลาทองสบายใจเลยนะเว่ย....ชั้นกับป้าขำจะตาย"
"บ้าว่ะ....."
จินกวาดมองภายในห้องนอน....เรียบร้อยจนน่าตกใจ.....ทั้งๆที่เป็นผู้ชาย....แต่ทำไม....ห้องนอนยังกับผู้หญิง....
เดินสำรวจห้องไปเรื่อย......จินพบกับสิ่งของบางอย่าง.....สิ่งที่ทำให้เค้า....สนใจในตัวของคาเมนาชิคนนี้มากขึ้น......
"ไปเหอะว่ะจิน....มันคงไปโรงเรียนแล้วแหละ"
"นี่มันอะไรยูอิจิ"
จินหยิบสิ่งนั้นขึ้นมา......ยกให้ยูอิจิดู
"อ๋อ.....ไอ้เนี่ยะเหรอ....ปล่อยมันเหอะ....ก็แค่ความทรงจำวัยเด็กของมัน....ไปโรงเรียนได้แล้ว.....เดี๋ยวสายนะเว่ย"
จินวางสิ่งนั้นเอาไว้....มองอีกครั้งก่อนจะเดินตามยูอิจิออกไป......

* * *

"ไอ้พี่ยู.....ไอ้อาคานิชิ....พวกแกชั่วที่สุดเลย....ไอ้บ้า"
ร่างเล็กเดินบ่นเข้ามาในห้อง.....ไม่พบใครซักคน.....ก็ตอนนี้เพิ่งจะ7โมงกว่าๆ....
"หิวข้าวจัง....."
เสียงท้องร้อง.....พาขาให้ก้าวออกนอกห้อง...ตรงไปที่โรงอาหาร.....
"บ้าเอ๊ยยย.....ทำไมไมค์ใช้ไม่ได้วะ....."
ได้ยินเสียงบ่นเสียงนึงขณะที่เดินผ่านห้องกระจายเสียง......เสียงนั้น.....คุ้นมากๆ
"เอ๊ะ....คุมะนี่นา.....ทำไมมาเช้าจัง....."
คาเมะแอบดูอยู่ข้างนอก.....ดูท่าทางคุซาโนะจะลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด....มองซ้ายมองขวาจนคาเมะต้องหลบทุกๆ5วิ
"อาคานิชิคาทเซ็ต....วันนี้สนุกแน่เลยว่ะ.....เรื่องเล่าจากปากลูกครึ่งเจเค....แค่คิดก็มันส์แล้วโว้ย....เมื่อไรคนจะมากันซักทีวะ...."
"ห๊าาา.....อาคานิชิคาทเซ็ต....เรื่องเล่าเจเค.....อะไรกัน?"
ใจของคาเมะ.....คิดที่จะช่วย.....รึจะไม่ช่วยดี.....แต่ถ้าไม่ช่วย...นายก็น่าสงสารแย่เลยน่ะสิ....เอาวะ.....ช่วยก็ช่วย.....
"คุมะ.....ทำไมมาเร็วจัง...."
คุซาโนะสะดุ้งจนข้าวของที่อยู่ในมือตกกระจัดกระจาย....รีบเก็บ....
"คะ...คะ...คาเมะจัง....มา....มาเร็วจังคับวันนี้"
"ชั้นก็มาปกติของชั้นนี่นา....นายเป็นอะไรรึเปล่า....รึว่าไม่สบาย"
สายตามองไปที่เทปม้วนนั้น.....กลับมามองที่คุซาโนะอีกครั้ง
"คุมะ.....ช่วยอะไรชั้นหน่อยสิ"
คาเมะเอื้อมมือโอบรอบคอ....เจ้าตัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ
"อะไรคับ..."
"ชั้นหิว....ไปซื้ออะไรมาให้กินหน่อยได้มั้ย.....นะ....ขอร้องล่ะ"
เสียงธรรมดา....แต่น้ำเสียงเย้ายวนใจ.....กระตุ้นให้คนที่โดนกระทำ.....รับคำสั่งอย่างง่ายดาย
"ได้...ได้คับ....รออยู่นี่นะ......เดี๋ยวผมลงไปซื้ออะไรมาให้"
รีบแจ้นไปอย่างว่าง่าย....คาเมะถือโอกาสนี้.....หยิบเทปม้วนนั้น....เอามาลองเปิดฟัง.....

นายรู้มั้ย....ที่ชั้นต้องมาเป็นนิคันเพราะอะไร....จริงอยู่ชั้นเกิดเกาหลีเหนือ....ควรจะเป็นนิโจ....โจเซนอย่างที่นายเคยสงสัย....แต่ไอ้เพราะโจเซนนี่แหละ....ที่ทำให้ชั้นต้องย้ายมาอยู่เกาหลีใต้....นายก็รู้นี่ว่าคนเค้าไม่ยอมรับ....เกาหลีใต้เป็นชาติที่.......กริ๊ก!!!!

"นั่นไง.....ชั้นนึกแล้ว.....ทุเรศที่สุดเลย....ไอ้คุมะนี่เอาไว้ไม่ได้ซะแล้ว...."
คาเมะฉุนขาด....เกือบจะขว้างเทปทิ้ง...แล้วทันใดมือถือที่คุซาโนะทิ้งไว้ก็ดังขึ้น....รีบรับ...
"เบอร์ใครนะคุ้นๆ....."
คาเมะลองกดรับ....เสียงนั้นแทบจะไม่ถามว่าใครเป็นคนพูด.....ส่งเสียงทุ้มๆมาไม่ขาดสาย....ไม่เว้นช่วงให้คาเมะพูดเลยซักนิด
"ไอ้คุมะ....แกมาถึงโรงเรียนแล้วก็รีบเปิดเลย....เอาให้เค้ารู้ว่ามันเป็นยังไง....เข้าใจมั้ย.....เดี๋ยวชั้นจะไปดูผลงานที่โรงเรียน....แค่นี้นะ"
อีกฝ่ายวางสายไป.....คาเมะแทบช็อก....ก็เสียงนั้น....มันเป็นเสียงของ.....เพื่อนสนิท.....ที่คบกันมานาน....เสียงของ....โคคิ....
"ไม่จริง....โคคิไม่ใช่คนแบบนี้....ไม่ใช่"
รีบหยิบเทปม้วนนั้น......แกะเทปกาวที่เขียนหัวเทปเอาไว้....เอาไปติดกับอีกม้วนนึงที่คล้ายกัน....ม้วนนั้น....เพลงญี่ปุ่นโบราณ
"ชั้นช่วยนายครั้งนี้....ชั้นรู้อะไรหลายอย่างจริงๆ....ขอบใจนายนะ....อาคานิชิ"
หยิบเทปม้วนนั้นเดินออกมาหน้าตาเฉย....เดินไปอีกทาง.....ทันทีที่ลับตา....คุซาโนะก็เดินเข้าห้องพร้อมกับขนมปังหลายอัน...
"คาเมะจัง...มาแล้ว...อ้าว...ไปไหนอ่ะ"

* * *

"โทษครับจารย์..."
จินเดินเข้ามาในห้อง....ตอนนี้ก็เกือบ3โมง....แล้วก่อนหน้านี้ไปทำอะไร?
"ทำไมมาช้าอาคานิชิ"
"ไปตามหาไก่...."
คำตอบนั้น.....เพื่อนฮากันเป็นแถบ....จินเหล่มองคาเมะ....แต่ร่างเล็กๆนั้นกลับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น....ไม่ชอบหน้า....รึว่าอายเรื่องเมื่อวานกันแน่?
"ไก่บ้าอะไรของเธอ....พูดไร้สาระ....."
"ไก่KFC....หายไปตั้งแต่เช้า...ว่าจะกินอีกซักรอบ"
จินยิ้มที่มุมปากให้.....คาเมะมองรอยยิ้มนั้น....ถ้ากลับไปบ้าน.....จะโดนอะไรอีกรึเปล่านะ
"พอๆ...มานั่งที่ซะ...."
จินเดินเข้ามาที่โต๊ะ....ดูแปลกๆ....ก็หยุดอยู่ที่โต๊ะคาเมะ.....มองจ้องแต่ร่างนั้น.....ไม่กะพริบ
"อาคานิชิ...เธอนั่งที่ซะทีสิ"
ไม่สะทกสะท้านกับเสียงของอาจารย์....ยังจ้องอยู่...คาเมะเริ่มจะใจเต้นอีกแล้ว.....
"คาเมนาชิ"
ค่อยๆเงยหน้ามอง....อะไรของมันอีกเนี่ยะ
"เมื่อวานชั้นยังจูบนายไม่ครบรอบเลย....หนีไปทำไม"
กลับไปนั่งที่ของตัวเองด้วยหน้าตานิ่งเฉย....คาเมะหันมองแบบว่า....แกพูดไปทำไม.....ไอ้บ้า
"อะไรวะ....จูบอะไร...."
"นั่นดิ.....กรูไม่ยอมง่าาา...."
"ไอ้บ้า....มึงต๊าย..."
เพื่อนทั้งห้องที่ได้ยินแทบจะฆ่าตาย....ตอนนี้คนที่ซวยที่สุด....ก็เป็นคาเมะ.....ดันเอาเรื่องหน้าอายมาพูดทำซากอะไรก็ไม่รู้
"พอๆๆๆ.....ทุกคนหยุดได้แล้ว....เรียน....เรียนต่อ.....เงียบ!!!"
อาจารย์เองก็เสียงสั่นเพราะเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้....คาเมะกวาดมองทั่วห้องก็เห็นเพื่อนๆร้อนรนจะเป็นจะตาย....ส่วนจิน....นั่งไขว่ห้างสบายใจ
"เดี๋ยวก่อนนะ...ทุกคน.....ทานากะไปห้องน้ำนานแล้วใช่มั้ย...."
"คร้าบบบจารย์"
"ทำไมยังไม่มา.....ไปทำอะไรอยู่"
"ไม่ทราบค้าบบบ....."
"มีใครไปตามหน่อยสิ"
"ผมเองฮะอาจารย์....."
คาเมะรับอาสา.....อยากจะหนีเรื่องเมื่อกี๊เลยลุกเดินออกไปอย่างไว...ถ้าอยู่ต่อ.....เดี๋ยวก็โดนกระดาษอะไรต่อมิอะไร....ส่งมาถามมากมาย.....น่ารำคาญที่สุด......อาคานิชิ.....นายยังไม่สำนึกอีกนะ....จำเอาไว้เลย

* * *

"ปึ้ง!!!"
"โอ๊ยยยยย!!!!เบาเด้!!!"
โคคิกระชากคอเสื้อคุซาโนะ....ผลักจนชนกับผนังห้องน้ำ
"แกทำหายไปได้ยังไง....แผนเล่นงานทั้งนั้น"
"จะไปรู้ได้ไงวะ.....เทปมันเป็นเพลงญี่ปุ่นโบราณตอนไหนก็ไม่รู้....."
"ไม่รู้เหรอ....งั้นไอ้ที่อัดไว้เมื่อวานก็สูญเปล่าน่ะสิ.....ไอ้คุมะ....แกทำชุ่ยจริงๆ"
"เฮ้ย....จะมาโทษชั้นได้ไง.....แล้วทำไมแกไม่เก็บไว้เองล่ะ.....ถ้ากลัวมันหายแต่แรก"
"โธ่เว้ย....งั้นคราวนี้ไอ้นิคันนั่นก็รอดไปอีกแล้วสิ...แกทำบ้าอะไรวะไอ้โง่"
ผลักโคคิออกจากตัว......ด่าซ้ำ......จังหวะเดียวกับที่คาเมะเดินเข้ามาในห้องน้ำพอดี....แต่ทั้งคู่ไม่รู้เรื่อง
"แกอย่ามาว่าชั้นโง่นะ.....ถึงชั้นจะอายุอ่อนกว่าแก.....แต่ชั้นก็ด่าแกได้นะเว่ย"
"หุปปากไปเลย....ชั้นจะถามแกเป็นครั้งสุดท้ายนะ.....ในตอนที่แกอยู่.....มีใครเข้าไปในห้องนั้นรึเปล่า"
"จะมีใครวะ....ไม่มีโว้ย"
"โกหก....แกบอกชั้นมา...."
"ไม่มีจริงๆ....ถ้าเป็นคาเมะจังก็ไม่มีทางแน่ๆ"
"ห๊าาาา....คาเมะ?"
"ใช่.....คาเมะจังไม่หยิบของๆใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก....คนน่ารักอย่างนั้น....."
"ไอ้บ้า......โง่จริงๆ....นั่นแหละตัวดี....แกออกมาคุยกับชั้นข้างนอกดีกว่า.....เดี๋ยวพ่อต่อยไม่ถนัด....ออกมาเด้!!"
โคคิลากคอคุซาโนะออกมาข้างนอก.....ยังไม่ทันจะชำระความ....ก็ต้องประชันหน้ากับคาเมะซะก่อน
"ว่าไงโคคิ"
"คาเมะ....นายมาได้ไง"
"ชั้นมีเท้า....ทำไมชั้นจะมาไม่ได้....โคคิ.....นายทำเรื่องทั้งหมดเลยใช่มั้ย"
โคคิปล่อยมือออกจากคอเสื้อคุซาโนะ....เดินเข้ามาหาคาเมะ.....อยากจะจับมือ....แต่ก็โดนแกะออกซะอย่างนั้น
"ชั้นผิดหวังในเพื่อนคนนี้ที่สุด.....นายทำบ้าอะไร....นายชอบมากเลยใช่มั้ย.....กับการที่เอาปมด้อยของคนอื่นมาเป็นเครื่องคลายเครียดของตัวเอง...ทุเรศที่สุด....."
"ฟังชั้นก่อนสิ..."
คาเมะเบนสายตามาทางคุซาโนะ.....สั่งเด็ดขาด
"คุมะ....นายออกไปก่อน....."
"ให้มันออกไปทำไม....มันก็ทำกับชั้น"
"แต่เค้าโดนนายบังคับ....ถ้าไม่โดนนายเป่าหู.....เค้าก็คงไม่ทำหรอก.....คุมะ....รีบออกไปสิ.....เร็วเข้า"
"คับๆๆๆๆ"
คุซาโนะลุกลี้ลุกลนออกไปอย่างว่าง่าย....เหลือเพียงโคคิที่กำลังหาคำแก้ตัวอย่างด่วนที่สุด
"นายทำไปทำไม.....สนุกมากเหรอโคคิ..."
"คือชั้น....ชั้น...ชั้นทำไปก็เพราะ.....เป็นห่วงนาย"
"เป็นห่วงชั้น"
"ใช่.....ก็มันเป็นพวกที่ต่างเผ่าพันธุ์กับเรา....นายอยู่ใกล้จะเป็นอันตรายเปล่าๆ.....ชั้นก็เลย...."
"ก็เลยจะป่าวประกาศเรื่องต้นกำเนิดของเค้าให้คนอื่นรู้.....จะได้ช่วยประนาม....ให้เค้าทนไม่ได้หนีออกไปให้พ้นจากชีวิตใช่มั้ย"
"ใช่....."
"นายยังเป็นคนอยู่รึเปล่า....โคคิ"
คาเมะหน้าเครียดขึ้นมา....พอนึกถึงหน้าจิน....ความโกรธจากเรื่องเมื่อวาน.....ก็หายไป.....เป็นเพราะอะไร?
"เรื่องเทปน่ะ.....ชั้นเอาไปเอง.....แล้วก็โทรศัพท์ของคุมะ.....ชั้นก็รับเอง....นายคงไม่คิดสินะว่าชั้นจะรับมือถือของคุมะได้...."
พูดเคลียร์ปัญหากันอยู่เป็นนาน....ไม่ได้รู้เลยว่า.....จิน.....เดินตามออกมา.....ได้ยิน.....แทบจะทุกคำพูด.....ด้านหน้าประตูห้องน้ำ.....
"อาคานิชิ.....ถึงเค้าจะเป็นลูกครึ่ง.....เป็นเกาหลีเหนือ....เป็นคนที่เราคิดว่าเผด็จการ....ชอบกดขี่....แต่จริงๆแล้ว....เค้าไม่ใช่หรอกนะ....นายก็รู้นี่ว่าเค้ามีเลือดญี่ปุ่นอยู่ครึ่งหนึ่ง.....เค้ายังมีความสงบอยู่ภายใน....มีรักแท้ที่เค้ายังเชื่อมั่น....เผลอๆ....เค้าอาจจะมีดีมากกว่าคนที่เป็นญี่ปุ่นเต็มตัวอย่างพวกเราก็ได้"
"นายพูดเหมือนนายรู้จักเค้ามาก่อนหน้านั้น"
หยุดช่วงเอาไว้ซักพัก....คนสองคนที่อยู่คนละที่.....กำลังรอฟังคำพูดที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาผ่านริมฝีปากสีชมพู....คำพูดนั้น....
"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน.....แต่ที่ชั้นรู้ตอนนี้....คือความรู้สึกของชั้น....มันสั่งให้ชั้นทำตรงข้ามกับใจ.....ถึงชั้นอยากจะโกรธแค่ไหน....ชั้นก็ทำไม่ได้...."
คาเมะพูดจบก็หันหลังกลับอย่างช้าๆ.....คำพูดนั้น.....เล่นเอาโคคิอกหักง่ายๆ
"นี่นายรักมันแล้วใช่มั้ย......"
คาเมะหยุดยืน....พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดู....จริงใจ
"โคคิ.....มันยังไม่ใช่ความรักหรอก....มันเป็นแค่นามธรรม....ที่เราคุ้นเคยกับคำว่ารู้สึกดีๆต่างหากล่ะ.....ชั้นถูกชะตากับเค้าก็แค่นั้น"
เดินจากไป.....ทิ้งหลายสิ่งหลายอย่างให้โคคิเก็บไปคิด...แต่ไม่รู้จะคิดได้จริงๆรึเปล่า?
"เฮ้อ....ชั้นพูดอย่างนั้นไปจริงๆสินะ"
คาเมะยืนถอนหายใจอยู่หน้าห้องน้ำ....หันซ้ายจะเดินกลับห้อง.....แต่...
"นายมายืนทำอะไรตรงนี้อาคานิชิ"
"ยืนฟังคำพูดคนบางคน...."
"เสียมารยาท....ไม่มีใครสั่งสอนเลยรึไงว่าการแอบฟังคนอื่นเค้าเรียกว่าสอดรู้สอดเห็น"
คลี่รอยยิ้มบางๆออกมา....รอยยิ้มที่คาเมะดูแล้ว....สบายใจ
"ชั้นมันไม่มีมารยาทอย่างนี้แหละ.....ไม่แน่คืนนี้อาจบุกเข้าห้องนายก็ได้....ยูอิจิไม่อยู่บ้านซะด้วย"
"ว่าไงนะ....พี่ยูไปไหน"
"เห็นว่าไปดูประกวดดนตรีสากลที่เกียวโต....สองวันกลับ....."
"อะไรกัน....ทำไมชั้นไม่รู้"
"ก็อยากออกไปก่อนทำไม....นายทำให้พี่นายเกือบไปไม่ทันเพราะมัวแต่ตามหาคนบางคน....แย่ว่ะ"
หันหลังเดินไปซะเฉยๆ.....คาเมะวิ่งตามแทบไม่ทัน
"รอก่อนสิอาคานิชิ...นายว่าใคร.....ห๊าาา!!"

* * *