7.30 pm..
"คาเมะพร้อมมั้ย"
โอโนะที่ยืนอยู่ตรงด้านหลังเวทีหันหน้ามาพูดกับคาเมะครั้งแล้วครั้งเล่า
ใบหน้าของร่างบางเปื้อนรอยยิ้มนิดๆ..เมื่อได้รับรู้สิ่งที่ดีที่สุด..เมื่อไม่นานมา
"พร้อมแล้วฮะ..ผมไม่แคร์แล้ว..อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดไม่ใช่เหรอฮะ"
โอโนะรู้สึกสบายใจกับใบหน้าสวยใสนั้น..แต่ทว่าถ้าคิดในอีกทางนึง
มันเป็นแค่การหลอกคาเมะให้มีกำลังใจแค่นั้นเอง..
ถึงจะรู้ว่ารักแค่ไหนถึงจินจะบอกว่ามันมาจากความรู้สึกแท้ๆ
แต่ถ้าโอโนะเปิดภาพจากจอนั้นขึ้นมาดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนก็จะจบ
ไม่มีทางเลือก..ยังไงก็ต้องทำเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดของชีวิตทั้งคู่
"โอโนะคุงขึ้นเลยครับ.พร้อมแล้ว"
สต๊าฟบอกลงมาจากข้างบนโอโนะไม่พูดอะไรมาก.ทำเพียงแค่เดินนำหน้าคาเมะขึ้นไป
ตามด้วยร่างบาง..ที่พร้อมแล้วทุกเหตุการณ์..
มีเพียงคำบอกรักของจินอยู่ในใจอะไรจะร้ายแค่ไหนก็ไม่สำคัญอีก
ก้าวแรกที่ร่างของคาเมะก้าวขึ้นบนเวที..แสงแฟลชจากกล้องหลายตัวก็กระหน่ำลงที่ร่างนี้ไม่ยั้ง.
แสงไฟกระทบใบหน้า..จนคาเมะต้องหลบแสงนั้นด้วยความที่.ยังไม่คุ้นเคยกับกล้องหลายสิบตัว
แต่ถ้าเป็นกล้องจินถึงให้ถ่ายจนแสงเข้าตามากแค่ไหน..ก็ยอม
สายตาของนักข่าวทุกคู่มองตามร่างนี้ทุกอิริยาบถ..ตั้งแต่เดินขึ้นมา..จนกระทั่งนั่งบนเก้าอี้สีขาวทรงสวย
ไมค์สัมภาษณ์.เครื่องบันทึกเสียงจากรายการหลายๆช่องถูกวางเอาไว้บนโต๊ะตัวยาวข้างหน้าจนเต็มพื้นที่..
คาเมะทั้งตื่นเต้น..ใจสั่น.เพราะความจริงก็กลัว..กลัวนักข่าวจะถามคำถามกระแทกใจขึ้นมา..
และทันทีที่คาเมะเงยหน้าขึ้นโอโนะก็เปิดฉากพูดทันที..
"ขอบคุณสื่อมวลชนทุกท่าน..จากทุกรายการ..ทุกสำนักพิมพ์.ที่มาในงานเปิดตัวของSt.Valentineในวันนี้นะครับ.ผมจะเปิดโอกาสให้ทุกท่านถามแต่มีข้อแม้ว่า..ทุกคำถามผมจะเป็นคนตอบเองทั้งหมด..หวังว่าทุกคนคงไม่ว่าอะไรเพราะผมคิดว่า..เด็กคนนี้เค้าเพิ่งเข้ามา..ยังไม่ชินกับเรื่องพวกนี้ซักเท่าไหร่."
โอโนะเงียบซักครู่เพื่อมองหาในกลุ่มนักข่าวที่ยกมืออยากจะถามจนลายตา..ส่วนคาเมะ..ก็มองดูบริเวณนั้นอยู่เงียบๆ
มองแล้วหัวใจมันพองโตผิดปกติไม่รู้ทำไม
คงเพราะรูปภาพของคาเมะที่จินถ่ายนั้น.มันถูกขยายใหญ่เท่าป้ายคัตเอาท์.ติดอยู่ตามผนังห้องงานแถลงข่าวจนเต็มตา..มีนักข่าวบางส่วนที่ออกจากที่แออัดตรงนี้เพื่อถ่ายรูปขนาดใหญ่ของคาเมะ.
ใต้ภาพทุกภาพ..จะประทับชื่อของจินเอาไว้ทุกภาพ..คาเมะเองสงสัยกับรูปภาพนึงที่ติดเอาไว้.
รูปที่ตัวเองกำลังหลับอย่างมีความสุขจำได้ว่าไม่เคยหลับที่ไหนนอกจาก..ในรถของจิน
คาเมะแอบยิ้มนิดๆ..เมื่อรู้ว่าวันนั้นจินก็ถ่ายรูปเค้าแต่ว่าไม่บอกกัน..
"ตาบ้า..ชั้นจะจัดการนาย..คอยดูเถอะ"
บ่นออกมาเบาๆพอให้ตัวเองได้ยิน..สายตาคู่สวยเลื่อนมองไปอีกภาพภาพที่ถ่ายที่บ้านจินวันนั้น..แค่คิดถึงก็หน้าแดง..เพราะวันนั้นยอมรับเลยว่าหลงจูบจินเข้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น..พูดได้ไม่อายว่าแทบจะยอมพลีกายให้จินเลยก็ว่าได้
มองรอบห้องก็เห็นแค่เพียง4-5รูปแต่ที่จินถ่ายมันเยอะกว่านี้นี่นา..แต่ก็ช่างมันเถอะ..จินคงจะถ่ายเอาไว้เลือกเพื่องานนี้แน่ๆ..เลยถ่ายมากเป็นพิเศษ
สติคาเมะกลับเข้ามาอีกครั้ง..เมื่อหันมามองที่โอโนะ.กำลังตอบคำถามนักข่าวไวเหมือนคอมพิวเตอร์..โอโนะนี่ก็ทำงานหนักเหมือนกันนะ
"St.Valentineคนปัจจุบันนี้..ไม่ทราบว่าจะบอกชื่อจริงให้เรารู้ได้มั้ยคะ"
นักข่าวสาวไฟแรงถามขึ้น..โอโนะก็ตอบไป
-"ไม่ได้จริงๆครับ..มันเป็นคอนเซ็ปต์ของตัวเค้า..จะไม่บอกชื่อใครทั้งนั้นเราจะยังคงความเป็นSt.Valentineเหมือนอย่างของเก่าให้ครบแทบทุกอย่างครับ"
"ถ้างั้น.เรื่องละคร..ถ่ายโฆษณาหรือว่าถ่ายเอ็มวีอะไรพวกนี้ก็ไม่มีใช่มั้ยคะ"
"ครับ..จะยึดการถ่ายแบบเป็นหลักและโชว์ตัวตามรายการต่างๆซะส่วนมาก..แต่ถ้าทางตัวของเค้าอยากทำเราก็คงไม่ขัดหรอกครับ.."
"ทราบมาว่า..St.Valentineคนนี้อยู่ที่โรงเรียนฮาดาโยชิที่เดียวกับไอดอลยามาชิตะที่ถูกพักงานไปใช่มั้ยครับ"
"ใช่ครับ..อยู่ที่เดียวกัน..แต่ว่าก็ไม่ค่อยได้คุยกัน..เพราะเค้าไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันครับ"
"แล้ววันนั้นที่ใส่ชุดนักเรียนลงในแม็กกาซีนของบริษัทคุณโอโนะ..ไม่ทราบว่าไปเจอกับคุณอาคานิชิเค้าได้ยังไงพอจะบอกได้มั้ยครับ..รักกันตอนนั้นเลยรึเปล่า"
เพียงแค่ประโยคนี้..คาเมะรู้ดีว่าต่อไปห้องนี้จะต้องไม่สงบแล้วแน่ๆ
เพราะโอโนะเองเริ่มจะมีอารมณ์โมโหขึ้นมาจนได้
"ขอโทษนะครับ..คุณถามไม่ตรงประเด็นของงาน..วันนี้เป็นการเปิดตัวของ St.Valentineครับ.กรุณาเปลี่ยนคำถามด้วย"
"แต่ตอนนี้ข่าวนี้ฮือฮามากเลยนะครับถ้ายังไงพูดนิดหน่อยเถอะ.คนดูเชียร์คู่คุณเต็มไปหมดเลยนะ.น่าจะดีใจนะครับ"
"ใช่ค่ะบอกหน่อยนะคะ..รู้มั้ยว่าคู่คุณกำลังจะได้โหวตเป็นคู่ฮอตแห่งปีด้วย.รูปนั้นถ่ายได้ถึงใจทุกคนมากเลยนะคะ"
นักข่าวทุกคนเริ่มนั่งไม่ติดที่..อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับจินคาเมะมากกว่าที่จะถามเรื่องการเปิดตัวนี้ซะอีก.
โอโนะเองตอบคำถามไม่ทันคาเมะก็อยากช่วย..ความจริงก็ดีใจลึกๆที่ทุกคนคิดแบบนั้น
แต่ถ้าคิดอีกแบบ..ก็ไม่ดีนักหรอก..เพราะว่าไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวที่จะอยู่ด้วยกันคาเมะคิดอย่างนั้น
"ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบด้วย..เรื่องนี้ผมตอบแทนใครไม่ได้..ถ้าพวกคุณอยากรู้ผมจะเปิดจอที่อยู่ด้านข้างเวทีให้พวกคุณดู..อาคานิชิ จินจากอีกงานเค้าก็จะพูดทุกสิ่งทุกอย่างให้พวกคุณกระจ่างเองเชิญครับ"
ถึงเวลาแล้วที่โอโนะจะต้องทำ..ทำในสิ่งที่เรียกได้ว่า..อาจจะทำร้ายจิตใจคาเมะจนถึงที่สุด..
ทำใจเถอะนะคาเมะ..ต่อไปนี้..ที่นายจะได้เห็น..ได้ยิน..มันอาจจะตรงข้ามกับสิ่งที่นายรับรู้มาจากปากจินก็ได้
"โอโนะคุงมีภาพอาคานิชิจากอีกงานให้ดูด้วยเหรอ"
คาเมะสงสัยถามโอโนะตาแป๋ว..โอโนะแค่เพียงพยักหน้าแล้วก็หันหน้าไปดูที่จอภาพด้านข้างนั้น.
คาเมะมองตามได้เห็นจินจนได้งานนี้แหละที่อยากดู..ไม่นึกเลยว่าจะได้ดูในงานแบบนี้..เวลาแบบนี้..
จินเองคงจะพูดว่า.ผมกับ St.Valentineเป็น??อย่าคิดๆ..ฟังเค้าก่อนคาเมะดีใจลึกๆ
จอผ้าใบนั้นถูกกางออกช้าๆโดยสต๊าฟที่อยู่ด้านล่างโอโนะลอบมองที่คาเมะตลอดเวลารู้สึกผิดนิดๆ
ที่จะทำให้รอยยิ้มเล็กๆในตอนนี้..หายไปในเวลาที่กำลังจะมาถึง
ภาพบนจอถูกเปิดขึ้นอย่างชัดเจน..ทุกๆคนในห้องนั้นตั้งแต่นักข่าว.ตากล้อง..สต๊าฟ..มองมาที่จอนี้เป็นตาเดียว.
ด้านคาเมะก็ยังรอดูตาไม่กะพริบ..รอยยิ้มเล็กๆนั้น..ทำไมถึงทำให้โอโนะรู้สึกผิดได้มากมายขนาดนี้
ภาพนั้นดำเนินมาถึงตอนที่..
*ขอแสดงความยินดีกับคุณอาคานิชิ จินด้วยนะครับที่ได้รับรางวัลจากฟูจิฟิล์มไปอีกไม่ทราบว่าตอนนี้ที่บ้านพื้นที่เก็บหมดรึยังไม่รู้..เอาล่ะครับ..ขอเชิญคุณอาคานิชิมากล่าวอะไรซักนิดนึง..แล้วก็ตอบข้อซักถามจากนักข่าวอีกซักปีนะครับ..เชิญครับ*
สายตาทุกคู่จากอีกที่นึง..มองจินไม่กะพริบตา..โดยเฉพาะคาเมะที่ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่ากำลังยิ้มอย่างมีความสุข..ที่เห็นคนที่ใจตรงกัน..เดินขึ้นเวทีอย่างสง่างามแต่ใบหน้าของจิน..กลับดูเศร้าหมองจนสังเกตได้
จินเดินมาหยุดอยู่ตรงแท่นใสกลางเวที..พร้อมกับถือรางวัลที่เป็นรูปมือถือกล้องมาด้วยมองที่รางวัลสีเงินนั้นซักชั่วอึดใจก่อนที่จะตัดสินใจพูด..ในจอนั้น..ทางมุมขวาด้านล่าง.มีภาพที่จินส่งเข้าประกวด.Angle's Shadow..ภาพนั้น.ทำให้คาเมะรู้สึกว่า..น้ำหนักคำพูดของจิน..มันมีมากขึ้น..จนคาเมะแบกแทบไม่ไหว.ต้องวางมันลงตรงกลางใจ..ของตัวเอง
คาเมะมองที่จินพูดด้วยสายตาที่เปี่ยมสุข..แต่ทว่าความสุขนั้น..มันได้หมดไปทีละน้อยเมื่อนักข่าวคนนึงถามจินในคำถามที่ทุกคนสงสัยมานาน.
*ขอโทษนะครับคุณอาคานิชิถ้าตอนนี้ผมจะถามคุณเกี่ยวกับข่าวที่กำลังเกิดขึ้นกับเด็กที่เป็น St.Valentineคนนั้น..คุณจะเต็มใจตอบให้เราหายสงสัยมั้ยครับ*
*เชิญครับ..ผมก็ไม่ได้ว่า.ผมก็ขอโทษท่านผู้จัดงานนี้ด้วยที่วันนี้ผมต้องใช้สถานที่นี้ในการชี้แจง.เชิญถามเลยครับ*
คาเมะแปลกใจนิดๆว่าทำไมจินไม่แสดงสีหน้าทุกข์ร้อนอะไรเลย..จินจะรู้มั้ยนะว่าตอนนี้คาเมะร้อนใจจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
*ไม่ทราบว่ารูปนั้นจริงรึเปล่าครับ..แล้วตอนนั้นอยู่ที่ไหนเวลาไหน..พอจะบอกได้มั้ยครับ*
นักข่าวในงานของจิน.ใจจดใจจ่อรอฟังคำตอบ.ไม่แพ้กับนักข่าวที่อยู่ที่นี่..ในมือบางคนเตรียมถือกระดาษปากกาเตรียมจดทันทีที่จินได้เอ่ยปากพูด..คำนั้น
*ผมรู้นะครับ..ว่าทุกคนอยากให้ผมตอบว่า..ตอนนั้นอยู่ที่ไหน..แล้วอยู่กับSt.Valentineจริงรึเปล่า..ขอโทษด้วยที่จะทำให้ทุกคนผิดหวัง..เพราะคนในรูป..ไม่ใช่ผมกับSt.Valentineแน่นอน*
สิ้นคำพูด.เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นไม่แพ้กับที่งานของคาเมะเลย..ต่างคนต่างมองหน้ากันเพื่อหาคำตอบว่าที่จินพูดมา..ไม่ได้หูฝาดจริงๆ..ส่วนตัวคาเมะเองตกใจนิดๆแต่ก็ไม่เอะใจอะไร..เพราะจินคงต้องการจะปกป้อง
*จะไม่ใช่ได้ไงครับ..ก็เห็นชัดๆว่าคนในรูปเป็นคุณ..*
*ถ้าคุณแน่ใจขนาดนั้นงั้นคุณบอกได้มั้ยว่าส่วนไหนที่เป็นผม..รูปหันหลังแบบนั้นแล้วหน้าของคนที่โดนจูบโดนบังแบบนั้นคุณก็มั่วคิดเป็นตุเป็นตะว่าเป็นผมกับSt.Valentine..นักข่าวอย่างพวกคุณไม่น่าจะเชื่อคนง่ายนะ*
*ถ้าไม่ใช่จริงๆ..งั้นคุณยืนยันได้มั้ยคุณอาคานิชิ..คุณจะพูดอะไรซักอย่างได้มั้ยเพื่อทำให้พวกผมและคนทั้งประเทศเชื่อคุณ.ซักคำพูดนึง..ได้มั้ยครับ*
จินมองหน้านักข่าวคนนั้นที่เริ่มจะมีอารมณ์เพราะโดนจินว่า..ยิ้มที่มุมปากนิดนึงก่อนที่จะตอบออกไปมาถึงแล้ว..คำพูดที่คาเมะ..ทำใจไม่ได้จริงๆ
*ผมกับเค้าไม่เคยเป็นอะไรกัน..จริงอยู่ที่ผมถ่ายรูปให้เค้า..แต่เราไม่เคยเกี่ยวข้องกันซักนิด.ถ้าใครคิดว่าคนในนั้นเป็นผมกับSt.Valentineจริง..ผมขอบอกไว้เลยว่า..ถ้าผมจะจูบจริงๆ..ผมขอจูบด้วยความรักดีกว่า..นี่มันยั่วกันชัดๆไม่ได้เกิดจากความรักซักนิด *
คาเมะเองใจหาย..ใจเสีย..แทบจะล้มลงจากเก้าอี้..จินพูดออกมาได้ไงว่ามันไม่ใช่ความรัก..ทั้งๆที่ตอนนั้นคาเมะเองก็รับรู้ได้ดีว่าที่จินจูบ..มันลึกซึ้งเกินกว่าจะเรียกว่าความใคร่ด้วยซ้ำ
*อีกอย่างนะครับ..ถ้าใครยังคิดแบบนั้นอีก..ผมก็อยากจะบอกตรงนี้ส่งผ่านถึงSt.Valentineคนปัจจุบันด้วยนะครับว่าช่วยผมด้วย..ช่วยอะไรผมซักอย่างนึง*
ทุกคนรอฟังคำพูดต่อไปที่จินจะพูดถึงคาเมะเองในตอนนี้..หัวใจมันแตกสลายไปเกือบทั้งดวง..ถ้าจินพูดประโยคนั้นออกมา..คาเมะเองก็คงรับไม่ไหวเช่นกัน
และในที่สุด..หัวใจดวงนั้นก็แตกจนยากที่จะประสาน..เมื่อจินจบลงด้วยคำพูดนั้น
*ช่วยทำให้ผมรักเค้าที..ในตอนนี้ผมยังไม่เห็นจุดไหนที่เค้าจะสามารถทำให้ผมรักได้เลยซักนิดเดียว.ขอบคุณครับ*
จิน..จบลงด้วยคำพูดนั้น..คำพูดที่สะกดทุกคนให้เลิกสนใจกับข่าวอย่างง่ายดาย
นักข่าวที่ยืนลุ้น..ต่างพากันเงียบกริบ.หน้าตาผิดหวังที่ว่า..ทำไมถึงได้สนใจข่าวที่มันไม่เป็นความจริง.
สายตาทุกคู่มองตามจินที่เดินลงมา..สีหน้าไม่แสดงออกว่าเจ็บปวดกับคำพูดที่ตัวเองได้เอ่ยปากบอกออกไป.มันนิ่งซะจนทุกคนไม่คิดว่าทุกคำพูด..จินอาจจะฝืน??
คาเมะ..ในตอนนี้..ดวงตาคู่สวยแดงก่ำไปหมด
เจ็บปวดหัวใจ..คำว่าเจ็บ..ในตอนนี้รู้ซึ้งแล้วว่าเป็นยังไง..
แล้วที่พูดก่อนหน้านี้พูดเพื่ออะไรพูดเพื่อให้ชั้นสบายใจงั้นเหรอทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย..เห็นชั้นเป็นเด็กรึไง..ที่พอมีขนมที่อยากได้มาล่อตาล่อใจแล้วก็จะเชื่อฟัง.
คำนั้นมันสำคัญกับชั้นมากแต่ว่านาย.ทำไมถึงได้ทำเป็นพูดเหมือนขอไปทีแบบนั้น
นั่นสินะ..มิน่าล่ะ..ถึงพูดได้รวดเร็ว..จูบที่ได้รับมาก็คงไม่ใส่ใจกับมัน..อย่างนั้นใช่มั้ย
น้ำตามันจะไหลอยู่แล้ว..อย่านะ..อย่าไหลให้กับคนที่ไม่รู้ค่าของความรัก..
ในที่สุดก็รักเค้าข้างเดียวจริงๆ..รักอย่างเจ็บปวด..ในหัวใจ
คาเมะเปิดไมค์ที่อยู่ตรงหน้าตัวเองเป็นครั้งแรกที่หลายๆคนได้ฟังเสียงคาเมะชัดๆ..เต็มโสตประสาท..
พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ..ไม่สั่น..ไม่หวั่นไหว..
"ทุกคนได้เห็นได้ยินกันแล้วใช่มั้ยฮะ..ว่านั่นไม่ใช่ความจริง..และผมขอยืนยันในที่ตรงนี้เลยเหมือนกัน"
โอโนะหันมาตามเสียงที่คาเมะได้พูด..ปล่อยให้ทำไป..มองดวงตาคู่นั้นที่แดงก่ำแต่ทุกคนไม่สังเกต.ถึงเสียงจะสงบนิ่งแต่ดวงตามันสั่นไหวเหมือนจะสั่งน้ำในตาให้ไหลจนปิดทำนบไม่อยู่
"ผมกับช่างภาพอาคานิชิ จิน.ไม่เคยมีอะไรกันเราไม่เคยไปไหนด้วยกัน..ไม่เคยเกี่ยวข้องกันเราสองคนเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน..แค่นั้นจริงๆ..ผมไม่เข้าใจว่าทุกคนจะพากันสร้างข่าวไปทำไมทั้งๆที่คำตอบยังไงซะ..มันก็ไม่ใช่เราสองคนอยู่แล้ว..ยังไงก็ช่วยบอกอาคานิชิ จินคนนั้นด้วยนะฮะ..ว่าผมก็คงรักเค้าไม่ได้เหมือนกัน.ผมก็ช่วยให้เค้ารักผมไม่ได้ซะด้วยสิ..เพราะว่าผมไม่ได้เห็นความรักเป็นเรื่องเล่นๆเหมือนเค้า..ที่จะบอกก็บอกได้ทุกเมื่อ.โดยไม่สนใจคนอื่น..ฝากบอกเค้าทีนะฮะ..อาคานิชิเค้าก็แสบเหมือนกันนะ.ให้ช่วยอะไรแบบนี้..ประสาท"
คาเมะพูดติดตลกทิ้งท้าย..พร้อมกับยิ้มพิมพ์ใจให้นักข่าวหลายๆคน..รอยยิ้มนั้นทำให้คนอื่นยิ้มตามได้ไม่ยากนัก.สุดท้าย..ก็ไม่มีใครคิดที่จะถามข่าวนั้นอีก.ไม่มีใครสนใจอีกเลยกลายเป็นถามแต่เรื่องงานที่มากมายต่อจากนั้น..
จนเวลาผ่านไป.
งานสองงานที่เริ่มในเวลาใกล้เคียงกัน.ก็สิ้นสุดลงอย่างสวยงาม
"อาคานิชิวันนี้คุณเยี่ยมมากเลยนะ..ผมไม่นึกเลยว่านั่นจะเป็นคนอื่นแต่ดูไปดูมา..ผมก็ว่าไม่น่าจะใช่คุณ"
เจ้าของงานจากฟูจิฟิล์มทักทายพูดคุยอย่างเป็นมิตร..กับจินที่หน้าตาก็ระรื่นดี..แต่ในจิตใจตอนนั้นล่ะ
ความรู้สึกบอกว่ามันไม่ดีเลย
"ผมก็บอกไปแล้ว..จะใช่ผมได้ไง..ถ้าเป็นคนที่อยู่ในวงการภาพมานานก็น่าจะดูออกใช่มั้ยครับ..นี่ก็ดึกมากแล้ว..ผมขอตัว.ไปนะครับ"
โค้งให้..หันหลังกลับเพื่อที่จะไปจากที่นี่..อยากไปหาคาเมะในตอนนี้..ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนคาเมะจะต้องรู้เรื่องมันวุ่นวายใจพิกล..ใครทักตอนนี้จินก็ไม่สนใจอีกแล้ว
"ว่าไงอาคานิชิแก้ตัวได้ดีมากเลยนะ..ชั้นขอชื่นชม"
จินหยุดฟังคำพูดบาดหูนั้น..ใครกันที่มาพูดแบบนี้..ในที่ๆไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านตรงทางลงไปยังลานจอดรถ..คงสะดวกถ้าหากว่าจะมีเรื่องกับคนๆนั้น..
"ซากุราอิคุง"
"ใช่..ชั้นเอง..ในที่สุดชั้นก็จัดการนายไม่ได้เฮ้อ..น่าเบื่อ"
"คุณก็รู้เอาไว้สิว่าผมไม่ใช่คนที่คุณจะมาเล่นสกปรกแบบนี้ได้ตัวตั้งตัวตีของคุณอยู่ไหนล่ะรึว่ากลัวผมจะแฉว่าเค้าเป็นคนทำเลยไม่ได้มาด้วย"
"อ๊ะๆๆ.เปล่าเลย..พีจังเค้ามีความสุขกับเรื่องนี้มาก..บินไปฉลองความสำเร็จที่เยอรมันแล้วเรียบร้อยแล้วนายก็อย่าคิดนะ..ว่านายจะจบเรื่องนี้ได้..มันยังมีอยู่อย่างที่นายต้องจัดการ.."
"อะไร"
โชมองหน้าจินด้วยสายตาที่ซ่อนลูกเล่นไว้แพรวพราว..จินยังนึกไม่ถึง..ว่าเรื่องที่โชจะพูดต่อจากนี้..มันทำให้จินไม่สบายใจ..
"เมื่อกี๊ที่งานแถลงข่าวเปิดตัวของSt.Valentine..เด็กชั้นโทรมารายงานว่า..ทางนั้น..ก็รับรู้คำพูดของนายทุกคำ..หึ!บอสใหญ่ของนายคงจะพูดไม่เป็นมั้ง.ก็เลยเปิดภาพตอนที่นายกำลังพูดให้นักข่าวได้รับรู้..โดยเฉพาะเด็กคนนั้น..นั่งฟังนิ่งยังกับอยู่ในห้องเรียนเลยล่ะ"
โชพูดกลั้วหัวเราะไปด้วยหยิบแว่นตาที่อยู่ตรงปกเสื้อขึ้นมาใส่มองจินกวนๆอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆพูดคำสะเทือนโทสะให้จินคุกรุ่นอีกครั้ง
"เรื่องนี้ชั้นปล่อยให้นายจัดการต่อนะโชคดีล่ะช่างภาพชื่อดังเรื่องเด็กนั่นน่ะ..จะเอามาให้ชั้นตอนไหนก็บอกนะ.ชั้นจะรอ"
หัวเราะในลำคอเดินจากไปพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกเกือบ10จินได้แต่กำมือแน่น..ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
คาเมะคงรู้เรื่องหมดแล้วงานนี้คงต้องชำระความกับโอโนะอย่างเดียวหลังจากนั้นค่อยไปทำให้คาเมะเข้าใจ
จินเดินไปที่รถด้วยความเร็ว..ทันทีที่นั่งได้ก็กดมือถือหาโอโนะทันที.มันร้อนใจบอกไม่ถูก..มือใหญ่ข้างนึงปลดกระดุมเสื้อออกเพื่อคลายความร้อน..มันรุมไปหมดแล้ว
"โอโนะคุง!!"
โอโนะรับสายได้ยินเสียงจิน..รู้เลยว่าต่อไปต้องมีเรื่องแน่ๆ
*แกเบาๆดิวะ..เดี๋ยวหูชั้นตึง..อะ..ว่าไง*
โอโนะพยายามตีเสียงให้เป็นปกติ..แต่ก็ทำให้จินเชื่อไม่ได้
"ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าให้คาเมะรู้หักหลังผมได้ยังไง..นี่ผมเชื่อใจใครไม่ได้เลยใช่มั้ย!!!"
*ใจเย็นๆดิวะจิน..แกฟังชั้นนะ..ถ้าชั้นอธิบายไปแกคิดเหรอว่าจะมีคนฟัง..อย่าลืมสิว่าทางเราห้ามไม่ให้คาเมะพูด..ส่วนถ้าตัวชั้นจะพูดก็คงจะหาว่าแก้ตัวหมดปัญญาก็เลยเปิดให้นักข่าวดูซะหมดเรื่อง*
"โอโนะคุงแน่ใจขนาดไหนที่ว่าหมดเรื่อง..คาเมะเค้าจะรู้สึกยังไงที่ได้ยินแบบนั้นโอโนะคุง..อย่าลืมสิว่าก่อนหน้านั้นผมบอกรักเค้าไปนะ.."
*แต่แกพูดเล่นๆแกจะใส่ใจอะไรวะ..*
"พูดเล่นบ้าอะไรกัน..ผมไม่เคยพูดเรื่องแบบนั้นสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก..รู้ไว้ซะ!!"
โอโนะอึ้งไปชั่วอึดใจ..คนอย่างจินเหรอจะสนใจคนได้ถึงขนาดนี้..ทำงานด้วยกันมาตั้งนาน..เย็นชาไม่ใส่ใจคน..นั่นคือปกติของจิน.แต่นี่.มันไม่ใช่..
*แต่..มันจะมีประโยชน์อะไร..หลังจากที่แกพูดจบ.คาเมะเค้าก็บอกกับนักข่าวทันทีว่าคาเมะก็ไม่ได้รักแก..แถมยังบอกอีกว่าถ้าจะให้ช่วยแกเค้าคงช่วยไม่ได้อ้อ.แล้วถ้าจะมาหาเค้าก็อย่าคิดเลยนะกลับบ้านไปตั้งแต่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว*
โอโนะบอกทุกอย่าง..ในใจของจิน..ไม่เชื่อเลย.ไม่เชื่อว่าคาเมะจะพูดคำแบบนั้นด้วยความเต็มใจคงจะเป็นความรู้สึกที่อยากจะประชด..แล้วตอนนี้..ก็คงเกลียดจินอย่างที่สุด
"ตรื๊ดดดดดดดดด"
จินวางสายไปทันที..ไม่ฟังแล้วกับที่โอโนะพูด..เป็นครั้งแรกที่จินเองก็รู้สึกไม่ดี..รู้สึกเจ็บ..ที่ทำให้คำพูดสำคัญทำร้ายคนๆนึงได้อย่างเลือดเย็น
ขับรถไปด้วยความเร็วติดจรวด.อยากจะไปหาคาเมะให้ถึงที่บ้าน..แต่ว่าจะไปยังไงในเมื่อตัวเองก็ยังไม่เคยไปบ้านคาเมะซักครั้ง
ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก..ทำไมถึงได้แคร์มากมายขนาดนี้..บางทีตอนนี้ถ้าคาเมะร้องไห้อยู่แล้วใครจะคอยปลอบ??
ในตอนนั้นคนแรกที่จินนึกถึงคนที่สามารถจะช่วยเค้าทุกอย่างได้คงจะมีแค่.
ทานากะ โคคิ..????
ทันทีที่นึกถึง.จินก็ออกรถด้วยความเร็วยิ่งกว่าเดิมขับจนแทบจะชนใครต่อใครหลายคน..แต่จินก็ไม่สน..
ใครมันจะไปน่าสนใจกว่าความรู้สึกและจิตใจของคาเมะได้
และรถก็มาถึงข้างหน้า..มินิมาร์ท.
จินรีบลงจากรถจ้ำอ้าวไปหาโคคิ..แต่พอเข้าไปก็ไม่พบ.เจอเพียงแต่หญิงวัยกลางคนที่ยังคงยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์
"ขอโทษ..ผมมาหาทานากะ โคคิ..เค้าอยู่ไหน"
แม่โคคิพอได้คำถามสายฟ้าแลบมาก็ทำอะไรไม่ถูก..เกือบจะตอบไม่ออก..ไอ้บ้านี่มันใครกันอยู่ๆทำยังกะจะมาถล่มร้าน
"อยู่ข้างบนแน่ะ..บนห้องเค้าน่ะอยู่ทางด้านอ้าวคุณ!เดี๋ยวสิ"
แค่ประโยคแรกจินก็รีบวิ่งขึ้นห้องไปหาโคคิแล้ว..ไม่ต้องหาก็รู้ว่าห้องไหนป้ายชื่อติดหราหน้าห้องขนาดนั้น..
"ทานากะ..!!!"
จินเปิดประตูพุ่งพรวดเข้าไป.โคคิที่กำลังนอนดูละครน้ำเน่าอยู่ก็ทะลึ่งพรวดขึ้นมาจากเตียง..งง
"อะไรกันวะ.แกเข้ามาที่นี่ได้ไง"
"ไม่ต้องถามมาก..ช่วยอะไรชั้นก่อนรู้จักทางบ้านคาเมะใช่มั้ย"
โคคิจ้องหน้าจิน.ไอ้ที่รีบเข้ามาแบบนี้ก็คงอยากจะขอทางไปบ้านอย่านึกนะว่าชั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..เมื่อกี๊คาเมะโทรมาระบายทุกอย่าง..แล้วแถมข่าวด่วนมันก็ออกทีวีเมื่อกี๊นี้เองเป็นไงล่ะ..ต้องมาวิ่งเต้นหาที่อยู่เพื่อนกู.สมน้ำหน้า
"ชั้นไม่บอก"
โคคิยังเฉย..นั่งดูทีวีอยู่บนเตียงนอนไม่สนใจจินที่คลั่งจนแทบบ้า.
"แกบอกชั้นมาเดี๋ยวนี้.เค้ากำลังเข้าใจชั้นผิด"
"หึ.แกจะทำไปเพื่ออะไรอาคานิชิ.แกไม่ได้รักเค้าไม่ใช่เหรอ.รู้บ้างมั้ยว่าคาเมะมันตั้งความหวังกับคำว่ารักของแกไว้เท่าไร..มันโทรมาหาชั้น..พูดทุกอย่างให้ฟัง..ทำไมวะอาคานิชิ..แกจะพูดให้มันรักษาน้ำใจคาเมะมากกว่านี้ไม่ได้เหรอ..ช่วยให้ผมรักเค้าที..พูดมาได้"
โคคิแสยะยิ้มอย่างดูถูก.ความจริงจินก็ไม่อยากจะพูดอย่างนั้นแต่พอรู้ว่าคาเมะคงไม่รู้แน่ๆก็เลยพูดออกไปเพื่อให้นักข่าวเลิกสนใจ.แค่นั้นจริงๆ.นึกไม่ถึงว่าต่อมามันจะ???
"ชั้นไม่อยากจะพูดหรอกนะ..แต่ถ้าแกจะทำให้คาเมะเจ็บเรื่อยไปแบบนี้อย่าทำดีกว่า.เค้าน่ะรักแก.เค้าชอบแก.เก็บไว้ในใจโดยที่ไม่เคยจะบอกให้ใครได้รู้นอกจากชั้นที่เห็นเค้าไม่แสดงอาการอะไรน่ะความจริงแล้วอ่อนแอเหมือนคนไม่มีทางสู้เลยแกรู้บ้างรึเปล่า"
จินยืนนิ่ง..โคคิเองก็ไม่ได้สนใจ..นั่งดูทีวีต่อไป
"ชั้นอยากพูดกับเค้าจริงๆแกช่วยบอกทางชั้นที..ถ้าชั้นได้พูดคราวนี้ชั้นสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรให้เค้าเจ็บอีก..เชื่อชั้นซักครั้งนะทานากะ.."
จินพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง..ไม่อารมณ์ร้อนเหมือนอย่างตอนที่เข้ามาโคคิเองก็นึกสงสารอยู่เหมือนกัน..แต่จะให้ใจอ่อนเหรอ..จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน
โคคิถอนหายใจเบื่อๆ1ครั้ง..ก่อนจะตอบออกไป.
"ชั้นจะเชื่อแกซักครั้ง..ก็ได้..ชั้นจะบอกทางไปบ้านคาเมะให้แกเอง"
* * *
