==>The Truth & Forgive <==
"เป็นชั้นได้ยังไง"
"ตอนเด็กนายคงจำไม่ได้....ก็เพื่อนคนนั้นที่ป้านายไปเยี่ยม.....ก็คือลุงของนาย.....แล้วตอนนั้นนายก็อยู่ด้วยนายจำได้มั้ย"
จินไม่ตอบเหมือนเคย.....ยังคงอึ้ง
"นายวิ่งเล่นอยู่คนเดียว.....พอป้าเค้าขอถ่ายรูปนายก็วิ่งหนีเค้า....เค้าเลยต้องให้พยาบาลแถวนั้นแอบถ่ายนาย....ยูอิจิบอกว่าป้าเค้าถูกชะตากับนาย.....พอรู้ว่านายจะมาอยู่ที่บ้าน.....เค้าดีใจใหญ่เลย.....เค้าจำนายได้ตลอดเวลา.....มีแต่นายที่จำเค้าไม่ได้....แล้วนายรู้สึกมั้ยล่ะ....ว่าทำไมนายถึงไม่รู้สึกเขินเวลามาอยู่กับครอบครัวใหม่"
ไอบะเดินเข้ามาแตะไหล่จิน...พูดบางอย่างที่ทำให้จินอึ้งอีกรอบ
"ตามจริงแล้ว....คาเมะจังเค้าต้องเกลียดนายใช่มั้ย.....แต่เค้ากลับมาทำดีกับนายเพราะอะไร....เพราะว่ารูปใบนั้น.....ที่เค้าได้จากป้าเค้า...แล้วก็เก็บไว้มาเป็นเวลา5ปี"
"แล้วรู้ได้ไงว่าเป็นรูปชั้น"
"ก็ตอนแรกเค้าไม่รู้นี่หว่า....พอดีมันมีภาษาเกาหลีที่ป้าเค้าเคยบอกไว้ตอนเด็กๆ....ว่ามันอ่านว่าคิมยองจิน....ประจวบเหมาะกับที่ชั้นบอกชื่อที่แท้จริงของอาคานิชิ จินออกไป....มันทำให้เค้าแน่ใจมากขึ้น.....เค้าก็เลย......"
"รู้สึกดีๆกับชั้น"
"ใช่.....ทีนี้เข้าใจรึยัง...ว่าทำไมเค้าจะต้องหวังดีกับนาย.....ทำดีกับนาย....ทั้งๆที่น่าจะเกลียดกันแต่ทีแรก....เค้าไม่ทำร้ายคนที่เค้าผูกพันมานานหรอก"
ไอบะเดินไปหยิบเสื้อหนังสีดำให้จิน.....ยื่นให้คนที่กำลังสับสนที่สุด
"เค้าไม่ได้คิดจะทำให้แกอับอายขายหน้าชาวบ้านหรอก.....ยูอิจิบอกว่าคนอย่างคาเมะจัง.....ถึงจะปากร้ายปากเสีย.....แต่จิตใจเค้ายังเหมือนเด็ก....ถูกกระทบกระเทือนมากๆ.....มันก็ทำให้ช็อกจนเลื่อนลอยได้อย่างที่นายเห็นเมื่อกี๊ไง.....ยูอิจิมันรักน้องมันมาก....ครอบครัวเค้ายิ่งกว่านาย.....พ่อแม่ตายทั้งคู่....ยูอิจิมันก็หาทางช่วยครอบครัวอีกตั้งหลายอย่าง....พร้อมกับคาเมะที่ต้องตั้งใจเรียนเพื่อพี่ชาย.....เค้าจะเอาเวลาไหนมาลอบกัดนายล่ะ.....คิดดีๆนะจิน....กลับบ้านแล้วลองคุยกับเค้าดีๆ.....แต่ระวังหน่อยล่ะ...ตอนนี้ยูอิจิมันเขม่นนายอย่างมาก....ระวังบาทาของมันด้วยแล้วกัน......ไอ้นี่เวลาอยากมีเรื่องกับใครมันใช้แค่กำลังอย่างเดียว....แล้วก็....ไม่มีใครสู้มันได้ด้วย...."
จินหันหน้ามาหา....ไอบะพยักหน้าประมาณว่า.....กูพูดเรื่องจริง
"กลับไปซะเถอะนะ...."
จินเดินออกไปเงียบๆ....ไอบะมองตามหลัง.....ภาวนาว่า....ขอให้พรุ่งนี้ได้รับข่าวดีทีเถอะ....

* * *

ที่บ้าน 7.32
"อ้าว...จินคุง"
เดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการ....เพิกเฉย
"กินข้าวมารึยัง"
"เรียบร้อยครับ....ผมไม่หิวแล้ว"
"งั้นเหรอจ๊ะ.....ยูจัง....น้องล่ะลูก"
ยูอิจิที่นั่งชันเข่าอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวแบบญี่ปุ่น....เหล่มองจินด้วยหางตา.....แล้วก็ทำไม่สนใจ.....แถมท้ายด้วยประโยคที่ทำให้จิน....รู้สึก...ชะงัก
"มันคงลงมาไม่ได้หรอกป้า....สภาพอย่างนั้นคงกินอะไรไม่ลง.....สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วนี่"
"ตายล่ะ.....ไม่กินไม่ได้นะ....ตัวแค่นั้นไม่กินอะไรเลยก็แย่น่ะสิ.....ยูจังไปทำข้าวต้มให้น้องหน่อยสิลูก"
"งั้นผมขอกินข้าวก่อนแล้วกัน.....มันหลับอยู่....ปลุกตอนนี้คงไม่ได้หรอก....ตื่นมาก็เจอแต่สิ่งไม่เจริญหูเจริญตา....อาการก็จะยิ่งแต่ทรุดหนัก"
หยิบแม็กกาซีนดนตรีขึ้นมาอ่าน....ทำเหมือนจินไม่มีตัวตน.....จินคงทำได้แค่มอง....แล้วก็เดินขึ้นไป....บนห้อง
"ยูจัง....ทำไมพูดอย่างนั้น....สงสารเค้าออก"
"ป้าจะสงสารมันทำไม....หลานรักของป้าโดนมันทำขนาดนั้น....ป้ายังสงสารมันอีกเหรอ.....คงจะได้เชื้อเกาหลีเหนือมาเต็มๆจนลบไม่ได้เลยอ่ะดิ"
"เบาๆสิยูจัง......เดี๋ยวก็ได้มีเรื่องกันอีกหรอก"
"ก็ดีดิ.....ไม่ได้กระทืบคนมาตั้งนานแล้ว...."
"ยูจัง!!!"
ป้าเริ่มจะขึ้นเสียงใส่....ยูอิจิจำต้องเงียบลงเหมือนเดิม
"ขอโทษครับ"
ส่ายหัวเบื่อๆให้กับหลานชายตัวดี....เริ่มจะบ่นขึ้นมาบ้าง
"เค้าน่ะมีปมด้อยมาตั้งแต่อยู่เกาหลี....โดนอย่างนี้มันก็ต้องมีเรื่องเป็นธรรมดา.....เราต้องเข้าใจเค้าสิลูก"
"ไม่มีทาง....ป้าคิดดูดิ.....จนคาเมะมันพูด...มันพิสูจน์ตัวเอง.....เตือนสติจนจะบ้าตายอยู่แล้ว.....มันยังไม่เชื่อเลย....บ้าไปจริงๆ....อย่างนี้มันไม่ใช่คนหรอก......"
"ใช่ไม่ใช่เราก็ต้องเข้าใจเค้า....ป้าเห็นเค้ามาตั้งแต่เด็กๆ.....เค้าน่ะควรจะมีชีวิตที่สนุกสนานมาตั้งนานแล้ว.....ไม่ใช่ตกอยู่ในวังวนแบบนี้....สงสารเค้าเถอะนะลูก"
"พูดถึงตอนเด็กของมัน......รูปใบนั้นน่ะ....ป้าไม่น่าให้คาเมะมันเห็นเลย......ไม่งั้นมันคงไม่หลงหัวปักหัวปำขนาดนั้นหรอก......คอยดูเหอะ.....ตอนเอาข้าวต้มไปให้มัน.....ผมจะแอบเอารูปออกมาฉีกแล้วเผาไฟเลยคอยดู"
"อย่าทำอย่างนั้นนะยูจัง....สงสารน้อง"
"แล้วป้าจะให้ทำไงล่ะ....ถ้าไม่ทำอย่างนี้มันก็ตัดใจไม่ได้หรอก"
"แล้วคิดว่าถ้าเผาแล้วคาเมะจังเค้าจะตัดใจได้ทันทีเหรอ....ยังไงจินคุงเค้าก็ต้องอยู่บ้านนี้กับเราจนกว่าลุงเค้าจะย้ายมาอยู่ที่นี่"
"แล้วเมื่อไหร่ล่ะ....ผมว่าที่ให้มันมาอยู่กับเรา.....ก็เพราะอยากจะตัดหางปล่อยวัดมากกว่า"
"เอาเถอะ.....ป้าไม่พูดแล้ว....ยังไงถ้ายูจังขึ้นไปแล้วเห็นหน้าเค้า.....อย่าแสดงท่าทางโกรธจนออกนอกหน้านอกตาล่ะ....ทำตัวให้ปกติธรรมดาที่สุด....เข้าใจมั้ย"
"แต่ว่า....."
"นี่คือคำสั่ง.....ป้าสั่งอะไรก็ต้องทำ"
"ครับ"
ตอบรับเสียงเอื่อยๆ.....ไม่ค่อยจะมีอารมณ์กินข้าวซักเท่าไหร่เลย....ห่วงน้องมากสินะ


"ก๊อกๆๆๆๆๆๆ"
"พี่เข้าไปนะคาเมะ"
มือที่ถือถาดข้าวต้มพร้อมกับยาสองเม็ดแล้วก็น้ำ....เปิดลูกบิดประตูอย่างทุลักทุเล....ใช้ตัวดันเข้ามา
"ยังไม่ตื่นอีกรึไง...."
วางถาดลงข้างๆโต๊ะโคมไฟข้างเตียง.....นั่งลงข้างๆคาเมะที่ยังคงนอนหันไปอีกทาง....ไม่ได้หลับเลย
"มีไข้รึเปล่าเรา"
มือยูอิจิจับหน้าผากมนนั้น.....วัดไข้
"ไม่เป็นไรหรอก.....พี่ยู.....ถามอะไรหน่อยสิ"
หันตัวมาหา...จับมือพี่ชายเอาไว้.....ฝ่ายยูอิจิ.....นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง....ลูบหัวน้องเบาๆ
"ถามอะไรอีกล่ะ"
"เค้ากลับบ้านรึยัง"
"ถามถึงมันทำไม"
"ชั้นกลัวชั้นจะทำแรงไปจนเค้าไม่อยากจะมาเหยียบที่นี่"
"ทำไมชอบโทษตัวเองนักนะ.....แกน่ะไม่ได้ผิดอะไรเลย.....มันต่างหากที่ผิดเต็มประตู.....ผิดที่หูเบาไม่ยอมฟังใคร....สิ่งที่แกทำกับมันทุกอย่าง....ถูกแล้วนะ"
เลื่อนหัวนอนตักยูอิจิ....กอดเอวแน่น
"คาเมะเอ๊ย....ทำไมแกจะต้องผูกพันกับมันขนาดนั้น.....พี่ไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์อะไรเลย"
"ไม่รู้สิ.....พี่ยู.....ขออย่างนึงนะ....อย่ามีเรื่องกับเค้าเพราะชั้นได้มั้ย"
"ทำไม"
"เถอะนะ.....ไม่อยากเห็นคนทะเลาะกันเพราะชั้นอีกแล้ว....แค่ที่โรงเรียนก็มากพอ.....อย่าให้มันมีครั้งต่อไปอีกเลย"
"พี่ไม่เข้าใจแกจริงๆ.....ทำไมแกจะต้องห่วงมันสงสารมัน....มันทำกับแกแรงแค่ไหนแกก็ยังไม่โกรธมัน.....เพราะอะไรคาเมะพี่อยากจะรู้"
"เพราะอะไร.....ก็ผูกพันไง...คือคำตอบที่ชั้นมั่นใจ"
"เฮ้อ.....เด็กบ้าเอ๊ย....รูปที่แกเก็บไว้....อยากจะเผามันทิ้งจริงๆ"
"ก็ลองดูสิ.....ได้ตัดพี่ตัดน้องกันแน่ๆ"
"โอเคๆๆ....ไม่เผาก็ไม่เผา...."
"วันนี้นอนด้วยกันนะพี่ยู"
"ทำไม....เกิดเป็นอะไรอีกล่ะ"
"ก็เดี๋ยวถ้าชั้นหลับ....พี่ยูก็อาจจะแอบไปหยิบรูปฉีกทิ้งก็ได้.....ชั้นไม่ปล่อยให้ทำอย่างนั้นหรอก....นอนเดี๋ยวนี้"
ยูอิจิยิ้มขำๆ.....จำต้องนอนลงตามคำสั่ง....ทันทีที่นอนก็กอดพี่ชายแน่น....
"พรุ่งนี้วันเสาร์....ไปเที่ยวกันนะคาเมะ"
"ไปไหน"
"ไปบ้านเกิดป้าที่ฮอกไกโด...จะได้ไปเล่นหิมะ....ไปดูอะไรสวยๆ.....ไปนะ"
"แล้วอาคานิชิไปด้วยมั้ย"
"ท่าทางนายจะอยากให้มันไปนะ....งั้นเดี๋ยวพี่จะชวนมันให้ก็ได้"
ไม่พูดต่อ....หลับไปซะเฉยๆ.....ยูอิจิถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับภาพตรงหน้า...ลูบเส้นผมสีน้ำตาลเรียงเส้นละเอียดนั้นเบาๆ.....แล้วก็คิดบางอย่าง
คิดว่า...พรุ่งนี้จะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นมั้ย???

* * *

Morning....
"ปังๆๆๆๆๆๆ"
"ไอ้จิน...ตื่นยัง....เปิดประตูดิ๊!!"
ยืนหัวเสียเคาะประตูร่วม10นาที...กว่าจะเปิดได้...ทำเอายูอิจิควันออกหูไปหลายรอบ
"นอนอะไรนักหนาวะ....ยังกะนอนอยู่ในรังโจร.....หัวเปิงเลย.."
ผลักหัวจินถอยไปอีกทาง....เดินเข้าไปในห้อง
"รีบๆอาบน้ำแต่งตัว....วันนี้เราจะไปเที่ยวกัน"
"ไปไหน.....ไม่ไปโว้ย...กูจะนอน"
ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ....ยูอิจิต้องตามกระชากถึงที่
"นายต้องไป.....ป้าบอกว่าอยากพานายไป.....นายก็ต้องไป"
ความจริง....คาเมะต่างหากอยากให้ไป....แต่ไม่กล้าพูดว่าใครชวน....ใช้ป้าบังหน้าน่าจะได้ผลกว่า
ไปที่ไหน"
"ฮอกไกโด...บ้านเกิดป้า"
ลุกขึ้น.....หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่าย....ได้ผลกว่าที่คิดแฮะ?
"เฮ้ย....ออกมาแล้วรีบเก็บเสื้อผ้าเลยนะเว่ย...ได้ยินชั้นมั้ยไอ้จิน!!!"
"เออ....ออกไปซะ....รำคาญ!!!"
สิ้นเสียงจิน...ยูอิจิเดินไปหยิบกระเป๋าจัดเสื้อผ้าของตัวเอง....ตรงข้างหมอนบนเตียงจิน.....พบกับบางอย่าง....
"มันใส่แบบนี้ด้วยเหรอ.....เถื่อนๆอย่างมัน"
เพ่งดูนาฬิกาสีส้มอย่างสนอกสนใจ.....มันเป็นแบบที่คนน่ารักๆเค้าน่าจะใส่กันมากกว่า....แล้วทำไมจินถึง....????
"KFC เนี่ยะนะ.....บันทึกชื่ออะไรของมัน.....หิวไก่อ่ะดิ"
ชื่อบนนาฬิกา....ยูอิจิไม่รู้หรอกว่ามันคือ.....คาเมะ?
วางนาฬิกาลงที่เดิม...ใจก็ยังคงสงสัยอยู่บ้าง....ว่าทำไม.....จินถึงมีนาฬิกาอันนี้ได้.....ทำไม?


"ไปกันได้แล้ว....วันนี้ป้าจะพาไปเที่ยวนะหลานๆ"
ป้าดูจะกระชุ่มกระชวยเป็นพิเศษ...ขึ้นนั่งรถเป็นคนแรก....ตามมาด้วยยูอิจิ.....ส่วนอีกสองคน....แทบจะไม่มองหน้ากันซะด้วยซ้ำ
"คาเมะจัง.....จินคุง....ขึ้นรถสิ"
ไม่มีใครขยับขา...ยูอิจิเอง....ก็คิดว่า....ชวนสองคนนี้....ไปด้วยกันในรถคันเดียวกัน....มันถูกแล้วเหรอ?
"คาเมะ.....ตอนนี้สิ่งที่แกรักที่สุดอยู่กับพี่นะ....ถ้าไม่รีบขึ้นรถตอนนี้.....พี่เผามันทิ้งจริงๆด้วย"
เบนสายตามาทางยูอิจิทันที......
"มันคืออะไร"
"ก็สิ่งที่แกห้ามไม่ให้พี่จับต้องไง.....พี่ขโมยมาจากห้องแกเรียบร้อย.....ไม่ขึ้นรถ....เผาทิ้งจริงๆนะ"
สิ่งนั้น....ทั้งคู่รู้กันว่าคืออะไร....รูปภาพที่เก็บไว้มานาน....ยังไงก็ไม่ยอมให้เอาไปหรอก....แต่.....ไอ้พี่ยูเอาไปตอนไหนวะ??
"ขึ้นแล้วๆ.....อย่าทำอย่างนั้นนะ"
ขึ้นรถอย่างว่าง่าย.....ป้ากับยูอิจิมองหน้ากัน.....ยิ้มขำๆ
"แล้วจินคุงล่ะ....ขึ้นรถสิลูก.....เดี๋ยวจะไปถึงนั่นมืดค่ำนะถ้าช้ากว่านี้น่ะ"
ไม่ตอบ.....สายตายังคงมองมาที่คาเมะที่ทำท่ากระตือรือร้น...เวลารู้ว่าของสำคัญจะโดนทำลาย....ของสิ่งนั้น....คือสิ่งที่จินคิดว่าเป็นรูปตัวเองรึเปล่า
"จะไปแล้วนะ....ทุกคน...."

* * *

~~~~~~~เวลา....มันผ่านไป....~~~~~~
บนรถคันหนึ่ง.....ที่ด้านหน้า....ดูจะเฮฮา.........
แต่ด้านหลังล่ะ.....ทำเหมือนกับมีม่านกั้นไม่ให้พูดกันซะอย่างนั้น.......
......จิน....นายจะได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนบ้างมั้ยนะ?

"ยูจัง.....ขนของขึ้นบ้านเลยนะ"
"คร้าบคุณป้า....."
ป้าเดินนำเข้าบ้านไปแล้ว....ส่วนจิน.....กับคาเมะ....ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น.....ตาแทบจะไม่มองกันซะด้วยซ้ำ
"พวกนายทำอะไรกันอยู่วะ....ช่วยขนของหน่อยดิ"
"ยูอิจิ...ถามอะไรหน่อย"
ถามต่อหน้าคาเมะ.....เพียงประโยคนั้น....ทำเอาร่างเล็กที่ฟังอยู่หน้าแดง
"คนชวนชั้น...ไม่ใช่ป้านายหรอกใช่มั้ย?"
"เฮ้ย.....แกพูดอะไรอย่างนั้น....แกว่าน้องชั้นมันชวนเหรอ.....มันน่ะโกรธแกจะเป็นจะตาย.....มันจะชวนแกได้ไง...."
"ไม่รู้ดิ.....โกรธแน่รึเปล่า?"
พูดเหมือนกับไม่รู้ไม่ชี้.....หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นบ้าน.....ดวงตาคู่สวยมองมือใหญ่ที่ถือ.....กระเป๋าของเค้า.....อย่างไม่ลังเล
"โห....ดูมัน....กระเป๋าพี่มันไม่สนเลยอ่ะ....ดีแล้วล่ะที่แกโกรธมัน....นิสัยแย่ขึ้นเรื่อยๆ...."
"งั้นเหรอ....ไม่รู้สิ"
ย้ายตัวเข้ามาภายในบ้าน.....ห้องนอนในนั้น....มีอยู่2ห้อง....แน่นอนว่าป้านอนห้องนึง.....แล้วอีกห้องล่ะ?
"ป้า....ให้พวกผมนอนไงอ่ะ"
ยูอิจิมองซ้ายมองขวา.....พร้อมๆกับคาเมะ จิน....ที่ดูจะไม่ต่างกัน
"สามหนุ่มก็นอนในห้องนั้นหมดนั่นแหละ"
"ห๊าาาาา!!!"
ยูอิจิแทบจะระเบิดเสียงออกมา....ให้จินกับคาเมะนอนใกล้กัน.....เดี๋ยวก็ตีกันตาย....
"ยูจังมีอะไร...มีปัญหาเหรอ"
"ก็....."
"ก็อะไร......"
ป้ากะพริบตานิดๆ....ส่งซิกให้ยูอิจิรู้.....รู้แผนที่วางไว้
"ป้า.....เอาจริงดิ"
ส่งสียงกระซิบเบาๆ....คาเมะมองดูปาก....แต่ไม่รู้อะไรเลย
"เอาล่ะนะ.....จัดของให้เสร็จเรียบร้อย....แล้วยูจัง....พาน้องไปเที่ยวไปดูหิมะที่เมืองใกล้ๆนี้แล้วกันนะ"
"คะ.....ครับ"
ป้ายิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าห้องไป...ยูอิจิ....รู้แผนทุกอย่าง.....ก็เล่นวางแผนเล่นๆกับป้าเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน.....ไม่นึกว่าจะเอาจริงนี่หว่า
"งั้นเข้าห้องไปเตรียมของ.....พวกนายอยากนอนตรงไหนก็นอน....ชั้นไม่วอรี่อะไรอยู่แล้ว......"
"ไอ้พี่ยู...."
"อะไรจ๊าาา....น้องสุดที่รักของพี่ยู"
ยังไม่ทันพูดจบก็โดนกระชากแขนไปทางอื่น....โดนแน่แก
"ทำไมเป็นแบบนี้.....แค่ให้ชวนมาเฉยๆ....แล้วไหงให้มานอนด้วยกันล่ะ.....บ้ารึเปล่า"
"ไม่รู้.....ก็พี่ลืมนี่หว่าว่าบ้านมันมีห้องนอนแค่สองห้อง.....แกจะให้ออกมานอนข้างนอกรึไงล่ะ....หนาวตายชักเลย"
"ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าชั้นไม่อยากจะเจอหน้าเค้า...."
"รู้.....แต่แน่ใจนะว่าแกไม่อยากเจอหน้าไอ้จินมัน....ไม่อยากเจอแล้วให้ชวนมาทำไม...."
"ก็....."
คาเมะเงียบลง....หันมองจินแว๊บๆ.....ก่อนจะหลบสายตาอย่างรวดเร็ว....ก็ทางจินมองมาเหมือนกัน
"เอาเถอะน่าๆ....ตอนแรกพี่ก็เกลียดๆมันอยู่...แต่ป้าพูดซะพี่หายเกลียดเลยว่ะ....สงสารมัน.....เห็นใจมันเถอะ...อโหสิให้มันซะนะ...ไปจัดของได้แล้ว"
โอบไหล่น้องเดินผ่านหน้าจิน....ไอ้ตัวเล็กทำหน้าไม่สบอารมณ์พี่ชายอยู่ในอ้อมกอด
"ไอ้จิน.....เข้าไปดูห้องกันเหอะ.....เดี๋ยวจะพาไปเที่ยว"
"แล้วป้า....?"
"ป้าแกไม่ไปหรอก.....บอกอยากนอนพักที่บ้าน....ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีใครดูแล....เดี๋ยวเพื่อนบ้านข้างๆก็มาคุยเป็นเพื่อน....อย่าห่วงเลยน่า....ไปกันเหอะ.....เฮ้ยย....ไอ้ตัวเล็กเอ๊ยยย....ทำหน้าหงิกอีกแล้ว....ไม่สวยเลยนะเรา...เฮ้อ!!"
ขยี้หัวน้องเบาๆ....พากันเดินเข้าห้องไปซะอย่างนั้น....ตามด้วยจิน....ที่กำลังสงสัยอยู่เหมือนกัน...ว่ายูอิจิ....กับคุณป้า...
ทำไมวันนี้ดูแปลกๆ?

* * *

"ป้า.....พวกผมไปก่อนนะ"
"จ้าาา....เที่ยวให้สนุกนะ"
รถเคลื่อนออกไปจากบ้าน....พร้อมๆกับจินและคาเมะที่นั่งอยู่บนรถ.....มียูอิจิเป็นสารถี....ยังไม่มองหน้ากันเหมือนเดิม.....ป้ายืนส่ง.....ในใจก็ได้แต่ภาวนาบางอย่าง
"ยูจัง....ทำให้สำเร็จล่ะ"
คุณป้าเดินเข้ามาในบ้าน......จะเดินเข้าครัว.....แต่ทว่า......
"กริ๊งงงงง....กริ๊งงงงงงงง....."
เดินมารับโทรศัพท์....เสียงๆนั้น...
"อ้าว....คุณคิม"
ลุงของจิน......โทรตรงมาจากเกาหลี....เสียงดูร้อนรน.....เป็นห่วง
*นากามารุซัง.....จินหลานผมล่ะเป็นไงบ้าง*
"ก็ดีค่ะ.....เพิ่งมีเรื่องจนโดนพักการเรียนมาอาทิตย์กว่าแล้ว"
*มันเอาอีกแล้ว....ผมว่าแล้วเชียว.....ลางมันบอกเหตุแปลกๆ.....แล้วก็มีจริงๆด้วย.....แล้วเยินมากมั้ยครับ*
"ก็เยอะพอดูค่ะ.....แต่รายที่เค้าทำ.....ดูจะหนักกว่า.....เข้าโรงพยาบาลไปแล้วล่ะ.....ดีที่พ่อแม่เค้าไม่เอาเรื่อง....."
*โชคช่วยไปที.....ขอโทษด้วยนะครับ*
"ค่ะ....แล้วคุณคิมโทรมาหาชั้นมีอะไรคะ....ถ้าโทรมาถามแค่นี้ชั้นไม่เชื่อหรอก"
*มันก็มีนิดหน่อยครับ....คืองี้.....ตอนนี้นากามารุซังอยู่ที่ฮอกไกโดใช่มั้ย.....ผมโทรไปบ้านแล้วไม่มีใครรับก็เลยเสี่ยงโทรมาที่นี่*
"ค่ะ.....มีอะไรคะ"
*ถ้ากลับไปบ้าน....แล้วมีคนเสียงทุ้มๆ.....พูดญี่ปุ่นไม่ค่อยชัดโทรมา.....แล้วขอสายเจ้าจิน....อย่าให้มันรับนะครับ*
"ทำไมล่ะคะ....."
*พ่อมันโทรมา......ตามตัวไอ้จินให้ควั่ก....กะจะพาจินมันไปอยู่ที่สิงคโปร์ด้วยน่ะครับ....ผมว่ามันคงไม่ยอมแน่ๆล่ะ*
"ตายล่ะ...นั่นน่ะสิ.....เค้าไม่ถูกกับพ่อเค้าไม่ใช่เหรอคะ"
*ใช่ครับ.....ผมไม่ยอมให้มันไปหรอก.....ผมว่ามันใกล้จะมีชีวิตที่ดีแล้ว......ไปเจอหน้าพ่อมันกับแม่เลี้ยง.....มีหวัง....ตายแน่ๆ....มันอาละวาดจนเกาะสิงคโปร์แตกแน่ๆล่ะ*
"นั่นสิคะ.....โอเคค่ะ....เดี๋ยวชั้นจะพยายามกันให้.....ชั้นว่าเค้าก็น่าจะมีชีวิตที่ดีแล้วล่ะ....."
*ขอบคุณครับ....ผมว่ามันน่าจะมีเรื่องมากกว่านี้นะ.....ทำไมคราวนี้มีแค่เรื่องเดียวล่ะครับ....แปลกมากๆ*
"คงเป็นเพราะ....คนบางคนมั้งคะ.....???"

* * *