วันนั้น...วันที่ไม่รู้ตัว....
"ยูจัง.....ไปก่อนนะ...."
"ระวังตัวล่ะ....วันนี้รีบกลับด้วย....เข้าใจมั้ย"
"ค้าบบบ....จารีบกลับน้าค้าบบบบ..."
เดินออกมานอกบ้าน.....เดินเตะฝุ่นออกมาไม่ได้สนใจอะไรซักอย่าง.....
"กี่โมงแล้วน้าาา.."
ก้มมองนาฬิกาสีส้มที่อยู่บนข้อมือ....บอกเวลา7โมงครึ่ง.....ตายล่ะ....นี่มันสายแล้วไม่ใช่เหรอ
"คาเมะเอ๊ย....แกเดินใจเย็นอยู่นั่นแหละ....คาบแรกเรียนอังกฤษนี่หว่า....ตายแน่ๆชั้น"
รีบวิ่งจากที่ตรงนั้น....หยุดยืนตรงที่รอรถเมล์.....ก้มมองดูนาฬิกาสลับกับมองรถเมล์ไปด้วย
"โอ๊ยย....รีบมาเด้.....ชั้นจะบ้าอยู่แล้วนะ....ไปไม่ทันโดนด่าแน่ๆ"
"นั่นใช่รึเปล่า....เธอดูสิ"
"เสียงๆนึงดังผ่านหูมาจากทางด้านหลัง....คาเมะหันมองกลุ่มเด็กสาวม.ปลาย...ท่าทางดีใจอะไรซักอย่าง....ทำหน้าตาเหมือนกับจะกรี๊ดออกมาให้ได้
"ตัวจริงนี่นา....ใช่จริงๆด้วย.....ไม่อยากเชื่อเลยง่ะ"
"นั่นน่ะสิ....โชคดีจัง..."
"เอ่อ....ขอโทษนะฮะ....หน้าผมมันเหมือนคิมุทาคุรึไง....กรี๊ดกันอยู่นั่น"
"อะไรกันน่ะ....นี่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอคะ....ไปถ่ายแบบภาษาอะไรเนี่ยะ"
"ถ่ายแบบ...บ้าอะไร"
"ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีก.....ตายแล้ว....นี่พวกเธอดูสิ....อยู่โรงเรียนชายล้วนฮาดาโยชิด้วย....เท่ห์จังเลย"
เครื่องแบบในตัวเค้า....ทำเอาสาวๆกรี๊ดกันขนาดนี้เชียวเหรอ....แปลกจริงๆ....ทั้งๆที่ผ่านๆมา.....ใส่ไปไหนก็ไม่เห็นมีใครสนใจ
"รถมาพอดีเลย...ขอตัวนะฮะ"
ยังไม่ทันจะรู้ว่าชาวบ้านเค้ากรี๊ดอะไรก็หนีไปซะแล้ว...สาวๆบ่นอุบ....
"ไปซะแล้ว....ยังไม่ได้ขอลายเซ็นต์ของSt.Valentineเลย...แล้วอย่างนี้เอาไปเล่าคนอื่นใครเค้าจะเชื่อล่ะ"
"นั่นน่ะสิ"

* * *

"ในที่สุดก็มาทันซักที....เฮ้อ!!!"
เดินเข้าไปภายในโรงเรียน....ความรู้สึกแปลกๆกลับเข้ามาอีกแล้ว...
"มันไปถ่ายตอนไหนวะ....แกดูดิ....หน้าแม่งสวยชิบ"
"เออๆ...เจ๋งว่ะ.....ตายั่วสุดๆเลย...กรูละลายหมดแล้ว"
เดินผ่านสนามฟุตบอล.....ไอ้พวกเล่นบอลก็มอง....ผ่านอาคารชั้นปีสอง....มันก็มอง....ผ่านใครๆมันก็มอง.....อะไรวะเนี่ยะ
"ขอโทษนะมองอะไรกัน"
เด็กปี1ที่นั่งอยู่.....รีบยกหนังสือปิดหน้า....คาเมะคิ้วเชิดซะแล้ว....มองตาเขียว.....งงกับการกระทำของคนทั้งโรงเรียน....เดินไปตามทาง....ลางสังหรณ์บางอย่างมันบอกเหตุ
นึกถึงคำพูด...ของคนที่เค้าลองเชิงขโมยกระเป๋าเป็นครั้งแรก....รูปพวกนั้น.....ที่โดนถ่าย...เค้าคงจะไม่......
"บ้า...คนแบบนั้นไม่มีทางทำอะไรชั้นหรอก.....เค้าคงไม่เอารูปชั้นไปติดทั่วเมืองหรอกนะ......"
ใจหวั่นๆ.....บวกกับพฤติกรรมของคนรอบข้างที่เปลี่ยนไป....ให้ความสนใจในตัวเค้ามากขึ้น.....
"ครืด...."
"อรุณสวัสดิ์....."
"อารุณซาหวาดค้าบบบบ....."
ผู้ชายทั้งห้องวิ่งเข้ามาหา....ทำยังกะจะรุมโทรมเรียงคนอย่างนั้นแหละ
"มีอะไรกับชั้น...."
แผ่นหลังชิดกับประตู.....มองหน้าพวกหื่น
"St.Valentineน่ารักชะมัดเล้ย"
ตาโตอ้าปากค้าง.....St.Valentineบ้าบออะไร......อยากกินช็อกโกแล็ตรึไงวะ
"วาเลนทงวาเลนไทน์บ้านป้าแกดิ.....ตาบอดรึไง....ชั้นคาเมนาชิ คาซึยะเด็กธรรมดาคนนึง....เอาอะไรมาพูด.....St.Valentineนั่นรุ่นแม่นายแล้วนะ....15ปีผ่านมาแล้ว....เบลอรึไง"
"แหม....คาเมะจัง...นายอ่ะนะ.....ดูไปก็หน้าตาเหมือนSt.Valentineจริงๆด้วย.....FiReฉบับนี้เก่งว่ะ....ตาถึงสุดๆ"
"FiRe.....หนังสือที่มีหน้าปกของช่างภาพอาคานิชิน่ะเหรอ.....บ้าน่า.....คนธรรมดาๆอย่างชั้นจะไปลงได้ไง.....อาคานิชิคุงเค้าไม่มาตามถ่ายรูปชั้นหรอก....พวกนายเอาอะไรมาพูด"
"แสดงว่าโดนถ่ายโดยไม่รู้ตัว....ไม่หรอกมั้ง....ก็เห็นกล้องซูมใกล้หน้าซะขนาดนั้น.....นายดูดิ"
เพื่อนร่วมห้องคนนึงยื่นหนังสือFiReฉบับของเดือนนี้ให้ดู....เห็นภาพของตัวเองที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย....ยืนนิ่งอยู่กลางถนน.....ผู้คนเดินผ่านไปมา....จำได้ว่าลมในตอนนั้นพัดแรง....ทำเอาผมสวยๆ....ปลิวปกใบหน้า.....สายตาที่มองมา.....แข็งกร้าว.....แต่มีความอ่อนหวานอยู่ลึกๆ
"นี่มัน.....ให้ตายเหอะ....อาคานิชิ จิน....ช่างภาพมือดี....คือเค้าคนนั้นเหรอ"
คิดในใจ....มือน้อยๆกำขอบหนังสือจนเป็นรอยยับ.....คำแรกที่นึกได้ตอนนั้น.....คือคำพูดของยูอิจิ.....ถ้าเห็นหน้าปกหนังสือเล่มนี้....คงอาละวาด3บ้าน8บ้านได้ยินไปทั้งซอยแน่ๆ
"นั่นไง.....ไปถ่ายมาจริงๆด้วย.....รู้มั้ยคาเมะ....นายน่ะคู่แข่งพีจังที่อยู่ห้องบีเลยนะ"
"พีจัง.....หนุ่มหน้าหวานคนดังคนนั้นน่ะนะ"
"อื้มมมม.....ตอนนี้นายดังกว่าเค้าอีก....ได้ข่าวว่าหยิ่งจนตกอันดับไปแล้วมั้ง"
"ว่าไงนะ.....ซวยแน่ชั้น....แล้วอาจารย์เห็นรึยัง"
พูดไม่ทันขาดคำอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้อง.....ด้วยสัญชาติญาณ....พากันวิ่งเข้าที่ของตัวเอง....คาเมะก็ด้วย
"นักเรียนที่ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะอยู่ไหน"
ดวงตาคู่สวยเลิ่กลั่ก....ยังเครียดไม่ทันหาย.....เรื่องใหม่จะกระโดดเข้าหาตัวอีกแล้ว
"ฮะ....."
"ตามครูมาที่ห้องหน่อย.....ทุกๆคน...นั่งอยู่ในห้องเงียบๆ.....อย่าออกไปเดินเพ่นพ่าน....เข้าใจมั้ย....หัวหน้าห้องเช็กชื่อด้วย"
"คร้าบบบบ..."
คาเมะจำใจเดินตามอาจารย์ออกไป.....ทันทีที่ประตูปิด....เสียงคุยก็ดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนป่าช้าแตก
"คาเมะจังแม่งโดนแน่เลยว่ะ....เล่นใส่ชุดนักเรียนถ่ายซะขนาดนั้น.....กูว่าโดนทำโทษแหง"
"นั่นดิ.....ทำไงได้วะ.....ร้อนเงินล่ะมั้ง...ได้ข่าวว่าที่บ้านมีปัญหานี่หว่า....พ่อตายแม่หนีตามผู้ชาย.....ต้องอยู่กับพี่ชายแค่2คน.....แถมโดนบังคับไม่ให้ทำงานพิเศษอีกต่างหาก....เศร้าแทนว่ะ"
"ไมแกรู้เรื่องเยอะจัง"
"ก็ตอนนั้นไปแอบได้ยินคาเมะจังคุยกับไอ้โคคิบนดาดฟ้าอ่ะดิ....รู้แม่งหมดทุกอย่างเลย"
เล่าให้ฟังบ้างดิ"
กำลังจะอ้าปากเล่า.....เสียงประตูที่เปิดออก....ขัดจังหวะจนได้
"โคคิ....มาสายเหมือนเดิมเลยนะแก"
ถือกระเป๋าพาดบ่า.....วางลงที่โต๊ะ....หันมองเพื่อนที่เอาแต่จับจ้องมาที่ตัวเอง....
"มองอะไร"
"เฮ้ยๆ.....หันไปทางอื่นเว่ย....ขาแรงจะอาละวาดแล้วว่ะ"
คำพูดที่ฟังดูกวนประสาท....ทำเอาโคคิจะทำท่าฉุนหลายครั้ง....แต่ขี้เกียจ....นั่งเอาเท้าพาดกับโต๊ะ....นอนหลับไปซะอย่างนั้น....
"เพื่อนแกโดนอาจารย์เรียก....ไม่คิดจะสนใจเลยรึไง"
ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว....นั่นน่ะสิ....คาเมะหายไปไหน
"เรียกเรื่องอะไร"
"ก็เรื่องที่ไปถ่ายปกหนังสืออ่ะดิ....ใส่ชุดนักเรียนถ่าย.....คิดจะขายชื่อเสียงโรงเรียนล่ะมั้ง"
"บ้าดิ...."
รีบวิ่งออกไปนอกห้อง.....เป็นห่วงเพื่อนคนนี้....โดนอะไร.....ไม่เคยซักครั้งที่จะไม่รับรู้

"คาเมนาชิ....นี่มันอะไร"
หนังสือหน้าปกสีแดง...ชื่อว่าFiRe....วางลงบนโต๊ะตรงหน้า.....เรื่องนี้จริงๆด้วย
"แม็กกาซีนชื่อดังประจำเดือนฮะ"
"เรื่องนั้นครูรู้...แต่สิ่งที่ครูไม่รู้ตอนนี้ก็คือ.....เธอทำแบบนี้ได้ยังไง"
"ทำอะไรฮะ....ผมถ่ายปกไม่ได้เหรอฮะ....."
"ไอ้ถ่ายมันถ่ายได้.....แต่ทำไมเธอจะต้องใส่เครื่องแบบของโรงเรียนเราด้วย.....รู้มั้ยว่าครูโดนทางอาจารย์ใหญ่ต่อว่ามาหนาหูแค่ไหน....เด็กในปกครองของตัวเองก็เอาไม่อยู่"
"แต่อาจารย์ฮะ....เรื่องถ่ายเนี่ยะ....ผมไม่รู้เรื่องนะ....ผมไม่นึกว่าเค้าจะทำแบบนี้นี่นา.....เค้าบอกว่าจะถ่ายผมเฉยๆ.....แต่ไม่ได้บอกว่าจะเอาลงปกหนังสือทั่วประเทศขนาดนี้"
"แต่เธอก็ต้องรู้สิ....ว่าการใส่เครื่องแบบในเวลางาน...มันผิดกฎ.....ถ้าเผื่อว่าเธอทำเรื่องเสื่อมเสียขึ้นมา...โรงเรียนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"
"ไว้บนบ่าสิฮะ"
"คาเมนาชิ!!!"
ใส่คำพูดกวนประสาท.....โกรธจนควันออกหู...ตัดปัญหา...ขี้เกียจจะฟัง
"ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะฮะ....."
เดินหนีไปต่อหน้า....อาจารย์ประจำชั้นทำได้แค่โกรธ....พูดอะไรก็ไม่ฟังอยู่แล้วนี่....เด็กคนนี้
"คาเมะ.....นายเป็นอะไร...."
โคคิดักรออยู่ข้างหน้า.....ถามอย่างใจเย็น
"เห็นหนังสือของFiReรึยัง...."
"ทำไม"
"หน้าปก.....St.Valentine.....โดนมันทำเข้าจนได้"
"นายไปทำยังไง"
"ก็แค่อยากขโมยของเล่นๆ.....ดันโดนไอ้บ้าไหนก็ไม่รู้....เอาคืนซะเจ็บ.....โคคิ.....เย็นนี้ไปกับชั้นหน่อย"
"ที่ไหน"
"FiRe Inc. ชั้นจะไปจัดการกับไอ้บ้านั่น......ทำชั้นแสบมากๆ"

* * *

"ไอ้จิน....เรตติ้งสูงชิบเลย.....รู้ป่าว....หนังสือเราขายเกลี้ยงแผงเลยนะเว่ย....."
โอโนะ.....ยืนถือแก้วไวน์ฉลองไปพร้อมกับทีมงาน....หน้าตาระรื่น....
"St.Valentineฟื้นคืนชีพ.....วันนี้มีแต่รายการโทรทัศน์โทรมา.....อยากสัมภาษณ์เด็กคนนี้ทั้งนั้น....."
"แล้วไง"
"แกช่วยไปหาเด็กคนนี้หน่อยดิ.....ตอนนี้ก็เลิกเรียนแล้วมั้ง..."
โอโนะมองดูนาฬิกา.....บอกจินที่ยังคงนั่งไม่รู้ร้อน....
"ไม่จำเป็นต้องหา....."
"จะบ้าเหรอ.....มันต้องทำให้คนอื่นรู้ดิ.....ว่าเราได้เด็กคนนี้มาได้ยังไง.....เร็วเข้า.....ลุกดิวะ"
"จะไปไหน......อยู่เฉยๆเถอะน่า...."
"ใจเย็นอยู่นั่น.....ทำยังกะเค้าจะมาหาแกที่นี่งั้นแหละ"
พูดไม่ทันขาดคำ....เสียงของพนักงานประชาสัมพันธ์ส่งผ่านอินเตอร์คอมมา......
[[คุณอาคานิชิคะ...มีคนมาขอพบค่ะ]]
"ใครครับ"
[[เห็นว่าเป็นเด็กที่ขึ้นปกหนังสือของเดือนนี้นะคะ....มากับเพื่อนอีกคน....เหมือนจะเอาเรื่องเลยค่ะ]]
"ขอบคุณมากครับ"
เสียงเงียบลง.....จินลุกขึ้นยืน....พูดกับโอโนะ
"ไม่ต้องตาม.....เค้าก็มาเอง...เห็นรึยัง"
เดินออกนอกห้อง....โอโนะมองตามแบบอึ้งนิดๆ....ตะลึงหน่อยๆ.....ตามไปดูอีกคนดีกว่า.....
"มีอะไรกับชั้น"
เดินล้วงกระเป๋าลงมาจากชั้นบน.....คาเมะรีบเดินฉับๆเข้ามาหา
"นายชื่ออาคานิชิ จินใช่มั้ย"
"รู้จักชั้นด้วยเหรอ......ดีใจจริงๆ"
"เฮ้ย.....มึงอยากมีเรื่องใช่มั้ย"
โคคิง้างหมัดเข้าใส่.....คาเมะห้ามหมัดนั้น.....ส่ายหัวบอกว่าอย่าทำ
"ชั้นจะถามนายดีๆนะ....นายเอารูปชั้นไปลงทำไม"
"ลงทำไม....ถามแปลก....ก็เพราะอยากลงน่ะสิ.....หน้าตานายมันหากินได้.....ชั้นก็เลยลง....มีปัญหารึไง"
"นี่มันเป็นสิทธิ์ของชั้นนะ....ชั้นจะลงหรือไม่ลงก็ได้....มาละเมิดสิทธิ์ของคนอื่นเค้าได้ไง"
"ชั้นละเมิดสิทธิ์เหรอ.....ขำดีนะ....นายจำได้มั้ยว่าก่อนไปชั้นพูดอะไรกับนาย...."
มือน้อยๆถูกจับเอาไว้โดยโคคิที่ยืนอยู่ข้างๆ....อารมณ์มันร้อนขึ้นทุกที
"ชั้นบอกว่าชั้นจะเอารูปนายไปติดให้ทั่วเมือง...ชั้นก็ทำจริงๆ....."
"แล้วชั้นยินยอมรึเปล่าล่ะ.....ไอ้บ้า"
"ยอมสิ.....นายยอมมากด้วย.....ที่นายยืนนิ่งให้ชั้นถ่ายเอาๆ....นั่นน่ะเค้าเรียกว่ายอมของแท้เลยนะ....."
มองด้วยสายตาที่เกลียดเต็มที....นึกถึงหน้าของยูอิจิ....แค่นั้นก็ทำให้น้ำตาไหลแล้ว.....พี่ชายคนนี้.....ถ้าโกรธขึ้นมา....คงเข้าหน้าไม่ติด
"เฮ้ย....ร้องไห้ทำไม...นายน่าจะดีใจนี่นา....ดังเป็นพลุแตก....แหลกเป็นปะทัดขนาดนั้น....ทำไมไม่ขอบคุณชั้นล่ะ....ชั้นให้ชีวิตใหม่กับนายนะ"
"กูทนไม่ไหวแล้วโว้ย.....!!!"
!!พลั่ก!!
โคคิต่อยเข้าไปที่แสกหน้าของจิน....หงายตึง....เลือดกำเดาไหลสาดเซ.....โอโนะที่แอบมองอยู่ที่มุมเสา...ขนลุกขนพอง
"พูดได้หน้าตาเฉยเลยนะเว่ย...แกรู้มั้ยว่าชีวิตของเค้ามันลำบากแค่ไหน.....พี่ชายของเค้า.....ดุยังกับหมา.....แกคิดดูเด้....ถ้าเค้าเห็นหน้าน้องชายที่รักที่สุดอยู่บนปกหนังสือ.....เค้าจะคิดยังไง....กลับไปบ้านชีวิตของคาเมะจะเป็นยังไงแกคิดบ้างรึเปล่า"
"โคคิ.....พอได้แล้ว"
"ขอชั้นพูดเถอะ....ชั้นทนไม่ไหวกับพฤติกรรมเห็นแก่ตัวของมันจริงๆ.....ทำยังกับคนอื่นไม่มีความรู้สึก.....อยากทำอะไรก็ทำ.....มันโง่ชัดๆ....ไอ้บ้านี่มันบื้อสุดๆ....."
"โคคิ...หยุดพูด....กลับบ้านกันเถอะนะ"
ลากแขนเพื่อนรักที่กำลังวีนแตก.....แต่ทำไม่ได้......จินลุกขึ้นยืนช้าๆ.....ยักไหล่...ไม่สนใจ...หันหลังเดินไปที่ห้องพักของตัวเอง
"มึงจะไปไหน....กลับมาพูดกันก่อนเด้.....ไอ้หัวตุ๊กตาบาร์บี้"
"หยุดเถอะโคคิ....."
"ให้หยุดเหรอ...นายอยู่เฉยได้ไงคาเมะ.....มันทำนายขนาดนี้....นายยังไม่รู้สึกอะไรอีกเหรอ"
"ไม่หรอกโคคิ....ชั้นมีหัวใจนะ....ชั้นจะเข้าไปพูดกับเค้า"
ปล่อยแขนของเพื่อน.....เดินตามจินเข้าไป....สายตามุ่งมั่น....ดูก็รู้ว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ

"อาคานิชิ จิน....หนีหน้าทำไม.....นายทำคนอื่นเค้าเดือดร้อน....คิดจะหนีเหรอ"
ร่างสูงนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่...เปิดทีวีดู...คราบเลือดตรงมุมปากก็ยังไม่เช็ด.....พิงหลังสบายใจ
"นายลุกขึ้นมาคุยกับชั้นเดี๋ยวนี้.....ทำไมถึงชอบให้บุก...คุยดีๆไม่ได้ใช่มั้ย"
เปิดตามองข้างนึง....ยิ้มที่มุมปาก
"อยากบุกขนาดนั้นเลยเหรอ.....แน่จริงมาบุกใกล้ๆสิ....จะได้รู้ว่าแรงแค่ไหน"
สายตาโลมเลียที่ร่างๆนั้น.....คาเมะมองตาม....รีบปิดร่างของตัวเอง
"มองบ้าอะไรของนาย"
"มองผ่านเสื้อผ้านายน่ะสิ....ความสวยมันอยู่ภายใน.....ผิวขาวๆ....อมชมพู....คงจะไม่เคยโดนแดดแรงๆเลยสินะ"
"นายรู้ได้ยังไง"
"ทำไมจะไม่รู้....ชั้นมีญานวิเศษ....มองอะไรทะลุหมด.....อืมมม....ใส่กางเกงในสีขาวสินะ"
"ทะลึ่ง...."
ใช้หมอนที่อยู่บนโซฟาสีดำอีกด้าน....ปิดเอาไว้....สีขาว.....นายรู้ได้ยังไง?
หยุดพูดเรื่องอื่นเถอะ.....ชั้นจะถามนายนะ....ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่....สนุกนักใช่มั้ย....ชั้นไม่เคยคิดเลยนะว่านายจะเป็นคนแบบนี้....ช่างภาพชื่อดัง...มารู้ตัวตนที่แท้จริงก็วันนี้เอง"
"สนใจชั้นอยู่สินะ....."
"พูดอะไร"
"นายน่ะสนใจชั้น....ไม่งั้นคงไม่ค้นหา....ตามตัวของชั้นให้ควั่กอย่างนี้หรอก"
"บ้า.....ที่ชั้นตามหานายเพราะว่าชั้นจะชำระความกับนายต่างหาก"
"งั้นเหรอ....อยากชำระแบบไหนล่ะ"
ลุกขึ้นยืน.....ก้าวเท้ามาที่ร่างบางที่จ้องนิ่ง....ผลักร่างนั้นชิดกับผนัง.....มือยันเอาไว้
"ชั้นมีให้นายเลือก.....ระหว่าง...."
โน้มหน้าเข้าหาริมฝีปากคู่สวย.....ดึงดูดความสนใจไปหมดทุกส่วน.....คาเมะหลับตานิ่ง....ปากสัมผัสกัน....ความนุ่มเนียนที่ลิ้มลองเข้าไปแล้ว.....อยากมากกว่านั้น.....
"กับ.....อย่างนี้"
มือใหญ่ถือโอกาสปลดกระดุมเสื้อของร่างเล็กอย่างไม่ทันตั้งตัว....การกระทำนั้น....ราวกับสะกดจิตไว้....ไม่ให้ขยับเขยื้อนร่างกายไปไหนได้เลย
"สงสัยจะชอบแบบหลัง...ถึงได้อยู่เฉยขนาดนี้....ดีแล้ว.....เชื่อฟังชั้น.....แล้วนายจะได้อะไรมากกว่าที่นายมี...."
รู้สึกถึงใบหน้าของจิน.....ซุกอยู่ที่ต้นคอ....สัมผัสจากริมฝีปากหนานุ่ม....กระทบกับผิวเนียนของตัวเอง....ยืนเกร็งไปทั้งตัว....ถ้าโดนลุกล้ำไปมากกว่านี้ล่ะ
"นายทำบ้าอะไร....ห๊าาาา!!!"
ผลักออกจนเซไปข้างหลัง.....จับเสื้อที่ใกล้จะหลุดเอาไว้แน่น....ยังดีที่กางเกงยังไม่โดนถอด....ไม่งั้น.....
"เล่นตัวเก่งจริงๆ....ก็ดี....ชั้นชอบ....คนอย่างนี้แหละ....ที่ชั้นคิดว่าอยู่ในวงการแล้วไปรอด"
"นายพูดบ้าอะไร.....ใครจะเข้าวงการบ้าๆกับนาย"
"ก็แล้วแต่นะ.....ถึงนายไม่เข้าวงการ.....คนเค้าก็รู้จักนายกันหมดแล้ว....เดินไปไหนก็โดนทัก.....ลองออกไปสิ....จะมีคนเข้ามาหานายจนไม่มีทางออกไปบ้านเลยล่ะ"
คิดอยู่เป็นนาน.....จะเอาไงดี....นี่มันเรียกว่าพูดให้จนมุมชัดๆ
"ชั้นเป็นไม่ได้....นายเข้าใจชั้นหน่อยสิ"
"ได้.....จะเข้าใจ....แต่ชั้นขอแลกกับบางสิ่งนะ"
"อะไร"
"ชั้นจะฟ้องเรื่องเมื่อวานกับทางโรงเรียน.....แล้วก็ป่าวประกาศเรื่องพวกนี้....ให้พี่นายรู้ทั้งหมด.....แลกกับการที่นายไม่ต้องเข้าวงการ...อย่างนี้ดีแล้วสินะ"
"ทุเรศที่สุด....อย่างนี้มันบังคับกันนี่นา"
"ที่นายพูดมา.....มันก็ถูกเหมือนกันนะ....เอางี้แล้วกัน....ชั้นจะให้นายเอากลับไปคิด....แล้ววันมะรืนมาบอกชั้นใหม่.....เข้าใจมั้ย...."
จูบลงที่ปากสีชมพูระเรื่อ.....เร็วจนตกใจ.....ผลักออกจากตัว....รีบวิ่งออกไปข้างนอก....จินมองตาม....หัวเราะในลำคอเหมือนกับผู้ชนะที่แท้จริง
"เดี๋ยวนายก็ต้องกลับมาหาชั้น..."

* * *

"โคคิ....กลับบ้านกันเถอะ"
สะพายกระเป๋าก้าวฉับๆออกไป...โคคิงง...แต่ก็ต้องเดินตามไปโดยดี
ปล่อยให้โอโนะยืนมองตาปริบๆ....จินเดินออกมา....มองตามร่างนั้น....ยิ้มที่มุมปาก
"ไอ้จิน....แกไปทำอะไรเค้าวะ"
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก.....ก็แค่ใช้คำพูดหว่านล้อมนิดๆหน่อยๆ"
"พูดอย่างเดียวแน่นะเว่ย....ทำไมเสื้อผ้าหลุดลุ่ยขนาดนั้นอ่ะ"
"สำรวจร่างกายมั้ง...หนุกดีออก.....ผมไปทำงานก่อนนะ...."
เดินไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....โอโนะ...งงสิคับ
"อะไรของมันวะ"


"คาเมะ.....นายเป็นอะไร"
มองเพื่อนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย....รู้แน่ว่าคงจะโดน......??
"นายไม่ต้องถามมากได้มั้ยโคคิ...ตอนนี้ชั้นอยากอยู่เฉยๆ.....ไม่อยากพูดอะไรแล้ว"
"โอเค....ไม่พูดก็ไม่พูด"
เดินตามเพื่อนอยู่ห่างๆ.....มองดูคนๆนี้ที่มีอารมณ์กระฟัดกระเฟียด....พูดอะไรก็ไม่ฟัง
เดินอยู่ท่ามกลางแสงสีในเมือง....ในยามค่ำคืน....คนเดินพลุกพล่าน.....
อยู่ๆก็หันมาพูดกับเพื่อนสนิท....ตะโกนออกมา....
"โคคิ!!!"
"เออ!!!"
ตกใจเหมือนกัน....มองคาเมะที่พยายามจะพูดอะไรออกมาซักอย่าง
"นายจำไว้อย่างนะโคคิ...ชั้นบอกไว้เลย.....ว่าชาตินี้ชั้นจะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีก....จะไม่มีทางผ่านไปแถวนั้น.....ไม่มีทางเข้าไปที่นั่นแล้วก็ไม่มีทางจะเจอนายคนนั้นอีก.....จำเอาไว้"
"แล้วมาบอกชั้นทำไม"
"ชั้นก็จะให้นายช่วยจำไง....เบื่อโว้ย....อยากอยู่สงบๆก็พาไปเผชิญกับไอ้พวกระยำตำบอนอะไรก็ไม่รู้....รำคาญ.....รำคาญที่สุด"
"แต่ชั้นว่านายคงทำอย่างนั้นไม่ได้แล้วล่ะ"
"ทำไม....ทำไมชั้นจะทำไม่ได้"
"นายก็ดูนั่นดิคาเมะ"
โคคิชี้นิ้วหมุนวนในอากาศ....เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าตอนนี้.....รอบข้างคาเมะ....
มองมาเป็นตาเดียวกัน
ซุบซิบนินทา....บางคนก็ถึงกับเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่....จะกรี๊ดออกมาซะให้ได้
เสียงแสบแก้วหูนั้น.....เสียงที่คาเมะไม่ชอบ.....
"คนมองนายเต็มเลยนะคาเมะ"
"เฮ้ย....ชั้นพูดดังไปเหรอ...ทำไมล่ะ......ชั้นก็แค่อยากระบายนี่นา...ไม่น่าจะสนใจขนาดนี้"
"ไม่น่าสนใจเหรอ.....นายดูในมือของพวกเค้าสิ"
สายตามองตรงไปยังสิ่งที่อยู่ในมือของวัยรุ่นซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง.....กับผู้ชายบ้างประปราย....
หนังสือFireประจำเดือนนี้.....สีแดงที่ดูเด่นชัด.....ใบหน้าของSt.Valentine
ใบหน้าเดียวกับคนที่อยู่กลางถนนตอนนี้.....
กำลังดึงดูดสายตาทุกคู่.....ให้หยุดมอง.....ดั่งต้องมนต์สะกด
"โคคิ....ทำไงดี"
"ชั้น....ไม่รู้"
แม้แต่เพื่อนก็คงช่วยอะไรไม่ได้ในตอนนี้.....เด็กนักเรียนม.ปลายกลุ่มนึงวิ่งเข้ามาหา.....ไม่ทันตั้งตัว
"St.Valentineจริงๆด้วย....ดูใกล้ๆยังสวยเลยดูสิ"
"ใช่ๆๆๆ.....ขอลายเซ็นต์หน่อยนะคะ"
คาเมะไม่รู้จะทำไง...แฟนๆกระชั้นชิดมากขึ้นทุกที
"เอ่อ....ผม....ไม่ใช่"
"จะไม่ใช่ได้ไงคะ.....หน้าเดียวกันอย่างนี้......นะคะ....ขอลายเซ็นต์หน่อยนะ"
คนเบียดอัดแน่นรอบตัว....หนีไปไหนไม่ได้.....โคคิ...นายต้องช่วยเพื่อนนายซักอย่างแล้วล่ะ
"คาเมะ.....มานี่"
ดึงมือเพื่อนออกจากฝูงชนที่อยู่ตรงนั้น
วิ่งออกจากที่นั่นมาอย่างรวดเร็ว.....คิดว่า
ที่ตรงนี้....คงจะไม่ได้มาเดินอีกนาน
.................................
...............
.....
..
.............
.....
..
"นั่นมันอะไรกันน่ะ....."
ทรุดลงตรงม้านั่งกันทั้งคู่.....วิ่งมาไม่ได้พักเลย
"โคคิ....ชั้นจะทำไงดี.....นายช่วยชั้นคิดหน่อย....ชั้นไม่อยากไปเป็นไอดอลในบริษัทอะไรนั่นนายก็รู้"
"ชั้นรู้....แต่ในเมื่อคนรู้จักนายกันทั่วเมืองขนาดนี้แล้วจะทำไงได้....ชั้นว่าหนีไม่พ้นแล้วล่ะ"
"ชั้นรู้ว่าใครก็ช่วยชั้นไม่ได้....เรื่องนั้นชั้นไม่กังวลอะไรหรอก.....แต่พี่ชั้นน่ะสิ....ถ้าพี่ชั้นรู้จะทำยังไง"
เขย่าแขนโคคิจนจะตกเก้าอี้...ก็มันช่วยไม่ได้จริงๆนี่หว่า
"ใจเย็นนะคาเมะ...ชั้นว่านายกลับบ้านไปหาพี่นายก่อนดีกว่า...บางทีพี่นายอาจจะไม่รู้เรื่องเลยก็ได้"
"ฝันไปเหอะ.....พี่ชั้นตาไวกว่าตั๊กแตนอีก...ตายแน่ๆเลย.....ยูจังเอาชั้นตายแน่ๆ"
ฟุบลงกับตักตัวเอง....โคคิก็ได้แต่มอง....ไม่รู้จะทำไง
แต่ทว่า.......

"Tululu....."

"ดีฮะ"
พูดไปไม่ได้สนใจเลยว่าเสียงในมือถือนั้น...เป็น......??
*คาเมะ....นายอยู่ไหน!!!*
เสียงของพี่ชายต่างสายเลือดดังเข้าหู....อยากวางสายแต่ทำไม่ได้
"อยู่.....กับ....เพื่อน"
*กลับบ้านมาเดี๋ยวนี้.....ชั้นมีเรื่องจะเคลียร์กับนาย....ภายใน10นาทีชั้นยังไม่เห็นหน้านายชั้นจะไปถล่มที่บ้านเพื่อนนายทุกคนให้ราบเลยคอยดู....*
ตรื๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...........
วางสายลงไปแล้ว....คาเมะทำอะไรไม่ถูกนอกจาก...อยากจะร้องไห้
"พี่นายใช่มั้ยคาเมะ"
โคคิมองหน้า....ยิ้มแห้งๆ.....
"ชั้นต้องกลับบ้าน.....ภายใน10นาที....ยูจังบอกถ้ายังไม่เห็นหน้าจะไปอาละวาดบ้านเพื่อนทุกคนเลย.....ซวยแน่ๆชั้น"
"งั้นนายก็รีบกลับซะคาเมะ....ถ้าช้ากว่านี้พี่นายอารมณ์เสียกว่าเก่าจะแย่"
"มันก็คงจะต้องเป็นอย่างนั้นแหละ....ขอบใจนายนะโคคิ....ที่ช่วยชั้น"
"ไม่เป็นไรน่า....เพื่อนกัน.....ชั้นไปส่งนะ"
เดินกอดคอคาเมะที่ดูจะไม่สบายใจอย่างรุนแรง....เรื่องนี้....ความจริงแล้วความผิดทั้งหมด
มันตกอยู่กับใครกันแน่...ระหว่าง.....
จิน.....รึว่า......
คาเมะ?

* * *

ที่บ้าน...บรรยากาศชวนสยอง
"คาเมะ!!"
ตกใจกับเสียงเรียกอันน่าขนลุก.....พี่ชายนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะทำงาน...จ้องเล่นงานเต็มที่
"จ๋าาาาา"
"ไม่ต้องมาจ๋าา"
หุบปากลงทันที.....มองหน้ายูอิจิที่ดูจะอารมณ์เสียสุดๆ
"นี่มันอะไรคาเมะ"
ชูหนังสือที่เป็นตัวต้นเรื่องให้ดู...คาเมะ....แทบจะล้มอยู่กลางพื้น
"ก็หนังสือไง....."
"ชั้นรู้....แต่ไอ้เด็กเวรที่มันยืนอยู่กลางหนังสือนี่ใคร?!!!"
ตะคอกเสียงใส่จนสะดุ้งทุกๆ5วิ.....อยากจะร้องไห้
"ยูจัง.....คือว่า....ที่ชั้นทำอย่างนั้นเพราะว่า...ชั้นโดนแกล้งนะ"
"โดนแกล้งเหรอ...แล้วท่าทีขัดขืนทำไมไม่เห็นแสดงออกมาล่ะ....ห๊าาา......นี่เค้าเรียกยินยอมชัดๆ"
"ก็ชั้นโดนแกล้งจริงๆนี่นา...ยูจังฟังกันหน่อยสิ.....ไม่ใช่เอาแต่ด่าอย่างเดียว....ชั้นรู้ว่ายูจังไม่ชอบ...แต่จะให้ชั้นทำยังไงในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว!!"
พูดใส่หน้าพี่ชายเป็นชุด....ทำเอายูอิจิแทบจะขว้างหนังสือทิ้ง
"งั้นบอกมา.....ทำไมนายถึงโดนแกล้ง"
ไม่กล้าพูด.....ถ้าพูดขึ้นมา....ยูอิจิได้ไล่ฆ่ารอบบ้านแน่ๆ
"คาเมะ....ชั้นบอกให้พูดไง.....เร็วเข้า!!"
"ก็ถ้าพูด......ยูจังสัญญาได้มั้ยว่าจะไม่ด่าชั้น"
"เออ....สัญญา"
"คือว่าชั้น............"
เล่าเรื่องแทบทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟัง....แล้วในที่สุดยูอิจิก็ทำตามที่สัญญาไม่ได้
"ไปกระชากกระเป๋าเค้าเหรอ....คาเมะ....ชั้นเคยสอนให้นายทำน่าเกลียดอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไร!!"
"ไหนยูจังบอกจะไม่ด่าชั้นไง...."
"ไม่ด่าไม่ได้หรอก....นายทำไปเพื่ออะไร.....อยู่กับพี่นี่มันกดดันมากใช่มั้ย.....มันเก็บกดงั้นเหรอถึงได้ไประบายกับไอ้การกระทำชั่วๆแบบนั้นน่ะ..."
"แต่ชั้นก็ได้รับบทลงโทษแล้วนะ.....ยูจังน่าจะดีใจ"
"ดีใจบ้าอะไรล่ะ....ไอ้บทลงโทษแบบนี้ชั้นว่านายชอบมากกว่า.....โอเคคาเมะ...ชั้นรู้แล้ว....."
ยูอิจิเดินเข้ามาใกล้ๆ....หน้าตาของยูอิจิตอนนี้.....คาเมะแทบจะไม่อยากเปิดตามองมันเลย......
"ถ้านายกดดันมากๆ.....ชั้นจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรอีก....จะไม่บังคับนาย.....ไม่ว่านายไม่โกรธนาย....เราจะอยู่คนละโลกกัน....ใช้ชีวิตแบบที่นายเป็น....มันอาจจะให้นายคลายความกดดันได้เยอะมากๆก็ได้"
"ยูจัง.....อย่าทำอย่างนั้นนะ"
"ทำไมจะทำไม่ได้....ในเมื่อไม่มีความสุขแล้วทำอะไรชั่วๆอย่างนั้น....ความผิดทุกอย่างมันก็คือชั้น.....เพราะฉะนั้น...นายอยากทำอะไรตามใจนายก็เชิญ"
ขว้างหนังสือลงกับพื้นอย่างแรง.....คาเมะมองตาม......อยากจะร้องไห้....แล้วก็ร้องจริงๆ
ยูจัง......"
ส่ายหัว...ไม่อยากให้พี่ชายทำแบบนั้น.....แต่ว่า....ก็ไร้ประโยชน์
"แล้วไอ้หนังสือบ้าๆนี่.....อยากจะถ่ายให้ตายไปข้างนึงก็เอา....ถ้ามันทำให้ชีวิตนายรุ่งโรจน์มากโดยไม่ต้องมีชั้นก็ทำไปเลย.....เราคงจะไม่ใช่พี่น้องกันแล้วล่ะ....บอกไว้อย่างนะ....ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมา.....อย่าหวังว่าคนอย่างชั้นจะเหลียวแล.....เราไม่ใช่พี่น้องกันแล้ว...จำเอาไว้!!"
เดินหนีร่างเล็กๆที่ยังคงอึ้งกับสิ่งที่พี่ชายพูด.....มันแรงจนอยากจะตายลงไปตรงนั้น...
"ยูจัง....ยูจัง.........!!"
วิ่งตามไปเคาะประตู....เคาะแรงจนมีแต่เสียงนั้นก้องไปทั่วบ้าน...
เคาะจนหมดแรง....ทรุดลงตรงหน้าห้อง
กอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างหน้า.....ไม่อยากเชื่อว่ายูอิจิจะทำจริง......
ส่วนตัวยูอิจินั้น....นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้อง.....
ที่พูดกับคาเมะก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน....
แต่จะทำไงได้....ในเมื่อพูดออกไปแล้ว....ก็ต้องทำ...ให้คาเมะได้รู้
ว่าสิ่งไหน.....ที่สำคัญที่สุด..
การเป็นไอดอล...หรือ....พี่ชาย?

* * *