==> Don't let you go <==
"ผ้านายมีแค่นี้เหรอ"
"อืม"
หมดอารมณ์.....ไม่อยากพูดอะไรอีก....ที่นายบอกว่าจะอยู่กับชั้น.....ก็หลอกกันชัดๆ
"แล้วจะซื้ออะไรให้ไอ้ยู"
"ไม่รู้.....ดูก่อน"
"แล้วจะกินข้าวที่ไหน"
"กินอะไรก็ช่างเหอะ.....ตอนนี้ชั้นไม่หิวแล้ว"
"คาเมะ....นายเป็นอะไรของนาย"
"ถึงร้านซักรีดแล้วนี่นา....ชั้นเข้าไปแป๊บเดียว...เดี๋ยวออกมา"
ลงจากรถเต่า....หนีออกไป.....ไม่อยากจะคุยด้วยแล้ว...จินงงมากว่าเป็นอะไรไป
"เป็นอะไรอีกนะ.....เมื่อกี๊ก็อารมณ์ดีๆ....รึว่า....จะรู้เรื่อง"
ใช่สิ.....รู้เรื่องแล้วล่ะ....คาเมะรู้หมดแล้ว....แต่ไม่รู้ว่าจินจะว่าไงนะถ้าเผื่อคาเมะวีนแตกขึ้นมา
อาจจะขำท้องแข็งก็ได้?

--เวลาผ่านไป 30 นาที--

"เสร็จแล้วเหรอ....ไปกันเลยนะ"
"ก็ไปสิ"
จับมือคาเมะ....แต่เจ้าตัวกลับสะบัดออกซะอย่างนั้น
เดินผ่านหน้า....นำไปโน่น.....เปิดประตูขึ้นรถซะเฉยๆ
งงสิคับ....???
"เป็นอะไรอีกวะ....วัยทองแน่ๆ"
เริ่มจะหัวเสีย....อาการแบบนี้ตามไม่ทันแล้ว
เดินตาม.....ขึ้นรถ....ค่อยๆขับออกไป
เหลือบมองคาเมะที่นั่งข้างๆ.....เบือนหน้าหนีไปซะงั้น.....ไม่คิดจะมองหน้ากันเลยรึไง
รู้เรื่องแล้วแน่ๆ....ต้องได้ยินที่พูดเมื่อกี๊แน่ๆ.....ทำไงดีนะ?
ขับรถไปยังที่ๆนึง.....ย่านที่เต็มไปด้วยร้านขายของเนื่องในโอกาสพิเศษมากมาย.....ย่านที่ยูอิจิเคยพามา
ทันทีที่จอดรถ.....คาเมะก็เปิดประตูรถลงไป....ปิดด้วยเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหว
หน้าบึ้งเดินไปโน่นแล้ว
ปล่อยให้จินนั่งงงต่อ.....เริ่มจะฉุนแล้วนะ
"อะไรนักหนาวะ.....เฮ้ย....ไม่ใช่คนชอบง้อนะเว่ย"
เดินตามลงไปอีกคน.....เดินห่างๆ....มองคาเมะที่ยืนเลือกของขวัญให้พี่ชาย....สายตาแน่วแน่เอามากๆ
จินเดินเข้ามาใกล้ๆ...แต่คาเมะก็ถอยห่าง
ใกล้แค่ไหนก็ยิ่งถอยห่าง
กังวลแล้วนะ....นายเป็นอะไรทำไมไม่บอกกันเลย
"สวยจัง"
ดวงตาคู่สวยมองเห็นของขวัญชิ้นนึง....ดูมีความหมายลึกซึ้ง
เดินไปหยิบมัน.....ถามพนักงานขาย
"นี่แหวนอะไรฮะ...สวยดี"
"อ๋อ....อันนี้เหรอคะ....แหวนจากฝรั่งเศสค่ะ.....ชื่อว่า Le CiEl"
"แล้วมันเป็นยังไงฮะ"
พนักงานขายกำลังจะอธิบาย.....จินเดินเข้ามาพอดี.....ยืนข้างๆ
"มันมีความหมายสำหรับคนที่เรารักนะคะ....ระหว่างที่อุณหภูมิในตัวเราปรับเข้ากับอากาศรอบตัวเนี่ยะ.....แหวนมันจะเปลี่ยนสีเป็นสีรุ้ง...สวยมากๆค่ะ"
"มีของแบบนี้อยู่ในโลกด้วยเหรอ"
จินออกความเห็น....คาเมะไม่สนใจซะอย่างนั้น.....ถามต่อ
"แล้วมันพิเศษยังไงต่อฮะ"
"ก็บอกแล้วไงคะว่ามันจะเกี่ยวกับคนที่เรารัก....วันดีคืนดี....ที่แหวนเปลี่ยนเป็นสีรุ้งขึ้นมา.....อาจจะมีเรื่องพิเศษเกิดขึ้นก็ได้...ขอเน้นว่าเรื่องเกี่ยวกับความรักนะคะ....แต่ถ้ามีสีแดงมากหน่อย....นั่นแสดงว่าคุณต้องป้องกันการแตกหักของความรักค่ะ"
"ถ้าผมซื้อไปให้พี่ชายจะได้มั้ย"
"ได้สิคะ....ถ้ารักใครให้คนนั้น....จะโชคดีค่ะ"
"งั้นเหรอฮะ...เอาอันนี้ล่ะ"
"เฮ้ย.....นายไม่ถามราคาก่อนเหรอ.....แพงนะ"
ไม่สนใจ.....ส่งให้พนักงานขายไปซะ...หมดเรื่อง
ระหว่างที่รอ.....จินพยายามสร้างบรรยากาศ....ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคย.....ทำไมมันยากอย่างนี้
"ชั้นว่าเรากลับบ้านกันดีมั้ย.....ไม่ต้องไปไหนแล้วล่ะ"
"..............."
"ชั้นว่าชั้นไม่หิวดีกว่า....แล้วดูท่านายก็จะง่วงแล้ว.....กลับกันเลยก็ได้นะ"
"..............."
"นี่....พูดอะไรกับชั้นหน่อยได้มั้ย"
"เรียบร้อยค่ะ.....ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ"
พนักงานขายมาขัดจังหวะซะก่อน....รับของมาได้.....เดินออกไปไม่บอกไม่กล่าว.....จินมองตาม....ชักจะรำคาญขึ้นมาทุกทีๆ....เดินตามไปด้วยอาการฉุนๆ
"งอนกันน่ารักจังนะ.....เธอว่างั้นมั้ย"
พนักงานขายสองสาวนินทา....หัวเราะชอบใจ
"นั่นสิ....สงสัยคงอยู่ด้วยกันล่ะมั้ง...."

* * *

รถจอดข้างในบ้าน....ร่างสองร่างเดินลงมาพร้อมๆกัน
คาเมะไม่แม้แต่จะบอกราตรีสวัสดิ์.....
ปล่อยไว้อย่างนี้คงไม่ได้แล้ว
"คาเมะ....เดี๋ยวก่อน"
ร่างเล็กๆหยุดชะงัก.....คอยฟัง.....แต่ไม่หันหลังมองหน้า
"นายเป็นอะไรของนาย.....วันนี้"
"ไม่นี่....ชั้นไม่เห็นได้เป็นอะไร"
"อย่าโกหกเลยดีกว่า....ชั้นจับพฤติกรรมนายได้ทุกครั้งนั่นแหละ.....ว่าไง...บอกมาสิว่าเป็นอะไร"
"ไม่ใช่เรื่องที่นายจำเป็นต้องรู้"
"เดี๋ยว"
มือใหญ่คว้าไหล่เอาไว้....จับตัวให้หันกลับมา.....คุยกัน
"ชั้นอยากรู้.....ก่อนหน้านั้นนายก็ยังดีๆอยู่เลยนี่.....แล้วตอนนี้เป็นอะไร.....ขอร้องล่ะบอกชั้นเถอะ"
"บอกเหรอ....แล้วทีเรื่องที่นายจะต้องไป....ทำไมนายไม่บอกชั้นออกมาตรงๆ.....นายกลัวใช่รึเปล่า.....ที่ชั้นรั้งนายเอาไว้ที่นี่มันคงทำให้นายลำบากใจมากเลยสินะ"
"นายพูดอะไรคาเมะ......ชั้นไม่เห็นรู้เรื่อง....นายบอกให้ชั้นอยู่ตลอดไปชั้นก็จะอยู่กับนายไง"
"โกหก...."
"ชั้นไม่เคยโกหกใคร"
"ชั้นไม่เชื่อ....ไอ้แหวนเนี่ยะก็อยากจะให้นายหรอกนะ...แต่ไปๆมาๆ...ชั้นเอาให้คนที่รักแล้วก็อยู่กับชั้นตลอดไปจริงๆอย่างพี่ยูดีกว่า....ขอตัว....ชั้นง่วง"
เดินเข้าบ้านไปต่อหน้า....จินไม่เดินตาม.....แต่ด่าไล่หลังซะงั้น
"นายมันไม่เข้าใจใครหรอก...นายมันยังไม่โตคาเมนาชิ....นายมันไอ้เด็ก8ขวบ.....ทำไมไม่ฟังชาวบ้านเค้าบ้างวะ"

* * *

เช้าๆสายๆของวันต่อมา........
"กลับมาแล้ว....."
ยูอิจิตะโกนสุดเสียง.....ไม่กลัวกระเทือนแผลเล้ยยย
"คาเมะๆๆๆๆ.....พี่กลับมาแล้วนะ....พี่กลับมาแล้ว.....น้องเมะจ๋าาาา"
"ยูจัง....ยูจัง!!"
ยูอิจิวิ่งขึ้นวิ่งลงบันได....ทำเอาป้าหัวใจจะวาย
"ก๊อกๆๆๆๆ"
เคาะประตูหาน้อง.....รอๆๆๆ....และแล้ว.....
"เซอร์ไพรส์!!!"
"พี่ยู.....มาแล้วเหรอ"
คาเมะเปิดประตูออกมา.....แทนที่จะดีใจ....แต่หน้าตากลับไม่มีอารมณ์เลย
"แกไม่ดีใจเหรอที่เห็นพี่"
"ดีใจ"
"อ้าว....แล้วทำไมไม่แสดงอาการอะไรออกมา"
"ทำไมต้องแสดงออกมาล่ะ"
พี่ยูเอ๊ยยย....แทนที่จะได้เจออะไรชื่นใจหน่อย....คาเมะทำหน้าแบบนี้แทบจะร้องไห้เลยใช่มั้ย?
"แก....ทำไมต้องทำอย่างนี้กับพี่แกด้วยล่ะ....เสียใจนะเว่ย"
ก้มหน้านิ่ง......น้ำตารื้นสองข้าง....โตเป็นควายยังทำตัวปัญญาอ่อนอีกน้าาาา
คาเมะ....มองดูพี่ชาย...ยิ้มขำๆ
"พี่ยู.....แกยื่นมือมาหาชั้นหน่อยสิ....หลับตาด้วยนะ"
"หลับทำไม"
"เอาเหอะน่า....ยื่นมือมาแล้วหลับตา....เข้าใจ๊?"
ยูอิจิไม่รู้ว่าเป็นอะไร....แต่ก็ทำตาม.....ทันทีที่ยื่นมือออกไป....แหวนวงนั้นก็วางอยู่บนมือ...ใส่ให้เรียบร้อย
"โอเค.....พี่ยูลืมตาซิ"
ยูอิจิค่อยๆลืมตาขึ้น....พบแหวนวงนึงอยู่บนมือตัวเอง
"อะไรอ่ะ"
"ก็แหวนไง Le CiEl "
"อะไรเสี่ยวๆนะ"
"เลอเซียลโว่ย.....มันมีความหมายลึกซึ้งมากๆ....แกดูนะพี่ยู.....แกเห็นสีน้ำเงินรอบวงมั้ย"
"เออๆ"
"เนี่ยะแหละเค้าบอกว่าถ้าอุณหภูมิเรามันเข้ากับอากาศที่อยู่รอบด้าน.....แหวนมันจะกลายเป็นสีรุ้ง....แล้วก็จะมีเหตุการณ์พิเศษบางอย่างเกิดขึ้น"
"เฮ้ย.....แล้วถ้ามันเปลี่ยนสีจริงๆ.....ชั้นไม่โดนแทงอีกรอบเหรอ.....ไม่เอาอ่ะ......ถอดออกดีกว่า"
"แกอย่าถอดนะ.....ของขวัญวันเกิดแกนะพี่ยู"
"วันเกิดชั้นเหรอ"
"ก็เออน่ะสิ...แกจำวันเกิดแกไม่ได้เหรอพี่ยู......"
เออว่ะ.....วันเกิดชั้นจริงๆด้วย....วันที่4....ใช่ๆๆๆๆ....เย้ๆๆๆ....ชั้นอายุเท่าไรน้า......18ใช่ป่ะ"
"บ้า.....18น่ะมันอายุชั้น....แกน่ะ21แล้วนะไอ้พี่ยู"
"แก่แล้วง่าาาา....แต่ยังน่ารักและมีไฟตลอดเวลา.....เหอๆๆๆๆ"
คาเมะยิ้มขำๆ.....พี่ชายกลับมาป่วนเหมือนเดิมแล้ว....คิดถึงจังเลยน้าาา
"นี่ๆๆๆ.....มีใครเห็นจินคุงมั้ย"
ป้าตามขึ้นมาข้างบน....สายตา2คู่หันมามอง
"ทำไมเหรอคับป้า"
"ก็จินคุงทิ้งโน้ตเอาไว้นี่สิ....ไม่รู้ไปไหน"
ยูอิจิรับโน้ตแผ่นนั้นมา.....อ่านให้ฟัง

"เฮ้ย.....มันไปไหนอ่ะ.....ป้า...คาเมะ....."
"สงสัยที่ป้าพูดเมื่อวาน.....คงจะทำให้จินคุงเค้าไปจริงๆล่ะมั้ง.....เฮ้อ.....ทำจริงๆเหรอเนี่ยะ"
คาเมะได้ยินแล้ว....ใจหาย....ไม่นึกว่าจะไปจริงๆ...เมื่อวานพูดแรงไปแน่ๆเลย
"ป้ารู้มั้ยเค้าไปไหน"
"ไม่รู้สิ.....คาเมะจังจะทำไมเหรอ"
"ขอตัวฮะ.....จะไปตามเค้า"
"แล้วคาเมะจังจะไปตามที่ไหน"
"ไม่รู้....แต่ยังไงก็ต้องไป....ขอตัวนะฮะ"
วิ่งลงไปซะเฉยๆ....ป้ากับยูอิจิมองตาม....สงสัยว่าทำไมต้องร้อนรนขนาดนั้น...และแล้วตอนนั้นเอง
แหวน....สีมันเปลี่ยนเป็นสีรุ้งจนได้....จะเกิดอะไรขึ้นนะ?
แล้วคาเมะจะไปตามที่ไหนล่ะ?

* * *

ร่างเล็กๆวิ่งตามมา....
ไปที่ไหนๆ......ก็ไม่เจอเลย....
ตามไปสนามบินเหรอ.....ก็ไม่ได้
ป่านนี้จินก็คงจะไปไกลแล้ว ตามไม่ทัน
แต่ว่าใจมันยังรู้สึกว่า คนที่ตัวเองตามหายังไปไม่ไกลมาก
วิ่งตามไปเถอะคาเมะ ตามจนกว่าจะเจอ
มาจนถึงที่นี่ ตรงแม่น้ำข้างถนนใหญ่......
เดินขึ้นสะพานมาอย่างคนสิ้นหวัง.....
เมื่อวานคงพูดแรงไปจริงๆ.....
"ในที่สุดนายก็ไปจริงๆด้วย......นายไม่รักษาสัญญา....นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย....อาคานิชิ"
ยืนตะโกนอยู่ตรงนั้น....คนที่เดินผ่านไปมามองด้วยความงง
"ทุเรศที่สุดเลย.....หนีไปได้ยังไง......ไหนว่าจะไม่ไป.....ปากบอกกับชั้นอย่างดีว่าจะไม่ไป....ทำไมล่ะ"
ร้องตะโกนยังกับคนบ้า.....มองกันเป็นแถบ
"ชั้นบอกไว้เลยนะจิน.....ชั้นไม่ได้ชอบนายแล้ว....ชั้นไม่ชอบนาย......ชั้นจะเลิกชอบนายอย่างเด็ดขาด....."
พูดจบ.....ทรุดลงกับพื้น.....ประโยคสุดท้ายที่จะพูด
"แต่ชั้นจะรักนายมากขึ้น.....ชั้นจะรักนาย.....ได้ยินมั้ยโว้ย....ไอ้บ้าจิน"
"เออ!!!"
"ใครมาแซมวะ....ชั้นไม่ได้ถามแกนะ.....ออกไปให้พ้น"
ไม่รู้ซะเลยว่าคนที่ด่าอยู่....เป็น.....???
"ให้ไปใช่มั้ย.....ไปก็ได้วะ"
ค่อยๆหันหลังมอง....คนๆนั้น
"จิน"
"ก็ชั้นน่ะสิ.....ดูท่านายไม่อยากเจอหน้าชั้นแล้วนะ.....ไปก็ได้วะ"
ทำท่าจะเดินหนีไป....คาเมะคว้าแขนเอาไว้
"นายจะไปไหน....กลับเกาหลีเหรอ"
"เออ....จะกลับเกาหลี.....ไม่อยู่กับไอ้คนอารมณ์แปรปรวนอย่างนายหรอก"
กระตุ้นอารมณ์โกรธให้คาเมะ....สะบัดมือจินจนหลุด
"เออ...อยากไปก็ไปเลย.....ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีกนะ.....อยากกลับเกาหลีก็กลับ....ไอ้พวกไม่รักษาสัญญาอย่างนาย....จะไปไหนก็ไปเลยไป"
"เดี๋ยวนะ...ชั้นไม่รักษาสัญญาอะไร"
"เห็นมั้ยล่ะ.....แค่นี้นายก็ลืม.....นายสัญญากับพี่ยูว่านายจะดูแลชั้น.....แล้วนายทำไมไม่ทำ....ทุเรศที่สุดเลย....."
"เดี๋ยวก่อนสิ.....อย่าเพิ่งอาละวาดได้มั้ย.....ฟังกันก่อน.....สัญญาอันนั้นชั้นจำได้ดี....แต่ไอ้ที่นายบอกว่าชั้นไม่รักษาสัญญามันหมายความว่าไงห๊าาา"
"ก็ไอ้กระเป๋าที่นายถืออยู่นี่ล่ะ.....มันคืออะไร.....เสื้อผ้าข้างในมันคืออะไรถ้าไม่ใช่นายจะไปจากที่นี่"
พอประโยคนั้นจบลง.....มันทำเอาจินหลุดขำ......ฮาจนท้องแข็ง
"นายขำอะไรของนาย....นี่คิดว่าความรู้สึกชั้นมันไม่มีความหมายใช่มั้ย"
"ก็ขำ....ฮะๆๆๆๆ....นาย....ไปรู้มาจากไหนว่าชั้นจะไปจากนาย....ห๊าาาา.....ฮะๆๆๆๆๆ"
"ก็เมื่อวานนี้ชั้นได้ยินนายคุยกับป้า.....ว่านายจะต้องไป....แล้วนายก็เอาแต่ขอโทษป้า.....ถ้าไม่ไปแล้วมันคืออะไรล่ะ"
"ชั้นนึกแล้วเชียวว่าทำไมหลังจากนั้นนายถึงไม่ยอมพูดกับชั้น.....นายฟังชั้นนะคาเมะ"
มือใหญ่จับแก้มของคาเมะทั้งสองข้าง.....ยิ้มให้...คาเมะจ้องตาแป๋ว
"รู้มั้ยว่าเครื่องซักผ้าเครื่องโปรดของนายมันพังเพราะชั้น...."
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเครื่องซักผ้า"
"ก็ชั้นรู้มาว่าเครื่องซักผ้าเครื่องนี้.....นายกับยูอิจิช่วยกันซื้อมา......พอชั้นทำพังชั้นก็ไม่กล้าบอกนายกลัวนายโกรธ....ชั้นเลยต้องไปบอกกับป้า"
"แล้วไงอีก"
"ที่ชั้นบอกกับป้าทางโทรศัพท์ว่าชั้นจะไป.....ชั้นหมายถึงว่า.....ชั้นจะเอาผ้าออกไปซักที่ร้านข้างนอก....."
"ห๊าาา"
"แล้วที่ชั้นขอโทษป้า.....ก็เพราะว่า.....ชั้นบอกกับท่านน่าจะฟังมากกว่าพวกนาย.....ก็พวกนายมันชอบวีนแตกนี่หว่า...พูดไปก็ไม่มีทางฟังหรอก"
"นี่....จริงๆเหรอ"
"เออ...แล้วนายไม่สังเกตเลยรึไง....ว่าทำไมเมื่อคืนชั้นถึงให้นายออกไปซักผ้าข้างนอกกัน.....มันก็เพราะอย่างนี้แหละ.....เข้าใจรึยังไอ้ตัวเล็ก"
"เฮ้ยยยย....ชั้นเข้าใจผิดเหรอเนี่ยะ"
"ก็ใช่น่ะสิ.....โอ้ยยย....ขำโว้ยยยย"
ยืนกุมท้องอยู่ข้างหน้า....ขำจะเป็นจะตาย.....คาเมะมองดู.....เจ็บใจนิดๆ.....ตบหน้าฉาดใหญ่
"เพี้ยะ!!!"
ตบจนหน้าหัน.....จินงง
"นายมาตบหน้าชั้นทำไม.....คา.......เมะ....."
หันมา.....พบกับคาเมะที่กำลังร้องไห้อยู่.....น้ำตาไหลเอาๆ....ร้องเหมือนเด็ก
"นายร้องทำไมเล่า....เช็ดน้ำตาเร็วเข้า....คนมองกันหมดแล้วนะ"
หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา.....เช็ดให้
"หยุดซะ....นี่นายจะบ้าเหรอ.....ตบชั้นแล้วยังร้องไห้อีก.....ชั้นมากกว่าที่จะต้องร้องไห้....หน้าแดงเลยนะ"
"ก็ทำไมนายไม่บอกชั้นเล่าว่าที่นายพูดอย่างนั้นเพราะว่าไอ้เครื่องซักผ้าเครื่องเดียว...."
"ใครมันจะไปรู้ล่ะ....ก็นึกว่านายรู้เรื่องเครื่องซักผ้าเจ๊งแล้ว.....ชั้นก็เลยนึกว่านายโกรธ.....ไปๆมาๆ.....กลับเปลี่ยนเรื่องหาว่าชั้นไม่รักษาสัญญาอีก....ชั้นก็งงอ่ะดิ"
"ไอ้จินบ้าๆๆๆๆๆๆ"
ไม่รู้จะขว้างอะไรใส่ดี.....ถอดรองเท้าออกมาซะเลย.....ตีจินไม่เลี้ยง
"คาเมะ....อย่าเล่นสกปรกสิ....นี่มันรองเท้านะ"
"แล้วนายมาทำอย่างนี้ทำไม.....มาหลอกกันทำไม....."
"ชั้นไม่ได้หลอกนะ.....ฟังหน่อยเด้"
คว้าร่างนั้นเข้ามากอด...ไม่แคร์สายตาที่มองผ่านไปมาเลย....รองเท้าที่อยู่ในมือตอนนี้.....หล่น ปุบ!
"ก็ชั้นไม่กล้าพูดกับนาย.....ใครก็รู้ว่าถ้านายโกรธมันน่าขนลุกแค่ไหน"
"ว่าชั้นน่ากลัวเหรอ"
"ไม่ใช่....ชั้นน่ะแคร์ความรู้สึกนายนะรู้มั้ย"
"มาแคร์ชั้นทำไม....ชอบพูดอะไรกำกวม....แล้วไอ้ที่บอกว่ามากกว่าชอบน่ะ.....มันอะไรกันแน่......พูดออกมาให้มันแน่ๆได้มั้ย....ถึงชั้นจะทายได้แต่มันก็ไม่แน่นอนหรอก"
"อยากรู้อีกแล้ว....โอเคๆ....มันก็หมายถึงรักน่ะสิ.....เข้าใจมั้ย"
"แน่ใจนะ.....รักแน่ๆนะ"
"ก็เออดิ....รักโว้ยยยย..รักๆๆๆๆๆๆ.....โคตรรักคาเมนาชิ คาซึยะเลย....รักมากๆๆๆๆๆ......รักจนหัวสมองมีแต่หน้าคาเมะวนเวียนไปหมดแล้ว.....หายใจไม่ออกแล้ว"
"ทำไมต้องหายใจไม่ออก...."
"ก็รักนายทั้งลมหายใจ.....รักนายมากไปหายใจไม่ทัน"
"เสี่ยว....ไปเอามาจากไหน"
"ยูอิจิมันสอน"
"ว่าแล้วเชียว"
"แล้วนี่จะกลับบ้านได้ยัง...."
"ไปก็ได้...."
"เออ....ก็เท่านั้นแหละ....ไปๆๆๆ"
เดินจูงมือคาเมะไปตามทางเดิน....มือที่จับกันแน่นไม่ไปไหน
รู้แล้วใช่มั้ย....ว่าเรารักกัน.....

* * *

"เฮ้อ.....!!"
"เฮ้อ......เฮ้อ!!!"
"เฮ้อๆๆๆๆ!!"
"เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"
"ยูจัง....เป็นอะไร"
ยูอิจิถอนหายใจแปลกประหลาดซะจนป้าสงสัย
"อยากมีแฟนอ่ะป้า"
"บ้าเหรออยู่ๆมาพูด....ทำยังกะนั่งเฉยๆแล้วจะมีสาวๆเข้ามาหางั้นแหละ"
"เป็นอย่างนั้นได้ก็ดีดิ.....แล้วนี่เจ้าพวกนั้นไปไหนกันนะ....ฝนจะตกแล้วด้วย...ไอ้จินนี่ก็ไปซักผ้าไกลถึงฮาวายเลยมั้งน่ะ"
"นั่นสิ....หน้าร้อนอย่างนี้มีฝนตกด้วยนะ....แปลก"
"สงสัยเพราะไอ้แหวนที่คาเมะมันให้ผมมาแน่เลย....มันเปลี่ยนเป็นสีรุ้งอีกแล้ว"
มองดูแหวนที่นิ้ว....เหตุการณ์หลายๆอย่างเกิดขึ้นอีกแล้ว....
ถ้าเผื่อว่า....ไปมหาลัย....จะเจออะไรดีๆมั้ยน้าาา.....
ถ้างั้น....ไปมหาลัยดีกว่า.....แต่ตัวปัญหาสำคัญนั่นคือป้า....จะออกไปยังไงล่ะ
"ป้าจ๋าาาา....."
"อื้ม"
"น้องยูหิวแล้ว....ป้าหาของกินให้น้องยูกินหน่อยสิคับ"
"แล้วน้องยูจะกินอะไรล่ะคับ"
"กินอะไรก็ได้ที่ทำนานๆ....ไม่ต้องออกมาจากครัวเป็นเวลา1ชั่วโมง....ได้มั้ยคับป้าค้าบบบบบ"
"อะไรของยูจังน่ะ.....อาหารอะไรทำนานขนาดนั้น..."
"ก็อยากกินหลายอย่างนี่นา....ป้าทำให้น้องยูสุดหล่อหน่อยนะ....น้องยูหิ๊วหิว"
ป้ารีบลุกไปอย่างรวดเร็ว.....ไม่ใช่เพราะจะเอาใจหลานชายคนโต....แต่เป็นเพราะสะอิดสะเอียนกับคำพูดปัญญาอ่อนก็เท่านั้น
ยูอิจิสบโอกาส.....ลุกพรวด....เดินไปหยิบกุญแจรถเต่า....เดินออกไปอย่างเงียบๆ
แต่เงียบไม่นานหรอก....ก็เสียงเครื่องรถ......ดังไป3บ้าน8บ้าน
ป้าวิ่งออกมาดู....แต่ก็เห็นแค่ปลายตัวรถ.....ขับออกไปแล้ววว
หลงกลยูอิจิ....ไม่ใช่สิ!!...หลงกลน้องยูจนได้

* * *

"จิน....นายมีเสื้อผ้ากี่ชุด"
เดินถามกันไป....มือจับกันแน่น
"5-6ชุด....ถามทำไม"
"แล้วถ้าพรุ่งนี้นายไม่มีใส่ล่ะ....นายจะทำไง"
"เดินแก้ผ้ารอบบ้านมั้ง.....เป็นชีเปลือย...หนุกดีออก"
"งั้นนายก็เตรียมเป็นชีเปลือยซะเถอะ....ดูข้างบนโน่น"
จินเงยหน้ามองท้องฟ้า....เห็นท้องฟ้าสีเทา....ดำทะมึน
"เฮ้ย....ฝนจะตกนี่หว่า...."
"ก็ใช่อ่ะดิ....เสื้อนายเพิ่งซักไม่ใช่รึไง"
"เออ...ทำไงดีวะ....หาที่หลบก่อนเหอะ.....เร็วเข้า"
วิ่งจับมือกันมาที่.....ป้ายรถเมล์....นั่งหลบฝนกันอยู่...2ต่อ2
!!!!ซ่าาาาา!!!
ฝนตกลงมา.....หนักมากๆ....น้ำฝนสาดจนทำให้คนทั้งคู่ต้องเขยิบเข้ามาเรื่อยๆ
จนชิดกัน.....>"<
มองหน้าซึ่งกันและกัน....มือที่ยังคงจับกันไว้....ส่งผ่านความรู้สึกได้ดี....
สุดท้าย.....
มันก็จบลงที่จูบ..............
จูบที่นาน...นานจนไม่สนใจว่าใครจะเดินผ่านไปมา.......
จูบที่หวานซะจน....ไม่มีทางเจือจาง....
ยิ่งนานเท่าไร....ปากสีชมพูใสก็ยิ่งสวยมากขึ้นเท่านั้น
"น่ารักจังเลยนะ...."
"มันแน่นอนอยู่แล้ว....ขอบใจที่ชมนะจิน....อันนี้มันก็ของแน่"
"หลงตัวเองเหมือนพี่ตัวเองไม่มีผิด"
"ว่าไงนะ"
"เปล่าซะหน่อย.....ขอกอดหน่อยนะ........."
ยิ้มให้กัน...กอดกัน.....สิ่งที่ทั้งคู่แสดงออกมา.....พระเจ้าคงอยากจะเห็น
เลยทำให้ฝนหยุดตกอย่างง่ายดาย....ภาพจะได้ชัดๆ....แต่แล้ว
ก็มีมารผจญเข้ามาอีกจนได้
รถเต่าสีส้มคันสวย.....จอดอยู่อีกทางฟากหนึ่งของถนน
หูหมีโคอาล่า...กระดิกพั่บๆอย่างรุนแรง
น้ำโหเดือดปุดๆ
เอาไว้ไม่ได้แล้วโว้ย..........
"หนอย....นึกว่าหายไปไหน....ที่แท้มันก็มาฉวยโอกาสแถวนี้นี่เอง.....กูเอามันไว้ไม่ได้แล้วโว้ย.....ไอ้จิน...มึงตาย"
รีบลงจากรถ....ข้ามถนนมาด้วยความเร็วเท่าที่หมีโคอาล่าจะทำได้....
"เฮ้ย...พวกแกทำอะไรกัน"
จิน...คาเมะ....หันหน้ามาหาต้นเสียง....ยูอิจิมาได้ยังไงฟระ?
"พี่ยู....แกยังไม่หายดีนะ....แกออกมาทำไม...."
"ไม่สนโว้ย...ดีนะที่ชั้นออกมา.....ถ้าไม่ออกมาไม่รู้ว่าแกจะเสร็จมันรึยัง"
"อะไรวะยูอิจิ.....ไหนแกว่าจะปล่อยไง.....แล้วทำไม.....อ๋อ....รู้แล้ววว"
จินทำหน้าประมาณว่ากูเหนือกว่า.....ยูอิจิโมโหหนัก
"อะไร.....รู้อะไร"
"ก็แกคงจะอิจฉาใช่มั้ยล่ะ.....ที่เห็นคนอื่นเค้ามีแฟน....ส่วนแกน่ะมีไม่ได้....ใช่มั้ย"
"ไอ้จิน......ฮึ้ย!!!"
ตอนนี้ยูอิจิเตรียมถอดแหวน...ส่งให้คาเมะ
"เอามาให้ชั้นทำไม.....แกไม่อยากได้เหรอพี่ยู....."
"ไม่ใช่ไม่อยาก....แต่จะไล่ต่อยคน....พี่กลัวว่าถ้าพี่ต่อยไปแล้วหน้าใครบางคนมันจะทำให้แหวนหล่นหาย.....อาจจะฝังอยู่ในเบ้าตาใครบางคนก็ได้....ฝากไว้ก่อนโว้ย"
พูดจบ.....ไล่ต่อยจินรอบป้ายรถเมล์....คาเมะอายคนที่เดินผ่านไปมาจริงๆ
"ไอ้จิน....แน่จริงอย่าหนีเด้...."
"ถ้าแน่ชั้นก็โดนแกตั๊นหน้าแหกดิ....หยุดให้โง่รึไง"
"ไอ้จิน!!!"
ใช้กำลังที่มีอยู่วิ่งจนประชิดตัวจิน....จับตัวหันมา....จะได้ตั๊นหน้าจริงๆอยู่แล้ว....แต่ทว่า.....
เด็กคนนึง.....ที่วิ่งมาทางด้านหลังจิน....ด้วยความเร่งรีบ....
ต้องมารับหมัดหนักๆของยูอิจิแทน
ก็จินมันเล่นหลบไวซะขนาดนั้น....หมัดก็เลยเสยคางเด็กคนนี้ไปเต็มๆ....โอ๊ยยยย!!
"หวาาา....ทำไมเป็นงี้อ่ะ....นายเป็นอะไรมากมั้ย....ทำใจดีๆไว้นะ"
ยูอิจิรีบเข้าไปช่วย....จินได้โอกาส...รีบวิ่งมาที่คาเมะ....จูงมือวิ่งหนีไป
ปล่อยให้ยูอิจิเผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว......T_T

คาเมะ.....นายรู้อะไรมั้ย.....
นายทำให้ชีวิตชั้นมีค่ามากๆเลยนะ....
ก่อนหน้าที่จะมาเจอนาย...ชั้นเคยคิด.....ว่าชั้นไม่ควรจะอยู่บนโลกใบนี้หรอก....
แต่นายน่ะทำให้ชั้นมั่นใจ...ในทุกสิ่งทุกอย่าง.....
ชั้นยังจำได้....ตอนนั้นที่นายเดินตามชั้น....เรียกชั้น.....แล้วก็บอกให้ชั้นกลับบ้าน....
รู้มั้ยว่าตอนนั้นล่ะ....ที่ทำให้ชั้นรู้จัก....รู้ซึ้งถึงคำว่าบ้านได้มากมาย.....
ชื่อนิคัน.....กับความเป็นเกาหลีเหนือ....มันเป็นสิ่งที่ชั้นเกลียดมาทั้งชีวิต....
แต่นาย....ก็ทำให้ชั้นรู้สึกดีกับคำเหล่านี้ขึ้นมา.....
ชั้นภูมิใจนะที่ชั้นได้เป็นคนที่มีสัญชาติเกาหลีกับสัญชาติญี่ปุ่น......
ได้รับรู้ความรู้สึกถึงสองแบบ....ทำให้ชั้นเข้าใจนายมากขึ้น....
ตอนนี้....สายรุ้งที่อยู่ในใจของชั้น....สายรุ้งที่พาดผ่านจิตใจคนเรา....ที่ชั้นคิดว่า...มันไม่สามารถจะมาบรรจบกันได้
ปลายมันยาวไป....เราเอื้อมหากันไม่ถึง
แต่ทว่าตอนนี้....มันเจอกันแล้ว....ด้านนึงเป็นนาย....ด้านนึงก็เป็นชั้น.....
เราเจอกันจนได้นะ.....คาเมนาชิ คาซึยะ.....
ชั้นจะยอมหายใจไม่ทัน....เพื่อนาย.....

...............................

.................

.........
"กลับบ้านดีกว่า...เมื่อยไปหมดแล้ว.....หิวข้าวด้วย"
คาเมะเดินเอื่อยๆ.....จับมือกันมา....จินมองใบหน้านั้น.....ขำๆ
"คาเมะ....ดูนั่นดิ....."
แหงนหน้ามองท้องฟ้า....เห็นสายรุ้งที่พาดผ่าน....สวยมากๆ
"สายรุ้งนี่นา...สวยดีนะ"
"ชั้นเคยได้ยินว่าสายรุ้งภาษาฝรั่งเศสคือ....เลอเซียล....ใช่ป่ะ"
"เลอเซียลเหรอ....อืม.....ไม่แน่ใจนะ คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นอีกคำ"
หันหน้ามองจินที่เดินอยู่ใกล้ๆ.....มองด้วยสายตาที่รู้สึกดี
"นายน่ะเหมือนสายรุ้งนะอาคานิชิ จิน"
"เหมือนเหรอ.....เหมือนยังไง"
"ก็ดูสิ....สายรุ้งมันมี7สี....สีมันก็บ่งบอกถึงอารมณ์.....เพราะฉะนั้นนายก็เป็นอย่างนั้นแหละ.....มีหลายอารมณ์ในตัวเดียวกัน"
"เข้าใจเปรียบนะ...แต่ชั้นให้ทาย....ตอนนี้ชั้นมีกี่สี"
คาเมะทำหน้างงๆ....จินเห็นก็อดขำไม่ได้
"สำหรับนาย...ที่คอยอยู่ข้างๆชั้นตลอดเวลา...ชั้นให้ได้แค่สีเดียว....สีขาว....สีของอากาศไงล่ะ"
"สีเดียว.....ทำไมล่ะ"
"ก็นายสามารถรวมสีทุกสีในตัวชั้น.....เข้ารวมกันเป็น1เดียวได้.....โดยไม่ต้องฝืนไม่ต้องบังคับ.....นายเป็นคนแรกนะที่ทำได้แบบนี้"
คาเมะอมยิ้มนิดๆ.....ก่อนจะเอ่ยประโยคนึงออกมา
"รู้อะไรมั้ยจิน.....ตอนที่นายมาแรกๆ....ชั้นเคยคิดว่า....คนอย่างนายคงจะปรับอะไรเข้าหาใครไม่ได้....นายมันตัวปัญหา...แต่ว่าตอนนี้....ที่ชั้นได้ก้าวมา....มาจนถึงข้างในใจของนาย....มันทำให้ชั้นรู้นะ.....ว่านายไม่ใช่อย่างที่ใครเค้าว่า....นายไม่ทำให้ชั้นผิดหวัง"
"ไม่เสียแรงที่ชอบมานานถึง5ปี....ใช่มั้ยล่ะ"
"คงงั้นมั้ง.....ใจของนาย....ไม่มีใครรู้หรอก.....ว่ามันจะเป็นไง....เพราะว่าเค้าไม่ได้ปีนกำแพงที่ปิดกั้นความรู้สึกภายในใจ....ไม่มอง.....ไม่ทำลายกำแพงที่อยู่ในนั้นของนาย....ชั้นน่ะเป็นคนแรกนะ.....ที่สามารถทำลายกำแพงได้....กำแพงที่ชั้นรู้ดีว่านายไม่ได้เต็มใจอยากที่จะสร้างมัน.....มันมีขึ้นตามสภาพแวดล้อมที่อยู่รอบตัวนายเท่านั้น....ชั้นพูดถูกใช่มั้ย"
จินยิ้มให้....รอยยิ้มที่อยากเก็บไว้นานๆ....รอยยิ้มที่ไม่มีใครได้เห็น.....แต่คาเมะเป็นคนเดียวที่ได้สัมผัสมัน
"บอกอะไรหน่อยได้มั้ย"
"บอกอะไรล่ะ"
จินก้มลงกระซิบที่ข้างหู.....คำพูดที่อยากได้ยิน....คำพูดที่ฟังดูดี....มันทำให้คาเมะยิ้มได้หลายครั้ง.....คำพูดนั้น
"สายรุ้งในใจชั้น....เป็นของนายนะ"

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Message From [[K]]....***
==Je Sais T'Aime Moi== [ชั้นรู้ว่านายรักชั้น]
Et.....[และ]
.....Nous Sommes.....[เราคือ....]
==Le CiEl== [ท้องฟ้ากว้างใหญ่นั้น]

......................The End................

PS. ทางด้านนึง.....หมีโคอาล่านั่งปลุกเด็กคนนี้.....ที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยซักนิด
"เฮ้ย......ไมมันไม่ตื่นซักทีวะ.....ไอ้เด็กบ้า.....แกตื่นเด้......ไอ้น้องชั้นกับไอ้จินนี่ก็หายหัวไปไหนวะ....ไม่มาช่วยกรูเล้ยยย
แล้วกรูจาทำยังไงล่ะทีนี้.......แง้ๆๆๆๆๆๆ"
"ช่วยกรูด้วยยยยยยยยยยยยยย!!!!"

************************************************