==> Draw now!!! If you serious <==
เวลา.....ผ่านไปช้าๆ.....
ไปโรงเรียน.....ด้วยความเงียบเหงา....
ทั้งๆที่ใกล้จะดีกัน.....แต่มัน....กลับแย่ลง.....
มันผิดที่ใคร....เรื่องทั้งหมดมันผิดที่ใคร....
ผิดที่นายเกิดมาเป็นลูกครึ่ง....มีเชื้อเกาหลีเหนือ....คนไม่ยอมรับ....
รึว่าเป็นเพราะชั้น....ที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่าง....มันแย่ลงทุกทีๆ?
5 วันผ่านไป.........
คาเมนาชิ คาซึยะ...........
อาคานิชิ จิน...................
ได้เปลี่ยนบ้านที่อบอุ่นหลังนี้.....เป็นที่อยู่ร้างๆ.....
เงียบ.....ไม่พูดอะไรกันซักอย่าง....ไม่มองหน้ากัน.....ต่างฝ่ายทำเหมือนไม่เห็นตัวตนของกันและกัน
จนกระทั่ง.............
"กลับมาแล้วจ้าาาา"
หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาในบ้าน....ไม่มีเสียงเอะอะโวยวาย...อะไรกันนะ?
"คาเมะจัง....จินคุง.....อยู่มั้ยลูก"
"อยู่นี่ฮะ"
คาเมะเดินลงมาจากข้างบนด้วยสีหน้าที่.....ใครเห็นก็หดหู่ตาม.....
"เป็นอะไรรึเปล่า....."
ป้ายื่นมือจับหน้าหลานชายคนเล็ก....เป็นห่วง
"ไม่เป็นไรฮะ....ป้ามาคนเดียวเหรอ....แล้วพี่ยูล่ะ"
"มาส่งป้าเมื่อกี๊นี้เอง.....เห็นว่ามีงานที่ชมรม....ก็เลยรีบไปมหาลัย...."
"อะไรกัน....เจ้านี่พึ่งไม่ได้ซักอย่าง"
"แล้วจินคุงล่ะ"
เงียบ....ได้ยินชื่อนี้ก็ไม่อยากพูดถึง...จับข้อมือของตัวเองโดยไม่รู้ตัว.....ความรู้สึกจากนาฬิกาเรือนนั้นยังไม่หายไป
"ไม่รู้สิฮะ....คงไปที่ไหนซักที่....ไม่อยากสนใจเค้าหรอก"
"ที่ไม่สนใจกันเพราะจินคุงเค้ายังโกรธตัวเองอยู่ใช่มั้ยล่ะ"
"ป้ารู้ได้ไง....พี่ยูบอกเหรอ"
"ไม่.....ป้าบังคับให้ยูจังพูด.....น่าสงสารเค้านะ....โดนแบบนี้....ป้าเห็นใจอยู่ที่เค้าโดนรุม.....เค้าซ้อมไอ้พวกนั้นก็ถูกแล้วล่ะ....อาจารย์ที่โรงเรียนไม่มีเหตุผลเลยน้าาา.....เห็นเป็นลูกครึ่งเกาหลีก็รังเกียจซะแล้ว...."
"แล้วป้ารู้เรื่อง........"
ไม่กล้าพูด....แต่ป้าก็รู้แล้วล่ะ
"เรื่องที่ใครทำให้ความลับแตกน่ะเหรอ"
พยักหน้า.....เศร้า...
"ป้าเชื่อใจหลานป้าคนนี้นะรู้มั้ย"
ลูบหัว...ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน....น้ำตาแทบไหล...แต่ก็กลั้นไว้
"ป้าไม่ได้พูดเพราะเข้าข้างใช่มั้ย"
"ไม่เลย....ป้ารู้ว่าคาเมะจังของป้าเป็นยังไง.....ป้าไม่เชื่อหรอก.....แต่ที่จินคุงเค้าโกรธน่ะ.....ก็เพราะว่า.....เค้าคงจะติดนิสัยระแวงคนมาจากเกาหลี.....ที่ไม่เชื่อใจคาเมะจังก็เป็นเรื่องธรรมดา..."
"นั่นสิฮะ....แล้ว.....พี่ยูอยู่ที่มหาลัยใช่มั้ย"
"อื้ม....จะไปหาพี่เค้าเหรอ"
"ฮะ....ไปได้นะ"
ไม่ตอบ.....แต่ก็พยักหน้ารับรู้....ถือกระเป๋าเสื้อผ้า....เดินตามป้าขึ้นไปข้างบน.....หลังจากนั้น......
* * *
"ยูอิจิ.....มีเด็กหน้าสวยมาหาแก....."
ยูอิจิที่กำลังนั่งทดสอบเสียงกีต้าร์.....หันมองเพื่อนภายใต้กรอบแว่นสีส้ม....
"ใคร...กิ๊กกูป่ะ"
"กิ๊กป้ามึงสิ.....เด็กผู้ชาย....หน้ายังกะผู้หญิง...."
นั่งคิดหน้าแป๊บนึง.....ก่อนจะวางกีต้าร์ลงข้างๆลำโพง.....เดินออกมาจากห้องซ้อม.....เห็นคาเมะนั่งอยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นซากุระต้นใหญ่
"คาเมะ...."
เดินเข้ามาหาน้องใกล้ๆ...เพียงแค่เงยหน้ามองพี่ชาย.....เสียงเรียกผสมกับเสียงร้องไห้ก็ดังผ่าน
"พี่ยู"
ลุกขึ้น....กอดพี่ชายแน่น.....ร้องไห้อยู่ในอก......ยูอิจิกอดปลอบน้อง
"ไม่เป็นไรนะ.....เรื่องมันใช่มั้ย....อย่าคิดมากเลย...."
"ก็เค้าไม่พูดมาร่วมอาทิตย์แล้วนะ...ชั้นไม่รู้จะทำไงดี"
"ใจเย็นๆซี่.....น้องพี่ยูไม่เคยเป็นแบบนี้นี่....น้องพี่ยูเข้มแข็งออก...ใช่มั้ย"
ผละออกจากกัน.....มือเรียวเช็ดน้ำตาให้....
"ไปเที่ยวกับพี่นะวันนี้"
"ไปไหน"
"ไปในที่ที่แกจะระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมา...."
พยักหน้าอย่างรวดเร็ว.....โอบไหล่คาเมะเดินไปจากตรงนั้น....นั่งรถออกไปยังที่ๆนึง.....ที่นั่น...
"ที่นี่ที่ไหน"
รถยูอิจิจอดอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่....ตื่นตา
"บ้านเพื่อนพี่"
นั่งงง.....มองยามที่เปิดประตูให้....
"คุณยูอิจิ.....กำลังรออยู่พอดีเลยครับ"
"มาซากิอยู่บ้านใช่มั้ย"
"อยู่ครับ"
"งั้นก็ดี"
เดินจูงมือคาเมะเดินเข้าบ้าน.....โดนดึงเอาไว้
"มาซากิ....ใคร"
คุ้นกับชื่อนี้.....เหมือนคนที่จิน.....?
"เดี๋ยวก็รู้.....เข้าไปเถอะน่า"
จูงมือเข้าไปภายในตัวบ้าน.....ตามบ้านมีแต่ภาพของนักเขียนดังๆทั้งนั้น...รักศิลปะขนาดนั้นเชียวเหรอ
"ก๊อกๆๆๆๆๆ"
"มาซากิเว่ย.....เปิดหน่อยดิ๊"
คาเมะยังคงงงอยู่....ทันทีที่ประตูเปิด.....
"ว่าไง.....ไอ้ยู"
เปิดประตูมองที่คนสองคน.....เห็นคาเมะเท่านั้น....ดีใจ.....แปลกใจสุดๆ
"เฮ้ย.....คาเมะจัง....มาไงเนี่ยะ....น้องแกเหรอยูอิจิ"
"อ้าว....พวกแกรู้จักกันเหรอ"
"ใช่.....วันนั้น.....เห็นไปเที่ยวกับจิน.....ทักกันแล้ว"
"ไอ้จิน......เกี่ยวไรกับไอ้จิน"
"ก็จินมันเป็นรุ่นน้องชั้นตอนอยู่เกาหลีอ่ะดิ....สนิทกับมันสุดแล้ว.....แกไม่รู้เลยเหรอ"
"โลกกลมดีว่ะ.....แต่ว่า....แกจะยืนพูดกันอย่างนี้น่ะเหรอ"
"โอเคๆ.....เข้าไปในห้องทำงานกัน...."
ยูอิจิจูงมือคาเมะตามไอบะเข้ามา....ในห้องนี้มันไม่ใช่ห้องทำงานธรรมดา.....แต่มันเป็นห้องศิลปะขนาดย่อม....ที่มีแต่ภาพเขียนสีอยู่เต็มไปหมด
"คาเมะจังนั่งนี่นะ....."
ไอบะจับตัวคาเมะนั่งที่โซฟาเดี่ยวตัวสีดำรูปร่างแปลกตา.....เลื่อนเก้าอี้ตัวกลม....นั่งข้างหน้าร่างเล็กๆที่นั่งมองตาแป๋ว...หันไปคุยกับยูอิจิ
"มาหาชั้นมีอะไร......"
"ก็จะให้แกช่วย........."
"ช่วยยังไง"
"ช่วยทำให้น้องชั้นมันผ่อนคลายเรื่องเครียดบ้าง.....เรื่องที่มันไม่ได้ตั้งใจ....แกรู้ใช่มั้ย"
"รู้ดิ....ฟังจากปากไอ้จินแล้ว.....ทุกเรื่องที่ชั้นเคยฟังจากมัน.....ชั้นเชื่อหมด....แต่ว่า...."
มือเรียวขยี้หัวคาเมะเบาๆ....ยิ้มอ่อนโยน...
"เรื่องนี้ชั้นเชื่อคาเมะจังเต็มที่เลยนะ....."
"พี่ก็เหมือนกันนะ....เดี๋ยวเจอมันพี่จะตั๊นหน้าให้....เอามั้ย"
ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น.....เพียงแค่กลั่นน้ำตาออกมา.....ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง
"เฮ้ย...อย่าร้องเด้....เอาไงดีวะ...เอางี้ไอ้ยู....แกออกไปก่อน....เดี๋ยวทางนี้ชั้นจัดการเอง"
"ไรวะ....กูเป็นพี่มันง่า....กูจาดูน้องกูง่า"
"เออน่า....ออกไปเหอะ....เร็วเด้"
"ออกก็ได้วะ...."
หันหน้าไปแบบงอนๆ....กำลังจะเดินไปอยู่แล้ว....ถ้าสายตาสีส้มๆของยูอิจิไม่เห็น.....????
"มาซากิ.....เสื้อหนังใครวะ"
หันมา......ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบๆ
"ออกไปแกก็รู้เองว่าของใคร"
"กะไล่ทางอ้อมอ่ะดิ.....เวรเอ๊ย.....เออๆกูออกแล้ว"
เดินออกมา...ยืดเส้นยืดสายหลังจากขับรถมานาน...เดินไปที่เคาน์เตอร์ทางซ้ายมือ....เห็นพ่อบ้านยืนอยู่
"อ้าวคุณยูอิจิ.....มานานรึยังครับ"
"ซักพักแล้วล่ะ.....คุณพ่อบ้าน...ขอกาแฟหน่อยดิ"
"ครับผม"
นั่งเท้าคางอยู่.....กลิ่นกาแฟลอยเตะจมูก....หอมจัง
ได้แล้วครับ"
"ขอบคุณครับผม"
กาแฟวางอยู่ตรงหน้า....ถอดแว่นพักสายตา...นั่งจิบกาแฟ....ตามองรอบๆบ้าน....
"เฮ้ย...ใครวะ"
เห็นร่างสองร่างเดินมาด้วยกัน.....หญิงกับชาย....ดูยิ้มสนุกสนานดีจริงๆ
"คุณพ่อบ้าน.....สองคนนั้นที่เดินมาเป็นใคร"
"อ๋อ...ทางซ้ายก็คุณยูคิ....แฟนคุณหนู....ส่วนขวามือ......"
พ่อบ้านยังไม่ทันพูด....ร่างสองร่างก็เดินเข้ามาถึง....ยูอิจิก็รู้แล้ว
"ไอ้จิน"
เปลี่ยนจากสีหน้ายิ้มแย้ม....กลายเป็นเรียบเฉย....ยูอิจิมองแขนยูคิที่ยังควงจินอยู่ไม่เลิก
"ยูอิจิคุง...มานานแล้วเหรอ"
"นานแล้ว.....อย่าเพิ่งเข้าไปในห้องนั้นนะ"
"ทำไมล่ะคะ"
"เออน่า...ยูคิจะไปเดินแถวไหนก็ได้.....ทางนี้ชั้นขอพูดกับไอ้จินหน่อยนะ"
"รู้จักกันเหรอคะ"
"มันอยู่บ้านเดียวกับชั้น"
เพียงแค่ยูคิฟังเสียงพูด...พร้อมๆกับสายตาที่ยูอิจิมองจินแบบแข็งกร้าว....ก็พอรู้ว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ
"อะ....เอ่อ....คุณพ่อบ้านคะ....พาชั้นไปดูสวนดอกไม้ตรงเรือนเพาะชำข้างหลังหน่อยสิ....."
"ได้....ได้ครับ"
ชายแก่กับหญิงสาวเดินออกไปแล้ว.....ตอนนี้ก็เหลือแต่จินที่ยังคงมองหน้ายูอิจิตาไม่กะพริบ
"นั่งสิ"
"นายมีอะไรจะพูดก็พูด...ชั้นจะกลับ"
"กลับไปไหน.....ถึงนายไม่ฟังชั้นพูดตอนนี้...กลับไปบ้านนายก็ต้องโดนป้าชั้นนั่งเทศน์อยู่ดี"
"แล้วไง.....เค้าคงไม่ใช้อารมณ์พูดอย่างนายหรอก"
"ชั้นบอกให้นั่ง"
นิ่ง...........เฉย.....
"นั่ง"
นิ่ง........เหมือนเดิม
"โธ่เว้ย.....นั่งเด้!!!"
ลุกขึ้น....ตรงเข้าผลักจินให้นั่งที่โซฟาตัวใหญ่ข้างเคาน์เตอร์....ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ....เฉยเหมือนเดิม
"ชั้นจะพูดกับแกดีๆ...ยืนพูดมันตรงนี้แหละ....นายเกลียดน้องชั้นมากเลยใช่มั้ย"
เงยหน้ามองพี่ชายคนนึง....ที่รักน้องจะเป็นจะตาย.....ยิ้มที่มุมปากช้าๆ
"ใช่.....เกลียดที่สุด"
"นายมันไม่มีเหตุผล"
"คนอย่างชั้น....เกิดมาแบบไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว....เกิดมาเพราะความสนุกสนานของคนสองคน....เหตุผลไม่เกี่ยว"
ฟังคำพูดนั้น.....สะดุดใจตัวเอง.....มองหน้าจินที่พูดแบบไม่สะทกสะท้านใจเท่าไร
"น้องชั้น......ไม่ได้ทำผิด"
"เป็นกล้องวงจรปิดตามตัวน้องนายงั้นสิ.....ถึงรู้ไปหมดทุกเรื่อง"
"แล้วนายล่ะจิน....นายก็ไม่ได้เป็นกล้องวงจรปิดเหมือนกัน.....แต่ทำไม....ถึงโกรธเหมือนกับรู้เรื่องทุกอย่างทั้งหมด....เรื่องผิดๆทั้งนั้น"
ไม่พูดอะไรต่อ....ยูอิจิ....นายรู้มั้ย.....จินก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน.....แต่มันก็แค่30-70....นายจะเอาอะไรกับคนอย่างจินล่ะ
"ชั้นจะนั่งมองหน้านายอย่างนี้แหละ.....จนกว่านายจะพูดออกมาว่าทำไมถึงได้เกลียดน้องชั้นนัก...."
นั่งลงข้างๆ....มองหน้าจิน.....เงียบกัน.....ทั้งคู่???
"มีเรื่องไม่สบายใจ....ระบายออกมาข้างหน้านี้นะ"
กระดานสีขาวเปล่าๆ.....ถูกตั้งเอาไว้ข้างหน้า.....พร้อมๆกับสีหลากสี
"ทำอะไรฮะ"
"ดูนี่นะคาเมะ"
หยิบตระกูลสีมาทั้งตระกูล....สีน้ำมัน.....
"สีมันแทนอารมณ์ได้ทุกอารมณ์....ถ่ายทอดผ่านปลายพู่กัน.....แล้วนายจะรู้สึกสบายใจขึ้น....."
หยิบพู่กันส่งให้.....ค่อยๆเอื้อมมือรับมัน
"วาดอะไรลงไปก็ได้....ตามใจนาย.....ทำอย่างนี้ดีกว่านั่งเครียดอยู่คนเดียวนะ"
พยักหน้ารับ.....ค่อยๆจุ่มสี.....สีนั้น....ที่ไอบะเห็นแล้ว....รู้สึกสงสารคาเมะ....สีแดง?
วาดลงไป...ไม่รู้วาดอะไร....แต่สิ่งที่คาเมะเห็น....มันคืออารมณ์ที่วิ่งวนภายในจิตใจ.....มันปลดปล่อยออกมาไม่ได้.....ต่อจากสีแดง....เป็นสีดำ?
"เท่ห์ดีนะ.....สองสีเนี่ยะ"
ไม่ตอบอะไร.....ยังคงระบายออกไป....ผสมกับน้ำตาที่ไหลลงมาที่รูปภาพ.....ทำให้ภาพนั้น....มีบางจุดที่ดูเจือจาง.....แต่ยังคงเข้มข้น
ไอบะหนีออกมานั่งห่างๆ.....มองคาเมะที่ยังคงมุ่งมั่นอยู่กับการระบายสี....สีปลดปล่อยอารมณ์
"ไอ้จิน....แกพูดกับชั้นเด้....อย่าเดินหนี"
ประตูเปิดออก.....พบกับจินที่เดินเข้ามา....พร้อมกับยูอิจิที่ตื๊อไม่เลิก
"จิน...ยูอิจิ.....มีอะไรกัน"
"ก็มันอ่ะดิ....ชั้นบอกให้มันพูดว่าทำไมต้องเกลียด.....เอ่อ....."
สายตาของพี่ชายมองไปยังน้องที่นั่งเขียนภาพ.....ภาพที่ทำให้ใครหลายคน....สงสาร
"ชั้นกลับก่อนนะมาซากิ"
หยิบเสื้อหนังสีดำ....จะเดินออกไป....ไอบะรั้งเอาไว้....คาเมะเงยหน้ามอง....พร้อมกับเช็ดน้ำตาตัวเองไปด้วย
"อยู่ก่อน.....อย่าเพิ่งไป"
"ให้อยู่ไปทำไม"
"มานั่งคุยกับคาเมะสองคน....ในห้องนี้.....อยากระบายอะไรก็เชิญ...จะต่อยกันจะปาข้าวของจะปล้ำกันก็เชิญ"
"เฮ้ย.....มาซากิ....แกพูดบ้าๆ...."
"ชั้นไม่บ้าหรอกยูอิจิ....แกออกไปกับชั้น"
"ไม่ออก....จะอยู่กับน้องกู"
"ออกไป....."
ลากคอยูอิจิออกไปสองคน.....ตอนนี้ในห้องก็เหลือแค่....?
"มีอะไร"
"ชั้นไม่ได้มีอะไร.....แต่นาย.....ทำไมต้องเกลียดชั้น"
"พี่นายบอกว่าชั้นมันเกลียดไม่มีเหตุผล....คงจะใช่"
"โง่.....คนแบบนายนี่โง่จังเลยนะ.....ยิ่งลูกครึ่ง....โง่หนักที่สุด"
"ใช่.....ชั้นมันโง่....ที่หลงเชื่อใจคนที่ชั้นคิดว่ามันเป็นงูพิษมาตั้งนาน"
"ชั้นถามอะไรอย่างนะอาคานิชิ"
ลุกขึ้น....เดินมาหยุดยืนข้างหน้า....เงยหน้ามองจินที่ไม่แม้แต่จะชายตามอง
"อสรพิษอย่างนาย....อยากจะถามอะไรอีกล่ะ"
"นายปักใจเชื่อทันทีเลยเหรอ.....ว่าชั้นเป็นคนทำ"
อึ้ง....คำพูดที่ทำให้จินรู้สึกอย่างนี้เป็นครั้งแรก
"นายไม่ตอบ....ก็แสดงว่าใช่สินะ....."
"ทำไมไม่ยอมรับมาตรงๆล่ะคาเมนาชิ....นายมันแผนซ้อนแผนอยู่แล้วนี่....ร่วมมือกับไอ้หน้าเหลี่ยมโคคิ....เนียนจริงๆ"
"นายมันไม่น่าเกิดมาเป็นคนเลยอาคานิชิ.....นายมันน่าจะตายๆไปซะ....ไม่เข้าใจถึงจิตใจคนที่หวังดีกับนาย.....ระแวงคนอื่นไปซะหมด...."
"คนเดี๋ยวนี้มันไว้ใจไม่ได้ซักคนหรอก"
"นายอยากให้ชั้นยอมรับใช่มั้ย....."
"ใช่....ยอมรับมาดีกว่า....ชั้นไม่อยากทำคนที่ดูอ่อนแออย่างนาย"
"งั้นก่อนที่ชั้นจะยอมรับ....ชั้นขอทำอะไรซักอย่าง"
มือเล็กๆ.....ตบเข้าที่บ้องหูของจิน....ตบจนหัวเซไปอีกทาง....แรงจนรู้สึกมึน....
"นายทำบ้าอะไรห๊าาา!!!"
"ทำให้อะไรโง่ๆมันออกจากสมองไง"
"เฮ้ย....นายไม่ได้อยากให้อะไรโง่ๆมันออกจากหัวชั้นหรอก....นายหวังจะแก้แค้นชั้นมากกว่า"
"ดูท่าหัวจะเบา.....แถมหูเบาอีก.....งั้นเอาหนังสือกองที่อยู่บนโต๊ะไปด้วยดีกว่า.....เดี๋ยวชั้นเอามาให้"
"จะทำบ้าอะไรอีก!!"
ไม่ตอบ.....ร่างเล็กๆแบกหนังสือ10กว่าเล่มบนโต๊ะทำงานของไอบะ.....ปีนขึ้นโซฟาข้างๆตัวจิน.....วางลงบนหัวเป็นตั้งๆ....จินตั้งรับไม่ทัน.....หนังสือกองใหญ่ถูกทุ่มบนหัว....
"เจ็บนะเว่ย!!!"
"หึ...."
"ขำอะไรไม่ทราบ"
"นายรู้สึกเจ็บแล้วเหรอ....เจ็บมากมั้ย....นายยังขาดอีกอย่างนะ....ชั้นยังไม่ได้ให้อีกอย่าง"
หยิบจานสีที่มีทั้งตระกูล.....ขว้างใส่เสื้อของจินจนเปื้อนไปหมด.....จินมองเสื้อของตัวเอง.....ทั้งๆที่มีสีเยอะแยะ....แต่ทำไมถึงได้เห็นเพียงแค่สีแดงกับสีดำ?
"นายมันบ้าไปแล้วคาเมนาชิ....."
มือใหญ่จับไหล่ทั้งสองข้าง...เขย่าจนร่างนั้นโอนอ่อนไปตามแรง....ใบหน้าเรียบเฉย.....ที่เห็นมีน้ำตาเมื่อกี๊ก็ไม่ปรากฎอีก
"ใช่.....บ้า.....นายเข้าใจสิ่งที่ชั้นทำไปทั้งหมดรึเปล่า"
"เข้าใจความคิดบ้าๆของนาย....ไม่มีทาง"
"งั้นชั้นจะบอกให้....ที่ชั้นต้องสัมผัสหูของนายแรงๆ....ก็เพราะ....."
เอื้อมมือลูบตรงใบหูของจิน....จินมองหน้า....พยายามไขความข้องใจ
"เพราะว่าชั้น.....อยากให้นาย....สลัดความคิดบ้าๆ....สลัดสิ่งที่ได้ยินผิดๆ.....อยากจะให้เข้าใจอะไรมากขึ้นกว่านี้....ส่วนที่ชั้นแบกหนังสือกระหน่ำลงบนหัวนาย...."
เปลี่ยนจากใบหู....กลายเป็นเส้นผมสีทอง....ลูบเบาๆช้าๆ.....
"ก็เพราะ....อยากจะให้นายรู้สึกว่าอาการหูเบา....มันทำให้คนๆนึง.....เสียใจมากๆ.....ที่นายไม่เชื่อใจเค้า....แล้วที่ทำให้นายรู้สึกเจ็บ.....ก็เพราะว่า.....อยากให้นายรู้ว่าความเจ็บของคนๆนึงมันเป็นยังไง....เจ็บที่ร่างกาย.....แล้วก็เจ็บที่ใจ...ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้านาย....เจ็บที่ใจมากที่สุดเลยนะรู้มั้ย....อย่างสุดท้าย...."
มือคาเมะ...ลูบเสื้อของจิน....ที่มีแต่สีที่ยังไม่แห้งสนิท...สีเปื้อนจนเต็มฝ่ามือ....โดยเฉพาะ.....สีแดง....กับสีดำ....เปื้อนมือทั้งสองข้าง
"ที่ชั้นสาดสีใส่นาย.....ก็เพราะว่า...."
"อยากให้รู้ว่าการโดนใส่ร้ายป้ายสีจากคนที่คิดว่าอยากจะทำดีด้วยมันเป็นยังไง"
จินพูดแทน....คาเมะเปิดยิ้มเล็กๆ....ก่อนจะเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยสี.....ลูบหน้าของจิน....
"ใช่.....นายรู้ได้ยังไง...."
"ทำไมจะไม่รู้....แต่ขอโทษ.....ชั้นไม่มีทางกลับใจให้อภัยนายหรอก.....ในเมื่อไม่มีสิ่งที่จะทำให้ชั้นเชื่อ....ชั้นก็ไม่มีทางเชื่อนาย"
"ในที่สุด.....นายก็ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย.....นายอยากให้ชั้นยอมรับใช่มั้ย"
"แน่นอน"
"งั้นชั้นจะยอมรับ.....อย่างที่นายต้องการ....อยากให้ทำชั้นก็จะทำให้"
คาเมะนั่งคุกเข่าลงข้างหน้าจิน......ก้มหัวลงจนติดพื้น....แทบเท้า
"ชั้น....ขอโทษในสิ่งที่ชั้นทำไปทั้งหมด....นายคิดว่าชั้นหักหลังนาย.....โอเค....ชั้นหักหลังนาย....นายคิดว่าชั้นเอาเทปบ้าๆนั่นไปเปิดเผย....ได้....ชั้นเอาไปเปิดเผย....นายคิดว่าชั้นร่วมมือกับโคคิ....คิดว่าชั้นเป็นต้นคิดของแผนทั้งหมด....คิดว่าชั้นหลอกถามนายเรื่องชาติกำเนิด....มีคุซาโนะร่วมมือด้วย....."
คาเมะเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา....มองจินที่ยังคงก้มหน้ามองตัวเอง....จะเรียกว่าช็อกก็คงไม่ผิด
"ใช่....ชั้นทำเองหมดทุกอย่าง.....อย่างที่นายต้องการให้มันเป็น....ชั้นตามใจนายแล้ว....ทุกเรื่องที่ชั้นไม่เคยได้ทำ....ชั้นก็ทำให้นายตามที่จินตนาการเอาไว้ในหัว.....ขอโทษกับสิ่งที่ชั้นได้ทำมันลงไป....ทำให้นายไม่สบายใจ....ทำให้นายโง่อยู่ได้ตั้งนาน....ชั้นขอโทษ....อาคานิชิ จิน.....นิคัน....แล้วก็คิมยองจิน...."
รอยยิ้ม....มาพร้อมกับน้ำตา......จินทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ายืนมอง.....ไม่ช่วย...ไม่คิดจะประคองขึ้นมาจากพื้น....มองอยู่อย่างนั้น.....จนกระทั่ง.....
"นายทำอะไรคาเมนาชิ"
เห็นการกระทำของคาเมะ.....ที่กำลังเอาสีแดงที่นองพื้น.....ป้ายลงบนข้อมือข้างซ้ายตัวเอง.....
"อยากใช้สีแดงลบความทรงจำ....."
"ความทรงจำอะไร"
"ความทรงจำ.....ที่เคยมีนาฬิกาสีส้มวางอยู่บนข้อมือของชั้น.....ตั้งแต่นายโกรธชั้น.....สัมผัสจากมันไม่เคยหายเลย.....ชั้นไม่อยากลบมันจนกระทั่งวันนี้....วันนี้ที่ชั้นรู้ทุกอย่างว่าถึงแม้ชั้นจะทำให้นายกลับมาดียังไง.....ก็ไร้ประโยชน์.....เพราะฉะนั้นลบมันออกดีกว่า"
"แล้วทำไมต้องใช้สีแดง...."
"มันดูเจ็บปวดดี....ชั้นชอบ....."
คาเมะนั่งถูข้อมือตัวเองด้วยสีแดง.....เหมือนคนที่สติเลื่อนลอย....จิน...ทำไมนายไม่คิดจะช่วยเลยเหรอ.....นายเป็นคนยังไง.....รึว่ากลัวเสียฟอร์มกันแน่?
"คาเมะ....ทำอะไร!!!"
สายตาของจินมองไปยังประตูห้อง.....เห็นไอบะที่เปิดประตูมองเข้ามาพร้อมกับยูอิจิ.....ยูอิจิรีบเดินเข้ามาดูน้อง....ส่วนไอบะ...ยืนมองจินด้วยสายตานิ่งเฉย....พร้อมกับยูคิแฟนสาวของตัวเอง....ที่มองด้วยความงงนิดๆ
"มาจัง....อะไรเหรอ....มีอะไรกัน...แล้วทำไมข้อมือเค้าเป็นสีแดงล่ะ"
"ไม่มีอะไรหรอกยูคิ.....เล่นกันธรรมดา...ยูคิไปรอชั้นอยู่ข้างนอกก่อนนะ"
"อื้มม"
โดนไล่ไปอีกแล้วแฟนฉัน....ไอบะเดินเข้ามา.....ปิดประตูปัง
"ทำไมข้อมือเป็นอย่างนี้.....แกกรีดข้อมือตัวเองเหรอคาเมะ"
ยูอิจิจับข้อมือขึ้นมาดู.....มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด.....แต่มันเป็นกลิ่นสีชัดๆ
"นี่มันสีนี่นา....ทำอะไรห๊าาา.....บอกพี่สิคาเมะ....ทำไมเงียบอย่างนี้"
"นั่นสิ...แล้วนายล่ะจิน....ไม่คิดจะช่วยเค้าเลยเหรอ"
ไอบะมองจินที่ยังคงยืนอึ้ง....สภาพของร่างสูง....ผมเปิงเพราะเพิ่งโดนตบบ้องหู....เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยสี.....ที่หน้าก็มีสีแดงกับสีดำอยู่ที่ข้างแก้ม.....
"พี่ยู.....อยากกลับบ้าน"
"กลับใช่มั้ย.....ไปก็ได้....มาซากิ....ชั้นพาน้องชั้นกลับก่อนนะ"
"อืมม.....รีบพากลับไปเลย.....อยู่นี่เดี๋ยวเป็นหนักขึ้นกว่านี้"
"งั้นไปก่อนนะ....ลุกขึ้นเถอะคาเมะ"
ประคองคาเมะขึ้นมาจากพื้น.....เดินไปทั้งน้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้ม.....จินไม่มองตาม....ยังคงมองลงไปข้างล่าง.....ตรงที่คาเมะได้นั่งเมื่อกี๊......
"จิน.....นายทำไมแยกไม่ออก.....ว่าที่นี่เป็นญี่ปุ่น.....ไม่ใช่เกาหลี"
"ชั้น....."
"คนญี่ปุ่น.....เค้าจิตใจละเอียดอ่อน....เค้าพร้อมจะทำทุกอย่างเมื่อเค้ารู้สึกว่าทำให้คนๆนั้นเข้าใจผิดจริงๆ.....ทำทุกๆอย่างให้รู้.....ว่าเค้าบริสุทธิ์ในสายตาของคนๆนั้น....."
จินไม่พูดอะไร.....ปล่อยให้ไอบะพูดไป....คงคิดว่า....อาจจะทำให้จินรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง
"รู้มั้ยว่านายสำคัญกับเค้านะ.....ยังสงสัยอยู่รึเปล่า....ว่ารูปใบนั้นที่อยู่ในห้องคาเมะ....คือใคร"
"นายรู้ได้ไง"
"ยูอิจิบอกชั้น....ว่าไง....อยากรู้มั้ยว่ารูปใบนั้นสำคัญกับคาเมะจังแค่ไหน....แล้วทำไมเค้าต้องแคร์จิตใจนายมากมาย....ทั้งๆที่ไม่น่าจะสนใจขนาดนี้"
จินมองด้วยสายตาที่แฝงความอยากรู้นิดๆ.....ไอบะเอ่ยปากพูด
"ก็รูปเด็กคนนั้น.....ที่มีภาษาเกาหลีอยู่ข้างหลังภาพ.....ก็คือนายไงล่ะ"
* * *
