Fire Inc..
"นี่มันอะไร!"
โอโนะโยนหนังสือพิมพ์ที่เปิดหน้านั้นพอดีลงกับโต๊ะรับแขกในห้องทำงาน..
ไม่ปลอบกันเลยใช่มั้ย?.ให้คาเมะนั่งตกใจอย่างนี้น่ะเหรอ?
"เจ้านายคร้าบ.เบาสิ.เพื่อนผมมันไม่ใช่คนจิตใจหนักแน่นนะครับ..ทำอะไรเห็นใจนิดนึง"
โคคิที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็เริ่มฉุนแทนอารมณ์รุนแรงอะไรนักหนาวะ..เพื่อนกูยิ่งแต่บอบบางอยู่
โอโนะไม่ได้สนใจ.ก็ยังจะถามสิ่งที่ค้างคาในใจเพื่อแก้ปัญหาต่อไป
"ทำไมถึงไปจูบกันในที่แบบนี้..บอกชั้นซิคาเมะ"
"ผม..ผมเมา.แล้วก็..ก็โดนจูบ..เท่านั้นเอง..แต่ว่าอาคานิชิเค้าบอกที่นั่นไว้ใจได้..แต่ภาพนี้มาได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกัน..โอโนะคุงเชื่อผมนะผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเกิดขึ้น."
"ไม่ได้ตั้งใจเหรอ.กอดกันจนแทบจะรวมร่างขนาดนี้.นายยังกล้าพูดอีกเหรอคาเมะ!!"
โอโนะอารมณ์ขึ้น..ใส่เป็นชุด..คาเมะที่นั่งสงบ.พยายามสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้.ตอนนี้มันเก็บไม่อยู่แล้ว.น้ำตามันไหลลงมาจนห้ามไม่ได้..
"นี่..มันร้องไห้แล้วดูหน่อยดิเฮีย.แม่งใส่เอาๆ..คนมันมีหัวใจนะเว่ย..ใส่แต่พวกผมแล้วไอ้ตัวปัญหาอีกตัวมันหายไปไหนซะล่ะ..พอเกิดเรื่องแล้วไม่รับผิดชอบร่วมกันมันเห็นแก่ตัวไปหน่อยม้างง"
โคคิเองก็อารมณ์ขึ้นเหมือนกัน..ใส่แทนคาเมะทุกอย่างโอโนะไม่พูดอะไร..บอกไม่ได้ว่าทำไมจินถึงไม่มา.
"ว่าไงล่ะคุณบอกอ..ไหนไอ้อาคานิชิ..เอามันมาดิ..!!"
"มัน..มันมาไม่ได้"
"นี่ใจคอจะให้เพื่อนผมรับผิดชอบหมดเลยรึไง..มันไปไหนบอกมา!!"
"โคคิ!!"
คาเมะพยายามห้ามแต่ใจจริงก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจินไปไหน.
"ไอ้จิน.มันมีธุระต้องไปที่งานประกาศรางวัล.ต้องเตรียมงานไม่ว่างมา"
"เฮ้ยย..พูดง่ายนี่หว่าไอ้ย้วย.นี่คิดจะไม่รับรู้อะไรเลยใช่มั้ย..เห็นคาเมะมันเป็นอะไรวะ!!"
โคคิพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของโอโนะขึ้นมา.สายตาของโคคิน่ากลัวซะจนคาเมะเห็นแล้ว..นึกว่าเพื่อนต้องได้ฆ่าคนวันนี้แน่ๆ
"พอเถอะน่าโคคิ..พอซักที!!"
คาเมะตะโกนใส่หู..ไม่อยากให้มีเรื่องอีกแล้ว..แค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว
"ดีแล้วล่ะที่เค้าไม่มา.ชั้นจัดการเองก็ได้.งานของเค้าในตอนนี้สำคัญที่สุด.ถ้ามาจัดการเองเพื่อแลกกับการที่จะต้องเสียชื่อเสียง.ชั้นว่ามันไม่คุ้มหรอก."
"พูดมาได้ไงคาเมะ..แล้วนายล่ะ.ชื่อเสียงของนายไม่คิดจะห่วงเลยเหรอ..ไปห่วงคนอย่างนั้นทำไม..ทั้งๆที่มันทำนายแต่นายกลับพูดเหมือนกับตัวเองเป็นคนก่อทั้งหมด..!!"
โคคิปล่อยมือจากคอเสื้อโอโนะ..หันมาเขย่าตัวของเพื่อน..สติมันอยู่ไหนแล้ว.ทำไมถึงได้..รัก..ขนาดนั้น?
"เอาล่ะ!.จะยังไงก็แล้วแต่วันนี้ชั้นจะต้องจัดการกับนาย.คาเมะ.ฟังชั้นงานแถลงข่าวจะไม่มีการเลื่อน..เพราะฉะนั้นวันศุกร์นี้.ชั้นจะเป็นปากของนาย.จะพูดทุกอย่างที่นักข่าวถาม..ห้ามออกความเห็นอะไรทั้งนั้น..เพื่อตัวของนายเอง..ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปพักผ่อนที่บ้านซะเตรียมตัวให้เรียบร้อย..ยังไงชั้นก็จะทำให้นายเข้าวงการนี้ให้ได้.แล้วก็จำไว้..อย่าทำเรื่องเสื่อมเสียอีก.ถ้ามีอีกครั้งชั้นไม่รับประกันว่านายจะได้อยู่ในสังคมแบบนี้อีกรึเปล่า.ไปได้แล้วชั้นจะจัดการเรื่องต่อ"
พูดจบเจ้านายแก้มอ้วนก็หันไปหาโทรศัพท์ที่ดังติดต่อกัน4-5ครั้งรับมาก็เรื่องเดิม..พูดถึงแต่เรื่องนั้นอย่างเดียว
"ไอ้เวร!!.ไปคาเมะกลับบ้าน!!"
โคคิกระชากแขนเพื่อนให้เดินตามออกไป..โมโหแทนคาเมะทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายเสียแต่กลับพูดเหมือนตัวเองทำทั้งหมด..มันน่านัก
คาเมะพูดอะไรไม่ออกนึกน้อยใจจินอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ไม่มาช่วยกันแก้ปัญหานี้เลย..
จิน..ชั้นคงไม่สำคัญสำหรับนายจริงๆ..นายรู้ความรู้สึกชั้น..
แต่ว่าชั้นได้อะไรกลับมาจากนายบ้างอาคานิชิ จิน??



.
"ไอ้จิน"
โอโนะเดินเข้ามาเรียกเงียบๆข้างหลัง..จินที่กำลังนั่งดูบรรยากาศของการเตรียมงานประกาศรางวัลอยู่ที่โซฟาหน้าเวที.ดูเหมือนกับไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้กังวล.ก็หน้าตาของจินดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับข่าวที่เพิ่งเกิดขึ้น.เฉยจนโอโนะแปลกใจ
"โอโนะคุงเพิ่งมาเหรอ..เค้าเตรียมงานใกล้เสร็จแล้ว..ไม่มีอะไรให้ทำหรอก..พอดีเลยเดี๋ยวเจ้าของงานเค้าจะมาคุยกับผม..ขี้เกียจพูดมาก..โอโนะคุงพูดแทนผมแล้วกันนะ"
แล้วจินก็นั่งพิงหลังกับเบาะนุ่ม..รู้มั้ย..แว้บแรกในหัวของโอโนะนึกถึงใคร.
ใช่..นึกถึงคาเมะ???
"จินแกจะจัดการยังไงกับข่าวนั้น"
จินเงียบ..ไม่แม้แต่จะพูด..ยังคงนั่งดูฉากบนเวทีโดยไม่สนใจว่าโอโนะจะพูดอะไรต่อ
"ข่าวอะไรครับ.น่าสนใจขนาดนั้นเลยรึไง"
จินลอยหน้าลอยตาพูด.ถ้าคาเมะมาเห็น..จะรู้สึกยังไง..โอโนะก็เริ่มจะรู้แล้วว่าคาเมะชอบจินเอามากก็ตรงประโยคที่บอกว่าสิ่งสำคัญของจินมันสมควรน่าสนใจมากกว่าชีวิตของเจ้าตัว.แค่นั้นก็เข้าใจไปถึงไหนๆ
"ชั้นรู้ว่าแกสนใจอยู่แต่แกพยายามกลบเกลื่อน..จิน..แกไม่รู้หรอกว่าคาเมะเค้าเป็นยังไงพอเจอข่าวแบบนั้น..เค้าเพิ่งเข้ามา..โดนแบบนั้นมันแรงเกินไป.ร้องไห้.เหมือนคนที่กำลังหลงทางทำอะไรไม่ถูก..ถ้าแกไม่ช่วยอะไรเลยก็ไปพูดซักอย่างให้เค้าสบายใจหน่อยเถอะ.รู้มั้ยว่าเด็กคนนั้นเห็นไอ้งานนี้สำคัญกับแกแค่ไหน..ถึงขนาดยอมรับหมดทุกอย่างว่าตัวเองเป็นคนก่อ"
"เค้าพูดอย่างนั้น..แน่เหรอโอโนะคุงหูฝาดรึเปล่า..เด็กคนนั้นปากแข็งยังกับอะไรดี"
จินยิ้มที่มุมปาก.โอโนะเห็นก็ได้แต่ส่ายหัวเบื่อหน่าย.รำคาญ
"แกจะจัดการยังไงล่ะจิน..เรื่องมันเริ่มใหญ่แล้วนะ..แกไม่เสียอะไรหรอกแต่คาเมะจังน่ะ..ตอนนี้เค้าแทบจะพบหน้าใครไม่ได้แล้ว.อย่างน้อยแกบอกชั้นหน่อยเถอะว่าทำไงจะให้ข่าวบ้าๆนี่มันซาลง..เด็กมันกำลังรุ่งอย่าให้ตกแต่หัววันดิวะคิดนิดนึง.นะ.."
โอโนะโมโหนิดๆ..แต่ถึงยังไงหน้าจินก็ยังคงเรียบเฉยแต่จะสังเกตบ้างมั้ย?.
สายตาจิน.ราวกับคิดอะไรบางอย่างเอาไว้.
และความคิดนั้นได้เผยตัวตนออกมาเมื่อ??
"ไอ้จิน..ซากุราอิคุงมา"
จินหันไปตามเสียงนั้น.ประธานยักษ์ใหญ่จากบริษัทไอดอลที่มีชื่อเดินมา..รุมล้อมด้วยชายชุดดำที่คาดว่าน่าจะเป็นบอดี้การ์ดอีกเกือบ10
"อ้าว..โอโนะคุง.ไงครับ"
โชทักทายอย่างเป็นมิตร..จับมือกัน..แต่สายตาภายในกรอบแว่นสีดำยี่ห้อดัง..กำลังมองจินอย่างคนที่เหนือกว่าแทบทุกอย่าง..ติดตรงที่จินไม่รู้ว่ารูปนั้น..มาจากความคิดของโชเอง
"วันนี้มาดูงานเหรอครับ"
"ก็ใช่สิ..ผมก็เป็นกรรมการตัดสินปีนี้ปีแรก..ไม่มาดูก็เกินไป.ผมว่ามันน่าจะมีอะไรสนุกๆอยู่ในงานนี้เยอะเลยล่ะ"
ยิ้มกวนประสาทให้จิน..เริ่มแปลกใจว่าทำไมต้องมองแบบนั้น..ยิ้มแบบนั้น..
"ไงอาคานิชินายชอบรูปในหนังสือพิมพ์รึเปล่ามีตั้ง4-5รูปขนาดนั้นอย่าลืมเก็บเป็นคอลเล็คชั่นล่ะ"
"คุณทำเหรอ..ไอ้รูปบ้าๆนั่นคุณทำใช่มั้ย"
จินเริ่มจะเสียงดัง..ตรงเข้าไปประชันหน้ากับโชในระยะที่สายตาติดๆกัน..
"ทำไมถึงคิดว่าเป็นชั้นล่ะ..เอ.ที่ร้อนรนขนาดนี้งั้นก็แสดงว่าความสัมพันธ์กำลังร้อนแรงสุดๆเลยสิท่าเอาน่าเชื่อชั้น.เรื่องแบบนี้มันไม่มีผลกระทบต่อรางวัลของนายหรอก..Angle's Shadowของนายสวยมาก..พอเอาเข้ากรอบใหญ่..มันดูดีจนชั้นอยากเห็นคนในนั้น..อืมม..ใช่เด็กคนที่นายจูบคนนั้นรึเปล่าล่ะอาคานิชิ"
"เรื่องของผมคุณอย่ายุ่งดีกว่า..!!!"
โอโนะเองคงห้ามไม่ได้..ก็รู้กันอยู่ว่าถ้าจินอารมณ์ร้ายขึ้นมาไม่มีใครเอาอยู่ซักคน..ในตอนนั้น.
"โชจัง..มาอยู่นี่เองพ่อส่งตั๋วมา..???"
เสียงของคนที่วิ่งมาขาดหาย.เมื่อประชันเข้ากับสายตาของจิน..และนั่นก็เป็นชนวนที่ทำให้ไฟในตัวของช่างกล้องชื่อดังมันปะทุจนแทบจะระเบิด
คนนี้ไงที่ก่อเรื่องโทโมฮิสะ ยามาชิตะทิ้งท้ายให้ชั้นเจ็บแสบมาก
ร่างสูงตรงเข้ากระชากแขนเรียวที่ยืนอยู่ใกล้โช..ใครก็ห้ามไม่ได้ทั้งนั้น..
โอโนะ..ไหนล่ะที่บอกว่าจินไม่สนใจอะไร.เค้ากำลังทำอะไรอยู่..เห็นแล้วใช่มั้ย?
"ยามาชิตะ.นายทำใช่มั้ย!!!"
จินเสียงดังใส่..และเสียงนั้นมันก็ทำให้คนที่อยู่รอบด้านหันมามองที่ตรงนี้..ทุกคนรู้ว่าจินกำลังมีข่าวกับใคร..แต่ไม่มีใครรู้ว่าตัวก่อการ..คือ??
"เรื่องบ้าบออะไร..ชั้นไม่เห็นรู้เรื่อง..ปล่อยนะชั้นจะรีบไปเอาตั๋วเครื่องบินกับพี่ชาย"
พยายามสะบัดแขนออก..แต่แน่นขนาดนั้นอย่าหวังว่าจะได้หลุดง่ายๆ
อีกอย่างที่จินได้รับรู้ในตอนนั้น..ก็คือยามาชิตะกับซากุราอิ..เป็นพี่น้องกัน..ไม่แปลกใจซักนิด..ว่าทำไมโชถึงได้ทำเหมือนรู้เรื่องทุกอย่าง
"พวกนายสองคนทำใช่มั้ย..เจ็บแค้นอะไรนักหนาวะ..ไอ้เด็กโรคจิต!!!"
"ไอ้จิน..นั่นประธานใหญ่บริษัทไอดอลนะเว่ยแกสำรวมหน่อย!!~"
โอโนะช่วยห้าม..แต่ว่าก็ห้ามไม่ได้..มันจะใหญ่จะโตอะไรขนาดไหนก็ไม่สนทั้งนั้น..ทำอะไรทุเรศแบบนี้มันก็ปล่อยไว้ไม่ได้เหมือนกัน
"ถามหน่อยเถอะ..ชั้นทำอะไรไม่ทราบ..อาคานิชิ"
ลอยหน้าลอยตาถามทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ.ปากที่บอกว่าให้จินปล่อยแขนก็ไม่พูดออกมาอีก..โชเองคอยดูผลงานน้องชายว่าจะออกมาสวยขนาดไหน..ด้วยใบหน้าที่นิ่งจนเดาใจไม่ถูก
"อย่ามาตีหน้าเซ่อ.นายนั่นแหละที่เป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด..อิจฉามากใช่มั้ย..ว่าไงยามาชิตะ!!!"
"แหม..ก็ชั้นบอกแล้วไงว่าไม่รู้เรื่อง..แล้วนี่นายมาวีนอะไรกับชั้น.บอกมาสิว่ามันเรื่องอะไร"
ยามะพียิ้มเย็นๆ.เลื่อนตัวเข้าหาจินที่โกรธเป็นบ้าเป็นหลัง.กระซิบที่ข้างหูร่างสูงเบาๆ
"บอกมาสิอาคานิชิ.บอกไปเลยว่าเมื่อคืนนายทำอะไรกับเด็กคนนั้น.จูบรสหวานแค่ไหนแล้วภาพมันสวยมากมั้ย.บอกสิชั้นจะได้เตรียมพอใจกับผลงาน..แล้วนายก็จะได้เป็นข่าวอีกรอบ..อ้อ.ที่สำคัญ"
เว้นช่วงไว้นิดนึง..แต่เพียงแค่พูดมาก่อนหน้านี่..ก็ทำให้จินแทบจะบีบคอคนตรงหน้าให้ตายคามือ
"St.Valentineของนายก็จะไม่ได้เกิดอีกเลย..ถ้าต้องการอย่างนั้น..ก็เชิญพูดออกมาเลยนะว่าใครเป็นคนทำ"
ยามะพีถอยห่างออกมาช้าๆมือของจินปลดปล่อยแขนเรียวให้เป็นอิสระ..มองใบหน้านั้นที่ยิ้มหวานแต่แฝงไปด้วยยาพิษชนิดตายเฉียบพลัน
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวพาน้องชายผมไปก่อน..มีธุระครับ..ลาแล้วนะโอโนะคุงอ๊ะ.ใช่สิ!"
โชหันกลับมาพูดกับจินอีกครั้ง..คำพูดที่ทำให้จิน..ใจหาย.ไม่ก็.กลัว
"นายน่ะ.ถ้าไม่ต้องการเด็กคนนั้นก็เอามาให้ชั้นเถอะ..สวยๆแบบนั้นบริษัทชั้นต้องการมากเลยรู้มั้ย"
ถอยห่างออกมาจากจิน..มองมือใหญ่ที่กำแน่นจนสั่นเทิ้ม..ก็ยิ่งเพิ่มความสะใจให้ซากุราอิ โชมากขึ้นไปอีก
ที่ทำแบบนี้โชก็มีจุดประสงค์อยากให้เรื่องมันร้ายแรงจนทั้งสองคนต้องห่าง.แล้วในที่สุด..คาเมะก็ต้องมาอยู่กับ..
-ไอดอลอิมเมจ-..
สองพี่น้องเดินไปพร้อมกันโดยมีบอดี้การ์ดตามจนครอบคลุมร่างสองร่างให้ผ่านพ้นสายตาของจิน..
ภาพนั้นหายไป..อารมณ์จินเลยกลับมาปะทุชนิดที่ว่ารุนแรงจนใครๆก็ห้ามไม่ไหว
อารมณ์ที่อยากฆ่าคน.มันเป็นแบบนี้เอง
"ไอ้จิน..ฟูจิฟิล์มเจ้าของงานใช่มั้ยวะ..รู้สึกว่าจะมาแล้วนะ..ไปคุยกับเค้ามั้ย"
"ไม่มีอารมณ์..!!"
หยิบกล้องที่วางอยู่ใกล้ๆ..สะพายไหล่เดินหนีไปจากตรงนั้น..อารมณ์มันแรงขึ้นเรื่อยๆ..ความรู้สึกที่ว่ามันทำอะไรไม่ได้..เมื่อรู้ความจริงมันเป็นแบบนี้..มันเจ็บใจแบบนี้ใช่มั้ย?
คงต้องพูดในสิ่งที่น่าจะปกป้องใครบางคนได้
ไม่มีทางเลือก..จินคงต้องทำ.??

* * *

"ขอบใจนะโคคิ.."
คาเมะพูดผสมกับสั่งลาในอันเดียวกัน..น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าสั่นแค่ไหน
"นายอยู่คนเดียว..ไม่เป็นไรแน่นะ"
"อืม.ชั้นไม่เป็นไร.นายกลับไปช่วยแม่นายขายของเถอะ.อยากอยู่เงียบๆซักพักคงจะทำให้อะไรๆดีขึ้นบ้างก็ได้."
โคคิเอื้อมมือนั้นยีหัวเพื่อนรักเบาๆ..น้ำเสียงอ่อนโยนที่ฟังเมื่อไรก็มีกำลังใจ.กำลังใจจากเพื่อน
"ไม่เป็นไรนะคาเมะ.ถ้าเหงามากๆก็โทรมาเดี๋ยวชั้นมานอนเป็นเพื่อน..อย่าคิดมากล่ะไอ้เต่า"
"อื้อไม่คิดมากหรอก..นายไปเถอะ"
โคคิค่อยๆเดินห่างออกไป.สายตาคู่นั้นยังมองมาที่คาเมะตลอดเวลาจนกระทั่งลับตาหายไป
แล้วในที่สุด..ก็เหลือเราที่ยืนอยู่แค่คนเดียว.
อ้างว้าง.เดียวดาย..
คนที่อยากจะให้แคร์จิตใจ..กลับหนีหายไปไหนก็ไม่รู้
พอเถอะคาเมะ..อย่าคิด.นายมันไม่มีใครสนใจหรอก.ไม่มีซักคน
เท้าคู่นั่นพาร่างเล็กๆเดินเข้ามาในบ้าน..มือน้อยไขกุญแจบ้านเบาๆ..
ไม่ไหวแล้ว..น้ำตาอย่าเพิ่งไหลลงมา.ได้มั้ย?
"ฮึก.ก.ฮึก."
เสียงสะอื้นถูกส่งออกมาไม่เบานัก.ร้องซะแล้ว..คำขอไม่เป็นผลจนได้
ชั้นมันโดนทิ้งจริงๆ..ใครๆก็ไม่สนใจ..ให้ตายเหอะ..
เดินเข้าบ้านอย่างคนที่หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง.ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว.นอนซักพักคงจะดีขึ้นมาบ้าง.
แต่ทว่าก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้าห้อง..เสียงของใครบางคน..ก็ดังออกมา..จากห้องตรงข้าม

"มาแล้วเหรอคาเมะ.."

ไม่จริงหรอก..นี่มันเสียงของ.ยูจัง.ไม่ใช่เหรอ?
ยังไงซะพี่ชายก็ต้องหนีหน้ากันอยู่ดีหูฝาดแน่ๆ..คาเมะ.
แต่ว่า..ถ้าเพียงแค่หันไป..เราก็รู้..ว่าคนที่เรียกเรา.จะใช่พี่ชายมั้ย?
"ยูจัง!!"
ดวงตาคู่สวยมองหน้าพี่ชายอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง.ดีใจมากเลยรู้บ้างมั้ยแต่ทำไมสีหน้าของยูอิจิ..กลับไม่ยิ้มอะไรมาเลย
ใช่สินะ..ตอนนี้มีข่าวเพิ่มยูอิจิคงยิ้มออกหรอก..
"มาหาพี่ซิคาเมะ"
น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนตรงข้ามกับสีหน้าโดยสิ้นเชิง.คาเมะค่อยๆก้าวไปหาตรงหน้าห้อง..
"เงยหน้าซิ..ทำไมร้องไห้กลับมา.ใครทำอะไรนาย"
มือของพี่ชายปาดน้ำตาที่เลอะแก้มใสออกเบาๆ..นั่นยิ่งทำให้คาเมะร้องไห้หนักขึ้นไปอีก
"ยู.ยูจังไม่รู้เหรอ..ว่าชั้นเป็นอะไร"
"รู้สิ.นายโดนตาม..แล้วก็เอารูปอย่างนั้นมาลงหนังสือพิมพ์.อย่าปฏิเสธพี่นะว่าไม่ใช่คาเมะคนนี้"
คาเมะพยักหน้าเบาๆ..ยูจังรู้ทุกที..พี่ชายคนนี้ทั้งๆที่ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ..แต่กลับรู้ไปซะทุกอย่างเลย
"ขอโทษนะยูจัง.ชั้นน่าจะเชื่อยูจังตั้งแต่แรก..ไม่น่าเลย..ชั้นไม่น่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยง.มีแต่เจ็บเปล่าๆ"
โทษตัวเองทั้งๆที่น้ำตาก็เอาแต่ไหลอยู่อย่างนั้น..ตอนแรกยูอิจิก็นึกโกรธอยู่..แต่พอเห็นคาเมะในสภาพที่เหมือนช้ำมาแบบนี้..มันโกรธไม่ลง
รั้งตัวน้องเข้ามากอดปลอบเบาๆ..ถูกแล้วนะที่กลับมาบ้าน..กลับมาปรับความเข้าใจ.กลับมาดูแลกันและกัน
"อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย.พี่ว่าเราเข้าไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่ามั้ย..แล้วค่อยออกมาคุยกัน.."
"อื้อ.ยูจังอย่าหนีไปไหนอีกนะ..ได้มั้ย"
"รู้แล้วน่า.ไม่หนีหรอก.ไปได้แล้วไป.รึว่าจะให้เข้าไปอาบให้แบบตอนเด็กๆอีก"
"ไม่เอา.ไปก็ได้"
คาเมะเข้าห้องไปตามที่พี่ชายสั่งทุกอย่าง..ยูอิจิมองตามร่างบางที่มีสีหน้าหงอยเหงานั้น..สงสาร.ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
เป็นไงล่ะคาเมะ..ลิ้มรสรึยัง.กับชีวิต.ที่พ่อเคยสัมผัสมาก่อน.ในวงการนี้..อยู่ไปมันเจ็บปวดแค่ไหน..ทางนี้นายเลือกเอง.ช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ใช้เวลาเพียงแค่15นาทีร่างบางก็เดินออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่.เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ๆ.กับกางเกงขายาวธรรมดาๆ.ยูอิจิเห็นน้องในชุดแบบนั้น..รู้สึกอุ่นใจบอกไม่ถูก.อย่างน้อยคาเมะก็ยังจะเป็นคนเดิมที่เค้าคุ้นเคยตลอดเวลา
"มาคุยกันหน่อยคาเมะ..มานั่งนี่"
ยูอิจินั่งอยู่ที่โซฟาสีขาว..เรียกร่างบางที่ยืนเช็ดหัวให้มาหา..คาเมะเดินเข้าไปแล้วก็นั่งลงข้างๆ.แขนเรียวเล็กเกาะแขนพี่ชายแน่น.ซุกหน้าลงกับไหล่ที่คุ้นเคยนั้น
"คิดถึงยูจังที่สุดเลยรู้มั้ย..หายไปไหนมา.."
"อย่าเพิ่งถาม.เอาเรื่องของเราก่อน..ทำไมถึงได้โดนแบบนั้น.ทำตัวอิสระเกินไปแล้วรู้บ้างรึเปล่า"
ยูอิจิดุนิดๆ..แต่แค่เห็นคาเมะพยักหน้าแรงๆอยู่ที่แขนตัวเอง..ก็ใจอ่อนดุไม่ลงทุกที
"แล้วเราจะทำยังไงต่อไป..บอกพี่ซิ.ชีวิตเราน่ะ..ตอนนี้มันถอยหลังไม่ได้แล้ว.มีอย่างเดียวคือต้องเดินต่อ.เอาไงเท้าเราน่ะจะเดินไปยังไงไม่ให้สะดุด..บอกพี่ได้มั้ยคาเมะ.."
"มันก็ต้องก้าวต่อไป.เดี๋ยวชั้นจัดการเองน่า.ยูจังคอยดูเถอะ"
"ไอ้คอยน่ะคอยอยู่แล้วถามอีกอย่าง..ไอ้คนที่จูบนาย.ที่เป็นตากล้องอะไรนั่นน่ะ..มีความสัมพันธ์มากขนาดไหนแล้ว..รู้สึกกับเค้ายังไง"
คาเมะเงยหน้าขึ้นช้าๆ..มองหน้าด้วยแววตาที่ไม่ต้องการคำถามแทงใจ.ยูจังรู้อีกแล้ว.จะรู้สึกยังไงนอกจาก
"รักเค้าใช่มั้ยคาเมะ?"
"ยูจังเลิกพูดถึงคนๆนั้นเถอะ.ชั้นไม่อยากได้ยิน"
"ทำไม..มันไม่น่าพูดถึงขนาดนั้นเลยรึไง"
คาเมะไม่คิดที่จะพูดอะไรอีก..เพราะมันเจ็บ.จินทำเหมือนไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้น...
"เจ็บมากมั้ย..เจ็บที่..ตรงนี้"
ยูอิจิชี้ที่อกข้างซ้ายของตัวเอง..คาเมะเองก็เข้าใจ.ใช่เจ็บมาก..เจ็บที่สุด.เจ็บเจียนตายเลยล่ะ
คาเมะพยักหน้าช้าๆ..น้ำตาเริ่มจะเอ่อล้นขอบตาลงมาทีละนิด..
"เงยหน้าขึ้นซะคาเมะ..ให้น้ำตามันไหลย้อนกลับ..ถ้าจะเสียน้ำตา..อย่าเสียให้กับคนที่ทำร้ายตัวเอง..จำคำพี่ไว้"
เพียงแค่คำพูดเตือนสตินั้น..ร่างบางก็โถมตัวเข้ากอดพี่ชาย..เหนื่อยเหลือเกินต่อแต่นี้.ไม่รู้ว่าจะเหนื่อยอีกมากน้อยแค่ไหน..แต่ที่รู้ก็คือ.ตอนนี้ต้องสู้..สู้เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องเจอเรื่องที่แสนเลวร้ายอย่างเช่นตอนนี้อีก.

* * *

06.30 pm. วันศุกร์.หน้างานแถลงข่าว.St.Valentine Regain
"เดี๋ยวงานจะเริ่มแล้ว..นายห้ามออกไปข้างนอกจนกว่าชั้นจะเรียกขึ้นเวที..เข้าใจมั้ย"
โอโนะยืนสาธยายสิ่งที่คาเมะจะต้องทำให้ฟัง.ในห้องแต่งตัว.เห็นหน้าตาของคาเมะในตอนนี้..รู้ดีว่าไม่พร้อมที่จะรับฟังอะไรทั้งนั้น
"เข้าใจฮะ.ถ้าจะเรียกก็มาแล้วกันผมก็ไม่ค่อยอยากจะออกไปไหนมาไหนนักหรอก..เดี๋ยวจะก่อเรื่องให้หนักใจซะเปล่าๆ"
พูดเสียดสีประชดประชัน..หันหน้าหนีไปอีกทางโอโนะถอนหายใจ..อยากจะพูดให้คาเมะรู้ว่ารูปแบบงานแถลงข่าวด้านนอกเป็นไงมันสำคัญกับคาเมะแค่ไหน..ถึงพูดยังไงก็ไม่กระตุ้นให้ร่างบางสนใจซักนิด
เดินออกไปเงียบๆ..ปล่อยให้คาเมะคิดอยู่คนเดียวในห้องเล็กๆ
วันนี้มีเพียงตัวคนเดียวยูอิจิคาเมะก็ห้ามไม่ให้มา..เพราะไม่อยากให้นักข่าวเห็นเดี๋ยวจะได้เป็นข่าวไปอีก
ส่วนโคคิรายนั้นก็มาไม่ได้กะทันหันก็คาเมะมีข่าวอย่างนี้..ญาติๆก็ต่อต้านกันสุดฤทธิ์ยกเว้นแม่โคคิคนเดียว..แต่เสียง1เสียงจะไปสู้อะไรกับเสียงนับสิบของญาติๆล่ะ..คราวนี้แม่โคคิก็แพ้ตัวโคคิเองก็เลยไม่ได้มา
ไหนล่ะที่บอกว่าจะอยู่ด้วยกัน..ไม่มีหรอก..คนแบบนั้นในที่สุดเบื้องหลังของคนที่เข้าใจเรา..มันก็มีคนที่ไม่เข้าใจเราอยู่ดี
น้ำใสๆที่จ้องจะไหลลงจากตาคู่สวยนั้นตอนนี้มันค่อยๆรินรดแก้มใสอมชมพูช้าๆ..ไม่อยากจะเช็ดมัน..ให้คราบน้ำตามันเลอะหน้าอย่างนี้แหละดีแล้ว..พวกนักข่าวข้างนอกเค้าจะได้รู้กันไปเลยว่า..ชีวิตเราตอนนี้ไม่ได้เล่นสนุกกับข่าวทุเรศแบบนั้นซักเท่าไร
ร่างเล็กๆลุกขึ้นยืนช้าๆ..ต่อหน้ากระจกเกือบสิบบานในห้องแต่งตัว..ยืนดูตัวเองที่ตอนนี้ถึงแม้จะดูดี.สวยสง่าแค่ไหนแต่มันก็เทียบกับความบอบช้ำในจิตใจไม่ได้ซักนิดนึง
คาเมะมองดูตัวเองที่อยู่ในชุดเสื้อแขนกุดเรียบๆสีชมพู.ทับด้วยเสื้อสูทเข้ารูปสีขาว.เข้ากันดีกับกางเกงสแล็คสีขาวพอดีตัว.เสริมด้วยรองเท้าหนังสีเดียวกัน..ดูเท่ห์แต่ว่ามีสเน่ห์..ชวนหลงไหล
แต่ยังไงถึงคาเมะมีแต่ตัวเปล่าๆเดินออกไป..นักข่าวก็คงไม่สนใจมากไปกว่าไอ้ข่าวบ้าบอนั่นแน่ๆ
"คาเมะ..นายทำตัวน่าเกลียดที่สุด..นายทำได้ยังไง..ไปจูบกับคนที่เค้า."
หยุดนิ่งกับคำพูดนั้น..น้ำตาไหลพราก..ไม่เคยเจ็บอะไรแบบนี้มาก่อน..เจ็บเหมือนจะตาย
"ไม่เคยแม้แต่จะมีคำว่ารัก..ในหัวเค้าซักนิด"
มือน้อยพยายามเช็ดน้ำตาออกไปแต่มันทำไม่ได้.อยากให้มันประทับไว้ที่หน้านี่แหละ
ยืนด่าตัวเองอยู่คนเดียวหน้ากระจก..ห้องนั้นก็ไม่ได้เก็บเสียงได้ซักเท่าไร..แต่คาเมะก็ยังตะโกนว่าตัวเอง..
ผิดที่รัก..รักเข้าไปจนหมดใจ
ผิดที่เชื่อใจ..คิดว่าเค้าจะไม่ทิ้งเราถ้ามีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น
ผิดที่รับรสสัมผัสหอมหวานนั้นมา..และหลงจนห้ามใจไว้ไม่ไหว..
สุดท้าย..ชีวิตก็เหมือนกับอับอายผู้คน..สู้หน้าไม่ได้..
เพราะนาย..อาคานิชิ..นายทำชีวิตชั้นให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น..ทั้งๆที่บงการเอาไว้อยู่แล้ว..แต่ทำไมถึงไม่ทำให้จบ
"ชั้นเกลียดนายที่สุดอาคานิชิ!!.นายทิ้งชั้น!!..ทั้งๆที่ชั้นตั้งใจจะไม่โทษนายเพื่อรางวัลที่นายเคยได้มาตลอด..แต่ชั้นก็ทนไม่ไหวชั้นไม่ยอมหรอกถ้าชั้นจะต้องมาพูดว่าชั้นเป็นคนทำชั้นจะตะโกนอยู่อย่างนี้..ให้หัวชั้นมันรับรู้แค่คนเดียวว่านายมันมันทำให้ชั้นยอมรับแทนทุกอย่างได้ถึงขนาดนี้!!!"
ทรุดตัวลงข้างล่าง..ดูอ่อนแรง..ขออีกคำพูดเดียว.แล้วหลังจากนั้นจะไม่พูดคำนี้..ให้คนๆนั้นได้ยินอีก
"ชั้นรักคนอย่างนายไปได้ยังไงอาคานิชิ..บอกชั้นที"
"แล้วนายก็พูดออกมาจนได้..คาเมนาชิ"
ไม่ใช่เสียงคาเมะที่พูด..แต่เพียงแค่หันไปที่ประตู.
อาคานิชิ จินมาได้ยังไง???..
มาในชุดที่ใช้โปรโมตในทีวี..ตัวจริง..เสียงจริง..ไม่ใช่ความฝัน
"นาย..มาได้ยังไง"
"งานมันเริ่มทุ่มนึง..ชั้นก็เลยมานี่ก่อน..แค่จะมาให้กำลังใจ..ไม่ได้เลยรึไง"
"ไม่จำเป็นหรอก..ไม่สนใจแต่แรกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ..ถ้างั้นก็เชิญเถอะ.ชั้นอยากอยู่คนเดียว"
ยังมีอคติที่แรงกล้า..จินเข้าใจ.จุดประสงค์ที่จินมา..เพื่อจะมาพูดบางสิ่ง.อยากให้คาเมะมั่นใจ..ในตัวของเค้า
เพราะว่าหลังจากนี้ที่งานของจิน..จะต้องพูดในสิ่งที่อาจจะทำร้ายจิตใจคนๆนี้..ไม่มากก็น้อย.
แต่ถึงยังไง.คาเมะคงไม่รู้.ว่าในงานๆนั้น..จินจะพูดอะไร..เพราะงานแถลงข่าวตรงนี้เริ่มเวลาใกล้เคียงกัน
"ร้องไห้เหรอคาเมะทำไม..ใครทำอะไรนาย"
"อย่ายุ่งกับชั้น.!"
ปัดมือที่หยิบยื่นความหวังดีเพื่อเช็ดน้ำตาออกให้เบาๆ..คราบน้ำตานั้นมันทำให้ใบหน้าหวานดูเศร้าหมองลงไปถนัดตา
เดินหนีจินมาที่หน้ากระจก..ก้มหน้าก้มตาเช็ดน้ำตาด้วยมือข้างนึง..แต่ยังไงก็ไม่หาย.หน้าแดงขนาดนั้น
จินเห็นอย่างนั้นคงจะไม่อยู่เฉยหรอก..ใช่มั้ย?
ร่างสูงเดินเข้ามาที่ด้านหลังมองคาเมะที่เช็ดน้ำตาไม่หยุดที่ผ่านมาเค้าเคยมีข่าวแบบนี้กับไอดอลหลายๆคน..แต่ก็ไม่เคยสนใจจนมาพบกับคาเมะ..ทำให้ตัวเองเปลี่ยนความคิดนั้น..ทำไมถึงทำให้ตากล้องอย่างจินรู้สึกเจ็บกับหยดน้ำตาได้ถึงเพียงนี้
แขนแข็งแรง..โอบรอบเอวบางจากทางด้านหลัง..ดึงตัวให้แนบชิดกับอกตัวเอง.ไม่เคยนึกว่าการทำแบบนี้..จะทำให้ใจตัวเองเต้นแรงตลอดเวลา
"ปล่อยชั้น..ถ้าใครมาเห็นเข้า.นายจะเสียซะเปล่าๆ!!"
พูดประชดประชันพร้อมกับดิ้นรุนแรงแต่หลุดจากจินไม่ได้..เพราะจินนั้นในตอนนี้เริ่มที่จะรู้ใจตัวเอง..อยากเรียนรู้ร่างน้อยๆนี้ให้มากขึ้น..ให้ลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจ
"นายรักชั้นใช่มั้ยคาเมะ.เมื่อกี๊ชั้นได้ยิน..ทุกอย่าง"
"ใครรักนาย..ชั้นไม่เคยเลยซักครั้งที่จะรักคนใจคอเย็นชาอย่างนาย..ชั้นไม่มีทางรักคนที่ไม่สนใจชีวิตคนอื่นอย่างนายหรอกรู้เอาไว้ซะ!!"
"ทำไมชั้นจะไม่สนนายกับชั้นมีความรู้สึกเดียวกันทำไมชั้นจะไม่เข้าใจ!!!"
เพียงแค่คำนั้น.ประโยคนั้น.
หยุดปฏิกิริยาต่อต้านอย่างได้ผลเข้าใจว่าจินหมายถึงอะไร..??
"ชั้นรักนายนะรู้มั้ย"
จินซบหน้าลงกับซอกคอสวยสูดดมความหอมหวานที่ฉาบผิวใสของร่างบางจนสุดลมหายใจเข้าใจแล้ว..หัวใจตัวเอง..มันเป็นยังไง..
"นายจะมาพูดเพื่ออะไร..ชั้นไม่เข้าใจถ้าเป็นการให้กำลังใจกันก็อย่าทำดีกว่าชั้นไม่ต้องการ"
"ไม่ใช่อย่างนั้นเข้าใจมั้ย..ว่ารัก..รักที่สุด.."
จินพร่ำพูดอยู่อย่างนั้น..ทั้งๆที่แขนของตัวเองก็ยังโอบรัดร่างบางนี้เอาไว้แนบแน่นและไม่มีทีท่าว่าจะถอยห่าง.
ทั้งๆที่รู้ว่าเวลาที่งานจะเริ่มมันกระชั้นชิดเข้ามาทุกทีก็ตาม
"นายมาบอกชั้นในเวลานี้ทำไมไม่น่ามาบอกตอนนี้เลย..ถ้านายบอกก่อนที่นายจะพาชั้นไปที่นั่น.ชั้นก็คงไม่ต้อง.หึง..ไม่หวง..ชั้นคงจะเข้าใจนาย..จะได้ไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น"
"ชั้น..ขอโทษบอกชั้นได้มั้ย..ว่ารักชั้น"
จินจับตัวคาเมะให้หันมาพูดกันตอนนี้หัวใจของคาเมะ..ไม่แคร์แล้วว่าข่าวจะออกมาเป็นยังไงถ้าหากว่าคนเข้ามาเห็น..ในเมื่อเค้าได้รู้ความจริงของกันและกันแล้ว..อะไรก็ไม่สำคัญทั้งนั้น
"ชั้น..รักนาย"
จินยิ้มบางเบา..รั้งตัวคาเมะเข้ามากอดแนบอกอย่างแรง..กอดกระชับจนร่างเล็กๆของคาเมะแทบจะจมหายเข้าไปในตัวของจิน..
ไม่เคยที่จะรู้สึกแบบนี้มาก่อน..คงเป็นเพราะคาเมะไม่เหมือนใคร..คาเมะไม่ใช่คนที่ง่ายกับใครถ้าไม่ใช่คนที่รักจริงๆ
ผละออกจากกัน..ดวงตาที่สื่อถึงกันนั้น..มันบอกว่า..ขอคำสัญญาจากการกระทำซักนิด.คงจะดีไม่น้อย

จินโน้มหน้าลงประทับจูบแสนหวานลงที่กลีบปากบางชมพูเบาๆ..เอวบางยังคงโดนรวบเอาไว้ไม่ปล่อย..มือน้อยๆโอบรอบคอของจิน..รับจูบที่แสนอ่อนโยนนั้นอย่างไม่ขัดขืน
ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเมาแต่มันเป็นการยินยอมโดยดี..ยินยอมเพราะความรัก?

หลังจากที่จูบกันยาวนาน..ก็ผละออกจากกัน..มือใหญ่เช็ดน้ำตาให้..จูบซับน้ำตาที่เปลือกตาทั้งสองข้าง..กอดกระชับอีกครั้งนึงอย่างอ่อนโยนแต่แนบแน่นและอัดแน่นไปด้วยความรักมากมาย
"นายรักชั้น.ตั้งแต่เมื่อไร"
จินถาม..ร่างก็ยังแนบชิดกันอยู่อย่างนั้นมือของคาเมะกอดแผ่นหลังกว้าง..เต็มใจตอบถึงที่สุด
"ตั้งแต่วันที่..นายพาชั้นไปที่บ้านหลังนั้น..บนภูเขา"
"จริงนะ.แต่ทำไมถึงยังด่าอยู่ได้..วางฟอร์มใช่มั้ย"
"ไม่ใช่ซะหน่อย"
ผละออกจากกันยิ้มให้..คราบน้ำตานั้นหายไปแล้ว..จินมองคาเมะตั้งแต่หัวจดเท้า.
"วันนี้สวยนะ..อย่าให้ใครมองนานล่ะชั้นไม่ชอบ"
"นายยังไม่ได้เป็นอะไรกับชั้นนายไม่มีสิทธิ์"
บอกด้วยน้ำเสียงเขินๆ..จินหัวเราะเบาๆก่อนจะโน้มหน้าลงหอมแก้มใสเร็วๆ..จนคาเมะต้องใช้มือจับแก้มถูไปมา
"คาเมะ..ฟังชั้นนะ..ถ้าเกิดว่านายได้ยินอะไรที่มันทำร้ายจิตใจ..บอกกับชั้นได้มั้ยว่านายจะไม่เขว.นายจะยังเชื่อมั่นในตัวชั้นถึงชั้นจะพูดอะไรไป.นายก็จะไม่คิดมาก"
คาเมะไม่เข้าใจในสิ่งที่จินพูด.แต่ก็พยักหน้ารับคำ
"อื้ม.สัญญา.ชั้น..จะยิ้ม..ถึงมันจะเป็นการฝืน..ชั้นก็จะทำ"
"ดีแล้วคาเมะ..ทำให้ได้นะ..ชั้นเชื่อใจนายถึงเวลาแล้วชั้นต้องรีบไปก่อน..สู้เค้านะคาเมะ."
"อื้อ!!"
จินยีหัวคาเมะเบาๆ..ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั้น.
คาเมะยังไม่อยากจะเชื่อเลย..ว่าเหตุการณ์เมื่อซักครู่จะเป็นจริง
จินมาบอกรักเราเหรอ..นั่นใช่จินเหรอ.มันเร็วไปเร็วเกินไปจริงๆ..
มือบางจับที่ริมฝีปากของตัวเอง.ที่จูบไปเมื่อกี๊ก็ของจริง.เราไม่ได้ฝัน
ในที่สุดเราก็ใจตรงกันใช่มั้ย..คาเมะ..กำลังใจของนาย.ที่นายอยากเจอมานาน.มันอยู่นี่แล้ว
อยู่ที่ใจใจที่มีความรักรักที่ไม่ต้องบังคับแต่มันเต็มใจที่จะมาอยู่ในความรู้สึกของเราเอง..
จากนี้ชีวิตชั้นจะดีขึ้นเพราะนาย..อาคานิชิ จิน???


"จินว่าไงวะ"
โอโนะที่เห็นจินเดินมาที่ข้างหลังบริษัทสีหน้าร้อนใจอยากรู้เรื่องซะให้ได้
"จัดการเรียบร้อยแล้ว.."
"บอกรักไปแล้วใช่มั้ยไอ้จินแกทำแล้วใช่มั้ย"
"ก็อยากทำให้คาเมะสบายใจไม่ใช่รึไง..ผมก็ทำให้แล้ว..เอาอะไรอีก"
จินบอกอย่างรำคาญ..งานที่นู่นก็ใช่ว่าจะไม่เร่งอยู่ๆให้มาทำอะไรแบบนี้อีก.
"แกอย่าคิดเลยน่าว่ามันเป็นวิธีบื้อๆแค่ให้กำลังใจเด็กมันหน่อยจะเป็นไรไป.."
"แต่ว่าผมแคร์เค้าแล้วที่สำคัญโอโนะคุงอย่าเปิดภาพตอนที่ผมพูดกับนักข่าวเกี่ยวกับข่าวพวกนั้นให้คาเมะเค้าได้เห็นได้ยินเด็ดขาด.."
"ชั้นรู้นะจิน.ว่าแกรักเด็กคนนั้นเข้าจริงๆ..ไอ้ที่ชั้นให้ทำแกก็คงเต็มใจทำอย่างที่สุดเลยใช่มั้ย"
จินไม่ตอบอะไร.ไม่พูด.มองนาฬิกาที่อยู่บนข้อมือเวลาใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว..คงต้องรีบไป
"ผมไปก่อนนะ..ถ้าอยากรู้อะไรวันหลังผมจะมาเล่าให้ฟังเดี๋ยวเอารางวัลมาฝาก..โชคดี"
จินบอกทิ้งท้ายก่อนที่จะวิ่งไป..โอโนะมองตาม..นึกขอโทษจินในใจ.
ไอ้ที่จินบอกว่าห้ามไม่ให้คาเมะรับรู้สิ่งที่จินจะพูดในงานประกาศรางวัล..โอโนะคงทำไม่ได้..
เพราะถ้านักข่าวถามคาเมะเรื่องนั้นมากขึ้น..ยังไงก็ต้องเอาคำยืนยันจากปากของจินให้รับรู้
และวันนี้..จอผ้าใบที่โอโนะเตรียมเอาไว้ที่ด้านข้างเวที..เพื่อให้นักข่าว30กว่าชีวิตได้รู้คำพูดที่จินเตรียมไว้..มันวางอยู่ในที่ของมันแล้ว
เมื่อถึงเวลา..ทุกคนคงจะได้รู้..และคาเมะเอง..ถึงจะเสียใจบ้าง.
ว่ารักจากปากจิน.เป็นเพียงคำพูดให้กำลังใจ.ไม่สำคัญ..
แต่เค้าคงเข้าใจ???
และน้อยคนที่จะรู้.ว่าที่จินทำแบบนั้น..เพราะรักแท้ๆ???

* * *