==> When father called!!....<==
"ยูมิจังจ๋า....มิกะ....มารินะจัง....น่าร้ากกก~~~~"
หมีโคอาล่านอนละเมอ.....ทันใดก็ตื่นจากฝันอันแสนหวานนั้น.....ด้วยแสงแดดที่ส่องเข้ามาแยงลูกกะตา
"เฮ้ย.....พระอาทิตย์....แกลงไปก่อน....บอกพระจันทร์เข้าเวรต่อดิ๊"
และนั่นก็คือประโยคละเมอของยูอิจิ.....ไม่วายยังหยอดมุขเหมือนเดิม
"คาเมะ.....ปิดหน้าต่างให้พี่ที....คาาาาา....เม้-----"
ไม่มีเสียงตอบรับ....หันหน้าไปดูน้องตัวเอง.....บนที่นอนไม่เห็น....อ้าว....คาเมะล่ะ???
"หายไปไหนวะ....คาเมะ...คาเมะ....แกอยู่ไหน!!"
ตาสว่างขึ้นมา....กวาดมองรอบห้อง....พอดีกับที่สายตาอันเฉียบคม.....มองไปที่ที่นอนของจิน...ทำไมมันดูใหญ่ๆ
เริ่มสงสัยนิดๆ....ไอ้พี่ยู.....จัดการคืบคลานเข้าไปช้าๆ....เปิดผ้าห่มออกดู.....เอามั้ยล่ะ....ชิบหายล่ะสิ??
"เฮ้ยยย....พวกแก....ไอ้จิน....บังอาจจจมากกกกก!!"
เห็นน้องตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดจิน.....เลือดขึ้นหน้า.....หูหมีโคอาล่ากระดิกเอาๆ
"แกลุกขึ้นมาเลย...ไอ้จิน....วันนี้ชั้นต้องเอาเลือดแกออก....ลุกขึ้นมา...."
"จะมายุ่งอะไรวะ....คนจะหลับจะนอน"
"แกไม่ต้องมาหลับเลย.....แน่จริงลุกขึ้นมา....เร็วเด้"
ไม่สนใจเสียงหมี.....หลับต่อ.....กอดแน่นขึ้นกว่าเก่า.....คาเมะเองก็ไม่รู้สึกอะไรเล้ย....คนมันกำลังสบายนี่หว่า....
"ไอ้จิน.....ไอ้นิคัน.....ไอ้เกาหลีเหนือ.....ไอ้ไม่มีคนรัก....ไอ้......"
พูดยังไงจินก็ไม่ตื่น......คราวนี้ตะโกนลั่นบ้าน
"ไอ้จิน.....ไม่ตื่นกูกระชากจริงๆด้วย.....ตื่น!!!"
"อะไรกันยูจัง...."
ป้ารีบเปิดประตูเข้ามาในห้อง....พบยูอิจิที่โกรธ....กำหมัดแน่น....มองจินกับคาเมะที่........
"ป้าดูมันสองตัวเด้.....ไม่อายฟ้าอายดินเลยง่าาาา"
"อ้าว....ก็ดีแล้วนี่"
"ป้าง่าาาา.....ไมเข้าข้างมัน"
"เอาเถอะน่ายูจัง.....น้องไม่สบายอยู่นะ.....ทำอย่างนี้จะได้ไม่ต้องเสียค่ายาค่าหมอ...หายเองโดยธรรมชาติ"
"แต่มันกำลังแต๊ะอั๋งหลานป้าอยู่นะ"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิลูก....เค้าเรียกว่าช่วยรักษา.....จินคุง.....ฝากหลานป้าด้วยนะ"
ยังคงนอนอยู่ไม่รู้เรื่อง.....ยูอิจิหน้าแตกอย่างบอกไม่ถูก...มองจินที่กอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ....ส่วนคาเมะเอง....ก็กอดตอบเหมือนกัน...
"เราตื่นพอดีเลยยูจัง....ออกไปข้างนอกกับป้าหน่อย....จะไปซื้อของ"
"ไม่เอา....จะดูคาเมะ"
"นี่....เราอายุเท่าไรแล้วยูจัง....อยู่มหาลัยแล้วนะ....จะจบจะเป็นรุ่นพี่ซีเนียร์เค้าอยู่แล้วยังทำตัวไม่รู้ภาษาอยู่ได้....ไปเร็วๆเข้า"
"ครับป้า"
เดินตามป้าไป....สายตายังคงมองน้องตัวเอง.....ห่วงหวง.....ห่วงหวง......เพราะอะไรถึงได้รู้สึกอย่างนี้.....อยู่ๆก็รู้สึกอย่างนี้....ทำไมนะ???


"ยูจัง.....ยูจัง......"
กลับจากซื้อของ....เห็นยูอิจินั่งซึมนั่งเหม่ออยู่ในรถ....เรียกเท่าไรก็ไม่รู้เรื่อง
"ยูจัง!!!!"
"คะ.....ครับ"
"เป็นไรห๊าาเรา.....นั่งเหม่ออยู่นานแล้วนะ"
"ไม่มีอะไรครับ"
"ไม่เชื่อหรอก....คิดถึงเรื่องน้องใช่มั้ย....."
ไม่พูด....แต่สายตามันสื่อได้ดี
"ป้าถามจริงเถอะ.....ทำไมอยู่ๆถึงได้หวงน้องขึ้นมา....ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็สนับสนุนจินคุงเค้าไม่ใช่เหรอ"
"มันก็ใช่.....แต่ว่าผม......"
"เราแอบชอบน้องแบบนั้นรึเปล่า..."
"แบบไหน"
"แบบคนรักคนสำคัญคนหนึ่ง"
"ม่ายยยยย....บ้าเหรอป้า.....ผมกับมันเป็นพี่น้องกันแท้ๆนะ....จะรักกันแบบนั้นได้ไงล่ะ....ให้มีแฟนแบบมันผมไม่เอาหรอก"
"งั้นเป็นเพราะอะไรล่ะ.....ยูจังไม่เคยหวงน้องแรงขนาดนี้นี่นา"
"ก็ผม.....แค่คิดว่า.....มันจะไม่อยู่ป่วนผมอีกแล้วน่ะสิ"
"อ๋อ.....กลัวน้องไม่สนใจตัวเอง.....น้อยใจคาเมะว่างั้นเหอะ...."
"ทำนองนั้นมั้ง....ผมอ่ะนะ....เล่นกับมัน....อยู่กับมันมาตั้งแต่เด็ก....ไม่เคยห่างเลย....แต่พอไอ้จินเข้ามา.....ทำไมถึงรู้สึกว่าคาเมะมันจะอยู่ห่างผมไปเรื่อยๆ"
"ยูจังคิดมากน่ะลูก"
ลูบหัวหลานตัวดี......ยูอิจิยิ้มแห้งๆ....
"เราน่าจะดีใจนะ.....คาเมะเค้าเป็นคนทำให้จินคุงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้แล้ว...พยายามให้เค้าอยู่กับเราตลอดนะยูจัง.....เข้าใจมั้ย"
"ป้าหมายความว่าไง"
"พ่อเค้าจะโทรมาจิกเรียกจินคุงไปอยู่สิงคโปร์ด้วยน่ะสิ....เราต้องช่วยกันเค้านะลูก"
"ทำไมต้องกันไม่ให้พ่อลูกเค้าเจอกันด้วย.....บ้าอ่ะดิ"
"ไม่บ้าหรอก......จินคุงเค้าไม่ชอบหน้าพ่อเค้า.....พ่อเค้าเป็นเกาหลี....รู้มั้ย"
"เออใช่...ผมลืมเลย.....แล้วทำไมถึงจะพาไปอยู่ด้วยล่ะ"
"ป้าไม่รู้....แต่ถ้ากลับไปบ้านแล้วได้ยินคนโทรมาพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยดี....แล้วขอสายจินคุง....กันให้สุดๆเลยนะลูก"
"ทำไมถึงไม่ให้ไอ้จินพูดกับพ่อมันให้รู้เรื่องล่ะ.....ป้าจะกันทำไม"
"ป้ายังไม่รู้.....ก็ลุงของจินคุงเค้าโทรมาจากเกาหลี....บอกว่าให้กันให้ถึงที่สุด....จินคุงกำลังจะมีชีวิตใหม่....ไม่อยากให้ใครต้องมาพังลง.....ลุงเค้าห่วงมากๆเลยนะ"
"แปลกนะ....ทำไมมันถึงเกลียดพ่อมันขนาดนั้น....ไม่เข้าใจเลย"
"ยูจังก็ลองเป็นคนที่ชื่ออาคานิชิ จินดูสิ.....ยูจังจะเข้าใจ"
ป้าไม่พูดอะไรต่อ....แต่เพียงแค่ประโยคเมื่อกี๊.....มันก็ทำให้ยูอิจิคิด....บางทีอาจจะเข้าใจก็ได้...ว่าทำไม?
"กลับบ้านเถอะนะ....เดี๋ยว2คนนั้นหิวแย่เลย"

* * *

"อืมมม....ไม่ใช่ตรงนี้...ไม่ลงตรงนี้ดีกว่า....."
"นายนี่เรื่องมากที่สุด....จะลงก็ลงได้มั้ย"
"ก็มันหาที่เหมาะไม่ได้นี่นา....ลงไปเดี๋ยวก็โดนนายกินเรียบ"
ร่างเล็กนั่งคิดหาทาง....หาทาง......หาทาง....
หาทางวางหมากรุกตัวสำคัญ.....แข่งกับจิน....แพ้มา2ครั้งแล้วยังไม่เลิก....
"สองหนุ่ม....ทำอะไรอยู่"
ป้าเดินถือของมากับยูอิจิ.....พี่ชายมองน้องตัวเองที่นั่งเล่นหมากรุกอยู่หน้าบ้าน....หน้าตาสดชื่น.....
"คาเมะ....แกหายไข้แล้วเหรอ....มาเล่นอย่างนี้ได้ไง...."
"ยังไม่หายดีหรอก....แต่ว่าไม่เป็นไรแล้ว.....สบายมาก"
"บ้าน่ะสิ....ถ้าเกิดทรุดขึ้นมาจะว่าไง....ตัวก็เล็ก...บางยังกับผู้หญิง....ยังมาทำอวดเก่ง"
ยูอิจิหน้าเครียดอย่างที่คาเมะก็ไม่เคยเห็นมาก่อน.....แถมตาขวางใส่จินอีกต่างหาก
"เอาเถอะน่ายูจัง....อย่าไปว่าน้องเลย...."
"ไม่ว่าได้ไง....อ่อนแอยังกับผู้หญิงอย่างนี้....หักโหมมากไม่ได้หรอก"
"นี่....คำก็ผู้หญิง.....สองคำก็ผู้หญิง....อะไรนักหนา...ชั้นเป็นผู้ชายนะ.....แกมีสิทธิ์อะไรมาว่าชั้นล่ะ.....ไม่พอใจก็เชิญเข้าไปข้างใน.....ไม่ก็ไปไกลๆเลยก็ได้....ไปสิ"
สองพี่น้องเริ่มจะมีเรื่องกัน.....ยูอิจิดูจะน้อยใจของจริงแล้ว....ถือของเดินฉับๆเข้าบ้าน....เสียงที่ตามมาหลังจากนั้น......คือ...
!!!โครม!!!
ทั้งหมด...คาดว่าคงจะเป็นเสียงเก้าอี้ในห้องกินข้าว....ล้มดังลั่นบ้าน.....คาเมะตกใจนิดๆ....แต่ก็คุมสติได้
"ป้าครับ....ยูอิจิเป็นอะไร"
"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ....เฮ้อ!!ยูจังไม่เคยเป็นแบบนี้เลยน้าาา"
พูดพึมพำกับตัวเอง......จินเริ่มจะรู้สึกว่า.....ตัวเอง.....เป็นตัวต้นเหตุระหว่างพี่น้องรึเปล่านะ?
"ว่าไงเรา.....ไข้ลดแล้วเหรอมานั่งเล่นแบบนี้"
จับหน้าผากหลานชาย....ยังคงอุ่นๆ....แต่ก็รู้ว่าคงใกล้หายเต็มที
"อื้มมม....คงได้ยาดีล่ะมั้ง....ว่าไงจินคุง"
"ไม่รู้สิครับ.....ถามคาเมนาชิเค้าดีกว่า"
จินนั่งเท้าคางอยู่หน้ากระดานหมากรุก....มองหน้าคาเมะตาไม่กะพริบ.....คงจะรอฟังคำตอบ
"ผมว่า....ป้าเข้าไปในครัวดีกว่าฮะ....หิวแล้วอ่ะ"
เปลี่ยนเรื่องทันที.....ป้าอมยิ้มนิดๆก่อนจะตอบตกลงหลานชายตัวดี.....เดินเข้าครัวไปซะอย่างนั้น
"พูดอะไรบ้าๆ"
"อ้าว....รึมันไม่ดี.....ไม่งั้นคงไม่นอนตื่นสายอย่างนี้หรอก..."
"บ้า"
พูดจบ.....เบนสายตาเข้าไปในบ้าน....มองเห็นพี่ชายที่นั่งอยู่ที่โซฟาหน้าโทรทัศน์....คิ้วขมวดจนแก้ไม่ออก....ดูโทรทัศน์ไม่นาน.....ก็ล้มตัวลงนอน.....ไม่สนใจใครทั้งนั้น.....
ไม่เข้าใจพี่ชายคนนี้เลย......เป็นอะไรกันแน่?

* * *

"มา2วันก็พอแล้วแหละเนอะ...ว่างั้นมั้ยจินคุง"
ป้านั่งอยู่ข้างหน้ารถ....หันหน้ามามองจินที่นั่งคู่กับคาเมะ....ยิ้มให้....
"ครับ"
สั้นๆ....ไม่พูดมาก...เพราะสายตากำลังมองไปที่กระจกตรงคนขับ....เห็นยูอิจิยังคงทำตาขวางแข็งกร้าวใส่อยู่อย่างนั้น
"เดี๋ยวข้างหน้าก็ถึงบ้านแล้ว....คาเมะจัง....ถึงแล้วรีบนอนนะ....อย่าลุกจนกว่าจะถึง6โมงเย็น...เข้าใจมั้ย"
"โหป้า.....ตอนนี้3โมง...นอนตั้ง3ชั่วโมงเบื่อตายเลย"
"ก็อยากเป็นไข้ทำไมล่ะ.....พักเยอะๆจะได้หายเร็วๆ"
"แล้วใครทำให้ผมเป็นไข้ล่ะ...."
มองค้อนไปที่จิน.....ได้ไม่นาน.....ก็ยิ้มหัวเราะให้กัน.....ภาพนั้นทำเอายูอิจิน้ำตาคลอเบ้า....ดีที่มีแว่นบังไว้....ไม่อยากพูดอะไรแล้ว.....เพราะดูท่าคาเมะจะไม่ฟังอะไรแน่ๆ
"เอี๊ยด!!!"
รถจอดที่หน้าบ้าน.....ทั้งหมด....ลงจากรถ.....ช่วยกันเก็บกระเป๋า....
"โอ๊ยยยย....ไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอเนี่ยะ"
คาเมะจับหน้าผากตัวเอง....รู้สึกมึนๆ.....พี่ชายตัวดียืนอยู่ข้างๆ.....เป็นห่วง....อยากจะช่วยน้อง....เอื้อมมือจะจับแขนเรียวนั้น.....แต่ว่า.....
"อย่ามายุ่ง...."
โดนสะบัดออก....แถมยังเชิดใส่ซะอย่างนั้น.....เล่นเอายูอิจิหงอยไปเลย
"ป้าครับ"
"ว่าไงยูจัง"
"ผมไปมหาลัยนะ"
"อ้าว....เพิ่งกลับมาถึงก็พักก่อนสิ.....จะรีบไปทำไมไอ้มหาลัยเนี่ยะ.....นี่มันวันอาทิตย์นะ"
"ไม่รู้สิ.....ก็ผมอยากไป.....อยู่นี่คงไม่มีใครคุยกับผมหรอก...วันนี้อาจจะไม่กลับบ้านด้วยก็ได้"
"แล้วเราจะไปอยู่ไหน"
"ไม่รู้.....นอนข้างถนนมั้ง.....อยู่นี่ก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้วนี่"
ไม่ฟังเสียงใครอื่น....สายตาทั้งสามคู่มองตามยูอิจิที่ขับรถแล่นออกไปต่อหน้า.....คาเมะ.....รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน.....ในฐานะน้อง.....แต่ไม่เคยทำอะไรให้พี่ชายรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเลย.....ทั้งๆที่ทำอะไรให้ตั้งหลายอย่าง.....แต่น้องคนนี้.....ไม่สนใจพี่ชายเลยแม้แต่นิดเดียว.....นี่เราทำเกินไปรึเปล่านะ
"คาเมนาชิ...."
"อื้มมม...."
"เข้าบ้านได้แล้ว....ถ้านายล้มชั้นจะลากขาเข้าบ้านจริงๆด้วย"
"โอเคๆ.....เข้าก็เข้า"
สายตามองตามรถของพี่ชายที่ขับออกไปอย่างรวดเร็วจนลับตา.....เป็นห่วงซะแล้วสิ


"ขอพบมาซากิหน่อยได้มั้ย"
บอกยามหน้าคฤหาสน์ที่วิ่งมาตรงกระจกรถ...ใบหน้าดูไม่สบอารมณ์
"ครับ...ซักครู่ครับ"
ยามวิ่งไปที่อินเตอร์คอมในป้อม.....กลับมาอีกครั้ง
"เชิญครับคุณยูอิจิ"
ประตูถูกเปิด.....พร้อมๆกับรถยูอิจิที่แล่นเข้าไปข้างใน.....
พบกับไอบะที่ออกมายืนดูอยู่ข้างนอกพร้อมๆกับคุณพ่อบ้าน....เพ่งมองคนในรถ
"ใคร"
"ไม่ทราบสิครับ.....ผมก็ตาไม่ค่อยดีด้วย"
รอดูคนๆนั้น.....ในที่สุด
"อ้าว....ไอ้ยูนี่หว่า....ว่าไงมีอะไร"
"มีเหล้าให้กินมั้ย"
"เฮ้ย....ใจเย็น.....มีเรื่องอะไรพูดกัน..."
"ให้เย็นเหรอ.....มีคนไม่สนใจชั้นให้ชั้นใจเย็นอีกเหรอห๊าาา...."
"แล้วใครเค้าไม่สนใจแกวะ....อย่าเพิ่งใช้เหล้าตัดสินดิ....เข้าไปในบ้านกันก่อนก็ได้...นะ"
"วันนี้ชั้นนอนบ้านแกนะมาซากิ"
"เฮ้ย....ถึงกับนอนบ้านแบบนี้.....แกต้องมีเรื่องแน่เลย"
"นอนไม่ได้ใช่มั้ย....ถ้าไม่ได้ชั้นจะไปนอนหอเพื่อน"
"โอเคๆ....นอนนี่ก็ได้....ใจเย็นนะ....เข้าบ้านก่อน"
กอดคอยูอิจิเดินเข้าบ้าน...มองใบหน้านั้น....เหมือนกับมีเรื่องให้ต้องกังวล....เครียดมากมาย....
"คุณพ่อบ้าน....บอกในครัวนะว่าวันนี้จัดโต๊ะอาหาร2ที่...."
"ครับ"
"ชั้นไม่กิน"
ยื่นคำขาด.....เสียงแข็ง....
"โอเคๆ.....ไม่ต้องทำแล้วนะ.....วันนี้พวกผมไม่กินข้าวเย็น....."
"ครับๆ....งั้นผมออกไปก่อนนะครับ"
"อื้มม"
หันหน้ามามองเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โซฟา.....จับไหล่
"เป็นอะไร.....เล่าดิ๊"
"แกจะรู้ไปทำไม"
"อ้าว....แล้วมาหาชั้นทำไมเนี่ยะ"
"มางั้นแหละ....ไม่มีที่อยู่"
"เออ...แต่ขอโทษ....คนที่จะมาขอชั้นอยู่.....ต้องมีของแลกเปลี่ยน....เพราะฉะนั้น....แกจงเล่ามา ณ บัดนี้....เข้าใจ๊?"
"พูดไปยังกะแกจะรู้เรื่องกับชั้น"
"ทำไมจะไม่รู้เรื่อง....ขนาดเรื่องไอ้จิน..."
"อย่าพูดชื่อนี้ให้ชั้นได้ยิน!!!"
รู้เหตุผลที่ยูอิจิเกิดอาการแบบนี้เข้าซะแล้วสิ....มีปัญหาอีกแล้วเหรอเนี่ยะ
"เล่ามาเดี๋ยวนี้.....อย่าชักช้า...."
"จะฟังรึไง"
"ใช่.....ยิ่งเป็นเด็กในปกครองชั้น.....ชั้นยิ่งต้องฟัง"
มองหน้าไอบะนิ่ง.....ก่อนจะเอ่ยปากเล่า...ยูอิจิในตอนนั้น....ดูไม่ร่าเริงเอาซะเลย.....เครียดไปมาก

* * *

"คาเมะ....กินข้าวเร็วลูก...เดี๋ยวจะได้ไปพักต่อ"
สายตา2คู่มองร่างเล็กๆที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตู....รอการกลับมาของพี่ชายรึไง?
"รอยูอิจิรึไง"
จินที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว....ส่งเสียงมา....ทำเอาคาเมะอึกอักไปนิดๆ
"ไม่ใช่ซักหน่อย...ชั้นแค่..."
ไม่รู้จะพูดอะไร....แค่นี้จินก็รู้ไปถึงไหนๆแล้ว
"แค่อะไร....พูดไม่ออกใช่มั้ย....นายมันปากแข็งทุกที"
"คาเมะจัง...อย่าไปรอพี่เค้าเลย....ยูจังน่ะ.....รู้ไม่ใช่เหรอว่าเวลาโกรธใครขึ้นมาจะไม่เข้าบ้านจนกว่าจะพรุ่งนี้"
"แปลว่าเค้าโกรธผมเหรอ"
"ไม่ใช่อย่างนั้น....เค้าก็แค่น้อยใจ"
"น้อยใจ...???....น้อยใจอะไร"
"ก็น้อยใจ......เอาเถอะน่า....มากินข้าวก่อนเถอะ....เดี๋ยวป้าจะเล่าให้ฟัง...นะ"
เดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างว่าง่าย......จินมองหน้าคาเมะ....ที่ดูจะกังวลมากขึ้น....เอื้อมมือจับหน้าผากซะเฉยๆ....คาเมะที่ถือชามข้าว....ปล่อยมือเพราะความตกใจนิดๆ
"ทำอะไรห๊าาาเรา....ข้าวเกือบหกเลยนะ"
ป้าเอ็ดใส่.....คาเมะเก็บแทบไม่ทัน
"กะ....ก็....ก็.....เค้า....."
"แค่นี้ต้องตกใจด้วยรึไง......แค่ดูว่าไข้ขึ้นอีกรึเปล่าก็แค่นั้น"
นั่งกินข้าวต่อ.....ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....ป้าที่นั่งมองอยู่....ยิ้มขำๆ....กินไปยิ้มไป....
หวั่นไหว.....ใช่มั้ยล่ะ?


"คาเมะจังมานั่งนี่ซิ"
ป้านั่งจิบน้ำชาตรงทางเดินที่ยื่นออกมาจากตัวบ้าน.....นั่งมองบ่อปลาคาร์ฟในสวนแบบญี่ปุ่น.....เรียกหลานชายเข้ามานั่งข้างๆ
"ตัวไม่ร้อนแล้วใช่มั้ย"
"ฮะ....ไม่ร้อน...ไหนป้าบอกว่ามีเรื่องพี่ยูมาเล่าไง......"
"ใช่ๆๆๆ....แต่...จินคุงล่ะ"
"ขึ้นข้างบนไปแล้วฮะ...."
"ดีแล้ว....ถ้าเค้าอยู่เดี๋ยวจะได้มีเรื่องไม่จบสิ้น....เฮ้อ....ยูจังนี่ไม่รู้จักโตซักทีน้าาา...เรื่องแค่นี้ก็ทำเป็นน้อยใจ....."
"เรื่องอะไร.....ป้าเล่าสิ.....อยากรู้แล้วนะ"
"โอเคๆ....คาเมะจังฟังนะ....ฟังเสร็จสัญญาว่าจะไม่โกรธพี่เค้ารอบ2"
"ก็ได้ฮะ.....ถ้ามันเป็นเรื่องที่ไม่ไร้สาระมากนัก"
"งั้นป้าจะเล่าล่ะ....ที่ยูจังเค้าน้อยใจเราน่ะ.....ก็เพราะว่า....เห็นเราสนใจจินคุงเกินไป....พี่เค้าบอกว่าเค้าหวงเรามากเลยนะ"
"ห๊าาาา.....หวงเนี่ยะนะ.....ไอ้พี่ยูบ้าแน่ๆ.....ร้อยวันพันปีไม่เคยหวง"
"แต่ถ้าเป็นป้าป้าก็หวงนะ.....เห็นคาเมะจังพูดคุยกับจินคุงแบบไม่อยากจะแยกจากกันขนาดนั้น....มันชวนให้คิดว่าคาเมะจังจะห่างไปเรื่อยๆ"
"ไอ้พี่ยูคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอฮะ"
"ใช่.....เค้าบอกว่าเค้าเป็นพี่ชายที่อยู่กับน้องคนนี้มาตั้งแต่เด็ก....เล่นกันมา....นอนมาด้วยกัน....มีคาเมะจังมาตลอด...แต่พอจินคุงเข้ามา....เค้าก็เลยรู้สึกว่าจะมาแย่งคาเมะจังไปไงล่ะ"
"ทำไมคิดอย่างนั้น.....ทั้งๆที่ตอนแรกสนับสนุนอยากจะยกให้นักไม่ใช่เหรอ"
"มันเป็นความคิดเล่นๆ....คนเรามันคิดเล่นๆได้ไม่ใช่เหรอลูก....ในใจเค้าน่ะ....ลุ้นอยู่เหมือนกันนะ.....ว่าคาเมะจังจะทำตามแรงยุของพี่เค้ารึเปล่า"
"แล้วก็ทำเล่นซะเนียน....เนียนจน....."
"เนียนจนเริ่มรู้สึกว่าอยากจะยกตัวเองให้เค้าแล้วล่ะสิ"
"ป้า!!"
ตกใจกับคำพูดของป้า....ความจริง....ที่อยู่ในใจ.....มีคนรู้เข้าจนได้สิน่า
"สัญญากับป้านะ....."
"สัญญาอะไรฮะ"
"สัญญาว่าถ้าพี่ยูเค้ากลับมา....จะสนใจเค้าให้มากกว่านี้....รู้มั้ย.....ถ้าไม่มีเค้า....คาเมะจังกับจินคุงก็ไม่มีทางคืนดีกันหรอก.....เรื่องที่ให้พาไปฮอกไกโด.....เค้านั่นแหละที่เป็นคนคิด.....เค้าอยากให้น้องเค้ามีความสุข....แต่คงจะสุขเกินไป.....ความรู้สึกน้อยใจก็เลยเกิด....."
จับมือคาเมะเบาๆ.....ยิ้มนิดๆ
"พูดกับพี่เค้าบ้างนะ....พี่เค้าเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะอยู่รอบข้าง.....พอมีคนไม่สนใจเค้า....เค้าก็ต้องน้อยใจเป็นธรรมดา"
"ฮะ....สัญญา"
"ดีมาก....งั้นก็ขึ้นไปนอนได้แล้ว.....พรุ่งนี้พี่เค้ากลับมา....จะได้พูดกัน"
"ฮะ....ฝันดีฮะป้า"
"ฝันดีเหมือนกัน.....อ้อ....ห้องคาเมะจังอยู่ฝั่งขวานะลูก.....อย่าเข้าผิดเป็นฝั่งซ้ายล่ะ"
"ป้าง่าาาาา..."
"โอเคๆ.....ราตรีสวัสดิ์นะ"
ไปนอนซะที....เหลือแต่หญิงวัยกลางคนคนนี้.....ที่ยังคงนั่งยิ้มกับเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นไปเมื่อวาน....พรุ่งนี้ก็คงจะมีเรื่องดีๆเหมือนกันสินะ?

* * *

00.27 am. ............
"กลับมาแล้วครับ"
กระซิบเสียงเบาๆ.....ทั้งสามคนนอนกันหมดแล้ว.....ยูอิจิเพิ่งจะเข้ามา.....กำลังเดินคิดถึงคำพูดที่ไอบะพูดเอาไว้

*ศิราณีอย่างชั้น....ขอแนะนำ....แนะนำให้แกไปเช็คประสาทซะ....เรื่องแค่นี้ก็คิดมาก....แค่นี้ก็น้อยใจน้องตัวเอง.....บ้าว่ะ*
*บ้าที่ไหนวะ.....ก็ชั้นแค่ไม่ชอบ"
*ก็ไอ้ไม่ชอบของแกนั่นแหละที่บ้าที่สุด.....ทั้งๆที่ไอ้จินมันเป็นคนที่ทำให้น้องแกเลิกเพ้อฝันได้.....แกก็น่าจะดีใจ....จะไปหวงน้องทำไมล่ะ.....ไอ้ยู....แกฟังชั้นนะ*
*น้องแกน่ะ.....ไม่ได้อยู่กับแกตลอดไปหรอกเว่ย.....ไม่เท่าไหร่เค้าก็มีโอกาสที่จะไปจากแกได้.....ถึงเค้าหายไปแล้ว....แกก็ยังเป็นพี่ชายของเค้าอยู่....จงเข้าใจไว้.....ว่าคนที่เค้าจะรักมากกว่าไอ้จินก็คือแก.....แกเป็นเหมือนพ่อเหมือนแม่เค้าขนาดนี้.....เค้าไม่ลืมแกหรอก*
*แต่ชั้น.....*
*ถ้ายังคิดถึงเรื่องไอ้จิน.....ชั้นว่าแกกลับบ้านไปนะ.....ไปคิดใหม่....ไปคิดให้ดีๆ.....ถ้าไม่ได้ผลยังไงอีกก็มาปรึกษาศิราณีมาซากิอีก.....เข้าใจ๊....กลับบ้านไปซะไป๊*

"แล้วชั้นจะเข้าหน้าคาเมะมันติดได้ไงวะ....งอนมันซะขนาดนั้น....เพราะไอ้จินคนเดียวเลย....ไอ้บ้าเอ๊ยยย...."
เริ่มสับสนขึ้นมานิดๆ....เกี่ยวกับจิน.....ในใจยูอิจิยังคงคิดว่าเรื่องทั้งหมด....ไม่ได้เกิดที่ตัวเอง....แต่กลับเป็นจินที่ทำให้เรื่องมันเกิดทั้งหมด.....ไอบะคงลืมพูดไปอย่าง.....พูดแต่ให้พี่น้องเค้าดีกัน....แต่คนนอก.....อย่างจิน.....ไม่เคยบอกให้เข้าใจเลยซักนิด
"กริ๊งงงงงงง.....กริ๊งงงงงงงงงง"
โทรศัพท์.....ดังตอนเที่ยงคืน.....ใครกันโทรมาตอนนี้?
"ฮัลโหล....บ้านนากามารุครับ....ไม่ทราบว่า....."
"ขอสายยองจินหน่อย...."
ชะงักกับเสียงปลายสาย.....ทันใดคำพูดที่ป้าเคยพูดไว้.....ก็เข้ามาในหัว.....เสียงๆนี้....ไม่คุ้นหู....แถม...ยังพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยดีด้วย
"นั่นใครครับ"
"ชั้นเป็นพ่อเค้า...ขอสายเค้าหน่อยได้มั้ย"
ตอนนี้....การตัดสินใจอยู่ที่ยูอิจิ....ถ้าบอกว่าไม่ได้....ก็คงจะเลิกแล้วต่อกัน.....แต่ถ้าบอกว่าได้.....จินก็จะออกไปจากชีวิต....ไม่เกาะแกะน้องตัวเอง....ยูอิจิจะเลือกอย่างไหน.....คงจะไม่เลือก...........
"ได้ครับ......เดี๋ยวผมไปตามให้"

* * *