==> I want KFK [Kame Friend of Kim] <==
"เฮ้อ....หิมะขาวๆสวยๆ.....อากาศดีจริงๆเลยโว้ย....พวกแกว่ามั้ย"
มองไปยังหิมะสีขาวโพลน....Snow Park....หันมาถามความเห็นด้านหลัง.....แต่ดูจะไม่มีอารมณ์กันซักเท่าไหร่
"ทำไมไม่เฮฮาเลยวะพวกแก.....มาเที่ยวทั้งที....ยิ้มหน่อยเด้.....อย่าให้ชั้นเป็นบ้าอยู่คนเดียว"
ไม่ตอบเหมือนเดิม....เริ่มรำคาญไอ้สองตัวนี้เต็มทน.....มองคาเมะ....ก็ดูเหมือนไม่กล้าสบตา....มองจิน....ก็เหมือนกับกลัวเสียฟอร์ม....ต้องทำอะไรซักอย่างแล้วในฐานะพี่ชายที่แสนดี
"เฮ้ยย....สาวสวยว่ะ"
คาเมะมองตาม....สาวๆกลุ่มใหญ่เดินมา....สวยๆทั้งนั้น....เข้าทางยูอิจิเป๊ะเลย
"คาเมะ....พี่ขอตัวไปหาสาวๆทางนั้นก่อนนะ....."
"พี่ยู......จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นนะ"
"เอาน่าๆ....แกก็อยู่กับไอ้จินไปก่อนนั่นแหละ....เดี๋ยวพี่มา"
"แล้วตอนไหนที่แกจะมาล่ะ....ไม่ต้องเลยอยู่นี่แหละ"
"เถอะน่า.....ปล่อยพี่ชายแกไปเห๊อะ....ได้เจอสาวทั้งทีขอหลีซักนิดนะ....ไปล่ะ"
ว่าแล้วก็เผ่นแน่บ....หายเข้าไปในกลุ่มสาวๆ.....คาเมะร้องเรียกยังไงก็คงจะไม่ได้หรอก
"โธ่เอ๊ย.....จนได้สิน่า"
"กลัวชั้นรึไง"
หันมองจินที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากกัน.....ท่ามกลางหิมะสีขาว....สีแห่งความเงียบสงบ.....แต่ในใจ.....กลับฟุ้งซ่านร้อนรุมเต็มที
"นาย.....ชอบชั้นรึเปล่า"
"ห๊าาาาา!!!!"
"พูดความจริงมาไม่ดีกว่าเหรอคาเมนาชิ"
"มีสิทธ์อะไรที่ชั้นจะชอบนายได้....ในเมื่อชั้นเกลียดนายไม่ใช่เหรอ....ชั้นแกล้งนายสารพัด....หักหลังนายต่างๆนาๆ.....ชั้นจะชอบนายได้ไงล่ะ...."
หน้าตาดูจะไม่สบอารมณ์เข้าจริงๆ....อยากจะเดินหนีคนๆนี้ไปทางอื่น.....แต่ทว่า...มือใหญ่....กลับคว้าข้อมือคาเมะแน่น....
"นายทำบ้าอะไร....."
"มากับชั้น...."
"ทำไมต้องไป....ปล่อยชั้นเถอะ....เดี๋ยวเชื้อเลวๆมันจะติดคนดีๆอย่างนายเปล่าๆ...."
"บอกให้มาก็มาเถอะน่า....!!!"
"เอ๊ะ!!ก็บอกว่าไม่ไปไง....นายสั่งชั้นไม่ได้หรอก....ไปไกลๆไป"
"พูดดีๆให้ฟังกันบ้างดิ....."
"ไม่ฟังเว่ย.....อย่ามาบังคับ....ปล่อยมือชั้น....เชื้อเลวมันแพร่กระจายหมดแล้ว....ชั้นอยากจะเก็บเอาไว้แค่คนเดียว....นายไม่ต้องแบ่งมันไปหรอก"
พูดยังไงก็คงจะทำให้คาเมะเชื่อไม่ได้....ยิ่งพูด....นักท่องเที่ยวที่อยู่รอบข้าง....ก็ยิ่งแต่จะหันมามองมากขึ้น....ในที่สุด....
"เฮ้ยยย.....!!!"
แขนโอบรอบเอวแน่น....โดนลากไปแบบน่ากลัวสุดๆ....ตัวแทบจะลากพื้น.....ยิ่งแต่จะทำให้คนอื่นมองมามากเท่านั้น
"นายทำบ้าอะไร.....เจ็บนะ"
"บอกให้ไปดีๆไม่ชอบ....มันก็ต้องโดนแบบนี้แหละ"
"ไปก็ได้.....ชั้นไปก็ได้.....ปล่อยชั้นเซ่...."
"แน่ใจว่าปล่อยแล้วจะไป"
"เออ....ปล่อย..."
ตัวคาเมะโดนปล่อยลงพื้นอย่างไม่ปราณี....แรงจนพื้นหิมะยุบ.....ร่างเล็กๆได้แต่นอนจับสะโพกตัวเองเพราะความเจ็บ
"ลุกขึ้นเร็ว..."
"ลุกไงล่ะมันเจ็บนี่หว่า"
จินยื่นมือให้.....พยักหน้าให้รู้.....ว่านายต้องไปกับชั้นอย่างเดียว
"ลุกก็ได้"
จับมือกัน....พยุงเอาไว้....จินรู้สึกถึงมือน้อยๆที่เย็นจับขั้ว.....สีแดงระเรื่อเต็มฝ่ามือ
"ถุงมือไปไหน"
"ไม่อยากใส่....ไม่ได้เอามา...."
"ปัญญาอ่อน...."
"นายว่าใครปัญญา...ห๊า??"
อยู่ๆจินก็ยื่นถุงมือไหมพรมสีขาวให้.....อึ้งนิดๆ.....กับตัวหนังสือที่อยู่บนนั้น....
A.K.J.คงจะเป็น...อาคานิชิ คิม ยอง จิน...สินะ
"ใส่ซะ....."
มือน้อยๆสอดเข้าไปใต้ถุงมือ....ไม่ได้พอดี.....แต่กลับหลวมจนเหลือส่วนนิ้วด้านบนไว้เยอะมาก....อุ่นจนน่าแปลกใจ
"ส่งมือมา....ชั้นจะพาไปด้านต้นไม้เก่าแก่ด้านโน้น"
"โห....ไปตรงนั้นน่ะนะ.....ไกลนะอาคานิชิ"
"มาเถอะน่า.....พูดมากอยู่ได้"
ยังไม่ทันที่จะส่งมือไป....จินก็คว้ามือน้อยๆกระชากไปซะแล้ว.....ทำเอาคาเมะแทบจะก้าวขาตามไม่ทัน
ดวงตาของตัวเอง.....ได้แต่มองจิน....ที่มีสายตามุ่งมั่นต่อต้นไม้ด้านหน้า.....มือใหญ่กุมมือน้อยเอาไว้แน่นจนรู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่างกาย.....มันซ่านไปทั่ว
"อาคานิชิ.....นายมีอะไรจะพูดกับชั้นกันแน่.....ทำไมต้องพาไปที่ไกลขนาดนั้น"
"เดี๋ยวก็รู้.....มันเป็นเรื่องระหว่างเรา2คน"
ดีใจเล็กๆกับประโยคนั้น....เรื่องระหว่างเรา2คนเหรอ....ฟังดูผูกพันจัง
"เรื่อง.....อะไร"
"เฮ้ย.....ถามมากอะไรนักหนา....ถึงชั้นจะพูดกับนาย.....แต่ใช่ว่านายจะถามคำถามชั้นได้ทุกเวลา"
"เฮ้ย....เดี๋ยวพ่อก็ไม่ไปด้วยซะหรอก....ถามดีๆนะเว่ย"
จินหยุดกึก.....จนตัวคาเมะชนกับแผ่นหลังอย่างแรง....
"อยู่ๆหยุด....นี่นายบ้าไปแล้วรึไง....ชั้นไม่น่าตามนายมาเลยให้ตายสิ"
"ขอโทษนะ...."
คำขอโทษครั้งแรกที่ออกมาจากปากจิน...มือใหญ่โอบไหล่เล็กๆไว้....แน่นจนไหล่ห่อ...แนบกับอกอุ่นๆ....โว้ยยยยย!!!.....ใจเต้นแรงแล้วเว้ยยยย!!!!
เดินไปด้วยกัน....จนกระทั่ง...ถึงต้นไม้ไร้ใบ....ท่ามกลางหิมะสีขาว
"ยืนอยู่นี่แหละ....อย่าไปไหน"
จับตัวคาเมะยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น....ไม่รู้ว่าจินจะทำอะไร.....แต่ที่รู้ตอนนี้....จินเดินไปอีกด้านนึงของต้นไม้....มองตาม
"หันไปทางอื่น.....อย่าหันมาด้านนี้...."
"ทำไมอ่ะ....นายคิดจะทำอะไรกันแน่"
"บอกแล้วเดี๋ยวก็รู้"
"ก็รีบพูดเด้"
"ก็หันไปก่อนสิวะ"
ทำหน้ารำคาญจินเต็มที่....หันไปตามคำสั่ง....กำลังยืนเซ็ง.....แต่อีกไม่กี่วินาทีต่อมา....ก็.....
!!!ฟึ่บ!!!
"โอ๊ยยยยย....."
อยู่ๆหิมะกองโตก็โถมทับตัวเอง.....มาจากไหนยังไม่รู้....ยืนเฉยๆมันก็ทับใส่....นอนราบอยู่กับพื้นหิมะ.....
"มาจากไหนเนี่ยะ???"
"ฮึ....."
เสียงหัวเราะจากที่เบาๆแค่ในลำคอ....กลับกลายเป็นระเบิดเสียงจนดังลั่น.....เสียงหัวเราะดูสะใจ
"อาคานิชิ.....นายทำใช่มั้ย....."
"จะไปรู้ได้ไง.....ชั้นไม่มีแรงหอบหิมะมาทับนายกองโตขนาดนี้หรอก"
"ก็ถ้านายไม่เขย่าต้นไม้...หิมะมันคงไม่ทับชั้นหรอก....เล่นไม่รู้เรื่อง...."
หัวเสียสุดๆ....พยายามจะลุก.....แต่มันแข็งไปหมด....เย็นจับขั้วขนาดนั้น....
"จะพยายามลุกรึไง....."
"อย่ามายุ่ง....โอ๊ยยยยย.....ไอ้นิคัน....แกทำไมทำแบบนี้.....ไอ้นิคันๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!"
"เรียกถี่จังนะ...นอนอยู่อย่างนั้นแหละ"
เดินมานั่งข้างๆ.....บนน้ำแข็งใสสีขาวที่เรียกว่าหิมะ.....คาเมะนอนหันหน้าไปทางอื่น...โกรธของจริงแล้วนะ
"คาเมนาชิ...ขอโทษ...."
อึ้งกับคำพูดนั้น....ถึงมันจะเป็นคำพูดครั้งที่2....แต่ความรู้สึกมันแตกต่างกัน..
"ขอโทษ....เรื่องอะไร"
"เรื่องที่ชั้นเข้าใจผิดๆกับนาย....เรื่องที่ชั้นทำให้นายต้องเสียใจ....ขอโทษ"
"อาคานิชิ...."
"ไอ้เนี่ยะ....นายเอามาคืนชั้นทำไม....เอากลับไปซะ....มันแพงนะเว่ยกว่าจะซื้อมาได้...."
หยิบนาฬิกาสีส้มในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา.....จับข้อมือน้อยๆ....ใส่ให้
"คงต้องเจาะรูเพิ่มแล้วมั้ง.....จะผอมอะไรนักหนา...."
"บ่นอยู่ได้.....ใส่มันอย่างนี้แหละ....หลวมก็ช่างมัน"
"พูดไม่รู้เรื่องรึไง....ถ้าเกิดมันตกหายไปจะว่าไง.....เด็กบ้าเอ๊ยยย...."
ถอดนาฬิกา.....วางไว้บนตัก....พร้อมกับถอดต่างหูที่อยู่บนหูข้างขวา....เจาะรูลงไปบนนาฬิกานั้น
"นาฬิกาพลาสติก......เจาะง่ายเป็นบ้า....เอ้า...เสร็จแล้ว"
ใส่ให้ที่ข้อมือน้อยๆเหมือนเดิม.....กะเก่งจริงๆ.....พอดีเป๊ะ
"ซึ้งใจจนหน้าแดงเลยเหรอคาเมนาชิ"
ไม่ตอบ.....แต่กลับกัดริมฝีปากล่างตัวเองไว้แน่น....หลับตาปี๋
"นายเป็นอะไร"
"เอาชั้นออก"
"ว่าไงนะ"
"เอาชั้นออกไปจาก....หิมะกองนี้......แข็งจะตายอยู่แล้ว....ไม่ไหวแล้ว...."
จินยิ้มนิดๆ....ขยี้หัวคนที่นอนอยู่เบาๆ......ก่อนจะช่วยพยุงขึ้นมา....ถอดเสื้อกันหนาวตัวนอกของตัวเอง....คลุมให้ร่างนั้นเบาๆ....เดินไปด้วยกัน...มือใหญ่โอบไหล่แน่น
"พี่ยูตามหาแล้วมั้ง.....นายน่ะเล่นบ้าๆ"
"อยากลองดูว่านายจะทำหน้ายังไงแค่นั้น...."
"แล้วเห็นรึยังล่ะ.....ไอ้นิคันบ้าๆๆๆ"
พูดหลายครั้ง.....แต่ไม่ยักกะแสดงท่าทีโกรธออกมา....ทำไมล่ะ?
"นายไม่โกรธชั้นเหรอ...."
"ทำไมต้องโกรธ....ในเมื่อนายคิดว่าชั้นเป็นคนที่นายผูกพันมาก.....ชั้นจะโกรธลงได้ไง"
"ผูกพัน....พูดอะไร"
ดูท่าว่าจินจะรู้เรื่องเกี่ยวกับรูปใบนั้นยังไงไม่รู้สิ?
"รูปเด็กคนนั้น....ภาษาเกาหลีข้างหลังมันอ่านว่าคิมยองจินใช่มั้ย"
"นายรู้....."
"แล้วเด็กคนนั้นก็คือชั้น.....ใช่มั้ย"
"รู้อีกแล้ว"
"แล้วตอนนั้นป้านายแอบถ่ายชั้นตอนอยู่ที่โรงบาลใช่มั้ย"
รู้มากจัง.....เฮ้ย.....รู้ได้ไง"
"นายถูกชะตากับชั้น.....แล้วก็...."
หันหน้าเข้าหา....คราวนี้มือเปลี่ยนจากโอบไหล่...กลายเป็น.....รัดที่เอวแน่น....หน้าใกล้กันจนจะรวมลมหายใจเป็นหนึ่งเดียว
"ตกหลุมรักชั้นตั้งแต่5ปีก่อน.....ใช่มั้ย"
"มะ....มะ....ไม่ใช่....ไม่ใช่ซะหน่อย"
"ปากแข็งไปเห๊อะ....เดี๋ยวก็รู้ว่านายจะทนได้ซักกี่น้ำ"
เปลี่ยนมาโอบไหล่เหมือนเดิม.....เป็นเพราะความใกล้ชิดเมื่อกี๊รึเปล่า....ที่ทำให้ตกใจจนไข้เริ่มขึ้น.....
"ไอ้จิ๊น....แกทามอารายน้องช้านนนนน!!!"
ยูอิจิตะโกนมาแต่ไกล....จินไม่สนใจซะอย่างนั้น
"ทำไมตัวเย็นอย่างนี้....เย็นเว่อร์เลยอ่ะ.....ไมหน้าแกซีดๆวะคาเมะ.....ทำอะไรน้องชั้นไอ้จิน......ห๊าาาา!!"
"ฟัดกันบนหิมะนิดหน่อย....หนุกดี"
"หนักมากๆเลยอ่ะพี่ยู.....ไม่ไหวแล้ว"
"ไอ้จิน....แกกล้าทำในที่สาธารณชนอย่างนี้เนี่ยะนะ....ทำไมยังกล้า.....ห๊าาาาา!!!"
จะต่อยจินซักหมัด....หวงน้องจนเว่อร์
"ไม่ใช่อย่างนั้น.....หัวสมองแกคิดแต่เรื่องลามกรึไงไอ้พี่ยู....แค่หิมะมันหล่นทับชั้นก็แค่นั้น....ไม่มีอะไรหรอก....อาคานิชิ.....อย่าไปสนใจไอ้หมีโคอาล่านี่เลย.....พาชั้นไปรถเหอะ....เหมือนไข้จะขึ้นยังไงไม่รู้"
ทำตามคำสั่ง......เดินผ่านหน้ายูอิจิไปซะเฉยๆ.....หมีโคอาล่าควันออกหู....สาวๆไม่สนมันแล้วโว้ย.....กรูหวงน้องกรูแร้ววววว
"แหม.....พอได้กัน....เอ้ย!ดีกัน....ก็ลืมพี่แกเลยนะ.....จำเอาไว้!!!!"
เมื่อกี๊ก็หนับหนุนให้อยู่ด้วยกัน.....แต่พอเห็นใกล้ชิดกันหน่อย.....หวงจนออกนอกหน้า....แกใกล้วัยทองแน่ๆเลยยูอิจิเอ๊ยยย.....

* * *

"ถึงแล้ว...เชิญประคองเดินลงจากรถตามสบาย....พี่เพ่อไม่ต้องสนใจมันแล้ว"
ยังงอนไม่เลิก.....ไม่มีเสียงตอบกลับ....หันหลังไป
"ชู่วววว...."
ยูอิจิมองจินที่ส่งซิกให้.....คาเมะนอนพักหัวที่ไหล่จิน.....จับหน้าผาก.....ตัวร้อนเอามากๆ
"มันเป็นไร"
"ไข้ขึ้น....หลับไปแล้ว"
"ไปทำอีท่าไหนวะ"
"แค่เขย่าต้นไม้ให้หิมะมันร่วงทับก็แค่นั้น"
"ห๊าาา....ไอ้...."
"เบาๆ....น้องนายหลับอยู่....."
ยูอิจิจำต้องเงียบลง.....นั่งมองคาเมะที่หลับไม่รู้เรื่อง....พิงไหล่.....ของคนที่ดูอบอุ่นที่สุด
"ก๊อกๆๆๆ"
เสียงเคาะกระจก.....พบกับคุณป้าที่ยืนมองผ่านกระจกใส
"ไรคับป้า"
"ทำไมไม่เข้าบ้านซักที.....เย็นแล้วนะ"
"ก็คาเมะมันไม่สบายอ่ะป้า"
"อ้าว.....ไปทำอะไรมา....ลงมาก่อนเถอะ.....พาน้องเข้าห้องก่อน....เดี๋ยวโดนลมหนาวๆอาการจะยิ่งหนัก....เร็วๆเข้ายูจัง"
"ป้าก็บอกไอ้จินมันดิ....ซบไหล่กันอยู่สบายใจสบายกายอยู่น่ะ....ผมไม่สนมันแล้ว"
เดินลงจากรถ....ปิดประตูอย่างแรง....ท่าทางจะงอนน้องตัวเองจริงๆแฮะ
"ยูจังนี่ไม่ไหวเล้ย.....จินคุง....พาคาเมะลงมาเร็วลูก"
ป้าช่วยเปิดประตูให้.....ประคองคนที่อ่อนแรงลงมา....ยังคงหลับอยู่....
"หายโกรธกันแล้วเหรอจ๊ะ"
ป้ายิ้มหน้าบาน....จินเปิดปากพูดนิดๆ
"ครับ"
"แล้วใครเริ่มก่อน...."
"มันก็ต้อง....ผมสิครับ"
"อ่อนโยนขึ้นนะเรา....เพราะใครรึเปล่าที่ทำให้เป็นแบบนี้"
"เพราะหลานป้ามั้งครับ"
พาตัวคาเมะเดินเข้าไปในบ้าน.....ป้ายืนอึ้งนิดๆ....สุดท้ายก็ยิ้มออกมา
"รู้แล้วๆ....แผนชั้นสำเร็จจนได้"

* * *

"โห.....ไข้ขึ้นตั้ง39แน่ะ.....ไอ้จินเอ๊ยย.....ไอ้ตัวแสบ....เอาจนได้"
ยูอิจินั่งมองปรอทวัดไข้.....สูงจนน่าตกใจ
"ยังเอาไม่ได้ซักหน่อย....รึว่านายอยากให้ได้มาก....คืนนี้จัดให้"
"ไอ้นี่.....ฮึ้ยยย!!"
กำหมัดจะทุบหัวจิน.....โดนป้ากันไว้อีกแล้ว
"ยูจัง....น้องนอนอยู่เบาๆได้มั้ย"
"คร้าบบบป้า"
นั่งหน้าหงิกอยู่ข้างๆ....น้องชายตัวเอง....ที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง.....ห่มผ้าหนาๆ....หายใจหอบถี่เพราะความร้อนในตัวที่สูงเอาๆ
"จินคุงน้าาา.....คืนดีแบบนี้ก็แย่สิ....."
"ขอโทษครับ"
"ไม่เป็นไรหรอก....ป้าก็พูดไปงั้น.....ถ้าทำแล้วกลับมาดีกันก็โอเคแล้วล่ะ....2ทุ่มแล้วนี่นา.....ป้าไปนอนก่อนนะ"
"อ้าว.....ป้านอนห้องนี้ดิ....จะได้ดูแลคาเมะจัง"
"แล้วยูจังดูน้องไม่เป็นรึไง.....เคยเลี้ยงมาแต่เด็กน่าจะรู้น้าาา.....เอาน่า.....ผู้ชายดูแลกันน่าจะง่ายกว่าผู้หญิงอย่างป้านะ"
"ผมไม่เคยเห็นมันเป็นผู้ชายซักที....นึกว่ามีน้องสาว"
ป้าเอื้อมมือตีหัวยูอิจิด้วยความเอ็นดู....ยิ้มนิดๆ.....
"เอาน่าๆ....สองหนุ่มก็ช่วยดูแล....น้อง....สาว.....หน่อยแล้วกันนะ.....ป้าไปล่ะ....ง่วง"
เดินออกไปซะแล้ว....ตอนนี้ก็เหลือแต่เป็นหน้าที่ของยูอิจิกับจิน.....ที่จะต้องช่วยกันดูแล
"คาเมะมันนอนกลาง...งั้นแกกับชั้นก็ต้องนอนริมดิ"
"แล้วจะให้นอนไง.....งั้นแกนอนริมแล้วชั้นนอนที่เดียวกับคาเมนาชิก็ได้"
"อย่านะเว่ย....แกก็นอนริมเหมือนกัน.....ไป๊!!!!"
จินส่ายหัวเบื่อหน่าย...นอนลงตรงที่นอนข้างๆ....ยังไม่ทันหัวถึงหมอน.....ยูอิจิก็แซมมาอีกแล้ว
"แกเลื่อนฟูกไปไกลกว่านี้ไอ้จิน"
"โอ๊ยย....ชั้นไม่ทำอะไรน้องแกหรอกน่า"
"ไม่รู้เว่ย....ถอยไป....."
จินถอยตามคำสั่งแบบเอื่อยๆ.....จะล้มตัวลงนอน.....ยูอิจิมันเอาอีกแล้ว
"เฮ้ยยยไอ้จิน"
"อะไร....!!!"
"แกห้ามเคลื่อนตัวมาเด็ดขาด....ถ้าชั้นรู้แกออกไปนอนข้างนอกเลย"
"เออ...กูไม่ใช่งูนะเว่ย....จะหลับจะนอนแล้ว....น่ารำคาญ!!!"
ล้มตัวลงนอน...เสียงเรียกมาอีกแล้ว....
"อะไรอีกวะ.....เดี๋ยวพ่อต่อยหน้าแหกเลย"
"โทษๆ....คือจะวานเอาวอล์กแมนในกระเป๋าหน่อย....น้าค้าบบบคุณจิน"
หยิบวอล์คแมนให้....พอถึงตอนส่ง....แทบจะขว้างใส่
"อย่านะ....เดี๋ยวรบกวนคาเมะมัน"
"เออ.....เอาไป"
ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง....ไม่มีเสียงอะไรแล้วแน่ๆล่ะ....พรุ่งนี้จะเป็นไงนะ......
อย่าว่าแต่พรุ่งนี้เล้ย.....ดูคืนนี้ซะก่อน....
ยูอิจิป่วนสุดๆ.........


"อะ.....โอ๊ยยย.....~~~~"
คาเมะ....นอนครางกลางดึกคืนนั้น....เนื่องด้วย....ไอ้พี่ตัวแสบ....นอนก่ายจนทับร่างเล็กนี้....หนักจนหายใจแทบไม่ออก
"อาคา....นิชิ...."
รู้สึกถึงเสียงเล็กๆที่ดังมา.....ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย....
"คาเมนาชิ....เป็นอะไร"
กระซิบเบาๆ....ค่อยๆขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ
"เอาพี่ยูออกไปที....หนัก"
จินมองดูยูอิจิที่นอนก่ายมาเกือบครึ่งตัว....หลับไม่รู้เรื่อง...
"ไอ้นี่ป่วนจนได้...เอาไงล่ะ.....เดี๋ยวยกตัวมันให้แล้วนายกลิ้งออกมานะ"
"จะบ้าเหรอ....ชั้นกลิ้งไม่ไหว"
"เหอะน่า....จะเอาแล้วนะ....รวบรวมกำลังไว้ดิ"
มือทั้งสองข้าง....ยกตัวยูอิจิอย่างทุลักทุเล....ทันทีที่ยกได้....คาเมะก็ดันตัวออกมา.....ด้วยความที่ไฟมืด....หัวอยู่บนตักจินได้ไงไม่รู้
"เฮ้ย...มานอนบนตักชั้นทำไม..."
"ขอโทษ....มันไม่เห็น....ชั้นจะเอาไงล่ะ.....ไม่ไหวแล้ว....ปวดหัว.....ไอ้พี่ยูครองที่นอนแล้วนะ"
"เอาไงล่ะ.....เอางี้มั้ย"
"ยังไง"
"มานอนฟูกเดียวกันกับชั้น"
"จะบ้าเหรอ"
หน้าแดงก่ำ.....โชคดีที่ไฟปิด....มองไม่ค่อยเห็น...ถ้าเห็นล่ะก็....ซวย
"บ้าไม่บ้านายก็ต้องนอน....รึว่านายจะนอนโดยไม่มีฟูกไม่มีผ้าห่ม...นอนตรงพื้นเย็นๆ....เอาดิสนุกดี....ไม่มาชั้นนอนก่อนแล้วกัน...ราตรีสวัสดิ์"
ล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม...คาเมะแทบจะเรียกไม่ทัน
"เดี๋ยวสิเดี๋ยว....โอเคๆ...นอนก็นอน.....เลื่อนไปสิ"
จินเลื่อนตัวไปทางริมสุดของที่นอน.....เปิดผ้าห่มเชิญชวนเต็มที่....คาเมะเล่นตัวไม่ได้หรอกนะแก....เดี๋ยวไม่หายไข้กันพอดี
ค่อยๆนอนลงข้างๆ...ทันทีที่หัวถึงหมอน......แขนยาวๆของจินก็พาดทับตัวเอาไว้....นิ้วนวดที่ขมับเบาๆ
"นายทำอะไรห๊าาา....."
"ให้ความอบอุ่น...บรรเทาความเจ็บปวด....ปวดหัวไม่ใช่เหรอ....นวดให้อยู่ไง"
"ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้....."
"เอาเถอะ...ร่างแนบกัน....อุ่นกว่าห่มผ้าห่มไม่ใช่รึไง"
"พูดบ้าๆ"
"นายสิพูดบ้าๆ....ทำยังกะฝืนใจตัวเอง....ชอบก็บอกเถอะ...."
ขยับตัวให้ชิดมากขึ้น.....หลับไปแล้ว....แต่มือยังคงนวดหัวตรงที่ปวด....มันไม่เจ็บ...แต่รู้สึกสบายมากกว่า....
มีความสุข....เหมือนกันนะ......
แต่ว่าพรุ่งนี้สิ....
ยูอิจิ.....มันอาละวาดแน่ๆถ้าเห็นภาพนี้......
ตอนมาแรกๆจินทำอะไรน้องตัวเองดูจะเห็นด้วย.....แต่ตอนหลังพอจินไปมีเรื่อง.....ทำให้น้องตัวเองเจ็บ.....กีดกันจนเว่อร์.....
ไอ้นี่หนิ่.........อะไรของมันนักหนา

* * *