==> Akanishi's Secret in School <==
"คาเมะ....."
โคคิเดินเข้ามาหาที่โต๊ะ....แต่คาเมะทำเหมือนไม่เห็นซะอย่างนั้น
"นายมองชั้นหน่อยได้มั้ย....ทำอย่างนี้ชั้นอึดอัดนะ....ชั้นรู้ว่าที่ชั้นทำมันไม่ถูก....."
"ก็รู้นี่นา....แล้วทำไมยังคิดจะทำ.....นายไม่ได้รู้จริงซักนิด"
คาเมะสะพายกระเป๋า....ยืนมองซ้ายมองขวาหา....จิน....จนลืมบางสิ่งบางอย่าง....ที่อยู่ใต้โต๊ะ?
"นายโกรธชั้นใช่มั้ย..."
"โกรธเหรอ....ไม่หรอก....แค่ไม่เข้าใจ....ว่าทำไปเพื่ออะไรก็เท่านั้น....ชั้นอยากให้นายรู้นะ....ว่าชั้นหวังดีกับเพื่อน.....ความคิดไม่ดีตัดทิ้งซะเถอะชั้นขอร้อง"
"แล้วนายเห็นถึงความดีมันมากแค่ไหน.....มันเพิ่งมาได้แค่2วันนายก็เห็นมันดีไปซะหมด.....คาเมะ.....ชั้นยังยืนยันนะว่าชั้นเป็นห่วงนาย....มันไม่ได้มีดีขนาดนั้นหรอก.....หมาป่าฝังเขี้ยวเล็บชัดๆ"
คาเมะมองดูเพื่อนด้วยความผิดหวัง.....ส่ายหัวกับความคิดผิดๆ.....เดินหนีน่าจะดีกว่า
"เลิกเรียนแล้วชั้นขอตัว"
"เดี๋ยวสิคาเมะ....คาเมะ"
ร่างบางเดินผ่านหน้าไปทั้งๆที่ยังไม่เคลียร์กันให้เข้าใจ.....แต่ถึงนายจะพูดยังไง....มันก็ทำให้คาเมะเค้าเชื่อไม่ได้หรอก....เข้าใจมั้ย?

"หายไปไหนนะ...."
คาเมะมองหาทั่วสนามฟุตบอล.....ไม่เจอ....มองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอ....เจอแต่พวกหื่นๆเต็มโรงเรียน.....มองไปน้ำลายยืด....
"ดูท่าชั้นจะเป็นไก่ทอดอย่างหมอนั่นว่าจริงๆแฮะ.....รีบไปดีกว่า....อยู่นานโดนเชือดแน่ชั้น"
เดินไม่มองทาง.....ชนกับใครบางคนเข้า.....

"พลั่ก!!!"

คาเมะล้มลงไปแล้วก็รู้สึกเหมือนมีมือยื่นมารับ
"ไปทำอะไรอยู่ตรงนั้น....."
"นายนี่เองอาคานิชิ....."
"ขึ้นมาสิ"
จับมือกันและกัน.....มือใหญ่กุมมือน้อยนั้นจนมิด....ลุกขึ้นมาได้
"ทำไมไม่กลับบ้านซักที"
"ก็.....หานายอยู่"
"หาชั้นทำไม....."
"จะกลับบ้านด้วย...ไม่เคยเดินกับนาย....อยากเดินด้วยก็แค่นั้น....ไม่ได้เหรอ"
จินมองใบหน้าเนียนนั้น....ส่ายหัวยิ้มๆ
"ยิ้มอะไรของนาย...."
"เหมือนเด็กดี....เห็นยูอิจิบอกว่า...นายน่ะเคยหนีออกจากบ้านด้วยใช่มั้ย"
"ใช่.....ทำ.....ทำไม"
"เปล่า.....แค่คิดว่าวิธีหนีของนายมันตลกดีก็แค่นั้น"
จินเดินนำหน้าไป....ปล่อยให้คาเมะยืนคิดเป็นนาน....ไอ้พี่ยูปากโป้งอีกแล้ว.....กลับมาจะชำระความให้เรียบเลยคอยดู

คนสองคนที่เข้าใจกัน...รู้ถึงใจของกันและกัน.....รู้สึกดีๆต่อกัน....กำลังจะเริ่มมิตรภาพที่ดีต่อกัน....และไว้วางใจ.....แต่....มันคงอยู่ได้ไม่นาน...
ขณะนั้น.....ที่ห้องเรียน
"เฮ้ย....ทำเวรเสร็จยังวะ....จะไปเล่นเกมส์แล้วเว่ย...."
"แป๊บนึง....ยกเก้าอี้ก่อน....ไม่เรียบร้อยเดี๋ยวโดนตาแก่จอมโหดด่าเช็ดอีก....."
มือของเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง....กำลังยกเก้าอี้ตัวที่คาเมะนั่ง....สายตาพบเข้ากับบางอย่าง
"ของคาเมะจังนี่หว่า....เทปอะไรวะ.....แกดูดิ"
ชูให้เพื่อนอีกคน.....เดินเข้ามาดูใกล้ๆ
"เทปสีดำ......ลึกลับดีว่ะ.....คาเมะจังอัดเสียงบอกรักชั้นแน่เลย"
"โห.....ไอ้หลงตัวเอง....หน้าอย่างแกเค้าคงเอาหรอก.....อย่างคาเมะจังน่ะ....ไม่โคคิก็ไอ้เด็กใหม่อาคานิชิชัวร์"
"พูดถึงไอ้อาคานิชินี่มันน่าหมั่นไส้ว่ะ....ทำอวดเก่ง.....เงียบลึกลับจนโอเว่อร์....กูอยากรับน้องใหม่จริงจริ๊ง"
"นั่นดิ.....แต่ช่างมันเหอะ.....อยากรู้มั้ยล่ะ.....ว่าเทปนี้มันมีอะไร"
"เออ.....ทำไงดีวะ"
"ไม่ต้องห่วง....ชั้นมีวอล์คแมน.....รอแป๊บนึง....เดี๋ยวก็รู้"
หยิบวอล์คแมนสีเทาขึ้นมาจากกระเป๋า.....ใส่เทปลงไป....ใส่หูคนละข้าง....นิ้วที่กดปุ่มเพลย์.....เป็นตัวกำหนดถึงชะตาของจินที่จะเกิดขึ้น.....พรุ่งนี้
"แกได้ยินอย่างที่ชั้นได้ยินมั้ย"
"ชัด...นึกอะไรสนุกๆได้แล้วว่ะ"

* * *

"เฮ้ย.....เสร็จยัง...อยากกลับบ้าน"
บ่นแบบเถื่อนๆข้างคาเมะ....กำลังยืนดูนาฬิกาสีส้มที่แผงกลางย่าน.....หน้าปัดใหญ่เท่าบ้าน
"แป๊บดิ....คนดูอยู่มาเร่งทำป้านายเหรอ....โทษฮะ....อันนี้เท่าไหร่"
"จะไปถามเค้าทำไม.....ป้ายราคาก็ติดอยู่.....ราคาก็เหมือนกันนั่นแหละ....จริงมั้ยลุง"
"ยุ่งน่า....ตังค์ไม่พอด้วยสิ"
นั่งปลงตก.....อยากได้สุดๆ.....เงยหน้ามองจินที่ยืนเซ็ง.....
"อาคานิชิจ๋าาา....."
"อะไรอีกวะ"
"ซื้อให้หน่อยดิ.....อยากได้"
"พูดบ้าๆ.....อยากได้ก็ให้พี่นายซื้อให้ซะสิ.....ให้ป้านายซื้อก็ได้"
"ไม่ทันหรอก...กว่าป้ากับพี่ยูจะกลับ...นาฬิกาอันนี้มันก็หายพอดี.....ยิ่งมีอันเดียวด้วย"
หันกลับไปมองนาฬิกาเรือนนั้นอีกรอบ....ไม่ลุกซักที....จินเริ่มรำคาญขึ้นมาทุกที.....เดินหนีไปทั้งๆที่คาเมะก็ไม่รู้
"อาคานิชิ...."
จะยื่นมือจับชายเสื้อ.....แต่คว้าได้แค่อากาศ.....หันมาอีกที...หายไปแล้ว....มองเห็นหลังจินอยู่ทางม้านั่งตรงกลางจุดนัดพบ
จินนั่งลง....มองน้ำพุที่อยู่ข้างหน้า....ผ่อนคลายกับเรื่องบางอย่าง....หลับตาลงช้าๆ
"คิมยองจิน...."
ชื่อเรียกภาษาเกาหลี.....แว่วมาจากไหน....ไม่รู้....แต่ที่รู้.....เสียงนั้นคุ้นจริงๆ
"นี่ชั้นนะคิมยองจิน.....ได้ยินมั้ย....นิคัน!!!"
สะดุ้งตื่นอย่างไว....มองหาต้นเสียง...เห็นร่างๆนึง....ยืนยิ้มอยู่ข้างหน้า
"มาซากิ"
"ใช่.....ชั้นเอง...."
"มานี่ได้ไง"
ไอบะ มาซากิ.....นั่งลงข้างๆ....จินมองหน้าแบบอึ้งนิดๆ
"ทำไมชั้นจะมาไม่ได้....นี่บ้านเกิดชั้น.....นายมากกว่า.....มาทำอะไรที่ญี่ปุ่น...นายอยู่เกาหลีไม่ใช่รึไง"
"ลุงส่งมา...."
"มีเรื่องจนเค้าอยากเขี่ยทิ้งใช่มั้ยล่ะ"
"ยังพูดแรงเหมือนเดิม"
"แหงสิ.....แล้วนายอยู่ที่ไหนตอนนี้...."
"อยู่กับ.....นั่นไง.....เดินมาพอดี"
คาเมะ.....มองเห็นหน้าของจินที่ดูดี.....รอยยิ้มที่ยิ้มมากกว่าครั้งไหนๆ....ท่าทางที่ดูแปลกไป....ดูมีความสุข.....เมื่อเห็นคนๆนี้
"น่ารักดีนะเด็กคนนี้....ชื่ออะไรล่ะ"
"คาเมนาชิ คาซึยะฮะ.....แล้วคุณ....."
"ชั้นไอบะ มาซากิ....เป็นรุ่นพี่ที่สนิทกับจินที่สุดตอนอยู่ที่เกาหลีน่ะ"
"แล้วไอบะจัง...ไปอยู่นั่นได้ไง"
"ชั้นได้ทุนเรียนที่นั่นปีนึง....เห็นจินเค้าซ่าส์ดีตอนอยู่เกาหลี....ไล่ล้างแค้นชาวบ้านจนจะกินนอนในห้องฝ่ายปกครองอยู่แล้วนะรู้ป่ะ"
"พูดอะไรให้มันน้อยกว่าความเป็นจริงนิดนึงก็ได้"
"ไม่หรอกน่ายองจิน"
"ยองจิน.....อะไรฮะ"
จินเอื้อมมือจะปิดปากไอบะ.....แต่โดนจับเอาไว้ทั้งสองข้าง....สนุกสนานต่อหน้า....อิจฉา....บอกไม่ถูก?
"ชื่อเกาหลีของจินเค้า...ชื่อคิมยองจิน.....เพราะมั้ย...."
"พูดอะไรตามอำเภอใจทุกที.....เจ้าบ้า"
"เอาน่า.....เดี๋ยวชั้นต้องไปแล้ว....นี่นามบัตรชั้นนะ"
ยื่นให้ต่อหน้า.....จับมือของจิน...ยัดใส่มือ....
"อย่าลืมโทรมาล่ะ.....ยองจิน"
มือเรียวตีหน้าจินเบาๆ....จินยิ้มรับ.....ดวงตาคู่สวย....มองที่คน2คน.....สนิทกันจนน่าอิจฉา
ร่างเล็กๆยืนอึ้งกับชื่อนี้.....รู้สึกผูกพันกับชื่อที่ไอบะได้เอ่ยออกมา....มันคุ้น....เหมือนเคยรู้จักมาก่อน
"นายคงจะสนิทมากสินะ"
สีหน้ากลับเข้าสู่ภาวะปกติของจิน....เรียบเฉย...เย็นชา
"ก็เค้า....ทำให้ชั้นเข้าใจชีวิต....ได้ดีที่สุด....ชั้นเป็นหนี้บุญคุณเค้า...."
"งั้นเหรอ....น่าอิจฉาจังนะ"
พูดด้วยความรู้สึกน้อยใจนิดๆ....แต่คนอย่างจิน...ไม่คิดอะไรอยู่แล้ว
"ตกลงซื้อได้ยัง.....อยากกลับบ้านว่ะ"
"ไม่ซื้อ....ไม่มีตังค์....กลับก็ได้.....ชั้นตามใจนาย"
เดินนำลิ่วๆไปไกล....รู้มั้ย.....ว่าชั้นน้อยใจจริงๆนะ.....
"เป็นไรอีกวะ.....อยากได้มากเลยรึไง.....ไอ้นาฬิกาเด็กเล่นเนี่ยะ"
มองไปที่แผงขาย....เดินไปดูใกล้ๆ.....
"ไม่เห็นมันจะสวยตรงไหน.....ตัวนายก็เล็ก.....แต่ดูนาฬิกา...ใหญ่เท่าฝ่ามือ....ไร้สาระว่ะ"
เดินตามไปอีกคน....ใจคอนายจะเย็นชาไม่รู้ความรู้สึกของคนอื่นเค้าเลยรึไง?

* * *

"ก๊อกๆๆๆๆ"

ไม่มีใครเปิด....ถือวิสาสะเดินเข้ามาซะเลย
"หายไปไหนวะ"
มองซ้ายมองขวาอยู่ในห้องคาเมะ.....สะดุดกับเสียงน้ำ....อาบน้ำอยู่แน่ๆ

"ปังๆๆๆๆ"

"ใคร!!!"
"ชั้นอาคานิชิ....เปิดประตูหน่อย"
"จะบ้าเหรอ.....อาบน้ำอยู่....เปิดได้ไงล่ะไอ้บ้า....มีอะไร!!"
"ยืมมือถือหน่อย"
"จะเอาไปทำไม!!"
"เอาไปผัดข้าวแทนตะหลิวมั้ง....ชั้นก็ต้องเอามาโทรดิ...."
"อย่าหยิบเองนะ....แป๊บเดียว...เดี๋ยวเสร็จแล้ว....นั่งรอก่อนได้มั้ยเล่า!!"
จินทำตาม....นั่งลงที่เตียงนุ่มๆ.....นอนลง....น้ำหนักตัวทำเอาเตียงยวบ
"อยู่นี่..."
โยนมือถือลงข้างๆจิน....บนเตียง....ลุกขึ้นมองหน้าใสๆ....หยดน้ำเกาะพรมที่เส้นผมสีน้ำตาล....ชุดนอนสีชมพูแขนยาว.....น่ารักยังกะตุ๊กตา
"ขอบใจ....ยูอิจิฝากนี่ไว้ให้ด้วย.....ไม่รู้อะไร"
คาเมะรับมา...มองดูภายในถุงใบใหญ่....แทบจะขว้างลงพื้น....ก็มันตกใจนี่หว่า
"อะไร"
"หนังผีอ่ะดิ.....ไอ้พี่ยูให้ไว้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่"
ไม่สนใจคำพูดคาเมะ.....หันหลังโทรศัพท์หน้าตาเฉย......เห็นแล้วมันน่าแค้นมั้ยเนี่ยะ
"มาซากิ....ชั้นนะ.....โทรมาแล้ว...."
จินพูดโทรศัพท์ต่อหน้าต่อตา.....น่าหมั่นไส้....โว้ย!!!
"แค่นี้นะ....เจอกัน"
พูดจบก็วางหูลง.....โยนโทรศัพท์ส่งให้.....รับแทบไม่ทัน
"ชั้นไปก่อนดีกว่า....ขอบใจมาก.....นี่ของตอบแทน"
โยนกล่องเล็กๆให้....กล่องกำมะหยี่สีเทา....ข้างในคืออะไร
"อะไรอ่ะ"
"ถามทำไม.....เปิดดูก็รู้เรื่อง.....ไอ้เซ่อ"
"ไปผ่าหมาออกจากปากไป....ไอ้บ้า"
เปิดกล่อง.....หน้าหงิก....แต่พอดูข้างใน....ก็หายหงิก
"นี่มัน...."
หยิบนาฬิกาสีส้มที่เพิ่งอาลัยอาวรณ์เมื่อกี๊......มองจินด้วยแววตาทึ่ง....
"อยากได้ไม่ใช่เหรอ.....ชั้นรำคาญเสียงนาย....เดี๋ยวบ่นอีก....ตัดปัญหา....ซื้อมาให้ซะเลย"
"แต่นายทำเหมือนไม่อยากซื้อให้....."
"ไม่รู้ดิ.....ตอบแทนที่นายทำให้ชั้นไว้ใจ"
เดินออกนอกห้องไปซะ.....ใบหน้าที่ดูเย็นชานั้น....ไม่รู้ว่าป่านนี้ยิ้มอยู่รึเปล่า?
มือน้อยๆทาบนาฬิกากับข้อมือตัวเอง....ยิ้มจนหน้าบาน....ใส่เข้าไป....มันหลวมกว่าที่คิดซะอีก.....แต่แค่นี้....ก็ไม่เป็นไรหรอก
"อาคานิชิ....อย่าเพิ่งไป"
ร้องเรียกอยู่หน้าห้อง....จินที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีเทา....หันมาช้าๆ
"เราดูหนังผีกันมั้ยคืนนี้"
"นายแน่ใจนะ...."
"อื้ม.....เดี๋ยวไปเซเว่นกันนะ"
"ไปทำไม...."
"ไปซื้อของมานั่งกิน.....จะได้บรรยากาศ.....นะ"
ไม่ตอบคำถาม...ทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น....
"งั้นไปตอนนี้เลยนะ.....รอแป๊บนึงไปเอาเป๋าตังค์ก่อน"
วิ่งแจ้นเข้าไปในห้อง....กลับออกมา....มีเสื้อสีฟ้าสวมทับอีกชั้น.....
"ไปกันเถอะ"

* * *

"ซื้ออะไรมาเยอะแยะ"
จินมองภายในถุงที่ตัวเองกำลังถือให้.....3-4ถุง....ขนมอื้อ
"เสบียง....."
"ก็รู้.....แต่จะซื้อมาหาแป๊ะอะไรนักหนา....กินหมดรึเปล่า"
"หมดไม่หมดมันก็เงินชั้น....ยุ่งวุ่นวายอยู่ได้....."
เดินภายในความเงียบอีกครั้ง....อยู่กัน2คน....หมดเรื่องคุย
"คาเมนาชิ...ชั้นถามอะไรหน่อยได้มั้ย"
"อะไร"
"นายไม่รู้สึกว่าชั้นเป็นตัวซวยเลยรึไง"
"ไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้น"
"ทั้งๆที่ชั้นเป็นลูกครึ่ง....ที่คนหลายคนเค้าไม่ค่อยจะยอมรับ...."
"แล้วไงล่ะ.....นายมันแคร์สายตาคนอื่นเกินไป.....มองโลกในแง่ร้าย.....ก็เลยเป็นกังวลอยู่ตลอด....มันไม่ดีหรอกรู้มั้ย"
มองร่างบางที่เดินเคียงข้าง....รู้สึกสบายใจ....จริงๆ
"ชั้นขอถามอีกอย่าง"
"อะไรอีกล่ะ"
"ของที่อยู่บนโต๊ะนายเมื่อตอนเช้ามันคืออะไร"
หยุดยืน....รู้สึกถึงหน้าตัวเองที่เริ่มแดงขึ้นทุกที......
"รูปของเด็กผู้ชายคนนึง.....ด้านหลังเขียนเป็นภาษาเกาหลี.....คล้ายๆกับรูปถ่ายทีเผลอ....เด็กคนนั้น.....เหมือนชั้นมาก....ถึงมันจะไม่ชัดก็เถอะ"
"แล้วนายอ่านภาษาเกาหลีที่อยู่ด้านหลังรึเปล่า"
"อ่านเหรอ....บอกแล้วว่าชั้นเกลียด...ชั้นไม่มีวันอ่านมันหรอก.....ชั้นอ่านได้แต่ภาษาญี่ปุ่น.....ไม่มีทางที่จะอ่านเกาหลี...."
โล่งอกอย่างบอกไม่ถูก....มีอะไรรึเปล่า
"รูปนั้นนายได้มาจากไหน"
"มันนานมาแล้วล่ะ....ตั้ง5ปีกว่าได้แล้ว.....ป้าเอามาให้ดู...ชั้นรู้สึกผูกพันกับรูปใบนี้....ก็เลยขอป้าเก็บเอาไว้"
"แล้วป้านายได้มาจากไหน"
"ก็ตอนนั้น.....ป้าชั้นไปเกาหลี.....ไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงบาล....ก่อนกลับ....เจอกับเด็กคนนี้วิ่งเล่นอยู่หน้าห้อง.....ขอถ่ายรูปยังไงก็ไม่เคยให้....ป้าก็เลยแอบถ่ายมันซะเลย"
"งั้นเหรอ..."
"อื้ม.....แต่ว่า....นายเข้าไปในห้องชั้นทำไม"
"ก็ไปตามหาคนบางคน.....ยูอิจิเคาะเรียกเป็นชั่วโมง....ไม่โผล่หัวออกมา.....ก็เลยเดินเข้าไป....ก็เท่านั้น"
"ไอ้พี่ยูอย่างนี้ทุกที....สอนไม่จำเลยว่าไม่ให้เข้าห้องคนอื่น...."
"อย่าไปว่าพี่นายเลย....ชั้นเป็นคนเปิดเอง"

"ปิ๊บ.....ปิ๊บ...ปิ๊บ!!"

ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นดู.....เสียงนี้นี่เอง
"นายใส่มาทำไม"
"ก็เอาไว้ดูเวลาน่ะสิ....ขอบใจนะ...."
"ดูท่าว่าจะชอบมากล่ะสิ"
"ก็แหงอยู่แล้ว...."
"มองแววตาใสๆที่กำลังมองนาฬิกา.....ภาพนี้มันทำให้ยิ้มได้อีกแล้ว....
"2ทุ่มแล้วนี่นา....ไปกันเหอะ....รีบๆ"
"อยากดูขนาดนั้นเชียว....."
"เออน่า....เร็วดิ"
ลากแขนจินวิ่งไป.....มองร่างนั้น....รู้สึกแปลกไป....ทั้งๆที่เพิ่งมาได้ยังไม่ถึงอาทิตย์....แต่เหมือนกับสนิทกัน....ทั้งๆที่ตอนแรกไม่ชอบขี้หน้ากัน....แต่ตอนนี้....กลับลืมเรื่องที่ทะเลาะกันไปซะหมด.....เป็นเพราะอะไร....อยากจะรู้?


ค่ำนั้น.....5ทุ่ม.....
"กริ๊งงงงงงง.....กริ๊งงงงงงงงง"
"อาคานิชิ.....รับโทรศัพท์ให้หน่อย...."
ตายังไม่ละจากหนังผีข้างหน้า.....มือน้อยสะกิดเรียกจิน.....แต่ว่า....
"เฮ้ย.....นายนอนไม่ได้นะ....ไหนจะแข่งกันไง.....ตื่นเด้"
"อะไรเล่า....อย่ายุ่งกับชั้นได้มั้ย....."
นอนเอาผ้าปิดหน้า.....คาเมะมองก็ส่ายหัวเบื่อหน่าย...
"ปากบอกเองว่าจะไม่นอน....สุดท้ายก็.....เฮ้อ...รับเองก็ได้"
เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ข้างๆ.....เสียงนั้น....
"ไอ้พี่ยู....แกสุขสบายดีมั้ยล่ะ!!!"
*เบาเด้....นี่อุตส่าห์มาถามข่าว.....เป็นไงบ้าง.....พวกแกไปถึงขั้นไหนกันแล้ว....*
"ขั้นไหนบ้าอะไรล่ะ...ใครมันจะไปเร็วขนาดแกล่ะไอ้พี่ยู....แค่สามวันจะเอาอะไรนักหนา"
*โห....กะจะให้ป้าช็อกเล่นซะหน่อย.....หลานชายคนเล็กหาหลานเขยให้ป้าได้.....เหอๆๆๆ*
"แกหยุดพูดไปเลย...โทรมานี่มีอะไร"
*หนังผีหนุกมั้ยๆ...*
"ไม่ได้เรื่อง....หนังบ้าอะไรก็ไม่รู้....ไม่เห็นน่ากลัว...."
*ไรวะ.....วัยรุ่นเซ็งเลย....จะบอกอีกเรื่องนะ...คือพี่ชายที่แสนดีคนนี้....จะกลับอาทิตย์หน้าพร้อมป้านะ....*
"พร้อมป้า.....หมายความว่าไง..."
*ก็พี่มาเจอป้าที่เกียวโตอ่ะดิ....ตอนแรกพี่ก็เจอด่า....แต่พอบอกเหตุผลไป.....ป้าก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง*
"เหตุผลที่แกไปดูประกวดดนตรีน่ะเหรอ.....ว่าไง.....ดูเด็กอนุบาลเคาะกระป๋องสนุกมั้ย.....ไอ้ตอแหล"
"เฮ้ย.....เบาดิ๊.....คนจะหลับจะนอน.....!!"
จินโผล่ออกมาจากผ้า....ด่าเอาๆ
"เออน่า....แป๊บนึง....ว่าไงไอ้พี่ยู.....ตกลงแกจะกลับเอาอาทิตย์หน้าใช่มั้ย..."
*ตอบมาแล้วคับ....ตอบมาแล้วนะคับ....คำตอบนี้.....เป็นคำตอบที่...ถุ..ถุ.ถุ...ถุ..ถูกต้องนะค้าบบบบบ!!!!*
"ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย.....จะไปไหนก็ไปเลยไป๊"
*มีความสุขนะน้องสุดที่รักของพี่ยู.....หุๆๆๆๆ*
กระแทกหูโทรศัพท์ใส่.....หันมามองจิน.....เขย่าตัวอย่างแรง....ไม่กลัวโดนต่อยเลยน้าาา...
"นายหลับไม่ได้นะ....อาคานิชิ จิน.....ตื่นเด้....."
"วุ่นวายจังวะ..."
"แกก็ตื่นเด้ไอ้นิคัน...."
กระตุ้นอารมณ์โกรธอีกแล้ว.....คงจะอยากโดนจูบอีกรอบล่ะมั้ง
"นิคันอีกแล้วเหรอ.....สงสัยนายจะพูดไม่รู้เรื่อง.....ได้...อยากมากก็จะทำให้"
โถมตัวเข้าหาคาเมะที่นั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆ....ฝ่ายนอนก็เป็นคาเมะเอง....แขน2ข้างโดนจับยึดไว้....นึกถึงเรื่องเมื่อวาน.....ลืมไปว่าต้องโดนอย่างนี้.....ไม่น่าพูดเล้ย
"ทำอะไร"
"จูบนาย......"
"ต่อรอบ2รึไงคิมยองจิน"
"ใครใช้ให้เรียกชื่อนี้....."
เสียงแข็งจนสังเกตได้...น่ากลัว
"ทำไมจะเรียกไม่ได้.....ทีไอบะจังยังพูดได้เลย"
"ชั้นให้คนสำคัญเท่านั้นเรียก....นาย....ไม่มีสิทธิ์"
ลุกออกจากร่างนั้น....หมดอารมณ์ที่จะทำ.....เดินขึ้นบันไดไปซะเฉยๆ....ชื่อนี้...เค้าคงไม่ชอบ....เราไม่ใช่คนสำคัญสินะ
"บ้า....เป็นบ้าอะไรอีก...แค่นี้ก็โกรธ....น่าเกลียดที่สุด"

* * *

At School....7.30
"อาคานิชิ....นายเป็นอะไร"
เดินผ่านสนามฟุตบอลมากัน2คน....ดูเหมือนคาเมะจะตามง้อ....คนทั้งโรงเรียนมองด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าวๆ
"ชั้นจะไม่เรียกอีกแล้ว....ขอโทษนะ"
ไม่ตอบ....ยังคงเดินต่อไป.....คาเมะวิ่งกระชากชายเสื้อเอาไว้.....นั่งลงพรวด
"ปล่อย"
"ไม่ปล่อย.....นายอย่าโกรธชั้นสิ....ก็ชั้นไม่รู้นี่นาว่านายไม่ชอบให้เรียก.....นายโกรธชั้นไม่ได้นะ"
"อย่ายุ่ง....บอกให้ปล่อยไง"
พยายามแกะมือน้อยนั้น....แต่ทำยังไงก็ไม่ได้....เหนียวชนิดที่กาวยังแพ้.....ยากหน่อยนะจิน
"คาเมนาชิ...ลุกขึ้น....ชั้นไม่ชอบ....."
"ไม่ปล่อย....นายง่ะ....อย่าโกรธดิ...นะ.....ได้มั้ย"
สายตาวิงวอนเต็มที่....แต่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์...
"บอกให้ปล่อยไง....โธ่เว้ย"
สะบัดทีเดียว....ทำเอาร่างที่นั่งอยู่....ล้มลงไป....เหล่าแฟนคลับ....รีบเข้ามาช่วย
"ทำไมทำแบบนี้ล่ะ"
"ไอ้บ้าเอ๊ย....แกมีสิทธิ์อะไรมาทำคาเมะจังของพวกเราวะ"
"ใช่ๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"ชั้นไม่เป็นไรหรอก....ขอบคุณนะ"
ช่วยกันพยุงจนเว่อร์...จินยักไหล่ไม่สนใจ....เหมือนเดิม

หวัดดีครับ....วันนี้ห้องกระจายเสียง....รับหน้าที่โดย....ปี2bครับ......มีเรื่องอะไรมาเปิดเผยด้วย.....อยากฟังมั้ยครับ

เสียงนั้น....คาเมะยืนฟังนิ่ง.....จินก็เหมือนกัน....

เป็นเรื่องของเด็กใหม่...อาคานิชิ จิน....ที่เรายังไม่รู้แม้กระทั่งชาติกำเนิดของมัน....เอ้อ..ขออภัยครับ....ของเค้า

หันหน้ามองคาเมะ....ทั้งคู่มองหน้ากัน....ทั้งโรงเรียนเงียบจนไม่น่าเชื่อ

ผมมีเทปที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไอดอลประจำโรงเรียน....คาเมนาชิ คาซึยะ.....ขอขอบคุณสำหรับความกรุณาครั้งนี้นะครับ....ยังไงถ้าไม่เป็นการเสียเวลา....ฟังกันเลยดีกว่านะครับ

เสียงกดเทป.....ที่ผ่านลำโพงตัวใหญ่ทั่วโรงเรียน.....เป็นสัญญาณว่า.....อาคานิชิ จิน....ใกล้จะกลับสู่ภาวะปกติเมื่อครั้งที่อยู่เกาหลี.....อีกครั้งนึง


นายรู้มั้ย....ที่ชั้นต้องมาเป็นนิคันเพราะอะไร....จริงอยู่ชั้นเกิดเกาหลีเหนือ....ควรจะเป็นนิโจ....โจเซนอย่างที่นายเคยสงสัย....แต่ไอ้เพราะโจเซนนี่แหละ....ที่ทำให้ชั้นต้องย้ายมาอยู่เกาหลีใต้....นายก็รู้นี่ว่าคนเค้าไม่ยอมรับ....เกาหลีใต้เป็นชาติที่ใครก็รับได้....ชั้นเลยต้องย้ายตามพ่อชั้นตั้งแต่เด็ก.....หนีอดีตที่เคยโดนกดขี่ในครอบครัว.....ปิดบังตัวตนความเป็นโจเซน....ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเกาหลีเหนือ...ชั้นไม่เคยบอกให้ใครรู้....จนวันนึง...ความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย.....ในวันที่แม่ชั้นตาย....พ่อชั้นเสียใจ....กินเหล้าเมาแล้วก็ป่าวประกาศไปทั่วเมือง....ว่ากูเป็นโจเซน...ไม่ใช่คันโคคุอย่างที่ทุกคนเข้าใจ....นายรู้มั้ย....ผลของวันนั้นเป็นยังไง......ทุกคนตราหน้าชั้น....ว่าเป็นไอ้ลูกโจเซน.....แม่ตาย.....พ่อมีเมียใหม่ในชั่วข้ามคืน....กริ๊ก!!!

แค่นี้คงพอจะรู้ใช่มั้ยครับ.....ว่ากำพืด....ไม่ใช่สิแรงไป....ชาติกำเนิด....ของมันเป็นไง.....ขอบคุณทุกคนที่คอยฟังครับ....หวัดดี

เสียงลำโพงเงียบลง...กลบด้วยเสียงนินทา....เสียงด่า.....สุดท้ายก็คือ.....เสียงเยาะเย้ยที่เกลียดที่สุด
"นี่ใครทำ....ห้องเรา....ใครมันกล้าทำ"
คาเมะโวยวายแทน....มองจินที่ยืนฟังคำเยาะเย้ยด้วยความสงสาร.....แต่ว่าสิ่งที่คาเมะแสดงออกมาทางสายตา....อยากที่จะให้จินรู้....แต่คงไม่มีวันที่จะเห็นผล
"นาย.....ไว้ใจไม่ได้จริงๆสินะ"
"อาคานิชิ.....ชั้นไม่ได้ทำ"
"นายมาดีกับชั้น....เพื่ออะไร"
"ไม่ใช่นะ....เชื่อชั้นเถอะ"
ยิ้มที่มุมปากนิดๆ.....เดินเข้ามาหาคาเมะที่ยืนอยู่ท่ามกลางคนหมู่มาก.....เดินฝ่าคำพูดดูถูกที่หายไปอาทิตย์กว่าๆ.....กลับมาอีกแล้ว.....
"เชื่อชั้นนะ....อาคา......!!!!!"

!!!เพี๊ยะ!!!

เสียงรอบข้างเงียบลง....อึ้งกับภาพๆนั้น....มือใหญ่ตบเข้าที่ใบหน้าเนียนฉาดใหญ่....หน้าหัน.....รอยแดงๆ....ประทับไปกว่าครึ่งหน้า....สิ่งที่ตามมาจากนั้น.....คือคำพูด....ที่จินให้ไว้......ก่อนที่จะเดินไป.....
"ชั่ว....บริสุทธิ์"
"ห๊าาาา.....ไม่......ไม่ใช่.....อาคา.....อาคา....นิ.....ชิ"
เสียงเรียกแผ่วเบา....ทำได้แค่มองตามหลังเท่านั้น.....แฟนคลับแตกตื่นกันใหญ่
"คาเมะจัง....เป็นไงบ้างคับ...คาเมะจ๊างงงงง!!!"
คุซาโนะวิ่งแหวกผู้คนหน้าตาตื่น....ยังไม่ทันจะถึงตัวก็โดนโคคิลากคอเอาไว้
"แกจะมาหยุดชั้นทำไม....ปล่อยเด้"
"แกทีหลัง.....ชั้นก่อน"
โคคิแหวกคนได้ก่อน....พบคาเมะที่กำลังยืนอึ้ง....ตามหลังมาด้วยคุซาโนะ
"คาเมะ.....นายเป็นไงบ้าง"
เอื้อมมือจะจับแก้ม....โดนปัดออกอย่างเร็ว....มือจับที่ไหล่โคคิ.....เขย่าแรง
"นายทำเรื่องนี้ใช่มั้ยโคคิ.....นายไม่เชื่อชั้นเลยใช่มั้ย.....บอกมาสิ.....นายจะเคียดแค้นอะไรเค้านักหนา.....ห๊าาา"
"นายพูดเรื่องอะไร.....ชั้นไม่ได้ทำ....."
"ถ้าไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใคร....คุมะ.....นายทำใช่มั้ย"
"ผมเปล่านะ.....คาเมะจัง....ก็เทปน่ะ.....คาเมะจังหยิบไปไว้กับตัวเองไม่ใช่เหรอ....."
"แต่นายอาจจะอัดไว้อีกม้วนก็ได้...."
"ผมสาบานเลยนะว่าผมไม่ได้ทำ....."
"ชั้นด้วยคาเมะ.....ชั้นก็สาบานว่าชั้นไม่ได้ทำอะไรเลย....โดนนายด่าขนาดนั้น.....ชั้นไม่กล้าอีกแล้วล่ะ"
"นี่ตกลงว่าชั้นเป็นคนผิดเหรอ.....โธ่เว้ย....!!"
หน้าเสีย....นึกเกลียดตัวเอง....ที่ทำให้คนๆนึง....ต้องเจ็บ....ที่ใจ....
"ชั้นลืมไว้ใต้โต๊ะแน่ๆ.....โธ่.....ทำไมชั้นไม่คิดนะ.....โง่ที่สุดเลย"

* * *