Story By :: ^^PaRaceTaMoL^^

ShuJinKou :: Akanishi Jin & Kamenashi Kazuya [Drama]

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

.......สวยจังเลยนะ.....บนท้องฟ้านั่นน่ะ.......
สายรุ้งที่ทอดผ่านฟากฟ้า...อยากรู้จัง.....ว่ามันจะสิ้นสุดที่ไหน.....
......มันอยู่ไกลซักเท่าไร....ลองค้นหาดูซักครั้ง.....คงจะรู้สึกดี......
ดีกว่าที่จะมามัวจมปรักกับไอ้ที่บ้าๆอย่างนี้....ที่ๆไม่มีใครสนใจ.....
.....ชีวิตมันเข้าใจยาก....ยากซะจนไม่คิดที่จะเข้าใจมัน......อยากหนีไปให้ไกลๆ.....
ไกลจากความวุ่นวายที่มีอยู่ได้....ยิ่งดี......

"จิน...ลุงจัดการหาที่อยู่ใหม่ให้แกได้แล้ว"
ชายแก่อ้วนๆ.....เดินถือซองเอกสารมาให้....หลานชาย...ที่ยังคงนั่งกินอาหารเช้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว.....
หน้าตาเขียวช้ำจนดูไม่ได้....กินกิมจิ....อาหารประจำบ้านแบบทรมานนิดๆ....แต่หน้าตากลับไม่บอกว่าเจ็บ......
"แกกินกิมจิทำไม....เผ็ดๆอย่างนี้.....แสบจะตายชัก"
"ช่างมันดิ.....สะใจดี"
ร่างสูงเคี้ยวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว....นิ่งเฉย....
"ดูซะ....เอกสารใช้สำหรับมอบตัวเข้าโรงเรียนใหม่....."
วางเอกสารลงต่อหน้า....หลานชายหยิบขึ้นมาดูอย่างช้าๆ....มือแทบจะไม่มีแรงจับ....เสียหลักโดนฟาดจนแทบจะห้อยคาโต๊ะ
"แกอยู่ที่โซลต่อไปไม่ได้อีกแล้ว.....ลุงจัดหาที่ใหม่ให้แก.....ที่ๆดีกว่าที่นี่....อยู่ไปก็มีแต่ก่อเรื่อง....หาเรื่องอับอายตระกูลได้ไม่มีที่สิ้นสุด"
"ย้ายไปที่ไหน.....อย่าบอกนะว่าญี่ปุ่น"
"ใช่....."
"ในที่สุดก็ต้องเป็นที่นี่สินะ....ก็ดี...เบื่อจะชกกับหน้าเดิมๆ"
คำนั้นทำเอาหลานชายคนนี้หมดอารมณ์...วางช้อนที่กำลังจะตักเข้าปาก.....เสียงของช้อนที่กระทบกับชาม....ฟังดูก็รู้ว่ารำคาญ....
"ลุง.....ผมถามอะไรได้มั้ย...."
"อะไร"
"ทำไมต้องทำให้ผมเป็นลูกครึ่ง.....ทำให้ผมมีชีวิตที่เป็นปกติอย่างคนอื่นไม่ได้.....พบเจอแต่คำว่าสังคมรังเกียจ....เรื่องนี้ผมอยากรู้....ใครผิด?"
"ไม่มีใครผิด.....แกเกิดมามีชีวิตที่ดีที่สุด....ดีกว่าคนอื่น"
"แน่ใจว่าดีกว่าคนอื่น.....ญี่ปุ่นกับอเมริกันจะไม่ว่าเลย.....แต่นี่....เกาหลี-ญี่ปุ่น....แถมยังเป็นเกาหลีเหนือซะด้วย....งามหน้านักนี่....พ่อแม่มีความสุข....สุดท้ายผลของการกระทำ...ความทุกข์มันก็เกิดขึ้นกับลูก....ก้อนเลือดก้อนนึงที่เอาออกมาเพราะจำใจ....ไม่มีความรัก"
พูดจบแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้น...หยิบเสื้อหนังสีดำเดินผ่านหน้าไป...ดูหน้าก็รู้ว่าไม่สบอารมณ์.....
"วันพรุ่งนี้แกก็ต้องเดินทางแล้ว.....ไปเตรียมของซะ....วันนี้ห้ามออกไปไหน"
"ลุง....กล้าห้ามผมเหรอ....ในโลกนี้ไม่มีใครห้ามผมได้....จนกว่าจะตายไปข้างนึง"
"ไอ้จิน.....กลับมา....ไอ้จิน!!!"
คุณลุงส่ายหัวอย่างเบื่อหน่ายให้กับภาพของหลานชายที่เดินไปไกลลิบ.....อาคานิชิ จิน...ไม่มีใครรู้ว่าเค้าต้องการอะไร.....พยายามมีเรื่องกับเพื่อนนักเรียนได้อย่างไม่หยุดหย่อน.....แผลที่อยู่บนใบหน้า.....ที่ได้กลับบ้านมาทุกวัน....ใครเลยจะรู้...ว่าเค้าทำเพื่อลบข้อกล่าวหาต่างๆนาๆ....ข้อกล่าวหา....ที่ใครๆก็เอาแต่พูด....พูดด้วยน้ำเสียงดูถูก....คำพูดนั้น....ที่เค้าเกลียดที่สุด....และชื่อ...ที่ถูกตั้งขึ้นมา...อย่างไม่เต็มใจรับ....
"นิคัน"

==> I come from Korea <==
May 27,03
"นี่เป็นที่อยู่ของที่นั่น.....ไปถึงให้กลับที่พักก่อน....ห้ามไปไหนเด็ดขาด"
สองลุงหลานยืนอยู่ตรงทางเข้าสู่สนามบิน....พูดคุยในสิ่งที่น่าเบื่อที่สุด
"แล้วซองเอกสาร...วันที่ไปโรงเรียนก็ให้หยิบไปด้วย....เค้าจะได้จัดการเรื่องให้แกได้"
"เออ"
เบื่อหน่ายกับคำพูดจาของจิน...แล้วอย่างนี้จะหายห่วงได้ไง
"ไปถึงแล้วจะมีรถมารับแก....จำไว้ว่าแกจะต้องไปอยู่กับเพื่อนของลุงที่นั่น....ทำตัวให้ดีๆ....อย่าทำเรื่องเดือดร้อนให้เค้าลำบากใจ"
"กลัวขนาดนี้ทำไมไม่หาที่พักแยกซะล่ะ"
"ฝันไปเถอะ....ถ้าชั้นให้แกแยกอยู่คนเดียว.....ไอ้นิสัยชอบหาเรื่องก็ดัดไม่ได้ซักที.....มัผู้ใหญ่ดูแลใกล้ๆน่ะดีที่สุด....เครื่องใกล้ออกแล้ว....ดูแลตัวเองล่ะ"
"อืม....จะจำไว้.....ไปได้ยัง"
"เออๆ.....โชคดี"
เดินเข้าประตูไป....ไม่มองกลับมาอีกเลย....ลางสังหรณ์แปลกๆกับตัวจิน....ลอยตามตัวจนปกคลุมหนาแน่น.....ไม่มีเรื่องดีอยู่ในตัวซักนิด..
ไปถึงที่นั่น....จะมีใครรู้มั้ย....ว่าเด็กม.ปลายที่ชื่อนิคัน....กำลังจะป่วนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด.....?


NaRita....
ร่างสูงสะพายกระเป๋าออกมา.....เดินมาตรงทางเช็คพาสปอร์ต.....ยื่นให้
"อาคานิชิ จินงั้นเหรอ"
ยืนมองท่าทางไม่สบอารมณ์....คิ้วมัดกันเป็นปม
"แน่ใจนะว่าชื่ออาคานิชิ จิน"
"ใช่.....มีปัญหาอะไร"
"ชื่อญี่ปุ่น.....แต่สัญชาติ....เกาหลี....เกาหลีเหนือซะด้วย....ฮึ.....ลูกครึ่งสินะ"
น้ำเสียงที่พูดนั้นดูถูก....ฟังแล้วขัดหูชะมัด
"เป็นลูกครึ่งแล้วมันไปนั่งอยู่บนหัวใครรึไง....หนักหัวใครไม่ทราบ"
"ปากเสียนี่หว่า....นี่ชั้นพูดดีๆ.....ฟังภาษาญี่ปุ่นไม่รู้เรื่องสินะ"
"พูดดีบ้านพ่อมึงสิ....มึงคิดว่ากูเต็มใจเป็นรึไง....คนอย่างมึงจะรู้อะไรวะ"
ร่างสูงด่าภาษาญี่ปุ่นคล่องปร๋อ...ก่อนจะกระชากพาสปอร์ตของตัวเองกลับคืน....หยิบกระเป๋าที่ถืออยู่ข้างๆ.....เดินไปต่อหน้าต่อตา
เจ้าหน้าที่ตรวจเช็ค....ยังคงทำหน้าตาเยาะเย้ยตามหลัง....ผิดมากสินะที่เกิดมาเป็นคนสองสายเลือด.....
เดินจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด....กำมือแน่น....โกรธอย่างสุดๆ....ทำไมถึงหนีจากที่ตรงนั้นไม่ได้.....ยอมรับไม่ได้เลยรึไงกับคนประเภทเค้า....
โลกทุกวันนี้มันเพี้ยนไปมากสินะ...ทำไมถึงได้รังเกียจในเรื่องเล็กๆน้อยๆ.....ไม่เข้าใจ?...ลูกครึ่งชาติอื่นยอมรับได้....แต่พอเป็นเกาหลีกับญี่ปุ่น...ทำไมถีงไม่ยอมรับกับมัน....ใช่สิ.....ก็มันเป็นความเชื่อโบราณ....ความเชื่อผิดๆ....ญี่ปุ่นไม่ชอบเกาหลี....เกาหสีไม่ชอบญี่ปุ่น....เพราะอะไร?
"จินคุงรึเปล่าจ๊ะ"
ชายร่างสูงนั่งกุมหน้าผากอยู่ที่เก้าอี้ภายใน.....พอเงยหน้าขึ้น.....ก็พบกับหญิงวัยกลางคน....ยืนยิ้มให้
"อาคานิชิ จินสินะ"
"ครับ....มีอะไรกับผม"
"ป้าเป็นเพื่อนของลุงเธอ.....เค้าฝากเธอไว้กับป้า"
จินลุกขึ้นยืน.....โค้งให้หญิงแก่อย่างมีมารยาท...หญิงแก่มองดูด้วยความเอ็นดู
หวัดดีครับ.....ผมอาคานิชิ จิน....."
"นิคันสินะ"
คุณป้าพูดด้วยรอยยิ้ม...แปลกที่พอได้ยินชื่อนี้....กลับไม่รู้สึกโกรธ....รู้สึกดีซะด้วยซ้ำ.....
"รู้ได้ไงครับ"
"ได้ยินมาจากลุงเธออีกที.....นี่ป้าก็กลัวเหมือนกันว่าถ้าเรียกไป.....เธอจะต่อยหน้าป้ารึเปล่า....."
"ไม่หรอกครับ"
"แล้วมันมาจากอะไรล่ะไอ้นิคันเนี่ยะ"
อึดอัดที่จะตอบ....ไม่อยากจะพูด....แต่ด้วยสายตาที่ดูใจดีอย่างนั้น....ทำให้ต้องใจอ่อนทุกที
"นิมาจากคำว่าNihonที่แปลว่าญี่ปุ่น.....ส่วนคัน....ก็มาจากkankokuที่แปลว่าเกาหลี....รวมกันเป็นนิคันครับ"
"งั้นเหรอ.....แล้วมีชื่อเกาหลีบ้างมั้ยล่ะ"
"ไม่ครับ....ผมไม่อยากจำมัน"
ดูหน้าตาที่เริ่มเครียดมากขึ้น.....ตัดบรรยากาศนั้น.....ด้วยคำพูดบางอย่างของคุณป้า
"กลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่า....เดี๋ยวค่อยคุยกัน....นะจ๊ะ"
"ครับ"


"นี่บ้านป้า.....ถึงจะมี2ชั้น.....แต่ก็คับแคบบ้าง....พออยู่ได้นะ"
ถือกระเป๋าเข้ามา....บ้านในสไตล์ญี่ปุ่นแท้ๆ.....ดูอบอุ่นทันทีที่เหยียบย่าง
"อยู่ได้ครับ.....ผมไม่เกี่ยงหรอก....ผมอยู่ได้"
"ดีแล้ว....ชั้นบนมีแค่สามห้อง....ห้องกลางก็ห้องป้า....ห้องฝั่งซ้ายจะเป็นห้องของหลานชายคนโต.....ฝั่งขวาเป็นของหลานชายคนเล็ก...."
"ครับ"
จินนั่งลงที่โต๊ะญี่ปุ่น....หญิงแก่รินน้ำชาให้....
"เดี๋ยวตอนเย็นคงจะได้เจอเค้า....หลานคนเล็กอยู่ม.ปลายปี2.....ส่วนคนโตก็อยู่มหาลัยแล้ว....คืนนี้เธอต้องนอนกับหลานคนโตของชั้นนะ"
"นอนกับหลานคุณป้า...."
"ใช่จ้ะ...มีอะไรรึเปล่า"
"เปล่าครับ"
จินกลัวบางอย่าง.....กลัวว่าจะรับชาติกำเนิดตัวเองไม่ได้....โดนดูถูกขึ้นมา....ระงับอารมณ์ไม่ได้แน่ๆ
"นี่ก็ใกล้เวลากลับของเค้าแล้วล่ะ....เดี๋ยวจะเจอหน้ากันแล้วนะ"
จินทำเพียงแค่ยิ้มรับ.....บรรยากาศเงียบลง...แต่ไม่นาน.....ความเงียบก็หายไป.....กลายเป็นเสียงตะโกนโหวกเหวกที่เข้าครอบคลุมแทน
"กลับมาแล้วคร้าบบ....."
"กลับมาแล้วฮะ"
เสียง2เสียงที่แข่งกันตะโกน....เล่นเอาจินนั่งแคะหูอยู่เป็นนานสองนาน....รำคาญ
"คาเมะ....ยูอิจิ....มานี่สิลูก"
"มีอะไรคับป้า"
ยูอิจิเดินมานั่งข้างๆ.....ตรงข้ามจิน....ในสายตาจินมองว่าผู้ชายคนนี้.....ทำไมเซอร์สุดๆ....ผมยาวประบ่า....ใส่แว่นสีส้มกรอบดำ.....ดูอาร์ตมากๆ....นั่งชันเข่าข้างๆ
"นั่งดีๆซิยูจัง....อยู่ต่อหน้าแขกแท้ๆ"
"แขกเหรอ.....ไอ้เจ้านิคันเนี่ยะนะ"
ฉุนขึ้นมาจริงๆ....ลางสังหรณ์แปลกๆนั้น....ใช่แน่ๆ....ต้องเป็นพวกชอบดูถูกคนแน่ๆ
"แล้วมันเป็นไง....เสียหายนักเหรอ.....เกิดเป็นลูกครึ่งมันผิดมากใช่มั้ย"
"เฮ้ยๆๆๆๆ.....อย่าเพิ่งโกรธเด้.....ชั้นทักทายเล่นๆ....โกรธจริงดิ"
"ใช่.....เกลียดคำนี้....ถ้าพูดอีก....ไอ้จมูกหมีโคอาล่าของนาย....หักแน่ๆ"
ยูอิจิจับจมูกเป็นการใหญ่......คุณป้านั่งขำ.....
"แล้วคาเมะจังล่ะ...หายไปไหน....มาด้วยกันไม่ใช่เหรอ"
"คงไปเปลี่ยนชุดมั้ง....ป้าระวังนะ.....เดี๋ยวนี้มันรักสวยรักงามขึ้นทุกวัน.....สงสัยอยากเป็นผู้หญิง...."
"ก็ดีสิ...ป้าอยากมีหลานสาว.....รำคาญหลานชายอย่างยูจังเต็มทีแล้ว"
"โอ๊ยยป้า....ไม่ยอมง่า...."
คนหน้าหมีนอนดีดดิ้นอยู่ที่พื้น.....จินมองดูด้วยความสมเพช.....อายุอานามก็น่าจะปาไป20กว่าได้แล้ว.....ทำไมยังทำตัวปัญญาอ่อนอยู่ได้.....
"มาแล้วๆ....พี่ยู.....แกนินทาอะไรชั้น....."
ร่างเล็กๆเดินลงมาจากข้างบน....ใส่ชุดไปรเวท...น่ารักสุดๆ....แต่ดึงดูดจินไม่ได้ซักนิด.....นั่งหยิบหนังสือมาอ่านอยู่นั่นแหละ
"คาเมะ....แกดูดิ....นี่สมาชิกใหม่บ้านเราแหละ....."
กระชากมือคาเมะให้นั่งลง.....มองหน้าจินที่ยังคงก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่....ไม่สนใจ
"จิน.....จินโว้ย....จิน.....ไอ้นิคัน!!"
ชื่อนั้น.....ทำเอาจินต้องเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว....ยิ่งแต่ฉุนๆกับชื่อนี้.....ไอ้ยูพูดอยู่นั่นแหละ
"นี่น้องชั้น....ชื่อคาเมะ....น่ารักป่ะ....มันจะเป็นหญิงแล้วนา"
"ไอ้พี่ยู!!!"
"ขอโทษๆ....ทักทายกันสิ"
จินจ้องตาไม่กระพริบ.....ปากสีแดงระเรื่อ.....รับกับใบหน้าขาวใสอมชมพู.....ดวงตาที่มีแววใสๆอยู่....ผิวเนียนละเอียด....เชื่อแล้วล่ะว่าจะเป็นหญิง
"ชั้นจิน....."
ยื่นมือให้จับ....แต่ไอ้ตัวเล็กกลับชักมือหนีซะอย่างนั้น.....ทั้งป้าทั้งยูอิจิ....งง
"คาเมะ....ทำไมไม่จับมือเค้าซะล่ะลูก.....เค้าอุตส่าห์จะทำความรู้จัก"
"ไม่......ก็อยากไม่สนใจชั้นแต่ทีแรกทำไม"
"คาเมะเอ๊ยยยย....เหตุผลแม่งไร้สาระ....จับมือกับเค้าหน่อยเด้...."
"บอกว่าไม่ก็ไม่....คนสองสายเลือด....จับไปก็เท่านั้น...."
เพราะไอ้คำนี้แหละทำเอาจินเลือดขึ้นหน้าจริงๆ....ใส่เป็นชุด....ไม่ไว้หน้าใครซักคน
"สองสายเลือดแล้วมันหนักอะไรนายไม่ทราบ....หน้าตาก็ดีนี่หว่า.....แต่ทำไมปากเสียยังกับร็อตไวเลอร์"
"กล้าดียังไงมาว่าชั้น....นายเป็นแค่คนอาศัย.....ไม่มีสิทธิ์ว่าเจ้าของบ้าน....."
ทำไมชั้นจะว่าไม่ได้...อย่างนาย....ปากมากอย่างนี้....โดนต่อยซักทีคงจะหายแค้น....."
"ก็เอาสิ.....ถ้านายกล้าต่อยเจ้าของบ้าน"
สายตาอาฆาตกันสุดๆ....ทั้งป้าทั้งยูอิจิ....พยายามห้ามทัพ.....ในที่สุด....
"คาเมะ....พอเถอะ....อย่าไปว่าเค้าเลย"
"ไอ้พี่ยู....ชั้นไม่ได้ว่าใครทั้งนั้นนะ....ชั้นพูดเรื่องจริง....ด่าเจ้าของบ้านได้น่าไม่อาย"
"แต่เราก็เป็นคนอาศัยเหมือนเค้านะ....ไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านซะหน่อย...."
คาเมะหันขวับมาหายูอิจิ.....ตาขวาง....รู้สึกเสียหน้าอย่างสุดๆ....
"แล้วก็ว่าคนอื่นเค้าได้น่าไม่อาย"
จินนั่งพูดเยาะเย้ย....รู้สึกสนุกสุดๆ....เอาชนะไอ้ตัวเล็กนี่ได้....เหล่ตามองดูหน้าคาเมะ.....หันมองตัวเองตาขวางเหมือนกัน....ยักไหล่อย่างไม่สนใจ
"ป้าครับ....ผมขอขึ้นไปบนห้องเลยได้มั้ย"
จินนั่งคุกเข่า....เตรียมหยิบกระเป๋า.....ตัดปัญหา....
"ก็เอาสิจ๊ะ....ยูจัง.....พาน้องไปดูห้องของยูจังหน่อยสิลูก....."
"ค้าบบบบบป้า....ไปเด่ะไอ้จิน"
สองหนุ่มลุกขึ้นทั้งคู่....ยูอิจิเดินกอดคอสนิทสนมเชียว....เร็วจริงจริ๊งมัน.....
"คาเมะจัง.....เป็นไรไปลูก"
มองหน้าหลานชายคนเล็กที่ยังจ้องไปที่จิน....ตาแดงก่ำ....เสียหน้า.....ไอ้พี่ยู....ชั้นจะร้องให้ลั่นบ้านเลยคอยดู
"ป้า.....เค้าเป็นใคร......ปากเสียที่สุด"
"เป็นหลานเพื่อนป้าเอง....คาเมะจังอย่าไปถือสาเค้าเลย....เค้าก็เป็นอย่างนี้แหละ.....พูดจาหาเรื่อง"
"หมายความว่าไงฮะ"
"ก็หมายความว่า....ตอนที่เค้าอยู่เกาหลี....มีเรื่องบ่อยจนถูกพักการเรียน....ถูกลงโทษตั้งหลายครั้ง....ปากเสียด้วยนะ"
"คงจะด่าภาษาเกาหลีได้ดีเลยสินะ"
"ไม่ดีหรอก....เค้าพูดเกาหลีแทบจะไม่ได้เลยซักคำ"
"ห๊าาาา!!!"
งง....คือคำตอบสุดท้ายของคาเมะ....ลูกครึ่งบ้าอะไร.....พูดเกาหลีไม่ได้
"ก็เค้าน่ะ....รักแม่ที่เป็นคนญี่ปุ่น.....เกลียดพ่อที่เป็นเกาหลี....เพราะฉะนั้น....วัฒนธรรมที่รับมา....ก็เลยเป็นของญี่ปุ่นหมด....ไม่เอาเกาหลีซักอย่าง"
"เพราะอะไรฮะ"
"ไม่รู้สิ....ก็พ่อเค้าให้เชื้อเกาหลีเหนือมานี่.....นอกนั้นคาเมะจังก็ไปถามเค้าเอาแล้วกัน....ป้าไปก่อนนะ"
หญิงแก่ลุกขึ้นทันทีที่พูดจบ....ยังรู้เรื่องไม่กระจ่างก็จะไปซะแล้วเหรอ
"ป้าจะไปไหน"
"โทษทีนะคาเมะจัง....วันนี้ป้าต้องไปน้ำพุร้อนกับสมาคมผู้สูงอายุ....แล้วก็จะแวะพักบ้านคุณคิตามุระด้วย....ซักอาทิตย์หน้าคงกลับ....ไปนะจ๊ะ"
"อ้าวป้า....แล้วพวกผมจะอยู่ไงล่ะ....ไม่มีข้าวกินอ่ะ"
"ก็กินอาหารเกาหลีสิ....จินคุงเค้าก็มาแล้วนี่....ไปก่อนนะลูก"
ถือกระเป๋าคุณนายไปด้วยหน้าชื่นตาบาน.....คาเมะทำหน้าประมาณว่า....ป้าอย่าเพิ่งไป....แต่ไม่ทันซะแล้วววว.....

"นี่ห้องชั้นแหละ....สวยมั้ยๆ"
ยูอิจินั่งกระโดดเด้งๆอยู่บนเตียง.....มองจินที่นั่งอยู่เตียงตรงข้ามเหมือนกัน
"ทำไมรกยังกะกองขยะ...."
"ปากหมาจังวะ.....นายอยู่ห้องชั้นนะเว่ย..."
"อืมมม"
ตอบรับเหมือนกับสนใจเต็มที่....รู้หรอกว่าประชด
"แล้วสายอะไรระโยงระยาง....คอมฯ....คีย์บอร์ด....กีตาร์....มีผับในบ้านรึไง"
"ไอ้บ้า....ชั้นเรียนพวกดนตรีสากล..ก็ต้องมีเป็นของธรรมดา...."
"ใคร?"
"อ้าว....ก็ชั้นไง"
"ใครถามนาย?"
ใส่มุขหน้าเฉย....ไอ้ติงต๊องอย่างกูก็ฉุนเป็นนะเฟ่ย....
"แล้วน้องนายล่ะ....เรียนอยู่ที่ไหน"
"ที่โรงเรียนชายล้วนทาดาโยชิ.....ถามทำไม"
"ที่เดียวกันสินะ"
"จริงดิ....ไอ้จิน"
"เออ...ลุงชั้นส่งมา"
"แล้วพ่อแม่นายล่ะ"
"แม่ตาย....พ่อหนีไปอยู่สิงคโปร์...กับเมียน้อย"
ยูอิจิทำหน้าประมาณ....ไอ้นี่พูดตรงดีแฮะ
"เห็นเค้าบอกว่านายมันหาเรื่องชาวบ้านเค้า...แต่พอมาดู....เฉยอย่างนี้....หาเรื่องเป็นเหรอ"
"มันมาหาเรื่องชั้นเอง.....ชั้นไม่เคยหาเรื่องใคร......มันทำชั้นชั้นก็ทำมันกลับ....ผิดเหรอ?"
พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ...ทำเอาขนลุกชูชัน
ถามอะไรอย่างดิไอ้จิน......น้องชั้นเป็นไงบ้าง"
"ปากร้าย.....ไม่น่าคบซักนิด.....ถ้าตัวโตกว่านี้หน่อยชั้นชกหน้าหงายไปแล้ว"
"ไม่ใช่ๆ....ชั้นหมายถึง...หน้าตาอ่ะเป็นไงบ้าง....สวยมั้ย"
"ก็...สวยดี....ตอนแรกนึกว่าเป็นผู้หญิงจริงๆซะอีก"
"ใช่มั้ยล่ะ....อยู่ที่โรงเรียน.....มันป๊อบมากๆเลยนะเว่ย....แต่ชั้นจะดีใจดีมั้ยเนี่ยะ.....ป๊อบในหมู่ผู้ชาย"
"กลัวอะไร.....เดี๋ยวชั้นดูแลให้...นายกลัวเหรอ"
"ยูอิจิมองหน้า....ชั้นจะเชื่อได้จริงดิ...แกนั่นแหละน่ากลัวที่สุด....ไอ้จิน

!!!ก๊อกๆๆๆๆ!!!

"เข้ามา....ประตูไม่ได้ทำผิด"
อะไร....ประตูไม่ได้ทำผิด"
"อ้าว....ก็ประตูไม่ได้โดนล็อคกุญแจไง.....โง่หนิ"
จินส่ายหัวให้กับมุขฝืดๆ....คิดอะไรขอตามทันนิดนึง
"พี่ยู.....ป้าไปแล้วนะ...."
คาเมะเดินเข้ามาในห้อง....มองจินด้วยหางตา...เจ้าตัวไม่สนใจซักนิด....นอนหันหน้าไปบนเตียงซะอย่างนั้น
"ป้าไปไหนอ่ะ"
"ไปน้ำพุร้อนกับสมาคมผู้สูงอายุ...อาทิตย์หน้ากลับ.....กินอะไรดีอ่ะพี่"
"โคตรซวยเลย.....งั้นวันนี้ก็ออกไปกินข้างนอกแล้วกัน...กินเนื้อย่าง....ดีมั้ย"
"เรื่องกินคิดไวจังนะ....เราไป....แล้วนายคนนี้ล่ะ.....ไปด้วยกันรึเปล่า"
จินหันมาช้าๆ....ยิ้มที่มุมปากให้....อะไรของมันวะ
"ไปก็ไปสิ.....ชั้นไม่เคยกินอาหารญี่ปุ่น....ทั้งอาหารปาก....กับอาหารตา"
สายตาคมๆของจินมองร่างบางไปซะทุกส่วน....ทำเอาใจคาเมะเริ่มจะหวั่นๆซะแล้วสิ
"ไอ้บ้า!...ชั้นไปก่อนดีกว่า....อยู่นานเดี๋ยวโดนคนบางคน........"
เว้นช่วงคำพูดเอาไว้....ไม่กล้าพูดต่อ.....เดินออกไปทั้งๆที่สายตาก็ยังมองจินแบบหวาดๆอยู่
"แกนี่มันร้ายจริงๆว่ะจิน...."
"นั่นสิ....รู้อะไรอีกอย่างมั้ย....ชั้นน่ะ.....มันร้ายยิ่งกว่าที่นายคิดอีกนะ...อยากลองมั้ยล่ะ...."

* * *